# Update file for VulSearch versions 4.1 and 3.2 # generated on the 27/9/09 # =================================================== # # To update the texts in VulSearch with the corrections in this file, # you must save this file to your hard disk, then while running VulSearch # select the "Update texts..." option from the File menu and browse to the # saved copy of this file. # *lat @Gn 2:5 et omne virgultum agri antequam oriretur in terra, omnemque herbam regionis priusquam germinaret : non enim pluerat Dominus Deus super terram, et homo non erat qui operaretur terram : 11:2 Cumque proficiscerentur de oriente, invenerunt campum in terra Sennaar, et habitaverunt in eo. 14:1 Factum est autem in illo tempore, ut Amraphel rex Sennaar, et Arioch rex Ponti, et Chodorlahomor rex Elamitarum, et Thadal rex gentium 15:5 Eduxitque eum foras, et ait illi : Suspice cælum, et numera stellas, si potes. Et dixit ei : Sic erit semen tuum. 15:9 Et respondens Dominus : Sume, inquit, mihi vaccam triennem, et capram trimam, et arietem annorum trium, turturem quoque et columbam. 18:15 Negavit Sara, dicens : Non risi, timore perterrita. Dominus autem : Non est, inquit, ita : sed risisti.\ 20:5 nonne ipse dixit mihi : Soror mea est : et ipsa ait : Frater meus est ? In simplicitate cordis mei, et munditia manuum mearum feci hoc. 21:7 Rursumque ait : Quis auditurus crederet Abraham quod Sara lactaret filium, quem peperit ei jam seni ? 24:53 Prolatisque vasis argenteis, et aureis, ac vestibus, dedit ea Rebeccæ pro munere : fratribus quoque ejus et matri dona obtulit. 25:2 quæ peperit ei Zamran et Jecsan, et Madan, et Madian, et Jesboc, et Sue. 26:25 Itaque ædificavit ibi altare : et invocato nomine Domini, extendit tabernaculum, præcepitque servis suis ut foderent puteum. 26:26 Ad quem locum cum venissent de Geraris Abimelech, et Ochozath amicus illius, et Phicol dux militum, 27:1 Senuit autem Isaac, et caligaverunt oculi ejus, et videre non poterat : vocavitque Esau filium suum majorem, et dixit ei : Fili mi ? Qui respondit : Adsum. 30:34 Dixitque Laban : Gratum habeo quod petis. 31:42 Nisi Deus patris mei Abraham, et timor Isaac affuisset mihi, forsitan modo nudum me dimisisses : afflictionem meam et laborem manuum mearum respexit Deus, et arguit te heri.\ 35:9 Apparuit autem iterum Deus Jacob postquam reversus est de Mesopotamia Syriæ, benedixitque ei 36:11 Fueruntque Eliphaz filii : Theman, Omar, Sepho, et Gatham, et Cenez. 38:17 dixit : Mittam tibi hædum de gregibus. Rursumque illa dicente : Patiar quod vis, si dederis mihi arrhabonem, donec mittas quod polliceris. @Ex 2:7 Cui soror pueri : Vis, inquit, ut vadam, et vocem tibi mulierem hebræam, quæ nutrire possit infantulum ? 8:3 et ebulliet fluvius ranas : quæ ascendent, et ingredientur domum tuam, et cubiculum lectuli tui, et super stratum tuum, et in domos servorum tuorum, et in populum tuum, et in furnos tuos, et in reliquias ciborum tuorum : 10:1 Et dixit Dominus ad Moysen : Ingredere ad Pharaonem : ego enim induravi cor ejus, et servorum illius, ut faciam signa mea hæc in eo : 12:27 Dicetis eis : Victima transitus Domini est, quando transivit super domos filiorum Israël in Ægypto, percutiens Ægyptios, et domos nostras liberans. Incurvatusque populus adoravit. 12:42 Nox ista est observabilis Domini, quando eduxit eos de terra Ægypti : hanc observare debent omnes filii Israël in generationibus suis.\ 12:48 Quod si quis peregrinorum in vestram voluerit transire coloniam, et facere Phase Domini, circumcidetur prius omne masculinum ejus, et tunc rite celebrabit : eritque sicut indigena terræ : si quis autem circumcisus non fuerit, non vescetur ex eo. 14:1 Locutus est autem Dominus ad Moysen, dicens : 29:12 Sumptumque de sanguine vituli, pones super cornua altaris digito tuo, reliquum autem sanguinem fundes juxta basim ejus. 29:17 Ipsum autem arietem secabis in frustra : lotaque intestina ejus ac pedes, pones super concisas carnes, et super caput illius. 29:22 tolles adipem de ariete, et caudam et arvinam, quæ operit vitalia, ac reticulum jecoris, et duos renes, atque adipem, qui super eos est, armumque dextrum, eo quod sit aries consecrationis : 32:28 Feceruntque filii Levi juxta sermonem Moysi, cecideruntque in die illa quasi viginti tria millia hominum. 33:2 et mittam præcursorem tui angelum, ut ejiciam Chananæum, et Amorrhæum, et Hethæum, et Pherezæum, et Hevæum, et Jebusæum, 34:15 Ne ineas pactum cum hominibus illarum regionum : ne, cum fornicati fuerint cum diis suis, et adoraverint simulacra eorum, vocet te quispiam ut comedas de immolatis. 34:19 Omne quod aperit vulvam generis masculini, meum erit. De cunctis animantibus, tam de bobus, quam de ovibus, meum erit. 38:11 Æque ad septentrionalem plagam tentoria columnæ, basesque et capita columnarum ejusdem mensuræ, et operis ac metalli, erant. 38:21 Hæc sunt instrumenta tabernaculi testimonii, quæ enumerata sunt juxta præceptum Moysi in cæremoniis Levitarum per manum Ithamar filii Aaron sacerdotis : @Lv 17:10 Homo quilibet de domo Israël et de advenis qui peregrinantur inter eos, si comederit sanguinem, obfirmabo faciem meam contra animam illius, et disperdam eam de populo suo, 18:7 Turpitudinem patris tui et turpitudinem matris tuæ non discooperies : mater tua est : non revelabis turpitudinem ejus. 19:32 Coram cano capite consurge, et honora personam senis : et time Dominum Deum tuum. Ego sum Dominus.\ 20:5 ponam faciem meam super hominem illum, et super cognationem ejus, succidamque et ipsum, et omnes qui consenserunt ei ut fornicarentur cum Moloch, de medio populi sui. 24:10 Ecce autem egressus filius mulieris Israëlitidis, quem pepererat de viro ægyptio inter filios Israël, jurgatus est in castris cum viro Israëlita. @Nm 4:9 Sument et pallium hyacinthinum, quo operient candelabrum cum lucernis et forcipibus suis et emunctoriis et cunctis vasis olei, quæ ad concinnandas lucernas necessaria sunt : 5:19 Adjurabitque eam, et dicet : Si non dormivit vir alienus tecum, et si non polluta es deserto mariti thoro, non te nocebunt aquæ istæ amarissimæ, in quas maledicta congessi. 6:11 Facietque sacerdos unum pro peccato, et alterum in holocaustum, et deprecabitur pro eo, quia peccavit super mortuo : sanctificabitque caput ejus in die illo : 7:62 et mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso : 7:79 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila oleo conspersa in sacrificum : 11:3 Vocavitque nomen loci illius, Incensio : eo quod incensus fuisset contra eos ignis Domini. 11:9 Cumque descenderet nocte super castra ros, descendebat pariter et man.\ 11:20 sed usque ad mensem dierum, donec exeat per nares vestras, et vertatur in nauseam, eo quod repuleritis Dominum, qui in medio vestri est, et fleveritis coram eo, dicentes : Quare egressi sumus ex Ægypto ? 12:8 ore enim ad os loquor ei : et palam, et non per ænigmata et figuras Dominum videt. Quare ergo non timuistis detrahere servo meo Moysi ?\ 19:3 tradetisque eam Eleazaro sacerdoti, qui eductam extra castra, immolabit in conspectu omnium : 26:57 Hic quoque est numerus filiorum Levi per familias suas : Gerson, a quo familia Gersonitarum : Caath, a quo familia Caathitarum : Merari, a quo familia Meraritarum. 36:5 Respondit Moyses filiis Israël, et Domino præcipiente ait : Recte tribus filiorum Joseph locuta est. @Dt 1:27 murmurastis in tabernaculis vestris, atque dixistis : Odit nos Dominus, et idcirco eduxit nos de terra Ægypti, ut traderet nos in manu Amorrhæi, atque deleret. 9:16 vidissemque vos peccasse Domino Deo vestro, et fecisse vobis vitulum conflatilem, ac deseruisse velociter viam ejus, quam vobis ostenderat : 18:11 nec incantator, nec qui pythones consulat, nec divinos, aut quærat a mortuis veritatem. 24:16 Non occidentur patres pro filiis, nec filii pro patribus, sed unusquisque pro peccato suo morietur.\ 26:11 Et epulaberis in omnibus bonis, quæ Dominus Deus tuus dederit tibi et domui tuæ, tu et Levites, et advena qui tecum est.\ 32:39 Videte quod ego sim solus,/ et non sit alius deus præter me :/ ego occidam, et ego vivere faciam :/ percutiam, et ego sanabo,/ et non est qui de manu mea possit eruere./ 32:42 Inebriabo sagittas meas sanguine,/ et gladius meus devorabit carnes ;/ de cruore occisorum et de captivitate,/ nudati inimicorum capitis./ 33:7 Hæc est Judæ benedictio : [Audi, Domine, vocem Judæ,/ et ad populum suum introduc eum :/ manus ejus pugnabunt pro eo,/ et adjutor illius contra adversarios ejus erit.] 33:26 Non est deus alius ut Deus rectissimi,/ ascensor cæli, auxiliator tuus./ Magnificentia ejus discurrunt nubes,/ @Jos 1:2 Moyses servus meus mortuus est : surge, et transi Jordanem istum tu, et omnis populus tecum, in terram quam ego dabo filiis Israël. 1:7 Confortare igitur, et esto robustus valde, ut custodias, et facias omnem legem, quam præcepit tibi Moyses servus meus : ne declines ab ea ad dexteram vel ad sinistram, ut intelligas cuncta quæ agis. 1:11 Præparate vobis cibaria : quoniam post diem tertium transibitis Jordanem, et intrabitis ad possidendam terram quam Dominus Deus vester daturus est vobis. 1:15 donec det Dominus requiem fratribus vestris sicut et vobis dedit, et possideant ipsi quoque terram quam Dominus Deus vester daturus est eis : et sic revertimini in terram possessionis vestræ, et habitabitis in ea, quam vobis dedit Moyses famulus Domini trans Jordanem contra solis ortum.\ 1:16 Responderuntque ad Josue, atque dixerunt : Omnia quæ præcepisti nobis, faciemus : et quocumque miseris, ibimus. 3:17 Populus autem incedebat contra Jericho : et sacerdotes qui portabant arcam fœderis Domini, stabant super siccam humum in medio Jordanis accincti, omnisque populus per arentem alveum transibat. 4:9 Alios quoque duodecim lapides posuit Josue in medio Jordanis alveo, ubi steterunt sacerdotes qui portabant arcam fœderis : et sunt ibi usque in præsentem diem.\ 4:23 siccante Domino Deo vestro aquas ejus in conspectu vestro, donec transiretis, 5:6 per quadraginta annos itineris latissimæ solitudinis incircumcisus fuit : donec consumerentur qui non audierant vocem Domini, et quibus ante juraverat ut non ostenderet eis terram lacte et melle manantem. 5:13 Cum autem esset Josue in agro urbis Jericho, levavit oculos, et vidit virum stantem contra se, evaginatum tenentem gladium : perrexitque ad eum, et ait : Noster es, an adversariorum ? 6:5 Cumque insonuerit vox tubæ longior atque concisior, et in auribus vestris increpuerit, conclamabit omnis populus vociferatione maxima, et muri funditus corruent civitatis, ingredienturque singuli per locum contra quem steterint. 6:16 Cumque septimo circuitu clangerent buccinis sacerdotes, dixit Josue ad omnem Israël : Vociferamini : tradidit enim vobis Dominus civitatem. 6:17 Sitque civitas hæc anathema, et omnia quæ in ea sunt, Domino : sola Rahab meretrix vivat, cum universis qui cum ea in domo sunt : abscondit enim nuntios quos direximus. 6:20 Igitur omni populo vociferante, et clangentibus tubis, postquam in aures multitudinis vox sonitusque increpuit, muri illico corruerunt : et ascendit unusquisque per locum qui contra se erat : ceperuntque civitatem, 8:1 Dixit autem Dominus ad Josue : Ne timeas, neque formides : tolle tecum omnem multitudinem pugnatorum, et consurgens ascende in oppidum Hai. Ecce tradidi in manu tua regem ejus et populum, urbemque et terram. 8:4 præcepitque eis, dicens : Ponite insidias post civitatem, nec longius recedatis : et eritis omnes parati. 8:5 Ego autem, et reliqua multitudo, quæ mecum est, accedemus ex adverso contra urbem. Cumque exierint contra nos, sicut ante fecimus, fugiemus, et terga vertemus, 8:16 At illi vociferantes pariter, et se mutuo cohortantes, persecuti sunt eos. Cumque recessissent a civitate, 8:35 Nihil ex his quæ Moyses jusserat, reliquit intactum, sed universa replicavit coram omni multitudine Israël, mulieribus ac parvulis, et advenis qui inter eos morabantur. 9:12 En panes quando egressi sumus de domibus nostris, ut veniremus ad vos, calidos sumpsimus ; nunc sicci facti sunt, et vetustate nimia comminuti. 9:13 Utres vini novos implevimus ; nunc rupti sunt et soluti. Vestes et calceamenta quibus induimur, et quæ habemus in pedibus, ob longitudinem longioris viæ trita sunt, et pene consumpta. 9:17 Moveruntque castra filii Israël, et venerunt in civitates eorum die tertio, quarum hæc vocabula sunt : Gabaon, et Caphira, et Beroth, et Cariathiarim. 10:1 Quæ cum audisset Adonisedec rex Jerusalem, quod scilicet cepisset Josue Hai, et subvertisset eam (sicut enim fecerat Jericho et regi ejus, sic fecit Hai et regi illius), et quod transfugissent Gabaonitæ ad Israël, et essent fœderati eorum, 10:5 Congregati igitur ascenderunt quinque reges Amorrhæorum : rex Jerusalem, rex Hebron, rex Jerimoth, rex Lachis, rex Eglon, simul cum exercitibus suis : et castrametati sunt circa Gabaon, oppugnantes eam.\ 10:14 Non fuit antea nec postea tam longa dies, obediente Domino voci hominis, et pugnante pro Israël. 10:27 Cumque occumberet sol, præcepit sociis ut deponerent eos de patibulis. Qui depositos projecerunt in speluncam in qua latuerant, et posuerunt super os ejus saxa ingentia, quæ permanent usque in præsens.\ 10:28 Eodem quoque die, Macedam cepit Josue, et percussit eam in ore gladii, regemque illius interfecit, et omnes habitatores ejus : non dimisit in ea saltem parvas reliquias. Fecitque regi Maceda sicut fecerat regi Jericho. 10:30 quam tradidit Dominus cum rege suo in manus Israël : percusseruntque urbem in ore gladii, et omnes habitatores ejus : non dimiserunt in ea ullas reliquias. Feceruntque regi Lebna sicut fecerant regi Jericho. 11:9 fecitque sicut præceperat ei Dominus : equos eorum subnervavit, currusque combussit igni. 11:10 Reversusque statim cepit Asor, et regem ejus percussit gladio. Asor enim antiquitus inter omnia regna hæc principatum tenebat. 11:12 Et omnes per circuitum civitates, regesque earum, cepit, percussit atque delevit, sicut præceperat ei Moyses famulus Domini. 11:16 Cepit itaque Josue omnem terram montanam et meridianam, terramque Gosen, et planitiem, et occidentalem plagam, montemque Israël, et campestria ejus, 12:6 Moyses famulus Domini et filii Israël percusserunt eos, tradiditque terram eorum Moyses in possessionem Rubenitis, et Gaditis, et dimidiæ tribui Manasse. 12:8 tam in montanis quam in planis atque campestribus. In Asedoth, et in solitudine, ac in meridie, Hethæus fuit et Amorrhæus, Chananæus, et Pherezæus, Hevæus et Jebusæus. 12:23 rex Dor et provinciæ Dor unus, rex gentium Galgal unus, 13:5 ejusque confinia. Libani quoque regio contra orientem, a Baalgad sub monte Hermon, donec ingrediaris Emath ; 13:6 omnium qui habitant in monte a Libano usque ad aquas Maserephoth, universique Sidonii. Ego sum qui delebo eos a facie filiorum Israël. Veniat ergo in partem hæreditatis Israël, sicut præcepi tibi. 13:29 Dedit et dimidiæ tribui Manasse, filiisque ejus juxta cognationes suas, possessionem, 16:4 possederuntque filii Joseph, Manasses et Ephraim.\ 18:7 quia non est inter vos pars Levitarum, sed sacerdotium Domini est eorum hæreditas. Gad autem et Ruben, et dimidia tribus Manasse, jam acceperant possessiones suas trans Jordanem ad orientalem plagam, quas dedit eis Moyses famulus Domini. 18:13 atque pertransiens juxta Luzam ad meridiem, ipsa est Bethel : descenditque in Ataroth Addar, in montem qui est ad meridiem Beth-horon inferioris : 19:9 in possessione et funiculo filiorum Juda : quia major erat, et idcirco filii Simeon possederunt in medio hæreditatis eorum.\ 19:22 Et pervenit terminus ejus usque Thabor et Sehesima et Bethsames, eruntque exitus ejus Jordanis : civitates sedecim, et villæ earum. 19:26 et Elmelech et Amaad et Messal : et pervenit usque ad Carmelum maris et Sihor et Labanath, 19:27 ac revertitur contra orientem Bethdagon : et pertransit usque Zabulon et vallem Jephthaël contra aquilonem in Bethemec et Nehiel. Egrediturque ad lævam Cabul, 19:51 Hæ sunt possessiones, quas sorte diviserunt Eleazar sacerdos, et Josue filius Nun, et principes familiarum ac tribuum filiorum Israël in Silo, coram Domino ad ostium tabernaculi testimonii : partitique sunt terram. 20:6 Et habitabit in civitate illa, donec stet ante judicium, causam reddens facti sui, et moriatur sacerdos magnus, qui fuerit in illo tempore : tunc revertetur homicida, et ingredietur civitatem et domum suam de qua fugerat. 21:9 De tribubus filiorum Juda et Simeon dedit Josue civitates, quarum ista sunt nomina, 21:10 filiis Aaron per familias Caath Levitici generis (prima enim sors illis egressa est), 21:19 Omnes simul civitates filiorum Aaron sacerdotis, tredecim, cum suburbanis suis. 21:42 Dataque est ab eo pax in omnes per circuitum nationes : nullusque eis hostium resistere ausus est, sed cuncti in eorum ditionem redacti sunt. 22:17 an parum vobis est quod peccastis in Beelphegor, et usque in præsentem diem macula hujus sceleris in nobis permanet, multique de populo corruerunt ? 22:19 Quod si putatis immundam esse terram possessionis vestræ, transite ad terram, in qua tabernaculum Domini est, et habitate inter nos : tantum ut a Domino et a nostro consortio non recedatis, ædificato altari præter altare Domini Dei nostri. 22:29 Absit a nobis hoc scelus, ut recedamus a Domino, et ejus vestigia relinquamus, exstructo altari ad holocausta, et sacrificia, et victimas offerendas, præter altare Domini Dei nostri, quod exstructum est ante tabernaculum ejus.\ 22:31 Dixitque Phinees filius Eleazari sacerdos ad eos : Nunc scimus quod nobiscum sit Dominus, quoniam alieni estis a prævaricatione hac, et liberastis filios Israël de manu Domini. 24:1 Congregavitque Josue omnes tribus Israël in Sichem, et vocavit majores natu, ac principes, et judices, et magistros : steteruntque in conspectu Domini, 24:17 Dominus Deus noster, ipse eduxit nos et patres nostros de terra Ægypti, de domo servitutis : fecitque videntibus nobis signa ingentia, et custodivit nos in omni via per quam ambulavimus, et in cunctis populis per quos transivimus. 24:18 Et ejecit universas gentes, Amorrhæum habitatorem terræ quam nos intravimus. Serviemus igitur Domino, quia ipse est Deus noster. 24:20 Si dimiseritis Dominum, et servieritis diis alienis, convertet se, et affliget vos atque subvertet, postquam vobis præstiterit bona. @Jdc 1:29 Ephraim etiam non interfecit Chananæum, qui habitabat in Gazer, sed habitavit cum eo. 1:30 Zabulon non delevit habitatores Cetron, et Naalol : sed habitavit Chananæus in medio ejus, factusque est ei tributarius. 2:1 Ascenditque angelus Domini de Galgalis ad Locum flentium, et ait : Eduxi vos de Ægypto, et introduxi in terram, pro qua juravi patribus vestris : et pollicitus sum ut non facerem irritum pactum meum vobiscum in sempiternum, 2:12 Ac dimiserunt Dominum Deum patrum suorum, qui eduxerat eos de terra Ægypti, et secuti sunt deos alienos, deosque populorum, qui habitabant in circuitu eorum, et adoraverunt eos : et ad iracundiam concitaverunt Dominum, 2:14 Iratusque Dominus contra Israël, tradidit eos in manus diripientium : qui ceperunt eos, et vendiderunt hostibus qui habitabant per gyrum : nec potuerunt resistere adversariis suis, 2:19 Postquam autem mortuus esset judex, revertebantur, et multo faciebant pejora quam fecerant patres eorum, sequentes deos alienos, servientes eis, et adorantes illos. Non dimiserunt adinventiones suas, et viam durissimam per quam ambulare consueverunt. 3:20 ingressus est Aod ad eum : sedebat autem in æstivo cœnaculo solus : dixitque : Verbum Dei habeo ad te. Qui statim surrexit de throno. 3:27 et statim insonuit buccina in monte Ephraim, descenderuntque cum eo filii Israël, ipso in fronte gradiente. 4:11 Haber autem Cinæus recesserat quondam a ceteris Cinæis fratribus suis, filiis Hobab cognati Moysi : et tetenderat tabernacula usque ad vallem, quæ vocatur Sennim, et erat juxta Cedes. 5:3 Audite, reges ; auribus percipite, principes :/ ego sum, ego sum, quæ Domino canam,/ psallam Domino Deo Israël./ 5:4 Domine, cum exires de Seir,/ et transires per regiones Edom,/ terra mota est,/ cælique ac nubes distillaverunt aquis./ 5:10 Qui ascenditis super nitentes asinos,/ et sedetis in judicio,/ et ambulatis in via,/ loquimini./ 5:13 Salvatæ sunt reliquiæ populi :/ Dominus in fortibus dimicavit./ 5:19 [Venerunt reges et pugnaverunt :/ pugnaverunt reges Chanaan/ in Thanach juxta aquas Mageddo,/ et tamen nihil tulere prædantes./ 5:27 inter pedes ejus ruit ; defecit, et mortuus est :/ volvebatur ante pedes ejus,/ et jacebat exanimis et miserabilis./ 5:30 Forsitan nunc dividit spolia,/ et pulcherrima feminarum eligitur ei :/ vestes diversorum colorum Sisaræ traduntur in prædam,/ et supellex varia ad ornanda colla congeritur./ 6:5 Ipsi enim et universi greges eorum veniebant cum tabernaculis suis, et instar locustarum universa complebant, innumera multitudo hominum et camelorum, quidquid tetigerant devastantes. 6:9 et liberavi de manu Ægyptiorum, et omnium inimicorum qui affligebant vos : ejecique eos ad introitum vestrum, et tradidi vobis terram eorum. 6:17 Et ille : Si inveni, inquit, gratiam coram te, da mihi signum quod tu sis qui loqueris ad me : 6:25 nocte illa dixit Dominus ad eum : Tolle taurum patris tui, et alterum taurum annorum septem, destruesque aram Baal, quæ est patris tui, et nemus, quod circa aram est, succide. 6:26 Et ædificabis altare Domino Deo tuo in summitate petræ hujus, super quam ante sacrificium posuisti : tollesque taurum secundum, et offeres holocaustum super struem lignorum, quæ de nemore succideris. 6:31 Quibus ille respondit : Numquid ultores estis Baal, ut pugnetis pro eo ? qui adversarius est ejus, moriatur antequam lux crastina veniat : si deus est, vindicet se de eo, qui suffodit aram ejus. 7:6 Fuit itaque numerus eorum qui manu ad os projiciente lambuerunt aquas, trecenti viri : omnis autem reliqua multitudo flexo poplite biberat. 7:16 Divisitque trecentos viros in tres partes, et dedit tubas in manibus eorum, lagenasque vacuas, ac lampades in medio lagenarum. 7:17 Et dixit ad eos : Quod me facere videritis, hoc facite : ingrediar partem castrorum, et quod fecero, sectamini. 7:19 Ingressusque est Gedeon, et trecenti viri qui erant cum eo, in partem castrorum, incipientibus vigiliis noctis mediæ : et custodibus suscitatis, cœperunt buccinis clangere, et complodere inter se lagenas. 8:5 Dixitque ad viros Soccoth : Date, obsecro, panes populo qui mecum est, quia valde defecerunt : ut possimus persequi Zebee et Salmana reges Madian. 9:5 Et venit in domum patris sui in Ephra, et occidit fratres suos filios Jerobaal, septuaginta viros super lapidem unum : remansitque Joatham filius Jerobaal minimus, et absconditus est.\ 9:19 si ergo recte et absque vitio egistis cum Jerobaal et domo ejus, hodie lætamini in Abimelech, et ille lætetur in vobis. 9:35 Egressusque est Gaal filius Obed, et stetit in introitu portæ civitatis. Surrexit autem Abimelech, et omnis exercitus cum eo, de insidiarum loco. 9:41 Et Abimelech sedit in Ruma : Zebul autem Gaal et socios ejus expulit de urbe, nec in ea passus est commorari. 9:44 cum cuneo suo, oppugnans et obsidens civitatem : duæ autem turmæ palantes per campum adversarios persequebantur. 9:46 Quod cum audissent qui habitabant in turre Sichimorum, ingressi sunt fanum dei sui Berith, ubi fœdus cum eo pepigerant, et ex eo locus nomen acceperat : qui erat munitus valde. 9:49 Igitur certatim ramos de arboribus præcidentes, sequebantur ducem. Qui circumdantes præsidium, succenderunt : atque ita factum est, ut fumo et igne mille homines necarentur, viri pariter et mulieres, habitatorum turris Sichem.\ 9:56 et reddidit Deus malum quod fecerat Abimelech contra patrem suum, interfectis septuaginta fratribus suis. 10:9 in tantum ut filii Ammon, Jordane transmisso, vastarent Judam et Benjamin et Ephraim : afflictusque est Israël nimis. 10:17 Itaque filii Ammon conclamantes in Galaad fixere tentoria, contra quos congregati filii Israël in Maspha castrametati sunt. 11:1 Fuit illo tempore Jephte Galaadites vir fortissimus atque pugnator, filius mulieris meretricis, qui natus est de Galaad. 11:7 Quibus ille respondit : Nonne vos estis, qui odistis me, et ejecistis de domo patris mei ? et nunc venistis ad me necessitate compulsi. 11:18 et circuivit ex latere terram Edom et terram Moab : venitque contra orientalem plagam terræ Moab, et castrametatus est trans Arnon : nec voluit intrare terminos Moab. (Arnon quippe confinium est terræ Moab.) 11:23 Dominus ergo Deus Israël subvertit Amorrhæum, pugnante contra illum populo suo Israël, et tu nunc vis possidere terram ejus ? 11:25 nisi forte melior es Balac filio Sephor rege Moab ; aut docere potes, quod jurgatus sit contra Israël, et pugnaverit contra eum, 11:26 quando habitavit in Hesebon et viculis ejus, et in Aroër et villis illius, vel in cunctis civitatibus juxta Jordanem, per trecentos annos. Quare tanto tempore nihil super hac repetitione tentastis ? 11:29 Factus est ergo super Jephte spiritus Domini, et circuiens Galaad et Manasse, Maspha quoque Galaad, et inde transiens ad filios Ammon, 11:39 Expletisque duobus mensibus, reversa est ad patrem suum, et fecit ei sicut voverat, quæ ignorabat virum. Exinde mos increbruit in Israël, et consuetudo servata est, 12:6 interrogabant eum : Dic ergo Scibboleth, quod interpretatur Spica. Qui respondebat : Sibboleth : eadem littera spicam exprimere non valens. Statimque apprehensum jugulabant in ipso Jordanis transitu. Et ceciderunt in illo tempore de Ephraim quadraginta duo millia.\ 13:3 Cui apparuit angelus Domini, et dixit ad eam : Sterilis es et absque liberis : sed concipies, et paries filium. 13:4 Cave ergo ne bibas vinum ac siceram, nec immundum quidquam comedas : 13:5 quia concipies, et paries filium, cujus non tanget caput novacula : erit enim nazaræus Dei ab infantia sua et ex matris utero, et ipse incipiet liberare Israël de manu Philisthinorum. 13:13 Dixitque angelus Domini ad Manue : Ab omnibus, quæ locutus sum uxori tuæ, abstineat se, 13:14 et quidquid ex vinea nascitur, non comedat : vinum et siceram non bibat ; nullo vescatur immundo : et quod ei præcepi, impleat atque custodiat. 14:7 Descenditque, et locutus est mulieri quæ placuerat oculis ejus. 15:14 Qui cum venisset ad locum Maxillæ, et Philisthiim vociferantes occurrissent ei, irruit spiritus Domini in eum : et sicut solent ad odorem ignis lina consumi, ita vincula, quibus ligatus erat, dissipata sunt et soluta. 15:16 et ait : [In maxilla asini,/ in mandibula pulli asinarum,/ delevi eos,/ et percussi mille viros.] 16:2 Quod cum audissent Philisthiim, et percrebruisset apud eos intrasse urbem Samson, circumdederunt eum, positis in porta civitatis custodibus : et ibi tota nocte cum silentio præstolantes, ut facto mane exeuntem occiderent. 16:5 Veneruntque ad eam principes Philisthinorum, atque dixerunt : Decipe eum, et disce ab illo, in quo habeat tantam fortitudinem, et quomodo eum superare valeamus, et vinctum affligere : quod si feceris, dabimus tibi singuli mille et centum argenteos. 16:9 latentibus apud se insidiis, et in cubiculo finem rei expectantibus : clamavitque ad eum : Philisthiim super te, Samson. Qui rupit vincula, quomodo si rumpat quis filum de stuppæ tortum putamine, cum odorem ignis acceperit : et non est cognitum in quo esset fortitudo ejus. 16:17 Tunc aperiens veritatem rei, dixit ad eam : Ferrum numquam ascendit super caput meum, quia nazaræus, id est, consecratus Deo, sum de utero matris meæ : si rasum fuerit caput meum, recedet a me fortitudo mea, et deficiam, eroque sicut ceteri homines. 16:20 Dixitque : Philisthiim super te, Samson. Qui de somno consurgens, dixit in animo suo : Egrediar sicut ante feci, et me excutiam : nesciens quod recessisset ab eo Dominus. 16:22 Jamque capilli ejus renasci cœperunt. 16:23 Et principes Philisthinorum convenerunt in unum ut immolarent hostias magnificas Dagon deo suo, et epularentur, dicentes : Tradidit deus noster inimicum nostrum Samson in manus nostras. 16:29 Et apprehendens ambas columnas quibus innitebatur domus, alteramque earum dextera et alteram læva tenens, 16:30 ait : Moriatur anima mea cum Philisthiim. Concussisque fortiter columnis, cecidit domus super omnes principes, et ceteram multitudinem quæ ibi erat : multoque plures interfecit moriens, quam ante vivus occiderat. 17:9 interrogatus est ab eo unde venisset. Qui respondit : Levita sum de Bethlehem Juda, et vado ut habitem ubi potuero, et utile mihi esse perspexero. 18:9 Surgite, ascendamus ad eos : vidimus enim terram valde opulentam et uberem. Nolite negligere, nolite cessare : eamus, et possideamus eam : nullus erit labor. 18:10 Intrabimus ad securos, in regionem latissimam, tradetque nobis Dominus locum, in quo nullius rei est penuria eorum quæ gignuntur in terra. 18:30 Posueruntque sibi sculptile, et Jonathan filium Gersam filii Moysi ac filios ejus sacerdotes in tribu Dan, usque ad diem captivitatis suæ. 18:31 Mansitque apud eos idolum Michæ omni tempore quo fuit domus Dei in Silo. In diebus illis non erat rex in Israël. 19:8 Mane autem facto, parabat Levites iter. Cui socer rursum : Oro te, inquit, ut paululum cibi capias, et assumptis viribus donec increscat dies, postea proficiscaris. Comederunt ergo simul. 19:12 Cui respondit dominus : Non ingrediar oppidum gentis alienæ, quæ non est de filiis Israël : sed transibo usque Gabaa, 19:22 Illis epulantibus, et post laborem itineris cibo et potu reficientibus corpora, venerunt viri civitatis illius, filii Belial (id est, absque jugo), et circumdantes domum senis, fores pulsare cœperunt, clamantes ad dominum domus atque dicentes : Educ virum, qui ingressus est domum tuam, ut abutamur eo. 19:30 Quod cum vidissent singuli, conclamabant : Numquam res talis facta est in Israël, ex eo die quo ascenderunt patres nostri de Ægypto usque in præsens tempus : ferte sententiam, et in commune decernite quid facto opus sit. 20:5 et ecce homines civitatis illius circumdederunt nocte domum in qua manebam, volentes me occidere, et uxorem meam incredibili furore libidinis vexantes, denique mortua est. 20:6 Quam arreptam, in frustra concidi, misique partes in omnes terminos possessionis vestræ : quia numquam tantum nefas, et tam grande piaculum, factum est in Israël. 20:22 Rursum filii Israël et fortitudine et numero confidentes, in eodem loco in quo prius certaverant, aciem direxerunt : 20:33 Omnes itaque filii Israël surgentes de sedibus suis, tetenderunt aciem in loco qui vocatur Baalthamar. Insidiæ quoque, quæ circa urbem erant, paulatim se aperire cœperunt, 20:36 Filii autem Benjamin cum se inferiores esse vidissent, cœperunt fugere. Quod cernentes filii Israël, dederunt eis ad fugiendum locum, ut ad præparatas insidias devenirent, quas juxta urbem posuerant. 20:39 Quod cum cernerent filii Israël in ipso certamine positi (putaverunt enim filii Benjamin eos fugere, et instantius persequebantur, cæsis de exercitu eorum triginta viris), 20:46 Et sic factum est, ut omnes qui ceciderant de Benjamin in diversis locis essent viginti quinque millia pugnatores ad bella promptissimi. 20:47 Remanserunt itaque de omni numero Benjamin, qui evadere et fugere in solitudinem potuerunt, sexcenti viri : sederuntque in petra Remmon mensibus quatuor. 21:7 unde uxores accipient ? omnes enim in commune juravimus, non daturos nos his filias nostras. 21:11 Et hoc erit quod observare debebitis : omne generis masculini, et mulieres quæ cognoverunt viros, interficite ; virgines autem reservate. 21:18 Filias enim nostras eis dare non possumus, constricti juramento et maledictione qua diximus : Maledictus qui dederit de filiabus suis uxorem Benjamin. 21:22 Cumque venerint patres earum, ac fratres, et adversum vos queri cœperint atque jurgari, dicemus eis : Miseremini eorum : non enim rapuerunt eas jure bellantium atque victorum : sed rogantibus ut acciperent, non dedistis, et a vestra parte peccatum est. @Rt 1:8 dixit ad eas : Ite in domum matris vestræ : faciat vobiscum Dominus misericordiam, sicut fecistis cum mortuis, et mecum. 1:14 Elevata igitur voce, rursum flere cœperunt : Orpha osculata est socrum, ac reversa est ; Ruth adhæsit socrui suæ : 2:11 Cui ille respondit : Nuntiata sunt mihi omnia quæ feceris socrui tuæ post mortem viri tui : et quod reliqueris parentes tuos, et terram in qua nata es, et veneris ad populum, quem antea nesciebas. 2:18 Quos portans reversa est in civitatem, et ostendit socrui suæ : insuper protulit, et dedit ei de reliquiis cibi sui, quo saturata fuerat. 3:3 Lavare igitur, et ungere, et induere cultioribus vestimentis, et descende in aream : non te videat homo, donec esum potumque finierit. 3:10 Et ille : Benedicta, inquit, es a Domino, filia, et priorem misericordiam posteriore superasti : quia non est secuta juvenes, pauperes sive divites. 4:4 quod audire te volui, et tibi dicere coram cunctis sedentibus, et majoribus natu de populo meo. Si vis possidere jure propinquitatis, eme, et posside : sin autem displicet tibi, hoc ipsum indica mihi, ut sciam quid facere debeam : nullus enim est propinquus, excepto te, qui prior es, et me, qui secundus sum. At ille respondit : Ego agrum emam. 4:7 Hic autem erat mos antiquitus in Israël inter propinquos, ut siquando alter alteri suo juri cedebat, ut esset firma concessio, solvebat homo calceamentum suum, et dabat proximo suo : hoc erat testimonium cessionis in Israël. 4:9 At ille majoribus natu, et universo populo : Testes vos, inquit, estis hodie, quod possederim omnis quæ fuerunt Elimelech, et Chelion, et Mahalon, tradente Noëmi ; 4:12 fiatque domus tua sicut domus Phares, quem Thamar peperit Judæ, de semine quod tibi dederit Dominus ex hac puella.\ 4:14 Dixeruntque mulieres ad Noëmi : Benedictus Dominus, qui non est passus ut deficeret successor familiæ tuæ, et vocaretur nomen ejus in Israël : 4:15 et habeas qui consoletur animam tuam, et enutriat senectutem : de nuru enim tua natus est, quæ te diligit, et multo tibi melior est, quam si septem haberes filios. @1Rg 1:4 Venit ergo dies, et immolavit Elcana, deditque Phenennæ uxori suæ, et cunctis filiis ejus et filiabus, partes : 1:7 sicque faciebat per singulos annos : cum redeunte tempore ascenderent ad templum Domini, et sic provocabat eam : porro illa flebat, et non capiebat cibum. 1:15 Respondens Anna : Nequaquam, inquit, domine mi : nam mulier infelix nimis ego sum : vinumque et omne quod inebriare potest, non bibi, sed effudi animam meam in conspectu Domini. 1:16 Ne reputes ancillam tuam quasi unam de filiabus Belial : quia ex multitudine doloris et mœroris mei locuta sum usque in præsens. 1:17 Tunc Heli ait ei : Vade in pace : et Deus Israël det tibi petitionem tuam quam rogasti eum. 1:20 Et factum est post circulum dierum, concepit Anna, et peperit filium : vocavitque nomen ejus Samuel, eo quod a Domino postulasset eum. 1:21 Ascendit autem vir ejus Elcana, et omnis domus ejus, ut immolaret Domino hostiam solemnem, et votum suum. 1:22 Et Anna non ascendit : dixit enim viro suo : Non vadam donec ablactetur infans, et ducam eum, ut appareat ante conspectum Domini, et maneat ibi jugiter. 1:26 Et ait Anna : Obsecro mi domine, vivit anima tua, domine : ego sum illa mulier, quæ steti coram te hic orans Dominum. 1:27 Pro puero isto oravi, et dedit mihi Dominus petitionem meam quam postulavi eum. 1:28 Idcirco et ego commodavi eum Domino cunctis diebus quibus fuerit commodatus Domino. Et adoraverunt ibi Dominum.\ Et oravit Anna, et ait : 2:1 [Exultavit cor meum in Domino,/ et exaltatum est cornu meum in Deo meo ;/ dilatatum est os meum super inimicos meos :/ quia lætata sum in salutari tuo./ 2:3 Nolite multiplicare loqui sublimia gloriantes ;/ recedant vetera de ore vestro :/ quia Deus scientiarum Dominus est,/ et ipsi præparantur cogitationes./ 2:6 Dominus mortificat et vivificat ;/ deducit ad inferos et reducit./ 2:10 Dominum formidabunt adversarii ejus :/ et super ipsos in cælis tonabit./ Dominus judicabit fines terræ,/ et dabit imperium regi suo,/ et sublimabit cornu christi sui.] 2:18 Samuel autem ministrabat ante faciem Domini, puer accinctus ephod lineo. 2:22 Heli autem erat senex valde, et audivit omnia quæ faciebant filii sui universo Israëli, et quomodo dormiebant cum mulieribus quæ observabant ad ostium tabernaculi : 2:23 et dixit eis : Quare facitis res hujuscemodi quas ego audio, res pessimas, ab omni populo ? 2:24 Nolite, filii mei : non enim est bona fama quam ego audio, ut transgredi faciatis populum Domini. 2:26 Puer autem Samuel proficiebat atque crescebat, et placebat tam Domino quam hominibus.\ 2:29 Quare calce abjecistis victimam meam, et munera mea quæ præcepi ut offerrentur in templo : et magis honorasti filios tuos quam me, ut comederetis primitias omnis sacrificii Israël populi mei ? 2:30 Propterea ait Dominus Deus Israël : Loquens locutus sum, ut domus tua, et domus patris tui, ministraret in conspectu meo usque in sempiternum. Nunc autem dicit Dominus : Absit hoc a me : sed quicumque glorificaverit me, glorificabo eum : qui autem contemnunt me, erunt ignobiles. 2:31 Ecce dies veniunt, et præcidam brachium tuum, et brachium domus patris tui, ut non sit senex in domo tua. 2:35 Et suscitabo mihi sacerdotem fidelem, qui juxta cor meum et animam meam faciet : et ædificabo ei domum fidelem, et ambulabit coram christo meo cunctis diebus. 3:1 Puer autem Samuel ministrabat Domino coram Heli, et sermo Domini erat pretiosus in diebus illis : non erat visio manifesta. 3:6 Et adjecit Dominus rursum vocare Samuelem. Consurgensque Samuel, abiit ad Heli, et dixit : Ecce ego, quia vocasti me. Qui respondit : Non vocavi te, fili mi : revertere et dormi. 3:9 et ait : Ecce ego, quia vocasti me. Intellexit ergo Heli quia Dominus vocaret puerum : et ait ad Samuelem : Vade, et dormi : et si deinceps vocaverit te, dices : Loquere, Domine, quia audit servus tuus. Abiit ergo Samuel, et dormivit in loco suo. 3:11 Et dixit Dominus ad Samuelem : Ecce ego facio verbum in Israël, quod quicumque audierit, tinnient ambæ aures ejus. 3:13 Prædixi enim ei quod judicaturus essem domum ejus in æternum propter iniquitatem, eo quod noverat indigne agere filios suos, et non corripuerit eos. 3:17 Et interrogavit eum : Quis est sermo, quem locutus est Dominus ad te ? oro te ne celaveris me : hæc faciat tibi Deus, et hæc addat, si absconderis a me sermonem ex omnibus verbis quæ dicta sunt tibi. 3:18 Indicavit itaque ei Samuel universos sermones, et non abscondit ab eo. Et ille respondit : Dominus est : quod bonum est in oculis suis faciat.\ 3:21 Et addidit Dominus ut appareret in Silo, quoniam revelatus fuerat Dominus Samueli in Silo juxta verbum Domini. Et evenit sermo Samuelis universo Israëli. 4:3 Et reversus est populus ad castra : dixeruntque majores natu de Israël : Quare percussit nos Dominus hodie coram Philisthiim ? afferamus ad nos de Silo arcam fœderis Domini, et veniat in medium nostri, ut salvet nos de manu inimicorum nostrorum. 4:9 Confortamini, et estote viri, Philisthiim, ne serviatis Hebræis, sicut et illi servierunt vobis : confortamini, et bellate. 4:10 Pugnaverunt ergo Philisthiim, et cæsus est Israël, et fugit unusquisque in tabernaculum suum : et facta est plaga magna nimis, et ceciderunt de Israël triginta millia peditum. 4:17 Respondens autem ille qui nuntiabat : Fugit, inquit, Israël coram Philisthiim, et ruina magna facta est in populo : insuper et duo filii tui mortui sunt, Ophni et Phinees, et arca Dei capta est. 4:19 Nurus autem ejus, uxor Phinees, prægnans erat, vicinaque partui : et audito nuntio quod capta esset arca Dei, et mortuus esset socer suus et vir suus, incurvavit se et peperit : irruerant enim in eam dolores subiti. 4:21 Et vocabit puerum Ichabod, dicens : Translata est gloria de Israël, quia capta est arca Dei, et pro socero suo et pro viro suo ; 5:10 Miserunt ergo arcam Dei in Accaron. Cumque venisset arca Dei in Accaron, exclamaverunt Accaronitæ, dicentes : Adduxerunt ad nos arcam Dei Israël ut interficiat nos et populum nostrum. 5:12 Fiebat enim pavor mortis in singulis urbibus, et gravissima valde manus Dei. Viri quoque qui mortui non fuerant, percutiebantur in secretiori parte natium : et ascendebat ululatus uniuscujusque civitatis in cælum. 6:5 Juxta numerum provinciarum Philisthinorum quinque anos aureos facietis, et quinque mures aureos : quia plaga una fuit omnibus vobis, et satrapis vestris. Facietisque similitudines anorum vestrorum, et similitudines murium, qui demoliti sunt terram : et dabitis Deo Israël gloriam, si forte relevet manum suam a vobis, et a diis vestris, et a terra vestra. 6:6 Quare aggravatis corda vestra, sicut aggravavit Ægyptus et Pharao cor suum ? nonne postquam percussus est, tunc dimisit eos, et abierunt ? 6:7 Nunc ergo arripite et facite plaustrum novum unum : et duas vaccas fœtas, quibus non est impositum jugum, jungite in plaustro, et recludite vitulos earum domi. 6:8 Tolletisque arcam Domini, et ponetis in plaustro, et vasa aurea quæ exsolvistis ei pro delicto, ponetis in capsellam ad latus ejus : et dimittite eam ut vadat. 6:10 Fecerunt ergo illi hoc modo : et tollentes duas vaccas quæ lactabant vitulos, junxerunt ad plaustrum, vitulosque earum concluserunt domi. 6:11 Et posuerunt arcam Dei super plaustrum, et capsellam quæ habebat mures aureos et similitudines anorum. 6:12 Ibant autem in directum vaccæ per viam quæ ducit Bethsames, et itinere uno gradiebantur, pergentes et mugientes : et non declinabant neque ad dextram neque ad sinistram : sed et satrapæ Philisthiim sequebantur usque ad terminos Bethsames. 6:15 Levitæ autem deposuerunt arcam Dei, et capsellam quæ erat juxta eam, in qua erant vasa aurea, et posuerunt super lapidem grandem. Viri autem Bethsamitæ obtulerunt holocausta, et immolaverunt victimas in die illa Domino. 6:17 Hi sunt autem ani aurei quos reddiderunt Philisthiim pro delicto, Domino : Azotus unum, Gaza unum, Ascalon unum, Geth unum, Accaron unum : 6:21 Miseruntque nuntios ad habitatores Cariathiarim, dicentes : Reduxerunt Philisthiim arcam Domini : descendite, et reducite eam ad vos. 7:2 Et factum est, ex qua die mansit arca Domini in Cariathiarim, multiplicati sunt dies (erat quippe jam annus vigesimus), et requievit omnis domus Israël post Dominum. 7:6 Et convenerunt in Masphath : hauseruntque aquam, et effuderunt in conspectu Domini : et jejunaverunt in die illa atque dixerunt ibi : Peccavimus Domino. Judicavitque Samuel filios Israël in Masphath. 7:12 Tulit autem Samuel lapidem unum, et posuit eum inter Masphath et inter Sen : et vocavit nomen loci illius, Lapis adjutorii. Dixitque : Hucusque auxiliatus est nobis Dominus. 7:13 Et humiliati sunt Philisthiim, nec apposuerunt ultra ut venirent in terminos Israël. Facta est itaque manus Domini super Philisthæos cunctis diebus Samuelis. 7:14 Et redditæ sunt urbes quas tulerant Philisthiim ab Israël, Israëli, ab Accaron usque Geth, et terminos suos : liberavitque Israël de manu Philisthinorum, eratque pax inter Israël et Amorrhæum. 8:8 Juxta omnia opera sua quæ fecerunt, a die qua eduxi eos de Ægypto usque ad diem hanc : sicut dereliquerunt me, et servierunt diis alienis, sic faciunt etiam tibi. 8:11 Et ait : Hoc erit jus regis, qui imperaturus est vobis : filios vestros tollet, et ponet in curribus suis : facietque sibi equites et præcursores quadrigarum suarum, 8:16 Servos etiam vestros, et ancillas, et juvenes optimos, et asinos, auferet, et ponet in opere suo. 9:3 Perierant autem asinæ Cis patris Saul : et dixit Cis ad Saul filium suum : Tolle tecum unum de pueris, et consurgens vade, et quære asinas. Qui cum transissent per montem Ephraim 9:7 Dixitque Saul ad puerum suum : Ecce ibimus : quid feremus ad virum Dei ? panis defecit in sitarciis nostris, et sportulam non habemus ut demus homini Dei, nec quidquam aliud. 9:8 Rursum puer respondit Sauli, et ait : Ecce inventa est in manu mea quarta pars stateris argenti : demus homini Dei, ut indicet nobis viam nostram. 9:10 Et dixit Saul ad puerum suum : Optimus sermo tuus. Veni, eamus. Et ierunt in civitatem in qua erat vir Dei. 9:16 Hac ipsa hora quæ nunc est, cras mittam virum ad te de terra Benjamin, et unges eum ducem super populum meum Israël : et salvabit populum meum de manu Philisthinorum, quia respexi populum meum : venit enim clamor eorum ad me. 9:17 Cumque aspexisset Samuel Saulem, Dominus dixit ei : Ecce vir quem dixeram tibi : iste dominabitur populo meo. 9:19 Et respondit Samuel Sauli, dicens : Ego sum videns : ascende ante me in excelsum, ut comedatis mecum hodie, et dimittam te mane : et omnia quæ sunt in corde tuo indicabo tibi. 9:20 Et de asinis quas nudiustertius perdidisti, ne sollicitus sis, quia inventæ sunt. Et cujus erunt optima quæque Israël ? nonne tibi et omni domui patris tui ? 9:21 Respondens autem Saul, ait : Numquid non filius Jemini ego sum de minima tribu Israël, et cognatio mea novissima inter omnes familias de tribu Benjamin ? quare ergo locutus es mihi sermonem istum ? 9:22 Assumens itaque Samuel Saulem et puerum ejus, introduxit eos in triclinium, et dedit eis locum in capite eorum qui fuerant invitati : erant enim quasi triginta viri. 9:24 Levavit autem cocus armum, et posuit ante Saul. Dixitque Samuel : Ecce quod remansit : pone ante te, et comede, quia de industria servatum est tibi quando populum vocavi. Et comedit Saul cum Samuele in die illa. 10:1 Tulit autem Samuel lenticulam olei, et effudit super caput ejus : et deosculatus est eum, et ait : Ecce unxit te Dominus super hæreditatem suam in principem, et liberabis populum suum de manibus inimicorum ejus qui in circuitu ejus sunt. Et hoc tibi signum, quia unxit te Deus in principem.\ 10:2 Cum abieris hodie a me, invenies duos viros juxta sepulchrum Rachel in finibus Benjamin, in meridie : dicentque tibi : Inventæ sunt asinæ ad quas ieras perquirendas : et intermissis pater tuus asinis, sollicitus est pro vobis, et dicit : Quid faciam de filio meo ? 10:5 Post hæc venies in collem Dei, ubi est statio Philisthinorum : et cum ingressus fueris ibi urbem, obvium habebis gregem prophetarum descendentium de excelso, et ante eos psalterium, et tympanum, et tibiam, et citharam, ipsosque prophetantes. 10:6 Et insiliet in te spiritus Domini, et prophetabis cum eis, et mutaberis in virum alium. 10:11 Videntes autem omnes qui noverant eum heri et nudiustertius quod esset cum prophetis, et prophetaret, dixerunt ad invicem : Quænam res accidit filio Cis ? num et Saul inter prophetas ? 10:21 Et applicuit tribum Benjamin et cognationes ejus, et cecidit cognatio Metri : et pervenit usque ad Saul filium Cis. Quæsierunt ergo eum, et non est inventus. 11:6 Et insilivit spiritus Domini in Saul cum audisset verba hæc, et iratus est furor ejus nimis. 11:8 Et recensuit eos in Bezech : fueruntque filiorum Israël trecenta millia, virorum autem Juda triginta millia. 11:9 Et dixerunt nuntiis qui venerant : Sic dicetis viris qui sunt in Jabes Galaad : Cras erit vobis salus, cum incaluerit sol. Venerunt ergo nuntii, et annuntiaverunt viris Jabes : qui lætati sunt. 12:3 Loquimini de me coram Domino, et coram christo ejus, utrum bovem cujusquam tulerim, aut asinum : si quempiam calumniatus sum, si oppressi aliquem, si de manu cujusquam munus accepi : et contemnam illud hodie, restituamque vobis. 12:5 Dixitque ad eos : Testis est Dominus adversum vos, et testis christus ejus in die hac, quia non inveneritis in manu mea quippiam. Et dixerunt : Testis.\ 12:7 Nunc ergo state, ut judicio contendam adversum vos coram Domino de omnibus misericordiis Domini quas fecit vobiscum et cum patribus vestris : 12:8 quomodo Jacob ingressus est in Ægyptum, et clamaverunt patres vestri ad Dominum : et misit Dominus Moysen et Aaron, et eduxit patres vestros de Ægypto, et collocavit eos in loco hoc. 12:9 Qui obliti sunt Domini Dei sui, et tradidit eos in manu Sisaræ magistri militiæ Hasor, et in manu Philisthinorum, et in manu regis Moab : et pugnaverunt adversum eos. 12:14 Si timueritis Dominum, et servieritis ei, et audieritis vocem ejus, et non exasperaveritis os Domini, eritis et vos, et rex qui imperat vobis, sequentes Dominum Deum vestrum : 12:20 Dixit autem Samuel ad populum : Nolite timere : vos fecistis universum malum hoc, verumtamen nolite recedere a tergo Domini, sed servite Domino in omni corde vestro. 12:25 Quod si perseveraveritis in malitia, et vos et rex vester pariter peribitis. 13:1 Filius unius anni erat Saul cum regnare cœpisset : duobus autem annis regnavit super Israël. 13:3 Et percussit Jonathas stationem Philisthinorum quæ erat in Gabaa. Quod cum audissent Philisthiim, Saul cecinit buccina in omni terra, dicens : Audiant Hebræi. 13:4 Et universus Israël audivit hujuscemodi famam : Percussit Saul stationem Philisthinorum, et erexit se Israël adversus Philisthiim. Clamavit ergo populus post Saul in Galgala. 13:7 Hebræi autem transierunt Jordanem in terram Gad et Galaad.\ Cumque adhuc esset Saul in Galgala, universus populus perterritus est qui sequebatur eum. 13:9 Ait ergo Saul : Afferte mihi holocaustum et pacifica. Et obtulit holocaustum. 13:13 Dixitque Samuel ad Saul : Stulte egisti, nec custodisti mandata Domini Dei tui quæ præcepit tibi. Quod si non fecisses, jam nunc præparasset Dominus regnum tuum super Israël in sempiternum : 13:15 Surrexit autem Samuel, et ascendit de Galgalis in Gabaa Benjamin. Et reliqui populi ascenderunt post Saul obviam populo, qui expugnabant eos venientes de Galgala in Gabaa, in colle Benjamin. Et recensuit Saul populum qui inventi fuerant cum eo, quasi sexcentos viros. 13:19 Porro faber ferrarius non inveniebatur in omni terra Israël : caverant enim Philisthiim, ne forte facerent Hebræi gladium aut lanceam. 13:22 Cumque venisset dies prælii, non est inventus ensis et lancea in manu totius populi qui erat cum Saule et Jonatha, excepto Saul et Jonatha filio ejus. 14:4 Erant autem inter ascensus per quos nitebatur Jonathas transire ad stationem Philisthinorum, eminentes petræ ex utraque parte, et quasi in modum dentium scopuli hinc et inde prærupti : nomen uni Boses, et nomen alteri Sene : 14:10 Si autem dixerint : Ascendite ad nos : ascendamus, quia tradidit eos Dominus in manibus nostris : hoc erit nobis signum. 14:11 Apparuit igitur uterque stationi Philisthinorum : dixeruntque Philisthiim : En Hebræi egrediuntur de cavernis in quibus absconditi fuerant. 14:12 Et locuti sunt viri de statione ad Jonathan et ad armigerum ejus, dixeruntque : Ascendite ad nos, et ostendemus vobis rem. Et ait Jonathas ad armigerum suum : Ascendamus : sequere me : tradidit enim Dominus eos in manus Israël. 14:13 Ascendit autem Jonathas manibus et pedibus reptans, et armiger ejus post eum. Itaque alii cadebant ante Jonathan, alios armiger ejus interficiebat sequens eum. 14:14 Et facta est plaga prima qua percussit Jonathas et armiger ejus, quasi viginti virorum in media parte jugeri quam par boum in die arare consuevit. 14:15 Et factum est miraculum in castris per agros : sed et omnis populus stationis eorum qui ierant ad prædandum, obstupuit, et conturbata est terra : et accidit quasi miraculum a Deo. 14:16 Et respexerunt speculatores Saul qui erant in Gabaa Benjamin, et ecce multitudo prostrata, et huc illucque diffugiens. 14:17 Et ait Saul populo qui erat cum eo : Requirite, et videte quis abierit ex nobis. Cumque requisissent, repertum est non adesse Jonathan et armigerum ejus. 14:20 Conclamavit ergo Saul, et omnis populus qui erat cum eo, et venerunt usque ad locum certaminis : et ecce versus fuerat gladius uniuscujusque ad proximum suum, et cædes magna nimis. 14:21 Sed et Hebræi qui fuerant cum Philisthiim heri et nudiustertius, ascenderantque cum eis in castris, reversi sunt ut essent cum Israël qui erant cum Saul et Jonatha. 14:22 Omnes quoque Israëlitæ qui se absconderant in monte Ephraim, audientes quod fugissent Philisthæi, sociaverunt se cum suis in prælio. Et erant cum Saul quasi decem millia virorum. 14:24 Et viri Israël sociati sunt sibi in die illa : adjuravit autem Saul populum, dicens : Maledictus vir qui comederit panem usque ad vesperam, donec ulciscar de inimicis meis. Et non manducavit universus populus panem : 14:27 Porro Jonathas non audierat cum adjuraret pater ejus populum : extenditque summitatem virgæ quam habebat in manu, et intinxit in favum mellis : et convertit manum suam ad os suum, et illuminati sunt oculi ejus. 14:28 Respondensque unus de populo, ait : Jurejurando constrinxit pater tuus populum, dicens : Maledictus vir qui comederit panem hodie. (Defecerat autem populus.) 14:31 Percusserunt ergo in die illa Philisthæos a Machmis usque in Ajalon.\ Defatigatus est autem populus nimis : 14:39 Vivit Dominus salvator Israël, quia si per Jonathan filium meum factum est, absque retractione morietur. Ad quod nullus contradixit ei de omni populo. 14:41 Et dixit Saul ad Dominum Deum Israël : Domine Deus Israël, da indicium : quid est quod non responderis servo tuo hodie ? si in me, aut in Jonatha filio meo, est iniquitas hæc, da ostensionem : aut si hæc iniquitas est in populo tuo, da sanctitatem. Et deprehensus est Jonathas et Saul : populus autem exivit. 14:42 Et ait Saul : Mittite sortem inter me et inter Jonathan filium meum. Et captus est Jonathas. 14:43 Dixit autem Saul ad Jonathan : Indica mihi quid feceris. Et indicavit ei Jonathas, et ait : Gustans gustavi in summitate virgæ quæ erat in manu mea, paululum mellis, et ecce ego morior. 14:44 Et ait Saul : Hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, quia morte morieris, Jonatha. 14:45 Dixitque populus ad Saul : Ergone Jonathas morietur, qui fecit salutem hanc magnam in Israël ? hoc nefas est : vivit Dominus, si ceciderit capillus de capite ejus in terram, quia cum Deo operatus est hodie. Liberavit ergo populus Jonathan, ut non moreretur. 14:50 Et nomen uxoris Saul Achinoam filia Achimaas : et nomen principis militiæ ejus Abner filius Ner, patruelis Saul. 15:1 Et dixit Samuel ad Saul : Me misit Dominus ut ungerem te in regem super populum ejus Israël : nunc ergo audi vocem Domini. 15:6 Dixitque Saul Cinæo : Abite, recedite, atque descendite ab Amalec, ne forte involvam te cum eo : tu enim fecisti misericordiam cum omnibus filiis Israël, cum ascenderent de Ægypto. Et recessit Cinæus de medio Amalec. 15:7 Percussitque Saul Amalec ab Hevila donec venias ad Sur, quæ est e regione Ægypti. 15:11 Pœnitet me quod constituerim Saul regem : quia dereliquit me, et verba mea opere non implevit. Contristatusque est Samuel, et clamavit ad Dominum tota nocte. 15:12 Cumque de nocte surrexisset Samuel ut iret ad Saul mane, nuntiatum est Samueli eo quod venisset Saul in Carmelum, et erexisset sibi fornicem triumphalem, et reversus transisset, descendissetque in Galgala. Venit ergo Samuel ad Saul, et Saul offerebat holocaustum Domino de initiis prædarum quæ attulerat ex Amalec. 15:13 Et cum venisset Samuel ad Saul, dixit ei Saul : Benedictus tu Domino : implevi verbum Domini. 15:22 Et ait Samuel : Numquid vult Dominus holocausta et victimas, et non potius ut obediatur voci Domini ? melior est enim obedientia quam victimæ, et auscultare magis quam offerre adipem arietum. 15:23 Quoniam quasi peccatum ariolandi est, repugnare : et quasi scelus idololatriæ, nolle acquiescere. Pro eo ergo quod abjecisti sermonem Domini, abjecit te Dominus ne sis rex. 15:24 Dixitque Saul ad Samuelem : Peccavi, quia prævaricatus sum sermonem Domini et verba tua, timens populum, et obediens voci eorum. 15:30 At ille ait : Peccavi : sed nunc honora me coram senioribus populi mei et coram Israël, et revertere mecum, ut adorem Dominum Deum tuum. 15:32 Dixitque Samuel : Adducite ad me Agag regem Amalec. Et oblatus est ei Agag, pinguissimus et tremens. Et dixit Agag : Siccine separat amara mors ? 16:4 Fecit ergo Samuel sicut locutus est ei Dominus. Venitque in Bethlehem, et admirati sunt seniores civitatis occurrentes ei : dixeruntque : Pacificusne est ingressus tuus ? 16:5 Et ait : Pacificus : ad immolandum Domino veni : sanctificamini, et venite mecum ut immolem. Sanctificavit ergo Isai et filios ejus, et vocavit eos ad sacrificium.\ 16:6 Cumque ingressi essent, vidit Eliab, et ait : Num coram Domino est christus ejus ? 16:12 Misit ergo, et adduxit eum. Erat autem rufus, et pulcher aspectu, decoraque facie : et ait Dominus : Surge, unge eum : ipse est enim. 16:13 Tulit ergo Samuel cornu olei, et unxit eum in medio fratrum ejus : et directus est spiritus Domini a die illa in David, et deinceps. Surgensque Samuel abiit in Ramatha.\ 16:14 Spiritus autem Domini recessit a Saul, et exagitabat eum spiritus nequam a Domino. 16:16 Jubeat dominus noster, et servi tui qui coram te sunt quærent hominem scientem psallere cithara, ut quando arripuerit te spiritus Domini malus, psallat manu sua, et levius feras. 17:6 et ocreas æreas habebat in cruribus, et clypeus æreus tegebat humeros ejus. 17:8 Stansque clamabat adversum phalangas Israël, et dicebat eis : Quare venistis parati ad prælium ? numquid ego non sum Philisthæus, et vos servi Saul ? eligite ex vobis virum, et descendat ad singulare certamen. 17:11 Audiens autem Saul et omnes Israëlitæ sermones Philisthæi hujuscemodi, stupebant, et metuebant nimis.\ 17:13 Abierunt autem tres filii ejus majores post Saul in prælium : et nomina trium filiorum ejus qui perrexerunt ad bellum, Eliab primogenitus, et secundus Abinadab, tertiusque Samma. 17:15 abiit David, et reversus est a Saul ut pasceret gregem patris sui in Bethlehem. 17:22 Derelinquens ergo David vasa quæ attulerat sub manu custodis ad sarcinas, cucurrit ad locum certaminis, et interrogabat si omnia recte agerentur erga fratres suos. 17:23 Cumque adhuc ille loqueretur eis, apparuit vir ille spurius ascendens, Goliath nomine, Philisthæus de Geth, de castris Philisthinorum : et loquente eo hæc eadem verba audivit David. 17:25 Et dixit unus quispiam de Israël : Num vidistis virum hunc, qui ascendit ? ad exprobrandum enim Israëli ascendit. Virum ergo qui percusserit eum, ditabit rex divitiis magnis, et filiam suam dabit ei, et domum patris ejus faciet absque tributo in Israël. 17:26 Et ait David ad viros qui stabant secum, dicens : Quid dabitur viro qui percusserit Philisthæum hunc, et tulerit opprobrium de Israël ? quis enim est hic Philisthæus incircumcisus, qui exprobravit acies Dei viventis ? 17:27 Referebat autem ei populus eumdem sermonem, dicens : Hæc dabuntur viro qui percusserit eum. 17:31 Audita sunt autem verba quæ locutus est David, et annuntiata in conspectu Saul. 17:33 Et ait Saul ad David : Non vales resistere Philisthæo isti, nec pugnare adversus eum, quia puer es : hic autem vir bellator est ab adolescentia sua. 17:34 Dixitque David ad Saul : Pascebat servus tuus patris sui gregem, et veniebat leo vel ursus, et tollebat arietem de medio gregis : 17:36 Nam et leonem et ursum interfeci ego servus tuus : erit igitur et Philisthæus hic incircumcisus quasi unus ex eis. Nunc vadam, et auferam opprobrium populi : quoniam quis est iste Philisthæus incircumcisus, qui ausus est maledicere exercitui Dei viventis ? 17:40 et tulit baculum suum, quem semper habebat in manibus : et elegit sibi quinque limpidissimos lapides de torrente, et misit eos in peram pastoralem quam habebat secum, et fundam manu tulit : et processit adversum Philisthæum. 17:45 Dixit autem David ad Philisthæum : Tu venis ad me cum gladio, et hasta, et clypeo : ego autem venio ad te in nomine Domini exercituum, Dei agminum Israël quibus exprobrasti 17:46 hodie, et dabit te Dominus in manu mea, et percutiam te, et auferam caput tuum a te : et dabo cadavera castrorum Philisthiim hodie volatilibus cæli, et bestiis terræ, ut sciat omnis terra quia est Deus in Israël, 17:47 et noverit universa ecclesia hæc, quia non in gladio nec in hasta salvat Dominus : ipsius enim est bellum, et tradet vos in manus nostras. 17:52 Et consurgentes viri Israël et Juda vociferati sunt, et persecuti sunt Philisthæos usque dum venirent in vallem, et usque ad portas Accaron : cecideruntque vulnerati de Philisthiim in via Saraim, et usque ad Geth, et usque ad Accaron. 17:55 Eo autem tempore quo viderat Saul David egredientem contra Philisthæum, ait ad Abner principem militiæ : De qua stirpe descendit hic adolescens, Abner ? Dixitque Abner : Vivit anima tua, rex, si novi. 18:1 Et factum est cum complesset loqui ad Saul, anima Jonathæ conglutinata est animæ David, et dilexit eum Jonathas quasi animam suam. 18:4 Nam expoliavit se Jonathas tunica qua erat indutus, et dedit eam David, et reliqua vestimenta sua, usque ad gladium et arcum suum, et usque ad balteum. 18:7 Et præcinebant mulieres, ludentes, atque dicentes : [Percussit Saul mille,/ et David decem millia.] 18:9 Non rectis ergo oculis Saul aspiciebat David a die illa et deinceps. 18:10 Post diem autem alteram, invasit spiritus Dei malus Saul, et prophetabat in medio domus suæ : David autem psallebat manu sua, sicut per singulos dies. Tenebatque Saul lanceam, 18:11 et misit eam, putans quod configere posset David cum pariete : et declinavit David a facie ejus secundo. 18:17 Dixitque Saul ad David : Ecce filia mea major Merob : ipsam dabo tibi uxorem : tantummodo esto vir fortis, et præliare bella Domini. Saul autem reputabat, dicens : Non sit manus mea in eum, sed sit super eum manus Philisthinorum. 18:22 Et mandavit Saul servis suis : Loquimini ad David clam me, dicentes : Ecce places regi, et omnes servi ejus diligunt te : nunc ergo esto gener regis. 18:23 Et locuti sunt servi Saul in auribus David omnia verba hæc. Et ait David : Num parum videtur vobis, generum esse regis ? ego autem sum vir pauper et tenuis. 19:1 Locutus est autem Saul ad Jonathan filium suum, et ad omnes servos suos, ut occiderent David. Porro Jonathas filius Saul diligebat David valde : 19:2 et indicavit Jonathas David, dicens : Quærit Saul pater meus occidere te : quapropter observa te, quæso, mane : et manebis clam, et absconderis. 19:3 Ego autem egrediens stabo juxta patrem meum in agro, ubicumque fueris : et ego loquar de te ad patrem meum, et quodcumque videro, nuntiabo tibi. 19:7 Vocavit itaque Jonathas David, et indicavit ei omnia verba hæc : et introduxit Jonathas David ad Saul, et fuit ante eum sicut fuerat heri et nudiustertius. 19:9 Et factus est spiritus Domini malus in Saul : sedebat autem in domo sua, et tenebat lanceam : porro David psallebat manu sua. 19:18 David autem fugiens salvatus est, et venit ad Samuel in Ramatha, et nuntiavit ei omnia quæ fecerat sibi Saul : et abierunt ipse et Samuel, et morati sunt in Najoth. 19:19 Nuntiatum est autem Sauli a dicentibus : Ecce David in Najoth in Ramatha. 19:22 abiit etiam ipse in Ramatha, et venit usque ad cisternam magnam quæ est in Socho, et interrogavit, et dixit : In quo loco sunt Samuel et David ? Dictumque est ei : Ecce in Najoth sunt in Ramatha. 20:3 Et juravit rursum Davidi. Et ille ait : Scit profecto pater tuus quia inveni gratiam in oculis tuis, et dicet : Nesciat hoc Jonathas, ne forte tristetur. Quinimmo vivit Dominus, et vivit anima tua, quia uno tantum (ut ita dicam) gradu ego morsque dividimur. 20:6 Si respiciens requisierit me pater tuus, respondebis ei : Rogavit me David ut iret celeriter in Bethlehem civitatem suam, quia victimæ solemnes ibi sunt universis contribulibus suis. 20:8 Fac ergo misericordiam in servum tuum, quia fœdus Domini me famulum tuum tecum inire fecisti : si autem est iniquitas aliqua in me, tu me interfice, et ad patrem tuum ne introducas me. 20:19 requiretur enim sessio tua usque perendie. Descendes ergo festinus, et venies in locum ubi celandus es in die qua operari licet, et sedebis juxta lapidem cui nomen est Ezel. 20:25 Cumque sedisset rex super cathedram suam (secundum consuetudinem) quæ erat juxta parietem, surrexit Jonathas, et sedit Abner ex latere Saul : vacuusque apparuit locus David. 20:27 Cumque illuxisset dies secunda post calendas, rursus apparuit vacuus locus David. Dixitque Saul ad Jonathan filium suum : Cur non venit filius Isai nec heri nec hodie ad vescendum ? 20:30 Iratus autem Saul adversum Jonathan, dixit ei : Fili mulieris virum ultro rapientis, numquid ignoro quia diligis filium Isai in confusionem tuam, et in confusionem ignominiosæ matris tuæ ? 20:31 Omnibus enim diebus quibus filius Isai vixerit super terram, non stabilieris tu, neque regnum tuum. Itaque jam nunc mitte, et adduc eum ad me : quia filius mortis est. 20:34 Surrexit ergo Jonathas a mensa in ira furoris, et non comedit in die calendarum secunda panem. Contristatus est enim super David, eo quod confudisset eum pater suus. 20:35 Cumque illuxisset mane, venit Jonathas in agrum juxta placitum David, et puer parvulus cum eo. 20:36 Et ait ad puerum suum : Vade, et affer mihi sagittas quas ego jacio. Cumque puer cucurrisset, jecit aliam sagittam trans puerum. 20:37 Venit itaque puer ad locum jaculi quod miserat Jonathas : et clamavit Jonathas post tergum pueri, et ait : Ecce ibi est sagitta porro ultra te. 20:39 et quid ageretur, penitus ignorabat, tantummodo enim Jonathas et David rem noverant. 21:1 Venit autem David in Nobe ad Achimelech sacerdotem : et obstupuit Achimelech, eo quod venisset David. Et dixit ei : Quare tu solus, et nullus est tecum ? 21:2 Et ait David ad Achimelech sacerdotem : Rex præcepit mihi sermonem, et dixit : Nemo sciat rem propter quam missus es a me, et cujusmodi præcepta tibi dederim : nam et pueris condixi in illum et illum locum. 21:3 Nunc ergo si quid habes ad manum, vel quinque panes, da mihi, aut quidquid inveneris. 21:5 Et respondit David sacerdoti, et dixit ei : Equidem, si de mulieribus agitur : continuimus nos ab heri et nudiustertius quando egrediebamur, et fuerunt vasa puerorum sancta. Porro via hæc polluta est, sed et ipsa hodie sanctificabitur in vasis. 21:7 Erat autem ibi vir quidam de servis Saul in die illa, intus in tabernaculo Domini : et nomen ejus Doëg Idumæus, potentissimus pastorum Saul. 21:8 Dixit autem David ad Achimelech : Si habes hic ad manum hastam aut gladium ? quia gladium meum et arma mea non tuli mecum : sermo enim regis urgebat. 21:9 Et dixit sacerdos : Ecce hic gladius Goliath Philisthæi, quem percussisti in Valle terebinthi : est involutus pallio post ephod : si istum vis tollere, tolle : neque enim hic est alius absque eo. Et ait David : Non est huic alter similis : da mihi eum.\ 21:10 Surrexit itaque David, et fugit in die illa a facie Saul : et venit ad Achis regem Geth. 21:11 Dixeruntque servi Achis ad eum cum vidissent David : Numquid non iste est David rex terræ ? nonne huic cantabant per choros, dicentes : [Percussit Saul mille,/ et David decem millia ?] 21:15 an desunt nobis furiosi, quod introduxistis istum, ut fureret me præsente ? hiccine ingredietur domum meam ? 22:2 Et convenerunt ad eum omnes qui erant in angustia constituti, et oppressi ære alieno, et amaro animo : et factus est eorum princeps, fueruntque cum eo quasi quadringenti viri. 22:4 Et reliquit eos ante faciem regis Moab : manseruntque apud eum cunctis diebus quibus David fuit in præsidio. 22:6 Et audivit Saul quod apparuisset David, et viri qui erant cum eo. Saul autem cum maneret in Gabaa, et esset in nemore quod est in Rama, hastam manu tenens, cunctique servi ejus circumstarent eum, 22:7 ait ad servos suos qui assistebant ei : Audite nunc, filii Jemini : numquid omnibus vobis dabit filius Isai agros et vineas, et universos vos faciet tribunos et centuriones ? 22:11 Misit ergo rex ad accersendum Achimelech sacerdotem filium Achitob, et omnem domum patris ejus, sacerdotum qui erant in Nobe, qui universi venerunt ad regem. 22:12 Et ait Saul ad Achimelech : Audi, fili Achitob. Qui respondit : Præsto sum, domine. 22:14 Respondensque Achimelech regi, ait : Et quis in omnibus servis tuis sicut David, fidelis, et gener regis, et pergens ad imperium tuum, et gloriosus in domo tua ? 22:15 num hodie cœpi pro eo consulere Deum ? absit hoc a me : ne suspicetur rex adversus servum suum rem hujuscemodi, in universa domo patris mei : non enim scivit servus tuus quidquam super hoc negotio, vel modicum vel grande. 22:16 Dixitque rex : Morte morieris Achimelech, tu et omnis domus patris tui. 22:17 Et ait rex emissariis qui circumstabant eum : Convertimini, et interficite sacerdotes Domini, nam manus eorum cum David est : scientes quod fugisset, et non indicaverunt mihi. Noluerunt autem servi regis extendere manus suas in sacerdotes Domini. 22:19 Nobe autem civitatem sacerdotum percussit in ore gladii, viros et mulieres, et parvulos et lactentes, bovemque, et asinum, et ovem in ore gladii. 22:20 Evadens autem unus filius Achimelech filii Achitob, cujus nomen erat Abiathar, fugit ad David, 22:22 Et ait David ad Abiathar : Sciebam in die illa quod cum ibi esset Doëg Idumæus, procul dubio annuntiaret Sauli : ego sum reus omnium animarum patris tui. 22:23 Mane mecum : ne timeas : si quis quæsierit animam meam, quæret et animam tuam, mecumque servaberis. 23:3 Et dixerunt viri qui erant cum David ad eum : Ecce nos hic in Judæa consistentes timemus : quanto magis si ierimus in Ceilam adversum agmina Philisthinorum ? 23:5 Abiit ergo David et viri ejus in Ceilam, et pugnavit adversum Philisthæos : et abegit jumenta eorum, et percussit eos plaga magna : et salvavit David habitatores Ceilæ. 23:6 Porro eo tempore quo fugiebat Abiathar filius Achimelech ad David in Ceilam, ephod secum habens descenderat.\ 23:8 Et præcepit Saul omni populo ut ad pugnam descenderet in Ceilam, et obsideret David et viros ejus. 23:14 Morabatur autem David in deserto in locis firmissimis, mansitque in monte solitudinis Ziph, in monte opaco : quærebat eum tamen Saul cunctis diebus, et non tradidit eum Deus in manus ejus. 23:17 Ne timeas : neque enim inveniet te manus Saul patris mei, et tu regnabis super Israël, et ego ero tibi secundus : sed et Saul pater meus scit hoc. 23:18 Percussit ergo uterque fœdus coram Domino : mansitque David in silva, Jonathas autem reversus est in domum suam.\ 23:23 Considerate, et videte omnia latibula ejus in quibus absconditur : et revertimini ad me ad rem certam, ut vadam vobiscum. Quod si etiam in terram se abstruserit, perscrutabor eum in cunctis millibus Juda.\ 23:25 Ivit ergo Saul et socii ejus ad quærendum eum. Et nuntiatum est David : statimque descendit ad petram, et versabatur in deserto Maon : quod cum audisset Saul, persecutus est David in deserto Maon. 23:26 Et ibat Saul ad latus montis ex parte una : David autem et viri ejus erant in latere montis ex parte altera. Porro David desperabat se posse evadere a facie Saul : itaque Saul et viri ejus in modum coronæ cingebant David et viros ejus, ut caperent eos. 24:2 Cumque reversus esset Saul, postquam persecutus est Philisthæos, nuntiaverunt ei, dicentes : Ecce David in deserto est Engaddi. 24:3 Assumens ergo Saul tria millia electorum virorum ex omni Israël, perrexit ad investigandum David et viros ejus, etiam super abruptissimas petras, quæ solis ibicibus perviæ sunt. 24:4 Et venit ad caulas ovium, quæ se offerebant vianti : eratque ibi spelunca, quam ingressus est Saul ut purgaret ventrem : porro David et viri ejus in interiore parte speluncæ latebant. 24:5 Et dixerunt servi David ad eum : Ecce dies de qua locutus est Dominus ad te : Ego tradam tibi inimicum tuum, ut facias ei sicut placuerit in oculis tuis. Surrexit ergo David, et præcidit oram chlamydis Saul silenter. 24:7 Dixitque ad viros suos : Propitius sit mihi Dominus, ne faciam hanc rem domino meo, christo Domini, ut mittam manum meam in eum : quia christus Domini est. 24:10 dixitque ad Saul : Quare audis verba hominum loquentium : David quærit malum adversum te ? 24:11 Ecce hodie viderunt oculi tui quod tradiderit te Dominus in manu mea in spelunca : et cogitavi ut occiderem te, sed pepercit tibi oculus meus : dixi enim : Non extendam manum meam in dominum meum, quia christus Domini est. 24:17 Cum autem complesset David loquens sermones hujuscemodi ad Saul, dixit Saul : Numquid vox hæc tua est, fili mi David ? Et levavit Saul vocem suam, et flevit : 24:18 dixitque ad David : Justior tu es quam ego : tu enim tribuisti mihi bona, ego autem reddidi tibi mala. 24:20 Quis enim cum invenerit inimicum suum, dimittet eum in via bona ? sed Dominus reddat tibi vicissitudinem hanc pro eo quod hodie operatus es in me. 25:3 Nomen autem viri illius erat Nabal. Et nomen uxoris ejus Abigail : eratque mulier illa prudentissima, et speciosa : porro vir ejus durus, et pessimus, et malitiosus : erat autem de genere Caleb. 25:6 Et dicetis : Sit fratribus meis et tibi pax, et domui tuæ pax, et omnibus, quæcumque habes, sit pax. 25:11 Tollam ergo panes meos, et aquas meas, et carnes pecorum quæ occidi tonsoribus meis, et dabo viris quos nescio unde sint ?\ 25:15 Homines isti boni satis fuerant nobis, et non molesti : nec quidquam aliquando periit omni tempore quo fuimus conversati cum eis in deserto : 25:22 Hæc faciat Deus inimicis David, et hæc addat, si reliquero de omnibus quæ ad ipsum pertinent usque mane mingentem ad parietem.\ 25:24 et cecidit ad pedes ejus, et dixit : In me sit, domine mi, hæc iniquitas : loquatur, obsecro, ancilla tua in auribus tuis, et audi verba famulæ tuæ. 25:27 Quapropter suscipe benedictionem hanc, quam attulit ancilla tua tibi domino meo, et da pueris qui sequuntur te dominum meum. 25:29 Si enim surrexerit aliquando homo persequens te, et quærens animam tuam, erit anima domini mei custodita quasi in fasciculo viventium apud Dominum Deum tuum : porro inimicorum tuorum anima rotabitur, quasi in impetu et circulo fundæ. 25:34 Alioquin vivit Dominus Deus Israël, qui prohibuit me ne malum facerem tibi : nisi cito venisses in occursum mihi, non remansisset Nabal usque ad lucem matutinam mingens ad parietem. 25:35 Suscepit ergo David de manu ejus omnia quæ attulerat ei, dixitque ei : Vade pacifice in domum tuam : ecce audivi vocem tuam, et honoravi faciem tuam.\ 25:36 Venit autem Abigail ad Nabal : et ecce erat ei convivium in domo ejus quasi convivium regis, et cor Nabal jucundum : erat enim ebrius nimis : et non indicavit ei verbum pusillum aut grande usque mane. 25:37 Diluculo autem cum digessisset vinum Nabal, indicavit ei uxor sua verba hæc : et emortuum est cor ejus intrinsecus, et factus est quasi lapis. 25:44 Saul autem dedit Michol filiam suam, uxorem David, Phalti filio Lais, qui erat de Gallim. 26:1 Et venerunt Ziphæi ad Saul in Gabaa, dicentes : Ecce David absconditus est in colle Hachila, quæ est ex adverso solitudinis. 26:6 ait David ad Achimelech Hethæum, et Abisai filium Sarviæ fratrem Joab, dicens : Quis descendet mecum ad Saul in castra ? Dixitque Abisai : Ego descendam tecum.\ 26:8 Dixitque Abisai ad David : Conclusit Deus inimicum tuum hodie in manus tuas : nunc ergo perfodiam eum lancea in terra semel, et secundo opus non erit. 26:11 propitius sit mihi Dominus ne extendam manum meam in christum Domini. Nunc igitur tolle hastam quæ est ad caput ejus, et scyphum aquæ, et abeamus. 26:12 Tulit igitur David hastam, et scyphum aquæ qui erat ad caput Saul, et abierunt : et non erat quisquam qui videret, et intelligeret, et evigilaret, sed omnes dormiebant, quia sopor Domini irruerat super eos. 26:15 Et ait David ad Abner : Numquid non vir tu es ? et quis alius similis tui in Israël ? quare ergo non custodisti dominum tuum regem ? ingressus est enim unus de turba ut interficeret regem dominum tuum. 26:18 Et ait : Quam ob causam dominus meus persequitur servum suum ? quid feci ? aut quod est malum in manu mea ? 26:19 Nunc ergo audi, oro, domine mi rex, verba servi tui : si Dominus incitat te adversum me, odoretur sacrificium : si autem filii hominum, maledicti sunt in conspectu Domini qui ejecerunt me hodie ut non habitem in hæreditate Domini, dicentes : Vade, servi diis alienis. 26:21 Et ait Saul : Peccavi : revertere, fili mi David : nequaquam enim ultra tibi malefaciam, eo quod pretiosa fuerit anima mea in oculis tuis hodie : apparet enim quod stulte egerim, et ignoraverim multa nimis. 26:25 Ait ergo Saul ad David : Benedictus tu, fili mi David : et quidem faciens facies, et potens poteris. Abiit autem David in viam suam, et Saul reversus est in locum suum. 27:1 Et ait David in corde suo : Aliquando incidam una die in manus Saul : nonne melius est ut fugiam, et salver in terra Philisthinorum, ut desperet Saul, cessetque me quærere in cunctis finibus Israël ? fugiam ergo manus ejus. 27:6 Dedit itaque ei Achis in die illa Siceleg : propter quam causam facta est Siceleg regum Juda usque in diem hanc. 27:7 Fuit autem numerus dierum quibus habitavit David in regione Philisthinorum, quatuor mensium.\ 27:10 Dicebat autem ei Achis : In quem irruisti hodie ? Respondebat David : Contra meridiem Judæ, et contra meridiem Jerameel, et contra meridiem Ceni. 28:1 Factum est autem in diebus illis, congregaverunt Philisthiim agmina sua, ut præpararentur ad bellum contra Israël : dixitque Achis ad David : Sciens nunc scito quoniam mecum egredieris in castris, tu et viri tui. 28:8 Mutavit ergo habitum suum, vestitusque est aliis vestimentis, et abiit ipse, et duo viri cum eo : veneruntque ad mulierem nocte, et ait illi : Divina mihi in pythone, et suscita mihi quem dixero tibi. 28:12 Cum autem vidisset mulier Samuelem, exclamavit voce magna, et dixit ad Saul : Quare imposuisti mihi ? tu es enim Saul. 29:1 Congregata sunt ergo Philisthiim universa agmina in Aphec : sed et Israël castrametatus est super fontem qui erat in Jezrahel. 29:3 Dixeruntque principes Philisthiim ad Achis : Quid sibi volunt Hebræi isti ? Et ait Achis ad principes Philisthiim : Num ignoratis David, qui fuit servus Saul regis Israël, et est apud me multis diebus, vel annis, et non inveni in eo quidquam ex die qua transfugit ad me usque ad diem hanc ? 29:4 Irati sunt autem adversus eum principes Philisthiim, et dixerunt ei : Revertatur vir iste, et sedeat in loco suo in quo constituisti eum, et non descendat nobiscum in prælium, ne fiat nobis adversarius, cum præliari cœperimus : quomodo enim aliter poterit placare dominum suum, nisi in capitibus nostris ? 29:6 Vocavit ergo Achis David, et ait ei : Vivit Dominus, quia rectus es tu, et bonus in conspectu meo : et exitus tuus, et introitus tuus mecum est in castris : et non inveni in te quidquam mali ex die qua venisti ad me usque in diem hanc : sed satrapis non places. 29:8 Dixitque David ad Achis : Quid enim feci, et quid invenisti in me servo tuo, a die qua fui in conspectu tuo usque in diem hanc, ut non veniam et pugnem contra inimicos domini mei regis ? 29:10 Igitur consurge mane tu, et servi domini tui qui venerunt tecum : et cum de nocte surrexeritis, et cœperit dilucescere, pergite. 29:11 Surrexit itaque de nocte David, ipse et viri ejus, ut proficiscerentur mane, et reverterentur ad terram Philisthiim : Philisthiim autem ascenderunt in Jezrahel. 30:3 Cum ergo venissent David et viri ejus ad civitatem, et invenissent eam succensam igni, et uxores suas, et filios suos et filias, ductas esse captivas, 30:7 Et ait ad Abiathar sacerdotem filium Achimelech : Applica ad me ephod. Et applicavit Abiathar ephod ad David. 30:8 Et consuluit David Dominum, dicens : Persequar latrunculos hos, et comprehendam eos, an non ? Dixitque ei Dominus : Persequere : absque dubio enim comprehendes eos, et excuties prædam. 30:9 Abiit ergo David, ipse et sexcenti viri qui erant cum eo, et venerunt usque ad torrentem Besor : et lassi quidam substiterunt. 30:11 Et invenerunt virum ægyptium in agro, et adduxerunt eum ad David : dederuntque ei panem ut comederet, et biberet aquam, 30:13 Dixit itaque ei David : Cujus es tu ? vel unde ? et quo pergis ? Qui ait : Puer ægyptius ego sum, servus viri Amalecitæ : dereliquit autem me dominus meus, quia ægrotare cœpi nudiustertius. 30:16 Qui cum duxisset eum, ecce illi discumbebant super faciem universæ terræ comedentes et bibentes, et quasi festum celebrantes diem, pro cuncta præda et spoliis quæ ceperant de terra Philisthiim et de terra Juda. 30:17 Et percussit eos David a vespere usque ad vesperam alterius diei, et non evasit ex eis quisquam, nisi quadringenti viri adolescentes, qui ascenderant camelos et fugerant. 30:19 Nec defuit quidquam a parvo usque ad magnum, tam de filiis quam de filiabus, et de spoliis, et quæcumque rapuerant : omnia reduxit David. 30:21 Venit autem David ad ducentos viros qui lassi substiterant, nec sequi potuerant David, et residere eos jusserat in torrente Besor : qui egressi sunt obviam David et populo qui erat cum eo. Accedens autem David ad populum, salutavit eos pacifice. 30:23 Dixit autem David : Non sic facietis, fratres mei, de his quæ tradidit nobis Dominus, et custodivit nos, et dedit latrunculos qui eruperant adversum nos, in manus nostras : 30:25 Et factum est hoc ex die illa et deinceps, constitutum et præfinitum, et quasi lex in Israël usque in diem hanc. 30:31 et qui in Hebron, et reliquis qui erant in his locis in quibus commoratus fuerat David, ipse et viri ejus. 31:2 Irrueruntque Philisthiim in Saul et in filios ejus, et percusserunt Jonathan, et Abinadab, et Melchisua filios Saul : 31:3 totumque pondus prælii versum est in Saul, et consecuti sunt eum viri sagittarii, et vulneratus est vehementer a sagittariis. 31:7 Videntes autem viri Israël qui erant trans vallem et trans Jordanem, quod fugissent viri Israëlitæ, et quod mortuus esset Saul et filii ejus, reliquerunt civitates suas, et fugerunt : veneruntque Philisthiim, et habitaverunt ibi. 31:8 Facta autem die altera, venerunt Philisthiim ut spoliarent interfectos, et invenerunt Saul et tres filios ejus jacentes in monte Gelboë. 31:11 Quod cum audissent habitatores Jabes Galaad, quæcumque fecerant Philisthiim Saul, 31:12 surrexerunt omnes viri fortissimi, et ambulaverunt tota nocte, et tulerunt cadaver Saul, et cadavera filiorum ejus, de muro Bethsan : veneruntque Jabes Galaad, et combusserunt ea ibi : @2Rg 1:5 Dixitque David ad adolescentem qui nuntiabat ei : Unde scis quia mortuus est Saul, et Jonathas filius ejus ? 1:6 Et ait adolescens qui nuntiabat ei : Casu veni in montem Gelboë, et Saul incumbebat super hastam suam : porro currus et equites appropinquabant ei, 1:7 et conversus post tergum suum, vidensque me, vocavit. Cui cum respondissem : Adsum : 1:11 Apprehendens autem David, vestimenta sua scidit, omnesque viri qui erant cum eo, 1:17 Planxit autem David planctum hujuscemodi super Saul, et super Jonathan filium ejus 1:18 (et præcepit ut docerent filios Juda arcum, sicut scriptum est in libro justorum), et ait : [Considera, Israël, pro his qui mortui sunt,/ super excelsa tua vulnerati./ 1:19 Inclyti Israël super montes tuos interfecti sunt :/ quomodo ceciderunt fortes ?/ 1:20 Nolite annuntiare in Geth,/ neque annuntietis in compitis Ascalonis :/ ne forte lætentur filiæ Philisthiim ;/ ne exultent filiæ incircumcisorum.]\ 1:21 [Montes Gelboë, nec ros, nec pluvia veniant super vos,/ neque sint agri primitiarum :/ quia ibi abjectus est clypeus fortium :/ clypeus Saul, quasi non esset unctus oleo.]\ 1:23 Saul et Jonathas amabiles, et decori in vita sua,/ in morte quoque non sunt divisi :/ aquilis velociores, leonibus fortiores.]\ 1:24 [Filiæ Israël, super Saul flete,/ qui vestiebat vos coccino in deliciis,/ qui præbebat ornamenta aurea cultui vestro.]\ 1:26 Doleo super te, frater mi Jonatha,/ decore nimis, et amabilis super amorem mulierum./ Sicut mater unicum amat filium suum,/ ita ego te diligebam./ 2:4 Veneruntque viri Juda, et unxerunt ibi David ut regnaret super domum Juda. Et nuntiatum est David quod viri Jabes Galaad sepelissent Saul. 2:8 Abner autem filius Ner, princeps exercitus Saul, tulit Isboseth filium Saul, et circumduxit eum per castra, 2:11 Et fuit numerus dierum quos commoratus est David imperans in Hebron super domum Juda, septem annorum et sex mensium.\ 2:13 Porro Joab filius Sarviæ, et pueri David, egressi sunt, et occurrerunt eis juxta piscinam Gabaon. Et cum in unum convenissent, e regione sederunt : hi ex una parte piscinæ, et illi ex altera. 2:14 Dixitque Abner ad Joab : Surgant pueri, et ludant coram nobis. Et respondit Joab : Surgant. 2:17 Et ortum est bellum durum satis in die illa : fugatusque est Abner et viri Israël a pueris David.\ 2:21 Dixitque ei Abner : Vade ad dexteram, sive ad sinistram, et apprehende unum de adolescentibus, et tolle tibi spolia ejus. Noluit autem Asaël omittere quin urgeret eum. 2:23 Qui audire contempsit, et noluit declinare : percussit ergo eum Abner aversa hasta in inguine, et transfodit, et mortuus est in eodem loco : omnesque qui transibant per locum illum, in quo ceciderat Asaël et mortuus erat, subsistebant. 2:24 Persequentibus autem Joab et Abisai fugientem Abner, sol occubuit : et venerunt usque ad collem aquæductus, qui est ex adverso vallis itineris deserti in Gabaon. 2:26 Et exclamavit Abner ad Joab, et ait : Num usque ad internecionem tuus mucro desæviet ? an ignoras quod periculosa sit desperatio ? usquequo non dicis populo ut omittat persequi fratres suos ? 3:1 Facta est ergo longa concertatio inter domum Saul et inter domum David : David proficiscens, et semper seipso robustior, domus autem Saul decrescens quotidie. 3:10 ut transferatur regnum de domo Saul, et elevetur thronus David super Israël et super Judam, a Dan usque Bersabee. 3:15 Misit ergo Isboseth, et tulit eam a viro suo Phaltiel filio Lais. 3:23 Et Joab, et omnis exercitus qui erat cum eo, postea venerunt : nuntiatum est itaque Joab a narrantibus : Venit Abner filius Ner ad regem, et dimisit eum, et abiit in pace.\ 3:25 ignoras Abner filium Ner, quoniam ad hoc venit ad te ut deciperet te, et sciret exitum tuum et introitum tuum, et nosset omnia quæ agis ? 3:27 Cumque rediisset Abner in Hebron, seorsum adduxit eum Joab ad medium portæ ut loqueretur ei, in dolo : et percussit illum ibi in inguine, et mortuus est in ultionem sanguinis Asaël fratris ejus. 3:28 Quod cum audisset David rem jam gestam, ait : Mundus ego sum, et regnum meum apud Dominum usque in sempiternum, a sanguine Abner filii Ner : 3:31 Dixit autem David ad Joab, et ad omnem populum qui erat cum eo : Scindite vestimenta vestra, et accingimini saccis, et plangite ante exequias Abner. Porro rex David sequebatur feretrum. 3:33 Plangensque rex, et lugens Abner, ait : [Nequaquam ut mori solent ignavi, mortuus est Abner./ 4:6 Ingressi sunt autem domum latenter assumentes spicas tritici, et percusserunt eum in inguine Rechab, et Baana frater ejus, et fugerunt. 4:10 quoniam eum qui annuntiaverat mihi, et dixerat : Mortuus est Saul : qui putabat se prospera nuntiare, tenui, et occidi eum in Siceleg, cui oportebat mercedem dare pro nuntio. 5:1 Et venerunt universæ tribus Israël ad David in Hebron, dicentes : Ecce nos os tuum et caro tua sumus. 5:4 Filius triginta annorum erat David cum regnare cœpisset, et quadraginta annis regnavit. 5:7 Cepit autem David arcem Sion : hæc est civitas David. 5:9 Habitavit autem David in arce, et vocavit eam civitatem David : et ædificavit per gyrum a Mello et intrinsecus. 5:17 Audierunt ergo Philisthiim quod unxissent David in regem super Israël, et ascenderunt universi ut quærerent David : quod cum audisset David, descendit in præsidium. 5:21 Et reliquerunt ibi sculptilia sua, quæ tulit David et viri ejus. 5:25 Fecit itaque David sicut præceperat ei Dominus, et percussit Philisthiim de Gabaa usque dum venias Gezer. 6:1 Congregavit autem rursum David omnes electos ex Israël, triginta millia. 6:3 Et imposuerunt arcam Dei super plaustrum novum : tuleruntque eam de domo Abinadab, qui erat in Gabaa : Oza autem et Ahio, filii Abinadab, minabant plaustrum novum. 6:15 Et David et omnis domus Israël ducebant arcam testamenti Domini in jubilo, et in clangore buccinæ. 6:16 Cumque intrasset arca Domini in civitatem David, Michol filia Saul, prospiciens per fenestram, vidit regem David subsilientem atque saltantem coram Domino : et despexit eum in corde suo. 6:21 Dixitque David ad Michol : Ante Dominum, qui elegit me potius quam patrem tuum et quam omnem domum ejus, et præcepit mihi ut essem dux super populum Domini in Israël, 6:22 et ludam, et vilior fiam plus quam factus sum : et ero humilis in oculis meis, et cum ancillis de quibus locuta es, gloriosior apparebo. 7:7 Per cuncta loca quæ transivi cum omnibus filiis Israël, numquid loquens locutus sum ad unam de tribubus Israël, cui præcepi ut pasceret populum meum Israël, dicens : Quare non ædificastis mihi domum cedrinam ?\ 7:11 ex die qua constitui judices super populum meum Israël : et requiem dabo tibi ab omnibus inimicis tuis : prædicitque tibi Dominus quod domum faciat tibi Dominus. 7:19 Sed et hoc parum visum est in conspectu tuo, Domine Deus, nisi loquereris etiam de domo servi tui in longinquum : ista est enim lex Adam, Domine Deus. 7:22 Idcirco magnificatus es, Domine Deus, quia non est similis tui, neque est deus extra te, in omnibus quæ audivimus auribus nostris. 7:23 Quæ est autem ut populus tuus Israël gens in terra, propter quam ivit Deus ut redimeret eam sibi in populum, et poneret sibi nomen, faceretque eis magnalia et horribilia super terram a facie populi tui quem redemisti tibi ex Ægypto, gentem, et deum ejus. 7:24 Firmasti enim tibi populum tuum Israël in populum sempiternum : et tu, Domine Deus, factus es eis in Deum. 7:25 Nunc ergo Domine Deus, verbum quod locutus es super servum tuum, et super domum ejus, suscita in sempiternum : et fac sicut locutus es, 7:27 quia tu, Domine exercituum Deus Israël, revelasti aurem servi tui, dicens : Domum ædificabo tibi : propterea invenit servus tuus cor suum ut oraret te oratione hac. 7:29 Incipe ergo, et benedic domui servi tui, ut sit in sempiternum coram te : quia tu, Domine Deus, locutus es, et benedictione tua benedicetur domus servi tui in sempiternum. 8:7 Et tulit David arma aurea quæ habebant servi Adarezer, et detulit ea in Jerusalem. 8:9 Audivit autem Thou rex Emath quod percussisset David omne robur Adarezer, 8:11 quæ et ipsa sanctificavit rex David Domino cum argento et auro quæ sanctificaverat de universis gentibus quas subegerat, 8:13 Fecit quoque sibi David nomen cum reverteretur capta Syria in valle Salinarum, cæsis decem et octo millibus : 8:14 et posuit in Idumæa custodes, statuitque præsidium : et facta est universa Idumæa serviens David, et servavit Dominus David in omnibus ad quæcumque profectus est. 9:2 Erat autem de domo Saul servus nomine Siba : quem cum vocasset rex ad se, dixit ei : Tune es Siba ? Et ille respondit : Ego sum servus tuus. 9:7 Et ait ei David : Ne timeas, quia faciens faciam in te misericordiam propter Jonathan patrem tuum, et restituam tibi omnes agros Saul patris tui : et tu comedes panem in mensa mea semper. 9:8 Qui adorans eum, dixit : Quis ego sum servus tuus, quoniam respexisti super canem mortuum similem mei ? 9:10 Operare igitur ei terram tu, et filii tui, et servi tui, et inferes filio domini tui cibos ut alatur : Miphiboseth autem filius domini tui comedet semper panem super mensam meam. Erant autem Sibæ quindecim filii, et viginti servi. 9:11 Dixitque Siba ad regem : Sicut jussisti, domine mi rex, servo tuo, sic faciet servus tuus : et Miphiboseth comedet super mensam meam, quasi unus de filiis regis. 9:13 Porro Miphiboseth habitabat in Jerusalem, quia de mensa regis jugiter vescebatur : et erat claudus utroque pede. 10:1 Factum est autem post hæc ut moreretur rex filiorum Ammon, et regnavit Hanon filius ejus pro eo. 10:4 Tulit itaque Hanon servos David, rasitque dimidiam partem barbæ eorum et præscidit vestes eorum medias usque ad nates, et dimisit eos. 10:5 Quod cum nuntiatum esset David, misit in occursum eorum : erant enim viri confusi turpiter valde, et mandavit eis David : Manete in Jericho donec crescat barba vestra, et tunc revertimini.\ 10:9 Videns igitur Joab quod præparatum esset adversum se prælium et ex adverso et post tergum, elegit ex omnibus electis Israël, et instruxit aciem contra Syrum : 10:11 Et ait Joab : Si prævaluerint adversum me Syri, eris mihi in adjutorium : si autem filii Ammon prævaluerint adversum te, auxiliabor tibi. 10:12 Esto vir fortis, et pugnemus pro populo nostro et civitate Dei nostri : Dominus autem faciet quod bonum est in conspectu suo. 10:16 Misitque Adarezer, et eduxit Syros qui erant trans fluvium, et adduxit eorum exercitum : Sobach autem, magister militiæ Adarezer, erat princeps eorum. 10:18 Fugeruntque Syri a facie Israël, et occidit David de Syris septingentos currus, et quadraginta millia equitum : et Sobach principem militiæ percussit, qui statim mortuus est. 10:19 Videntes autem universi reges qui erant in præsidio Adarezer, se victos esse ab Israël, expaverunt, et fugerunt quinquaginta et octo millia coram Israël. Et fecerunt pacem cum Israël, et servierunt eis : timueruntque Syri auxilium præbere ultra filiis Ammon. 11:1 Factum est autem, vertente anno, eo tempore quo solent reges ad bella procedere, misit David Joab, et servos suos cum eo, et universum Israël, et vastaverunt filios Ammon, et obsederunt Rabba : David autem remansit in Jerusalem. 11:2 Dum hæc agerentur, accidit ut surgeret David de strato suo post meridiem, et deambularet in solario domus regiæ : viditque mulierem se lavantem ex adverso super solarium suum : erat autem mulier pulchra valde. 11:4 Missis itaque David nuntiis, tulit eam : quæ cum ingressa esset ad illum, dormivit cum ea : statimque sanctificata est ab immunditia sua, 11:7 Et venit Urias ad David. Quæsivitque David quam recte ageret Joab et populus, et quomodo administraretur bellum. 11:9 Dormivit autem Urias ante portam domus regiæ cum aliis servis domini sui, et non descendit ad domum suam. 11:11 Et ait Urias ad David : Arca Dei et Israël et Juda habitant in papilionibus, et dominus meus Joab et servi domini mei super faciem terræ manent : et ego ingrediar domum meam, ut comedam et bibam, et dormiam cum uxore mea ? Per salutem tuam, et per salutem animæ tuæ, non faciam rem hanc. 11:17 Egressique viri de civitate, bellabant adversum Joab, et ceciderunt de populo servorum David, et mortuus est etiam Urias Hethæus. 11:24 Et direxerunt jacula sagittarii ad servos tuos ex muro desuper, mortuique sunt de servis regis : quin etiam servus tuus Urias Hethæus mortuus est. 11:25 Et dixit David ad nuntium : Hæc dices Joab : Non te frangat ista res : varius enim eventus est belli, nunc hunc, et nunc illum consumit gladius : conforta bellatores tuos adversus urbem ut destruas eam, et exhortare eos. 11:26 Audivit autem uxor Uriæ quod mortuus esset Urias vir suus, et planxit eum. 11:27 Transacto autem luctu, misit David, et introduxit eam in domum suam, et facta est ei uxor, peperitque ei filium : et displicuit verbum hoc quod fecerat David, coram Domino. 12:2 Dives habebat oves et boves plurimos valde. 12:3 Pauper autem nihil habebat omnino, præter ovem unam parvulam quam emerat et nutrierat, et quæ creverat apud eum cum filiis ejus simul, de pane illius comedens, et de calice ejus bibens, et in sinu illius dormiens : eratque illi sicut filia. 12:10 Quam ob rem non recedet gladius de domo tua usque in sempiternum, eo quod despexeris me, et tuleris uxorem Uriæ Hethæi ut esset uxor tua. 12:11 Itaque hæc dicit Dominus : Ecce ego suscitabo super te malum de domo tua, et tollam uxores tuas in oculis tuis, et dabo proximo tuo : et dormiet cum uxoribus tuis in oculis solis hujus. 12:14 Verumtamen quoniam blasphemare fecisti inimicos Domini, propter verbum hoc, filius qui natus est tibi, morte morietur. 12:15 Et reversus est Nathan in domum suam. Percussit quoque Dominus parvulum quem pepererat uxor Uriæ David, et desperatus est. 12:17 Venerunt autem seniores domus ejus, cogentes eum ut surgeret de terra : qui noluit, nec comedit cum eis cibum. 12:20 Surrexit ergo David de terra, et lotus unctusque est : cumque mutasset vestem, ingressus est domum Domini : et adoravit, et venit in domum suam, petivitque ut ponerent ei panem, et comedit. 12:21 Dixerunt autem ei servi sui : Quis est sermo quem fecisti ? propter infantem, cum adhuc viveret, jejunasti et flebas : mortuo autem puero, surrexisti, et comedisti panem. 12:23 Nunc autem quia mortuus est, quare jejunem ? numquid potero revocare eum amplius ? ego vadam magis ad eum : ille vero non revertetur ad me. 12:24 Et consolatus est David Bethsabee uxorem suam, ingressusque ad eam dormivit cum ea : quæ genuit filium, et vocavit nomen ejus Salomon : et Dominus dilexit eum. 12:28 Nunc igitur congrega reliquam partem populi, et obside civitatem, et cape eam : ne cum a me vastata fuerit urbs, nomini meo ascribatur victoria. 12:30 Et tulit diadema regis eorum de capite ejus, pondo auri talentum, habens gemmas pretiosissimas : et impositum est super caput David. Sed et prædam civitatis asportavit multam valde : 12:31 populum quoque ejus adducens serravit, et circumegit super eos ferrata carpenta : divisitque cultris, et traduxit in typo laterum : sic fecit universis civitatibus filiorum Ammon. Et reversus est David et omnis exercitus in Jerusalem. 13:1 Factum est autem post hæc ut Absalom filii David sororem speciosissimam, vocabulo Thamar, adamaret Amnon filius David, 13:3 Erat autem Amnon amicus nomine Jonadab, filius Semmaa fratris David, vir prudens valde. 13:8 Venitque Thamar in domum Amnon fratris sui : ille autem jacebat. Quæ tollens farinam commiscuit, et liquefaciens, in oculis ejus coxit sorbitiunculas. 13:11 Cumque obtulisset ei cibum, apprehendit eam, et ait : Veni, cuba mecum, soror mea. 13:12 Quæ respondit ei : Noli frater mi, noli opprimere me : neque enim hoc fas est in Israël : noli facere stultitiam hanc. 13:15 Et exosam eam habuit Amnon odio magno nimis : ita ut majus esset odium quo oderat eam, amore quo ante dilexerat. Dixitque ei Amnon : Surge, et vade. 13:16 Quæ respondit ei : Majus est hoc malum quod nunc agis adversum me, quam quod ante fecisti, expellens me. Et noluit audire eam : 13:17 sed vocato puero qui ministrabat ei, dixit : Ejice hanc a me foras, et claude ostium post eam. 13:20 Dixit autem ei Absalom frater suus : Numquid Amnon frater tuus concubuit tecum ? sed nunc soror, tace : frater tuus est : neque affligas cor tuum pro hac re. Mansit itaque Thamar contabescens in domo Absalom fratris sui. 13:21 Cum autem audisset rex David verba hæc, contristatus est valde : et noluit contristare spiritum Amnon filii sui, quoniam diligebat eum, quia primogenitus erat ei. 13:23 Factum est autem post tempus biennii ut tonderentur oves Absalom in Baalhasor, quæ est juxta Ephraim : et vocavit Absalom omnes filios regis, 13:25 Dixitque rex ad Absalom : Noli fili mi, noli rogare ut veniamus omnes et gravemus te. Cum autem cogeret eum, et noluisset ire, benedixit ei. 13:28 Præceperat autem Absalom pueris suis, dicens : Observate cum temulentus fuerit Amnon vino, et dixero vobis : Percutite eum, et interficite : nolite timere : ego enim sum qui præcipio vobis : roboramini, et estote viri fortes. 13:29 Fecerunt ergo pueri Absalom adversum Amnon sicut præceperat eis Absalom. Surgentesque omnes filii regis ascenderunt singuli mulas suas, et fugerunt.\ 13:31 Surrexit itaque rex, et scidit vestimenta sua, et cecidit super terram : et omnes servi illius qui assistebant ei, sciderunt vestimenta sua. 13:32 Respondens autem Jonadab filius Semmaa fratris David, dixit : Ne æstimet dominus meus rex quod omnes pueri filii regis occisi sint : Amnon solus mortuus est, quoniam in ore Absalom erat positus ex die qua oppressit Thamar sororem ejus. 13:35 Dixit autem Jonadab ad regem : Ecce filii regis adsunt : juxta verbum servi tui, sic factum est. 13:37 Porro Absalom fugiens abiit ad Tholomai filium Ammiud regem Gessur. Luxit ergo David filium suum cunctis diebus. 13:38 Absalom autem cum fugisset, et venisset in Gessur, fuit ibi tribus annis. 13:39 Cessavitque rex David persequi Absalom, eo quod consolatus esset super Amnon interitu. 14:1 Intelligens autem Joab filius Sarviæ quod cor regis versum esset ad Absalom, 14:4 Itaque cum ingressa fuisset mulier Thecuitis ad regem, cecidit coram eo super terram, et adoravit, et dixit : Serva me, rex. 14:7 Et ecce consurgens universa cognatio adversum ancillam tuam, dicit : Trade eum qui percussit fratrem suum, ut occidamus eum pro anima fratris sui quem interfecit, et deleamus hæredem : et quærunt extinguere scintillam meam quæ relicta est, ut non supersit viro meo nomen, et reliquiæ super terram. 14:16 Et audivit rex, ut liberaret ancillam suam de manu omnium qui volebant de hæreditate Dei delere me, et filium meum simul. 14:18 Et respondens rex, dixit ad mulierem : Ne abscondas a me verbum quod te interrogo. Dixitque ei mulier : Loquere, domine mi rex. 14:22 Cadensque Joab super faciem suam in terram, adoravit, et benedixit regi : et dixit Joab : Hodie intellexit servus tuus quia inveni gratiam in oculis tuis, domine mi rex : fecisti enim sermonem servi tui. 14:26 Et quando tondebat capillum (semel autem in anno tondebatur, quia gravabat eum cæsaries), ponderabat capillos capitis sui ducentis siclis, pondere publico. 14:27 Nati sunt autem Absalom filii tres, et filia una nomine Thamar, elegantis formæ.\ 14:32 Et respondit Absalom ad Joab : Misi ad te obsecrans ut venires ad me, et mitterem te ad regem, et diceres ei : Quare veni de Gessur ? melius mihi erat ibi esse : obsecro ergo ut videam faciem regis : quod si memor est iniquitatis meæ, interficiat me. 15:1 Igitur post hæc fecit sibi Absalom currus, et equites, et quinquaginta viros qui præcederent eum. 15:2 Et mane consurgens Absalom, stabat juxta introitum portæ, et omnem virum qui habebat negotium ut veniret ad regis judicium, vocabat Absalom ad se, et dicebat : De qua civitate es tu ? Qui respondens aiebat : Ex una tribu Israël ego sum servus tuus. 15:3 Respondebatque ei Absalom : Videntur mihi sermones tui boni et justi, sed non est qui te audiat constitutus a rege. Dicebatque Absalom : 15:5 Sed et cum accederet ad eum homo ut salutaret illum, extendebat manum suam, et apprehendens osculabatur eum. 15:6 Faciebatque hoc omni Israël venienti ad judicium ut audiretur a rege, et sollicitabat corda virorum Israël.\ 15:8 Vovens enim vovit servus tuus cum esset in Gessur Syriæ, dicens : Si reduxerit me Dominus in Jerusalem, sacrificabo Domino. 15:16 Egressus est ergo rex et universa domus ejus pedibus suis : et dereliquit rex decem mulieres concubinas ad custodiendam domum. 15:18 et universi servi ejus ambulabant juxta eum, et legiones Cerethi, et Phelethi, et omnes Gethæi, pugnatores validi, sexcenti viri qui secuti eum fuerant de Geth pedites, præcedebant regem. 15:20 Heri venisti, et hodie compelleris nobiscum egredi ? ego autem vadam quo iturus sum : revertere, et reduc tecum fratres tuos, et Dominus faciet tecum misericordiam et veritatem, quia ostendisti gratiam et fidem. 15:21 Et respondit Ethai regi dicens : Vivit Dominus, et vivit dominus meus rex, quoniam in quocumque loco fueris, domine mi rex, sive in morte, sive in vita, ibi erit servus tuus. 15:23 Omnesque flebant voce magna, et universus populus transibat : rex quoque transgrediebatur torrentem Cedron, et cunctus populus incedebat contra viam quæ respicit ad desertum. 15:24 Venit autem et Sadoc sacerdos, et universi Levitæ cum eo, portantes arcam fœderis Dei : et deposuerunt arcam Dei. Et ascendit Abiathar, donec expletus esset omnis populus qui egressus fuerat de civitate. 15:26 Si autem dixerit mihi : Non places : præsto sum : faciat quod bonum est coram se. 15:29 Reportaverunt ergo Sadoc et Abiathar arcam Dei in Jerusalem, et manserunt ibi. 15:30 Porro David ascendebat clivum Olivarum, scandens et flens, nudis pedibus incedens, et operto capite : sed et omnis populus qui erat cum eo, operto capite ascendebat plorans. 15:31 Nuntiatum est autem David quod et Achitophel esset in conjuratione cum Absalom : dixitque David : Infatua, quæso, Domine, consilium Achitophel. 15:32 Cumque ascenderet David summitatem montis in quo adoraturus erat Dominum, ecce occurrit ei Chusai Arachites, scissa veste, et terra pleno capite. 16:2 Et dixit rex Sibæ : Quid sibi volunt hæc ? Responditque Siba : Asini, domesticis regis ut sedeant : panes et palathæ ad vescendum pueris tuis : vinum autem ut bibat siquis defecerit in deserto. 16:5 Venit ergo rex David usque Bahurim : et ecce egrediebatur inde vir de cognatione domus Saul, nomine Semei, filius Gera : procedebatque egrediens, et maledicebat, 16:6 mittebatque lapides contra David et contra universos servos regis David : omnis autem populus, et universi bellatores, a dextro et a sinistro latere regis incedebant. 16:7 Ita autem loquebatur Semei cum malediceret regi : Egredere, egredere, vir sanguinum, et vir Belial. 16:8 Reddidit tibi Dominus universum sanguinem domus Saul : quoniam invasisti regnum pro eo, et dedit Dominus regnum in manu Absalom filii tui : et ecce premunt te mala tua, quoniam vir sanguinum es. 16:10 Et ait rex : Quid mihi et vobis est, filii Sarviæ ? dimittite eum, ut maledicat : Dominus enim præcepit ei ut malediceret David : et quis est qui audeat dicere quare sic fecerit ? 16:11 Et ait rex Abisai, et universis servis suis : Ecce filius meus qui egressus est de utero meo, quærit animam meam : quanto magis nunc filius Jemini ? Dimittite eum ut maledicat juxta præceptum Domini : 16:13 Ambulabat itaque David et socii ejus per viam cum eo. Semei autem per jugum montis ex latere contra illum gradiebatur, maledicens, et mittens lapides adversum eum, terramque spargens. 16:18 Responditque Chusai ad Absalom : Nequaquam : quia illius ero, quem elegit Dominus, et omnis hic populus, et universus Israël : et cum eo manebo. 16:23 Consilium autem Achitophel quod dabat in diebus illis, quasi si quis consuleret Deum : sic erat omne consilium Achitophel, et cum esset cum David, et cum esset cum Absalom. 17:2 Et irruens super eum (quippe qui lassus est, et solutis manibus), percutiam eum : cumque fugerit omnis populus qui cum eo est, percutiam regem desolatum. 17:7 Et dixit Chusai ad Absalom : Non est bonum consilium quod dedit Achitophel hac vice. 17:12 Et irruemus super eum in quocumque loco inventus fuerit, et operiemus eum, sicut cadere solet ros super terram : et non relinquemus de viris qui cum eo sunt, ne unum quidem. 17:13 Quod si urbem aliquam fuerit ingressus, circumdabit omnis Israël civitati illi funes, et trahemus eam in torrentem, ut non reperiatur ne calculus quidem ex ea.\ 17:15 Et ait Chusai Sadoc et Abiathar sacerdotibus : Hoc et hoc modo consilium dedit Achitophel Absalom et senioribus Israël : et ego tale et tale dedi consilium. 17:16 Nunc ergo mittite cito, et nuntiate David, dicentes : Ne moreris nocte hac in campestribus deserti, sed absque dilatione transgredere : ne forte absorbeatur rex, et omnis populus qui cum eo est. 17:17 Jonathas autem et Achimaas stabant juxta fontem Rogel : abiit ancilla et nuntiavit eis. Et illi profecti sunt, ut referrent ad regem David nuntium : non enim poterant videri, aut introire civitatem. 17:18 Vidit autem eos quidam puer, et indicavit Absalom : illi vero concito gradu ingressi sunt domum cujusdam viri in Bahurim, qui habebat puteum in vestibulo suo : et descenderunt in eum. 17:25 Amasam vero constituit Absalom pro Joab super exercitum : Amasa autem erat filius viri qui vocabatur Jetra de Jezraëli, qui ingressus est ad Abigail filiam Naas, sororem Sarviæ, quæ fuit mater Joab. 17:29 et mel, et butyrum, oves, et pingues vitulos : dederuntque David, et populo qui cum eo erat, ad vescendum : suspicati enim sunt populum fame et siti fatigari in deserto. 18:2 et dedit populi tertiam partem sub manu Joab, et tertiam partem sub manu Abisai filii Sarviæ fratris Joab, et tertiam partem sub manu Ethai, qui erat de Geth. Dixitque rex ad populum : Egrediar et ego vobiscum. 18:3 Et respondit populus : Non exibis : sive enim fugerimus, non magnopere ad eos de nobis pertinebit : sive media pars ceciderit e nobis, non satis curabunt, quia tu unus pro decem millibus computaris : melius est igitur ut sis nobis in urbe præsidio. 18:4 Ad quos rex ait : Quod vobis videtur rectum, hoc faciam. Stetit ergo rex juxta portam : egrediebaturque populus per turmas suas centeni et milleni. 18:9 Accidit autem ut occurreret Absalom servis David, sedens mulo : cumque ingressus fuisset mulus subter condensam quercum et magnam, adhæsit caput ejus quercui : et illo suspenso inter cælum et terram, mulus cui insederat, pertransivit. 18:10 Vidit autem hoc quispiam, et nuntiavit Joab, dicens : Vidi Absalom pendere de quercu. 18:11 Et ait Joab viro qui nuntiaverat ei : Si vidisti, quare non confodisti eum cum terra, et ego dedissem tibi decem argenti siclos, et unum balteum ? 18:13 Sed etsi fecissem contra animam meam audacter, nequaquam hoc regem latere potuisset, et tu stares ex adverso ? 18:19 Achimaas autem filius Sadoc, ait : Curram, et nuntiabo regi quia judicium fecerit ei Dominus de manu inimicorum ejus. 18:20 Ad quem Joab dixit : Non eris nuntius in hac die, sed nuntiabis in alia : hodie nolo te nuntiare : filius enim regis est mortuus. 18:22 Rursus autem Achimaas filius Sadoc dixit ad Joab : Quid impedit si etiam ego curram post Chusi ? Dixitque ei Joab : Quid vis currere, fili mi ? non eris boni nuntii bajulus. 18:27 Speculator autem : Contemplor, ait, cursum prioris, quasi cursum Achimaas filii Sadoc. Et ait rex : Vir bonus est, et nuntium portans bonum venit. 18:29 Et ait rex : Estne pax puero Absalom ? Dixitque Achimaas : Vidi tumultum magnum cum mitteret Joab servus tuus, o rex, me servum tuum : nescio aliud. 19:1 Nuntiatum est autem Joab quod rex fleret et lugeret filium suum, 19:5 Ingressus ergo Joab ad regem in domum, dixit : Confudisti hodie vultus omnium servorum tuorum, qui salvam fecerunt animam tuam, et animam filiorum tuorum et filiarum tuarum, et animam uxorum tuarum, et animam concubinarum tuarum. 19:6 Diligis odientes te, et odio habes diligentes te : et ostendisti hodie quia non curas de ducibus tuis et de servis tuis : et vere cognovi modo, quia si Absalom viveret, et omnes nos occubuissemus, tunc placeret tibi. 19:7 Nunc igitur surge, et procede, et alloquens satisfac servis tuis : juro enim tibi per Dominum quod si non exieris, ne unus quidem remansurus sit tecum nocte hac : et pejus erit hoc tibi quam omnia mala quæ venerunt super te ab adolescentia tua usque in præsens.\ 19:8 Surrexit ergo rex et sedit in porta : et omni populo nuntiatum est quod rex sederet in porta. Venitque universa multitudo coram rege : Israël autem fugit in tabernacula sua. 19:9 Omnis quoque populus certabat in cunctis tribubus Israël, dicens : Rex liberavit nos de manu inimicorum nostrorum ; ipse salvavit nos de manu Philisthinorum : et nunc fugit de terra propter Absalom. 19:13 Et Amasæ dicite : Nonne os meum, et caro mea es ? hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, si non magister militiæ fueris coram me omni tempore pro Joab.\ 19:14 Et inclinavit cor omnium virorum Juda quasi viri unius : miseruntque ad regem, dicentes : Revertere tu, et omnes servi tui. 19:15 Et reversus est rex, et venit usque ad Jordanem : et omnis Juda venit usque in Galgalam ut occurreret regi, et traduceret eum Jordanem. 19:16 Festinavit autem Semei filius Gera filii Jemini de Bahurim, et descendit cum viris Juda in occursum regis David, 19:19 dixit ad eum : Ne reputes mihi, domine mi, iniquitatem, neque memineris injuriarum servi tui in die qua egressus es, domine mi rex, de Jerusalem, neque ponas, rex, in corde tuo. 19:20 Agnosco enim servus tuus peccatum meum : et idcirco hodie primus veni de omni domo Joseph, descendique in occursum domini mei regis. 19:22 Et ait David : Quid mihi et vobis, filii Sarviæ ? cur efficimini mihi hodie in satan ? ergone hodie interficietur vir in Israël ? an ignoro hodie me factum regem super Israël ? 19:24 Miphiboseth quoque filius Saul descendit in occursum regis, illotis pedibus et intonsa barba : vestesque suas non laverat a die qua egressus fuerat rex, usque ad diem reversionis ejus in pace. 19:25 Cumque Jerusalem occurrisset regi, dixit ei rex : Quare non venisti mecum, Miphiboseth ? 19:27 Insuper et accusavit me servum tuum ad te dominum meum regem : tu autem, domine mi rex, sicut angelus Dei es : fac quod placitum est tibi. 19:32 Erat autem Berzellai Galaadites senex valde, id est, octogenarius, et ipse præbuit alimenta regi cum moraretur in castris : fuit quippe vir dives nimis. 19:35 Octogenarius sum hodie : numquid vigent sensus mei ad discernendum suave aut amarum ? aut delectare potest servum tuum cibus et potus ? vel audire possum ultra vocem cantorum atque cantatricum ? quare servus tuus sit oneri domino meo regi ? 19:37 sed obsecro ut revertar servus tuus, et moriar in civitate mea, et sepeliar juxta sepulchrum patris mei et matris meæ. Est autem servus tuus Chamaam : ipse vadat tecum, domine mi rex, et fac ei quidquid tibi bonum videtur. 19:38 Dixit itaque ei rex : Mecum transeat Chamaam, et ego faciam ei quidquid tibi placuerit : et omne quod petieris a me, impetrabis. 20:1 Accidit quoque ut ibi esset vir Belial, nomine Seba, filius Bochri, vir Jemineus : et cecinit buccina, et ait : Non est nobis pars in David, neque hæreditas in filio Isai : revertere in tabernacula tua, Israël. 20:3 Cumque venisset rex in domum suam in Jerusalem, tulit decem mulieres concubinas quas dereliquerat ad custodiendam domum, et tradidit eas in custodiam, alimenta eis præbens : et non est ingressus ad eas, sed erant clausæ usque in diem mortis suæ in viduitate viventes. 20:5 Abiit ergo Amasa ut convocaret Judam, et moratus est extra placitum quod ei constituerat rex. 20:8 Cumque illi essent juxta lapidem grandem qui est in Gabaon, Amasa veniens occurrit eis. Porro Joab vestitus erat tunica stricta ad mensuram habitus sui, et desuper accinctus gladio dependente usque ad ilia, in vagina, qui fabricatus levi motu egredi poterat, et percutere. 20:10 Porro Amasa non observavit gladium quem habebat Joab : qui percussit eum in latere, et effudit intestina ejus in terram, nec secundum vulnus apposuit : et mortuus est. Joab autem, et Abisai frater ejus, persecuti sunt Seba filium Bochri. 20:12 Amasa autem conspersus sanguine jacebat in media via. Vidit hoc quidam vir, quod subsisteret omnis populus ad videndum eum, et amovit Amasam de via in agrum, operuitque eum vestimento, ne subsisterent transeuntes propter eum.\ 20:14 Porro ille transierat per omnes tribus Israël in Abelam et Bethmaacha : omnesque viri electi congregati fuerant ad eum. 20:15 Venerunt itaque, et oppugnabant eum in Abela et in Bethmaacha, et circumdederunt munitionibus civitatem, et obsessa est urbs : omnis autem turba quæ erat cum Joab, moliebatur destruere muros. 20:19 Nonne ego sum quæ respondeo veritatem in Israël, et tu quæris subvertere civitatem et evertere matrem in Israël ? quare præcipitas hæreditatem Domini ? 20:21 Non sic se habet res, sed homo de monte Ephraim, Seba filius Bochri cognomine, levavit manum suam contra regem David : tradite illum solum, et recedemus a civitate. Et ait mulier ad Joab : Ecce caput ejus mittetur ad te per murum. 20:23 Fuit ergo Joab super omnem exercitum Israël : Banaias autem filius Jojadæ super Cerethæos et Phelethæos : 20:24 Aduram vero super tributa : porro Josaphat filius Ahilud, a commentariis : 21:1 Facta est quoque fames in diebus David tribus annis jugiter : et consuluit David oraculum Domini. Dixitque Dominus : Propter Saul, et domum ejus sanguinum, quia occidit Gabaonitas. 21:2 Vocatis ergo Gabaonitis rex, dixit ad eos (porro Gabaonitæ non erant de filiis Israël, sed reliquiæ Amorrhæorum : filii quippe Israël juraverant eis, et voluit Saul percutere eos zelo, quasi pro filiis Israël et Juda), 21:5 Qui dixerunt regi : Virum qui attrivit nos et oppressit inique, ita delere debemus, ut ne unus quidem residuus sit de stirpe ejus in cunctis finibus Israël. 21:7 Pepercitque rex Miphiboseth filio Jonathæ filii Saul, propter jusjurandum Domini quod fuerat inter David et inter Jonathan filium Saul. 21:8 Tulit itaque rex duos filios Respha filiæ Aja quos peperit Sauli, Armoni, et Miphiboseth : et quinque filios Michol filiæ Saul quos genuerat Hadrieli filio Berzellai, qui fuit de Molathi, 21:11 Et nuntiata sunt David quæ fecerat Respha filia Aja, concubina Saul. 21:12 Et abiit David, et tulit ossa Saul, et ossa Jonathæ filii ejus, a viris Jabes Galaad, qui furati fuerant ea de platea Bethsan in qua suspenderant eos Philisthiim cum interfecissent Saul in Gelboë : 21:14 sepelierunt ea cum ossibus Saul et Jonathæ filii ejus in terra Benjamin, in latere, in sepulchro Cis patris ejus : feceruntque omnia quæ præceperat rex, et repropitiatus est Deus terræ post hæc.\ 21:17 Præsidioque ei fuit Abisai filius Sarviæ, et percussum Philisthæum interfecit. Tunc juraverunt viri David, dicentes : Jam non egredieris nobiscum in bellum, ne extinguas lucernam Israël. 21:18 Secundum quoque bellum fuit in Gob contra Philisthæos : tunc percussit Sobochai de Husati, Saph de stirpe Arapha de genere gigantum. 21:20 Quartum bellum fuit in Geth : in quo vir fuit excelsus, qui senos in manibus pedibusque habebat digitos, id est, viginti quatuor : et erat de origine Arapha. 22:1 Locutus est autem David Domino verba carminis hujus in die qua liberavit eum Dominus de manu omnium inimicorum suorum, et de manu Saul. 22:2 Et ait : [Dominus petra mea, et robur meum, et salvator meus./ 22:3 Deus fortis meus : sperabo in eum ;/ scutum meum, et cornu salutis meæ :/ elevator meus, et refugium meum ;/ salvator meus : de iniquitate liberabis me./ 22:4 Laudabilem invocabo Dominum,/ et ab inimicis meis salvus ero./ 22:7 In tribulatione mea invocabo Dominum,/ et ad Deum meum clamabo :/ et exaudiet de templo suo vocem meam,/ et clamor meus veniet ad aures ejus./ 22:8 Commota est et contremuit terra ;/ fundamenta montium concussa sunt, et conquassata :/ quoniam iratus est eis./ 22:11 Et ascendit super cherubim, et volavit :/ et lapsus est super pennas venti./ 22:14 Tonabit de cælo Dominus,/ et excelsus dabit vocem suam./ 22:15 Misit sagittas et dissipavit eos ;/ fulgur, et consumpsit eos./ 22:17 Misit de excelso, et assumpsit me,/ et extraxit me de aquis multis./ 22:18 Liberavit me ab inimico meo potentissimo,/ et ab his qui oderant me :/ quoniam robustiores me erant./ 22:23 Omnia enim judicia ejus in conspectu meo,/ et præcepta ejus non amovi a me./ 22:24 Et ero perfectus cum eo,/ et custodiam me ab iniquitate mea./ 22:25 Et restituet mihi Dominus secundum justitiam meam,/ et secundum munditiam manuum mearum in conspectu oculorum suorum./ 22:26 Cum sancto sanctus eris,/ et cum robusto perfectus./ 22:27 Cum electo electus eris,/ et cum perverso perverteris./ 22:29 Quia tu lucerna mea, Domine,/ et tu, Domine, illuminabis tenebras meas./ 22:31 Deus, immaculata via ejus ;/ eloquium Domini igne examinatum :/ scutum est omnium sperantium in se./ 22:32 Quis est Deus præter Dominum,/ et quis fortis præter Deum nostrum ?/ 22:37 Dilatabis gressus meos subtus me,/ et non deficient tali mei./ 22:38 Persequar inimicos meos, et conteram,/ et non convertar donec consumam eos./ 22:41 Inimicos meos dedisti mihi dorsum ;/ odientes me, et disperdam eos./ 22:42 Clamabunt, et non erit qui salvet ;/ ad Dominum, et non exaudiet eos./ 22:43 Delebo eos ut pulverem terræ ;/ quasi lutum platearum comminuam eos atque confringam./ 22:44 Salvabis me a contradictionibus populi mei ;/ custodies me in caput gentium :/ populus quem ignoro serviet mihi./ 22:45 Filii alieni resistent mihi ;/ auditu auris obedient mihi./ 22:47 Vivit Dominus, et benedictus Deus meus,/ et exaltabitur Deus fortis salutis meæ./ 22:50 Propterea confitebor tibi, Domine, in gentibus,/ et nomini tuo cantabo :/ 23:3 Dixit Deus Israël mihi,/ locutus est fortis Israël :/ Dominator hominum,/ justus dominator in timore Dei,/ 23:4 sicut lux auroræ, oriente sole,/ mane absque nubibus rutilat :/ et sicut pluviis germinat herba de terra./ 23:5 Nec tanta est domus mea apud Deum,/ ut pactum æternum iniret mecum,/ firmum in omnibus atque munitum./ Cuncta enim salus mea, et omnis voluntas,/ nec est quidquam ex ea quod non germinet./ 23:6 Prævaricatores autem quasi spinæ evellentur universi,/ quæ non tolluntur manibus./ 23:7 Et si quis tangere voluerit eas,/ armabitur ferro et ligno lanceato,/ igneque succensæ comburentur usque ad nihilum.]\ 23:10 Cumque ascendissent viri Israël, ipse stetit et percussit Philisthæos donec deficeret manus ejus, et obrigesceret cum gladio : fecitque Dominus salutem magnam in die illa : et populus qui fugerat, reversus est ad cæsorum spolia detrahenda. 23:17 dicens : Propitius sit mihi Dominus, ne faciam hoc : num sanguinem hominum istorum qui profecti sunt, et animarum periculum bibam ? Noluit ergo bibere. Hæc fecerunt tres robustissimi. 23:18 Abisai quoque frater Joab filius Sarviæ, princeps erat de tribus : ipse est qui levavit hastam suam contra trecentos, quos interfecit : nominatus in tribus, 23:21 Ipse quoque interfecit virum ægyptium, virum dignum spectaculo, habentem in manu hastam : itaque cum descendisset ad eum in virga, vi extorsit hastam de manu Ægyptii, et interfecit eum hasta sua. 23:39 Urias Hethæus : omnes triginta septem. 24:4 Obtinuit autem sermo regis verba Joab et principum exercitus : egressusque est Joab et princeps militum a facie regis, ut numerarent populum Israël. 24:9 Dedit ergo Joab numerum descriptionis populi regi, et inventa sunt de Israël octingenta millia virorum fortium qui educerent gladium, et de Juda quingenta millia pugnatorum.\ 24:12 Vade, et loquere ad David : Hæc dicit Dominus : Trium tibi datur optio : elige unum quod volueris ex his, ut faciam tibi. 24:13 Cumque venisset Gad ad David, nuntiavit ei, dicens : Aut septem annis veniet tibi fames in terra tua : aut tribus mensibus fugies adversarios tuos, et ille te persequentur : aut certe tribus diebus erit pestilentia in terra tua. Nunc ergo delibera, et vide quem respondeam ei qui me misit sermonem. 24:17 Dixitque David ad Dominum cum vidisset angelum cædentem populum : Ego sum qui peccavi, ego inique egi : isti qui oves sunt, quid fecerunt ? vertatur, obsecro, manus tua contra me, et contra domum patris mei.\ 24:20 Conspiciensque Areuna, animadvertit regem et servos ejus transire ad se : 24:22 Et ait Areuna ad David : Accipiat, et offerat dominus meus rex sicut placet ei : habes boves in holocaustum, et plaustrum, et juga boum in usum lignorum. @3Rg 1:5 Adonias autem filius Haggith elevabatur, dicens : Ego regnabo. Fecitque sibi currus et equites, et quinquaginta viros qui currerent ante eum. 1:9 Immolatis ergo Adonias arietibus et vitulis, et universis pinguibus, juxta lapidem Zoheleth, qui erat vicinus fonti Rogel, vocavit universos fratres suos filios regis, et omnes viros Juda servos regis. 1:13 Vade, et ingredere ad regem David, et dic ei : Nonne tu, domine mi rex, jurasti mihi ancillæ tuæ, dicens : Salomon filius tuus regnabit post me, et ipse sedebit in solio meo ? quare ergo regnat Adonias ? 1:20 Verumtamen, domine mi rex, in te oculi respiciunt totius Israël, ut indices eis quis sedere debeat in solio tuo, domine mi rex, post te. 1:25 Quia descendit hodie, et immolavit boves, et pinguia, et arietes plurimos, et vocavit universos filios regis et principes exercitus, Abiathar quoque sacerdotem, illisque vescentibus et bibentibus coram eo, et dicentibus : Vivat rex Adonias : 1:33 dixit ad eos : Tollite vobiscum servos domini vestri, et imponite Salomonem filium meum super mulam meam, et ducite eum in Gihon. 1:34 Et ungat eum ibi Sadoc sacerdos et Nathan propheta in regem super Israël : et canetis buccina, atque dicetis : Vivat rex Salomon. 1:35 Et ascendetis post eum, et veniet, et sedebit super solium meum, et ipse regnabit pro me : illique præcipiam ut sit dux super Israël et super Judam. 1:40 Et ascendit universa multitudo post eum, et populus canentium tibiis, et lætantium gaudio magno : et insonuit terra a clamore eorum.\ 1:41 Audivit autem Adonias, et omnes qui invitati fuerant ab eo : jamque convivium finitum erat : sed et Joab, audita voce tubæ, ait : Quid sibi vult clamor civitatis tumultuantis ? 1:45 Unxeruntque eum Sadoc sacerdos et Nathan propheta regem in Gihon : et ascenderunt inde lætantes, et insonuit civitas : hæc est vox quam audistis. 1:48 et locutus est : Benedictus Dominus Deus Israël, qui dedit hodie sedentem in solio meo, videntibus oculis meis.\ 2:1 Appropinquaverunt autem dies David ut moreretur : præcepitque Salomoni filio suo, dicens : 2:2 Ego ingredior viam universæ terræ : confortare, et esto vir. 2:3 Et observa custodias Domini Dei tui, ut ambules in viis ejus : ut custodias cæremonias ejus, et præcepta ejus, et judicia, et testimonia, sicut scriptum est in lege Moysi : ut intelligas universa quæ facis, et quocumque te verteris : 2:4 ut confirmet Dominus sermones suos quos locutus est de me, dicens : Si custodierint filii tui vias suas, et ambulaverint coram me in veritate, in omni corde suo et in omni anima sua, non auferetur tibi vir de solio Israël. 2:5 Tu quoque nosti quæ fecerit mihi Joab filius Sarviæ, quæ fecerit duobus principibus exercitus Israël, Abner filio Ner, et Amasæ filio Jether : quos occidit, et effudit sanguinem belli in pace, et posuit cruorem prælii in balteo suo qui erat circa lumbos ejus, et in calceamento suo quod erat in pedibus ejus. 2:8 Habes quoque apud te Semei filium Gera filii Jemini de Bahurim, qui maledixit mihi maledictione pessima quando ibam ad castra : sed quia descendit mihi in occursum cum transirem Jordanem, et juravi ei per Dominum, dicens : Non te interficiam gladio : 2:9 tu noli pati eum esse innoxium. Vir autem sapiens es, ut scias quæ facies ei : deducesque canos ejus cum sanguine ad inferos. 2:11 Dies autem quibus regnavit David super Israël, quadraginta anni sunt : in Hebron regnavit septem annis ; in Jerusalem, triginta tribus.\ 2:18 Et ait Bethsabee : Bene : ego loquar pro te regi. 2:19 Venit ergo Bethsabee ad regem Salomonem ut loqueretur ei pro Adonia : et surrexit rex in occursum ejus, adoravitque eam, et sedit super thronum suum : positusque est thronus matri regis, quæ sedit ad dexteram ejus. 2:20 Dixitque ei : Petitionem unam parvulam ego deprecor a te : ne confundas faciem meam. Et dixit ei rex : Pete, mater mea : neque enim fas est ut avertam faciem tuam. 2:22 Responditque rex Salomon, et dixit matri suæ : Quare postulas Abisag Sunamitidem Adoniæ ? postula ei et regnum : ipse est enim frater meus major me, et habet Abiathar sacerdotem, et Joab filium Sarviæ. 2:26 Abiathar quoque sacerdoti dixit rex : Vade in Anathoth ad agrum tuum : equidem vir mortis es : sed hodie te non interficiam, quia portasti arcam Domini Dei coram David patre meo, et sustinuisti laborem in omnibus in quibus laboravit pater meus. 2:27 Ejecit ergo Salomon Abiathar ut non esset sacerdos Domini, ut impleretur sermo Domini quem locutus est super domum Heli in Silo.\ 2:29 Nuntiatumque est regi Salomoni quod fugisset Joab in tabernaculum Domini, et esset juxta altare : misitque Salomon Banaiam filium Jojadæ, dicens : Vade, interfice eum. 2:31 Dixitque ei rex : Fac sicut locutus est, et interfice eum, et sepeli : et amovebis sanguinem innocentem qui effusus est a Joab, a me, et a domo patris mei. 2:36 Misit quoque rex, et vocavit Semei : dixitque ei : Ædifica tibi domum in Jerusalem, et habita ibi : et non egredieris inde huc atque illuc. 2:38 Dixitque Semei regi : Bonus sermo : sicut locutus est dominus meus rex, sic faciet servus tuus. Habitavit itaque Semei in Jerusalem diebus multis. 2:40 Et surrexit Semei, et stravit asinum suum, ivitque ad Achis in Geth ad requirendum servos suos, et adduxit eos de Geth. 2:42 Et mittens vocavit eum, dixitque illi : Nonne testificatus sum tibi per Dominum, et prædixi tibi : Quacumque die egressus ieris huc et illuc, scito te esse moriturum : et respondisti mihi : Bonus sermo, quem audivi ? 2:43 quare ergo non custodisti jusjurandum Domini, et præceptum quod præceperam tibi ? 2:44 Dixitque rex ad Semei : Tu nosti omne malum cujus tibi conscium est cor tuum, quod fecisti David patri meo : reddidit Dominus malitiam tuam in caput tuum : 2:45 et rex Salomon benedictus, et thronus David erit stabilis coram Domino usque in sempiternum. 3:6 Et ait Salomon : Tu fecisti cum servo tuo David patre meo misericordiam magnam, sicut ambulavit in conspectu tuo in veritate et justitia, et recto corde tecum : custodisti ei misericordiam tuam grandem, et dedisti ei filium sedentem super thronum ejus, sicut est hodie. 3:8 Et servus tuus in medio est populi quem elegisti, populi infiniti, qui numerari et supputari non potest præ multitudine. 3:12 ecce feci tibi secundum sermones tuos, et dedi tibi cor sapiens et intelligens, in tantum ut nullus ante te similis tui fuerit, nec post te surrecturus sit. 3:13 Sed et hæc quæ non postulasti, dedi tibi : divitias scilicet, et gloriam, ut nemo fuerit similis tui in regibus cunctis retro diebus. 3:14 Si autem ambulaveris in viis meis, et custodieris præcepta mea et mandata mea, sicut ambulavit pater tuus, longos faciam dies tuos. 3:16 Tunc venerunt duæ mulieres meretrices ad regem, steteruntque coram eo : 3:19 Mortuus est autem filius mulieris hujus nocte : dormiens quippe oppressit eum. 3:22 Responditque altera mulier : Non est ita ut dicis, sed filius tuus mortuus est, meus autem vivit. E contrario illa dicebat : Mentiris : filius quippe meus vivit, et filius tuus mortuus est. Atque in hunc modum contendebant coram rege. 3:26 Dixit autem mulier, cujus filius erat vivus, ad regem (commota sunt quippe viscera ejus super filio suo) : Obsecro, domine, date illi infantem vivum, et nolite interficere eum. E contrario illa dicebat : Nec mihi nec tibi sit, sed dividatur. 4:4 Banaias filius Jojadæ super exercitum : Sadoc autem et Abiathar sacerdotes : 4:8 Et hæc nomina eorum : Benhur in monte Ephraim. 4:9 Bendecar in Macces, et in Salebim, et in Bethsames, et in Elon, et in Bethanan. 4:10 Benhesed in Aruboth : ipsius erat Socho, et omnis terra Epher. 4:11 Benabinadab, cujus omnis Nephath Dor : Tapheth filiam Salomonis habebat uxorem. 4:13 Bengaber in Ramoth Galaad : habebat Avothjair filii Manasse in Galaad : ipse præerat in omni regione Argob, quæ est in Basan, sexaginta civitatibus magnis atque muratis quæ habebant seras æreas. 4:14 Ahinadab filius Addo præerat in Manaim. 4:16 Baana filius Husi in Aser, et in Baloth. 4:17 Josaphat filius Pharue in Issachar. 4:18 Semei filius Ela in Benjamin. 4:19 Gaber filius Uri in terra Galaad, in terra Sehon regis Amorrhæi et Og regis Basan, super omnia quæ erant in illa terra.\ 4:24 Ipse enim obtinebat omnem regionem quæ erat trans flumen, a Thaphsa usque ad Gazan, et cunctos reges illarum regionum : et habebat pacem ex omni parte in circuitu. 4:25 Habitabatque Juda et Israël absque timore ullo, unusquisque sub vite sua et sub ficu sua, a Dan usque Bersabee, cunctis diebus Salomonis. 4:28 Hordeum quoque, et paleas equorum et jumentorum, deferebant in locum ubi erat rex, juxta constitutum sibi.\ 4:29 Dedit quoque Deus sapientiam Salomoni, et prudentiam multam nimis, et latitudinem cordis quasi arenam quæ est in littore maris. 4:32 Locutus est quoque Salomon tria millia parabolas : et fuerunt carmina ejus quinque et mille. 4:34 Et veniebant de cunctis populis ad audiendam sapientiam Salomonis, et ab universis regibus terræ qui audiebant sapientiam ejus. 5:4 Nunc autem requiem dedit Dominus Deus meus mihi per circuitum, et non est satan, neque occursus malus. 5:9 Servi mei deponent ea de Libano ad mare, et ego componam ea in ratibus in mari usque ad locum quem significaveris mihi : et applicabo ea ibi, et tu tolles ea : præbebisque necessaria mihi, ut detur cibus domui meæ. 5:11 Salomon autem præbebat Hiram coros tritici viginti millia in cibum domui ejus, et viginti coros purissimi olei : hæc tribuebat Salomon Hiram per singulos annos. 5:15 Fueruntque Salomoni septuaginta millia eorum qui onera portabant, et octoginta millia latomorum in monte, 5:16 absque præpositis qui præerant singulis operibus, numero trium millium et trecentorum, præcipientium populo et his qui faciebant opus. 5:17 Præcepitque rex ut tollerent lapides grandes, lapides pretiosos in fundamentum templi, et quadrarent eos : 5:18 quos dolaverunt cæmentarii Salomonis et cæmentarii Hiram : porro Giblii præparaverunt ligna et lapides ad ædificandam domum. 6:2 Domus autem quam ædificabat rex Salomon Domino, habebat sexaginta cubitos in longitudine, et viginti cubitos in latitudine, et triginta cubitos in altitudine. 6:12 Domus hæc, quam ædificas, si ambulaveris in præceptis meis, et judicia mea feceris, et custodieris omnia mandata mea, gradiens per ea, firmabo sermonem meum tibi, quem locutus sum ad David patrem tuum : 6:13 et habitabo in medio filiorum Israël, et non derelinquam populum meum Israël.\ 6:15 Et ædificavit parietes domus intrinsecus tabulatis cedrinis : a pavimento domus usque ad summitatem parietum, et usque ad laquearia, operuit lignis cedrinis intrinsecus : et texit pavimentum domus tabulis abiegnis. 6:18 Et cedro omnis domus intrinsecus vestiebatur, habens tornaturas et juncturas suas fabrefactas, et cælaturas eminentes : omnia cedrinis tabulis vestiebantur : nec omnino lapis apparere poterat in pariete. 6:32 Et duo ostia de lignis olivarum : et sculpsit in eis picturam cherubim, et palmarum species, et anaglypha valde prominentia : et texit ea auro, et operuit tam cherubim quam palmas, et cetera, auro. 6:33 Fecitque in introitu templi postes de lignis olivarum quadrangulatos, 6:38 et in anno undecimo, mense Bul (ipse est mensis octavus), perfecta est domus in omni opere suo, et in universis utensilibus suis : ædificavitque eam annis septem. 7:10 Fundamenta autem de lapidibus pretiosis, lapidibus magnis, decem sive octo cubitorum. 7:14 filium mulieris viduæ de tribu Nephthali, patre Tyrio, artificem ærarium, et plenum sapientia, et intelligentia, et doctrina, ad faciendum omne opus ex ære. Qui cum venisset ad regem Salomonem, fecit omne opus ejus. 7:17 et quasi in modum retis, et catenarum sibi invicem miro opere contextarum. Utrumque capitellum columnarum fusile erat : septena versuum retiacula in capitello uno, et septena retiacula in capitello altero. 7:18 Et perfecit columnas, et duos ordines per circuitum retiaculorum singulorum, ut tegerent capitella quæ erant super summitatem, malogranatorum : eodem modo fecit et capitello secundo. 7:19 Capitella autem quæ erant super capita columnarum, quasi opere lilii fabricata erant in porticu quatuor cubitorum. 7:21 Et statuit duas columnas in porticu templi : cumque statuisset columnam dexteram, vocavit eam nomine Jachin : similiter erexit columnam secundam, et vocavit nomen ejus Booz. 7:25 Et stabat super duodecim boves, e quibus tres respiciebant ad aquilonem, et tres ad occidentem, et tres ad meridiem, et tres ad orientem : et mare super eos desuper erat : quorum posteriora universa intrinsecus latitabant. 7:26 Grossitudo autem luteris, trium unciarum erat : labiumque ejus quasi labium calicis, et folium repandi lilii : duo millia batos capiebat. 7:32 Quatuor quoque rotæ quæ per quatuor angulos basis erant, cohærebant sibi subter basim : una rota habebat altitudinis cubitum et semis. 7:35 In summitate autem basis erat quædam rotunditas dimidii cubiti, ita fabrefacta ut luter desuper posset imponi, habens cælaturas suas, variasque sculpturas ex semetipsa. 7:41 Columnas duas, et funiculos capitellorum super capitella columnarum duos : et retiacula duo, ut operirent duos funiculos qui erant super capita columnarum. 7:42 Et malogranata quadringenta in duobus retiaculis : duos versus malogranatorum in retiaculis singulis, ad operiendos funiculos capitellorum qui erant super capita columnarum. 7:45 Et lebetes, et scutras, et hamulas, omnia vasa quæ fecit Hiram regi Salomoni in domo Domini, de auricalco erant. 7:48 Fecitque Salomon omnia vasa in domo Domini : altare aureum, et mensam super quam ponerentur panes propositionis, auream : 7:51 Et perfecit omne opus quod faciebat Salomon in domo Domini, et intulit quæ sanctificaverat David pater suus, argentum, et aurum, et vasa, reposuitque in thesauris domus Domini. 8:1 Tunc congregati sunt omnes majores natu Israël cum principibus tribuum, et duces familiarum filiorum Israël, ad regem Salomonem in Jerusalem, ut deferrent arcam fœderis Domini de civitate David, id est, de Sion. 8:4 et portaverunt arcam Domini, et tabernaculum fœderis, et omnia vasa sanctuarii quæ erant in tabernaculo : et ferebant ea sacerdotes et Levitæ. 8:5 Rex autem Salomon, et omnis multitudo Israël quæ convenerat ad eum, gradiebatur cum illo ante arcam, et immolabant oves et boves absque æstimatione et numero. 8:6 Et intulerunt sacerdotes arcam fœderis Domini in locum suum, in oraculum templi, in Sanctum sanctorum, subter alas cherubim. 8:9 In arca autem non erat aliud nisi duæ tabulæ lapideæ quas posuerat in ea Moyses in Horeb, quando pepigit Dominus fœdus cum filiis Israël, cum egrederentur de terra Ægypti. 8:10 Factum est autem cum exissent sacerdotes de sanctuario, nebula implevit domum Domini, 8:13 Ædificans ædificavi domum in habitaculum tuum : firmissimum solium tuum in sempiternum. 8:20 Confirmavit Dominus sermonem suum quem locutus est : stetique pro David patre meo, et sedi super thronum Israël, sicut locutus est Dominus : et ædificavi domum nomini Domini Dei Israël. 8:21 Et constitui ibi locum arcæ in qua fœdus Domini est, quod percussit cum patribus nostris quando egressi sunt de terra Ægypti.\ 8:23 et ait : Domine Deus Israël, non est similis tui deus in cælo desuper, et super terram deorsum : qui custodis pactum et misericordiam servis tuis qui ambulant coram te in toto corde suo. 8:26 Et nunc Domine Deus Israël, firmentur verba tua quæ locutus es servo tuo David patri meo. 8:27 Ergone putandum est quod vere Deus habitet super terram ? si enim cælum, et cæli cælorum, te capere non possunt, quanto magis domus hæc, quam ædificavi ? 8:28 Sed respice ad orationem servi tui, et ad preces ejus, Domine Deus meus : audi hymnum et orationem quam servus tuus orat coram te hodie : 8:29 ut sint oculi tui aperti super domum hanc nocte ac die : super domum, de qua dixisti : Erit nomen meum ibi : ut exaudias orationem quam orat in loco isto ad te servus tuus : 8:30 ut exaudias deprecationem servi tui et populi tui Israël, quodcumque oraverint in loco isto, et exaudies in loco habitaculi tui in cælo : et cum exaudieris, propitius eris.\ 8:31 Si peccaverit homo in proximum suum, et habuerit aliquod juramentum quo teneatur astrictus, et venerit propter juramentum coram altari tuo in domum tuam, 8:33 Si fugerit populus tuus Israël inimicos suos (quia peccaturus est tibi), et agentes pœnitentiam, et confitentes nomini tuo, venerint, et oraverint, et deprecati te fuerint in domo hac : 8:34 exaudi in cælo, et dimitte peccatum populi tui Israël, et reduces eos in terram quam dedisti patribus eorum. 8:37 Fames si oborta fuerit in terra, aut pestilentia, aut corruptus aër, aut ærugo, aut locusta, vel rubigo, et afflixerit eum inimicus ejus portas obsidens : omnis plaga, universa infirmitas, 8:38 cuncta devotatio, et imprecatio quæ acciderit omni homini de populo tuo Israël : si quis cognoverit plagam cordis sui, et expanderit manus suas in domo hac, 8:39 tu exaudies in cælo in loco habitationis tuæ, et repropitiaberis, et facies ut des unicuique secundum omnes vias suas, sicut videris cor ejus (quia tu nosti solus cor omnium filiorum hominum), 8:40 ut timeant te cunctis diebus quibus vivunt super faciem terræ quam dedisti patribus nostris.\ 8:43 tu exaudies in cælo, in firmamento habitaculi tui, et facies omnia pro quibus invocaverit te alienigena : ut discant universi populi terrarum nomen tuum timere, sicut populus tuus Israël, et probent quia nomen tuum invocatum est super domum hanc quam ædificavi. 8:44 Si egressus fuerit populus tuus ad bellum contra inimicos suos per viam, quocumque miseris eos, orabunt te contra viam civitatis quam elegisti, et contra domum quam ædificavi nomini tuo, 8:45 et exaudies in cælo orationes eorum et preces eorum, et facies judicium eorum.\ 8:47 et egerint pœnitentiam in corde suo in loco captivitatis, et conversi deprecati te fuerint in captivitate sua, dicentes : Peccavimus : inique egimus, impie gessimus : 8:48 et reversi fuerint ad te in universo corde suo et tota anima sua in terra inimicorum suorum, ad quam captivi ducti fuerint : et oraverint te contra viam terræ suæ, quam dedisti patribus eorum, et civitatis quam elegisti, et templi quod ædificavi nomini tuo : 8:49 exaudies in cælo, in firmamento solii tui, orationes eorum et preces eorum, et facies judicium eorum : 8:50 et propitiaberis populo tuo qui peccavit tibi, et omnibus iniquitatibus eorum quibus prævaricati sunt in te : et dabis misericordiam coram eis qui eos captivos habuerint, ut misereantur eis. 8:53 Tu enim separasti eos tibi in hæreditatem de universis populis terræ, sicut locutus es per Moysen servum tuum quando eduxisti patres nostros de Ægypto, Domine Deus.\ 8:60 ut sciant omnes populi terræ quia Dominus ipse est Deus, et non est ultra absque eo. 8:64 In die illa sanctificavit rex medium atrii quod erat ante domum Domini : fecit quippe holocaustum ibi, et sacrificium, et adipem pacificorum : quoniam altare æreum quod erat coram Domino, minus erat, et capere non poterat holocaustum, et sacrificium, et adipem pacificorum. 8:66 Et in die octava dimisit populos : qui benedicentes regi, profecti sunt in tabernacula sua lætantes, et alacri corde super omnibus bonis quæ fecerat Dominus David servo suo, et Israël populo suo. 9:3 Dixitque Dominus ad eum : Exaudivi orationem tuam et deprecationem tuam, quam deprecatus es coram me : sanctificavi domum hanc quam ædificasti, ut ponerem nomen meum ibi in sempiternum, et erunt oculi mei et cor meum ibi cunctis diebus. 9:4 Tu quoque si ambulaveris coram me sicut ambulavit pater tuus, in simplicitate cordis et in æquitate, et feceris omnia quæ præcepi tibi, et legitima mea et judicia mea servaveris, 9:6 Si autem aversione aversi fueritis vos et filii vestri, non sequentes me, nec custodientes mandata mea et cæremonias meas quas proposui vobis, sed abieritis et colueritis deos alienos, et adoraveritis eos : 9:7 auferam Israël de superficie terræ quam dedi eis, et templum quod sanctificavi nomini meo, projiciam a conspectu meo : eritque Israël in proverbium, et in fabulam cunctis populis. 9:9 Et respondebunt : Quia dereliquerunt Dominum Deum suum, qui eduxit patres eorum de terra Ægypti, et secuti sunt deos alienos, et adoraverunt eos, et coluerunt eos : idcirco induxit Dominus super eos omne malum hoc.\ 9:12 Et egressus est Hiram de Tyro ut videret oppida quæ dederat ei Salomon, et non placuerunt ei. 9:13 Et ait : Hæccine sunt civitates quas dedisti mihi, frater ? Et appellavit eas terram Chabul, usque in diem hanc. 9:15 Hæc est summa expensarum quam obtulit rex Salomon ad ædificandam domum Domini et domum suam, et Mello, et murum Jerusalem, et Heser, et Mageddo, et Gazer. 9:16 Pharao rex Ægypti ascendit, et cepit Gazar, succenditque eam igni, et Chananæum, qui habitabat in civitate, interfecit : et dedit eam in dotem filiæ suæ uxori Salomonis. 9:20 Universum populum qui remanserat de Amorrhæis, et Hethæis, et Pherezæis, et Hevæis, et Jebusæis, qui non sunt de filiis Israël : 9:21 horum filios qui remanserant in terra, quos scilicet non potuerant filii Israël exterminare, fecit Salomon tributarios usque in diem hanc. 9:25 Offerebat quoque Salomon, tribus vicibus per annos singulos, holocausta et pacificas victimas super altare quod ædificaverat Domino, et adolebat thymiama coram Domino : perfectumque est templum. 10:2 Et ingressa Jerusalem multo cum comitatu et divitiis, camelis portantibus aromata, et aurum infinitum nimis, et gemmas pretiosas, venit ad regem Salomonem, et locuta est ei universa quæ habebat in corde suo. 10:3 Et docuit eam Salomon omnia verba quæ proposuerat : non fuit sermo qui regem posset latere, et non responderet ei. 10:9 Sit Dominus Deus tuus benedictus, cui complacuisti, et posuit te super thronum Israël, eo quod dilexerit Dominus Israël in sempiternum, et constituit te regem ut faceres judicium et justitiam. 10:12 Fecitque rex de lignis thyinis fulcra domus Domini et domus regiæ, et citharas lyrasque cantoribus : non sunt allata hujuscemodi ligna thyina, neque visa usque in præsentem diem.) 10:13 Rex autem Salomon dedit reginæ Saba omnia quæ voluit et petivit ab eo, exceptis his quæ ultro obtulerat ei munere regio. Quæ reversa est, et abiit in terram suam cum servis suis. 10:14 Erat autem pondus auri quod afferebatur Salomoni per annos singulos, sexcentorum sexaginta sex talentorum auri, 10:15 excepto eo quod afferebant viri qui super vectigalia erant, et negotiatores, universique scruta vendentes, et omnes reges Arabiæ, ducesque terræ. 10:16 Fecit quoque rex Salomon ducenta scuta de auro purissimo : sexcentos auri siclos dedit in laminas scuti unius. 10:21 Sed et omnia vasa quibus potabat rex Salomon, erant aurea : et universa supellex domus saltus Libani de auro purissimo : non erat argentum, nec alicujus pretii putabatur in diebus Salomonis, 10:26 Congregavitque Salomon currus et equites, et facti sunt ei mille quadringenti currus, et duodecim millia equitum : et disposuit eos per civitates munitas, et cum rege in Jerusalem. 11:2 de gentibus super quibus dixit Dominus filiis Israël : Non ingrediemini ad eas, neque de illis ingredientur ad vestras : certissime enim avertent corda vestra ut sequamini deos earum. His itaque copulatus est Salomon ardentissimo amore. 11:7 Tunc ædificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab in monte qui est contra Jerusalem, et Moloch idolo filiorum Ammon. 11:10 et præceperat de verbo hoc ne sequeretur deos alienos : et non custodivit quæ mandavit ei Dominus. 11:11 Dixit itaque Dominus Salomoni : Quia habuisti hoc apud te, et non custodisti pactum meum, et præcepta mea quæ mandavi tibi, disrumpens scindam regnum tuum, et dabo illud servo tuo. 11:13 nec totum regnum auferam, sed tribum unam dabo filio tuo propter David servum meum, et Jerusalem, quam elegi.\ 11:16 (sex enim mensibus ibi moratus est Joab, et omnis Israël, donec interimeret omne masculinum in Idumæa), 11:19 Et invenit Adad gratiam coram Pharaone valde, in tantum ut daret ei uxorem sororem uxoris suæ germanam Taphnes reginæ. 11:22 Dixitque ei Pharao : Qua enim re apud me indiges, ut quæras ire ad terram tuam ? At ille respondit : Nulla : sed obsecro te ut dimittas me.\ 11:24 et congregavit contra eum viros, et factus est princeps latronum cum interficeret eos David : abieruntque Damascum, et habitaverunt ibi, et constituerunt eum regem in Damasco : 11:25 eratque adversarius Israëli cunctis diebus Salomonis : et hoc est malum Adad, et odium contra Israël : regnavitque in Syria. 11:30 Apprehendensque Ahias pallium suum novum quo coopertus erat, scidit in duodecim partes. 11:33 eo quod dereliquerit me, et adoraverit Astarthen deam Sidoniorum, et Chamos deum Moab, et Moloch deum filiorum Ammon : et non ambulaverit in viis meis, ut faceret justitiam coram me, et præcepta mea et judicia, sicut David pater ejus. 11:34 Nec auferam omne regnum de manu ejus, sed ducem ponam eum cunctis diebus vitæ suæ, propter David servum meum quem elegi, qui custodivit mandata mea et præcepta mea. 11:38 Si igitur audieris omnia quæ præcepero tibi, et ambulaveris in viis meis, et feceris quod rectum est coram me, custodiens mandata mea et præcepta mea, sicut fecit David servus meus : ero tecum, et ædificabo tibi domum fidelem, quomodo ædificavi David domum : et tradam tibi Israël : 11:41 Reliquum autem verborum Salomonis, et omnia quæ fecit, et sapientia ejus, ecce universa scripta sunt in libro verborum dierum Salomonis. 11:42 Dies autem quos regnavit Salomon in Jerusalem super omnem Israël, quadraginta anni sunt. 11:43 Dormivitque Salomon cum patribus suis, et sepultus est in civitate David patris sui : regnavitque Roboam filius ejus pro eo. 12:4 Pater tuus durissimum jugum imposuit nobis : tu itaque nunc imminue paululum de imperio patris tui durissimo, et de jugo gravissimo quod imposuit nobis, et serviemus tibi. 12:6 iniit consilium rex Roboam cum senioribus qui assistebant coram Salomone patre ejus cum adhuc viveret, et ait : Quod datis mihi consilium, ut respondeam populo huic ? 12:10 Et dixerunt ei juvenes qui nutriti fuerant cum eo : Sic loqueris populo huic, qui locuti sunt ad te, dicentes : Pater tuus aggravavit jugum nostrum : tu releva nos. Sic loqueris ad eos : Minimus digitus meus grossior est dorso patris mei. 12:11 Et nunc pater meus posuit super vos jugum grave, ego autem addam super jugum vestrum : pater meus cecidit vos flagellis, ego autem cædam vos scorpionibus. 12:12 Venit ergo Jeroboam et omnis populus ad Roboam die tertia, sicut locutus fuerat rex, dicens : Revertimini ad me die tertia. 12:13 Responditque rex populo dura, derelicto consilio seniorum quod ei dederant, 12:15 Et non acquievit rex populo : quoniam aversatus fuerat eum Dominus, ut suscitaret verbum suum quod locutus fuerat in manu Ahiæ Silonitæ, ad Jeroboam filium Nabat.\ 12:16 Videns itaque populus quod noluisset eos audire rex, respondit ei dicens : Quæ nobis pars in David ? vel quæ hæreditas in filio Isai ? vade in tabernacula tua, Israël : nunc vide domum tuam, David. Et abiit Israël in tabernacula sua. 12:19 recessitque Israël a domo David usque in præsentem diem. 12:20 Factum est autem cum audisset omnis Israël quod reversus esset Jeroboam, miserunt, et vocaverunt eum congregato cœtu, et constituerunt eum regem super omnem Israël : nec secutus est quisquam domum David præter tribum Juda solam. 12:24 Hæc dicit Dominus : Non ascendetis, neque bellabitis contra fratres vestros filios Israël : revertatur vir in domum suam : a me enim factum est verbum hoc. Audierunt sermonem Domini, et reversi sunt de itinere, sicut eis præceperat Dominus.\ 12:32 Constituitque diem solemnem in mense octavo, quintadecima die mensis, in similitudinem solemnitatis quæ celebrabatur in Juda. Et ascendens altare, similiter fecit in Bethel, ut immolaret vitulis quos fabricatus fuerat : constituitque in Bethel sacerdotes excelsorum quæ fecerat. 13:2 Et exclamavit contra altare in sermone Domini, et ait : Altare, altare, hæc dicit Dominus : Ecce filius nascetur domui David, Josias nomine, et immolabit super te sacerdotes excelsorum, qui nunc in te thura succendunt : et ossa hominum super te incendet. 13:4 Cumque audisset rex sermonem hominis Dei quem inclamaverat contra altare in Bethel, extendit manum suam de altari, dicens : Apprehendite eum. Et exaruit manus ejus quam extenderat contra eum, nec valuit retrahere eam ad se. 13:11 Prophetes autem quidam senex habitabat in Bethel : ad quem venerunt filii sui, et narraverunt ei omnia opera quæ fecerat vir Dei illa die in Bethel : et verba quæ locutus fuerat ad regem, narraverunt patri suo. 13:12 Et dixit eis pater eorum : Per quam viam abiit ? Ostenderunt ei filii sui viam per quam abierat vir Dei, qui venerat de Juda. 13:16 Qui ait : Non possum reverti, neque venire tecum : nec comedam panem, neque bibam aquam in loco isto, 13:20 Cumque sederent ad mensam, factus est sermo Domini ad prophetam qui reduxerat eum. 13:21 Et exclamavit ad virum Dei qui venerat de Juda, dicens : Hæc dicit Dominus : Quia non obediens fuisti ori Domini, et non custodisti mandatum quod præcepit tibi Dominus Deus tuus, 13:22 et reversus es, et comedisti panem, et bibisti aquam in loco in quo præcepit tibi ne comederes panem neque biberes aquam, non inferetur cadaver tuum in sepulchrum patrum tuorum.\ 13:23 Cumque comedisset et bibisset, stravit asinum suum prophetæ quem reduxerat. 13:25 Et ecce viri transeuntes viderunt cadaver projectum in via, et leonem stantem juxta cadaver. Et venerunt, et divulgaverunt in civitate in qua prophetes ille senex habitabat. 13:26 Quod cum audisset propheta ille qui reduxerat eum de via, ait : Vir Dei est, qui inobediens fuit ori Domini, et tradidit eum Dominus leoni, et confregit eum, et occidit juxta verbum Domini quod locutus est ei. 13:28 et ille abiisset, invenit cadaver ejus projectum in via, et asinum et leonem stantes juxta cadaver : non comedit leo de cadavere, nec læsit asinum. 13:31 Cumque planxissent eum, dixit ad filios suos : Cum mortuus fuero, sepelite me in sepulchro in quo vir Dei sepultus est : juxta ossa ejus ponite ossa mea. 13:32 Profecto enim veniet sermo quem prædixit in sermone Domini contra altare quod est in Bethel, et contra omnia fana excelsorum quæ sunt in urbibus Samariæ.\ 14:2 Dixitque Jeroboam uxori suæ : Surge, et commuta habitum, ne cognoscaris quod sis uxor Jeroboam, et vade in Silo, ubi est Ahias propheta, qui locutus est mihi quod regnaturus essem super populum hunc. 14:7 Vade, et dic Jeroboam : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Quia exaltavi te de medio populi, et dedi te ducem super populum meum Israël, 14:13 et planget eum omnis Israël, et sepeliet : iste enim solus inferetur de Jeroboam in sepulchrum, quia inventus est super eo sermo bonus a Domino Deo Israël in domo Jeroboam. 14:20 Dies autem quibus regnavit Jeroboam, viginti duo anni sunt : et dormivit cum patribus suis, regnavitque Nadab filius ejus pro eo.\ 14:21 Porro Roboam filius Salomonis regnavit in Juda. Quadraginta et unius anni erat Roboam cum regnare cœpisset : decem et septem annos regnavit in Jerusalem civitate, quam elegit Dominus ut poneret nomen suum ibi, ex omnibus tribubus Israël. Nomen autem matris ejus Naama Ammanitis. 14:22 Et fecit Judas malum coram Domino, et irritaverunt eum super omnibus quæ fecerant patres eorum in peccatis suis quæ peccaverunt. 14:24 sed et effeminati fuerunt in terra, feceruntque omnes abominationes gentium quas attrivit Dominus ante faciem filiorum Israël. 15:5 eo quod fecisset David rectum in oculis Domini, et non declinasset ab omnibus quæ præceperat ei cunctis diebus vitæ suæ, excepto sermone Uriæ Hethæi. 15:10 et quadraginta et uno anno regnavit in Jerusalem. Nomen matris ejus Maacha filia Abessalom. 15:12 et abstulit effeminatos de terra, purgavitque universas sordes idolorum quæ fecerant patres ejus. 15:13 Insuper et Maacham matrem suam amovit, ne esset princeps in sacris Priapi, et in luco ejus quem consecraverat : subvertitque specum ejus, et confregit simulacrum turpissimum, et combussit in torrente Cedron : 15:15 et intulit ea quæ sanctificaverat pater suus, et voverat, in domum Domini, argentum, et aurum, et vasa.\ 15:18 Tollens itaque Asa omne argentum et aurum quod remanserat in thesauris domus Domini, et in thesauris domus regiæ, et dedit illud in manus servorum suorum : et misit ad Benadad filium Tabremon filii Hezion, regem Syriæ, qui habitabat in Damasco, dicens : 15:19 Fœdus est inter me et te, et inter patrem meum et patrem tuum : ideo misi tibi munera, argentum et aurum : et peto ut venias, et irritum facias fœdus quod habes cum Baasa rege Israël, et recedat a me. 15:20 Acquiescens Benadad regi Asa, misit principes exercitus sui in civitates Israël, et percusserunt Ahion, et Dan, et Abeldomum Maacha, et universam Cenneroth, omnem scilicet terram Nephthali. 15:26 Et fecit quod malum est in conspectu Domini, et ambulavit in viis patris sui, et in peccatis ejus quibus peccare fecit Israël. 15:29 Cumque regnasset, percussit omnem domum Jeroboam : non dimisit ne unam quidem animam de semine ejus donec deleret eum, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu servi sui Ahiæ Silonitis, 15:30 propter peccata Jeroboam, quæ peccaverat, et quibus peccare fecerat Israël : et propter delictum quo irritaverat Dominum Deum Israël. 15:33 Anno tertio Asa regis Juda, regnavit Baasa filius Ahiæ super omnem Israël in Thersa, viginti quatuor annis. 15:34 Et fecit malum coram Domino, ambulavitque in via Jeroboam, et in peccatis ejus quibus peccare fecit Israël. 16:3 ecce ego demetam posteriora Baasa, et posteriora domus ejus, et faciam domum tuam sicut domum Jeroboam filii Nabat. 16:4 Qui mortuus fuerit de Baasa in civitate, comedent eum canes : et qui mortuus fuerit ex eo in regione, comedent eum volucres cæli. 16:7 Cum autem in manu Jehu filii Hanani prophetæ verbum Domini factum esset contra Baasa, et contra domum ejus, et contra omne malum quod fecerat coram Domino, ad irritandum eum in operibus manuum suarum, ut fieret sicut domus Jeroboam : ob hanc causam occidit eum, hoc est, Jehu filium Hanani prophetam.\ 16:8 Anno vigesimo sexto Asa regis Juda, regnavit Ela filius Baasa super Israël in Thersa, duobus annis. 16:10 Irruens ergo Zambri, percussit et occidit eum, anno vigesimo septimo Asa regis Juda, et regnavit pro eo. 16:11 Cumque regnasset, et sedisset super solium ejus, percussit omnem domum Baasa, et non dereliquit ex ea mingentem ad parietem : et propinquos et amicos ejus. 16:12 Delevitque Zambri omnem domum Baasa, juxta verbum Domini quod locutus fuerat ad Baasa in manu Jehu prophetæ, 16:19 in peccatis suis quæ peccaverat, faciens malum coram Domino, et ambulans in via Jeroboam, et in peccato ejus, quo fecit peccare Israël. 16:24 Emitque montem Samariæ a Somer duobus talentis argenti : et ædificavit eum, et vocavit nomen civitatis quam exstruxerat, nomine Semer domini montis, Samariam. 16:26 Ambulavitque in omni via Jeroboam filii Nabat, et in peccatis ejus quibus peccare fecerat Israël, ut irritaret Dominum Deum Israël in vanitatibus suis. 16:27 Reliqua autem sermonum Amri, et prælia ejus quæ gessit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël ? 16:34 In diebus ejus ædificavit Hiel de Bethel Jericho : in Abiram primitivo suo fundavit eam, et in Segub novissimo suo posuit portas ejus, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu Josue filii Nun. 17:1 Et dixit Elias Thesbites de habitatoribus Galaad ad Achab : Vivit Dominus Deus Israël, in cujus conspectu sto, si erit annis his ros et pluvia, nisi juxta oris mei verba. 17:14 Hæc autem dicit Dominus Deus Israël : Hydria farinæ non deficiet, nec lecythus olei minuetur, usque ad diem in qua Dominus daturus est pluviam super faciem terræ. 17:16 hydria farinæ non defecit, et lecythus olei non est imminutus, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu Eliæ. 17:18 Dixit ergo ad Eliam : Quid mihi et tibi, vir Dei ? ingressus es ad me, ut rememorarentur iniquitates meæ, et interficeres filium meum ? 17:20 Et clamavit ad Dominum, et dixit : Domine Deus meus, etiam ne viduam apud quam ego utcumque sustentor, afflixisti ut interficeres filium ejus ? 18:9 Et ille : Quid peccavi, inquit, quoniam tradis me servum tuum in manu Achab, ut interficiat me ? 18:10 Vivit Dominus Deus tuus, quia non est gens aut regnum quo non miserit dominus meus te requirens : et respondentibus cunctis : Non est hic : adjuravit regna singula et gentes, eo quod minime reperireris. 18:13 Numquid non indicatum est tibi domino meo quid fecerim cum interficeret Jezabel prophetas Domini, quod absconderim de prophetis Domini centum viros, quinquagenos et quinquagenos, in speluncis, et paverim eos pane et aqua ? 18:14 et nunc tu dicis : Vade, et dic domino tuo : Adest Elias : ut interficiat me ? 18:21 Accedens autem Elias ad omnem populum, ait : Usquequo claudicatis in duas partes ? si Dominus est Deus, sequimini eum : si autem Baal, sequimini illum. Et non respondit ei populus verbum. 18:23 Dentur nobis duo boves, et illi eligant sibi bovem unum, et in frusta cædentes ponant super ligna, ignem autem non supponant : et ego faciam bovem alterum, et imponam super ligna, ignem autem non supponam. 18:26 Qui cum tulissent bovem quem dederat eis, fecerunt : et invocabant nomen Baal de mane usque ad meridiem, dicentes : Baal, exaudi nos. Et non erat vox, nec qui responderet : transiliebantque altare quod fecerant. 18:29 Postquam autem transiit meridies, et illis prophetantibus venerat tempus quo sacrificium offerri solet, nec audiebatur vox, nec aliquis respondebat, nec attendebat orantes, 18:30 dixit Elias omni populo : Venite ad me.\ Et accedente ad se populo, curavit altare Domini quod destructum fuerat. 18:34 et ait : Implete quatuor hydrias aqua, et fundite super holocaustum et super ligna. Rursumque dixit : Etiam secundo hoc facite. Qui cum fecissent secundo, ait : Etiam tertio idipsum facite. Feceruntque tertio, 18:37 Exaudi me, Domine, exaudi me : ut discat populus iste quia tu es Dominus Deus, et tu convertisti cor eorum iterum. 18:41 Et ait Elias ad Achab : Ascende, comede, et bibe, quia sonus multæ pluviæ est. 18:45 Cumque se verteret huc atque illuc, ecce cæli contenebrati sunt, et nubes, et ventus, et facta est pluvia grandis. Ascendens itaque Achab, abiit in Jezrahel : 19:4 et perrexit in desertum, viam unius diei. Cumque venisset, et sederet subter unam juniperum, petivit animæ suæ ut moreretur, et ait : Sufficit mihi, Domine : tolle animam meam : neque enim melior sum quam patres mei. 19:9 Cumque venisset illuc, mansit in spelunca : et ecce sermo Domini ad eum, dixitque illi : Quid hic agis, Elia ? 19:11 Et ait ei : Egredere, et sta in monte coram Domino : et ecce Dominus transit. Et spiritus grandis et fortis subvertens montes, et conterens petras, ante Dominum : non in spiritu Dominus. Et post spiritum commotio : non in commotione Dominus. 19:12 Et post commotionem ignis : non in igne Dominus. Et post ignem sibilus auræ tenuis. 19:13 Quod cum audisset Elias, operuit vultum suum pallio, et egressus stetit in ostio speluncæ. Et ecce vox ad eum dicens : Quid hic agis, Elia ? Et ille respondit : 19:14 Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Israël : altaria tua destruxerunt, prophetas tuos occiderunt gladio, derelictus sum ego solus, et quærunt animam meam ut auferant eam. 19:16 et Jehu filium Namsi unges regem super Israël : Eliseum autem filium Saphat, qui est de Abelmehula, unges prophetam pro te. 19:17 Et erit : quicumque fugerit gladium Hazaël, occidet eum Jehu : et quicumque fugerit gladium Jehu, interficiet eum Eliseus. 19:18 Et derelinquam mihi in Israël septem millia virorum, quorum genua non sunt incurvata ante Baal, et omne os quod non adoravit eum osculans manus.\ 19:20 Qui statim relictis bobus cucurrit post Eliam, et ait : Osculer, oro, patrem meum, et matrem meam, et sic sequar te. Dixitque ei : Vade, et revertere : quod enim meum erat, feci tibi. 20:1 Porro Benadad rex Syriæ congregavit omnem exercitum suum, et triginta duos reges secum, et equos, et currus : et ascendens pugnabat contra Samariam, et obsidebat eam. 20:12 Factum est autem cum audisset Benadad verbum istud, bibebat ipse et reges in umbraculis : et ait servis suis : Circumdate civitatem. Et circumdederunt eam.\ 20:13 Et ecce propheta unus accedens ad Achab regem Israël, ait ei : Hæc dicit Dominus : Certe vidisti omnem multitudinem hanc nimiam ? ecce ego tradam eam in manu tua hodie, ut scias quia ego sum Dominus. 20:17 Egressi sunt autem pueri principum provinciarum in prima fronte. Misit itaque Benadad : qui nuntiaverunt ei, dicentes : Viri egressi sunt de Samaria. 20:20 et percussit unusquisque virum qui contra se veniebat : fugeruntque Syri, et persecutus est eos Israël. Fugit quoque Benadad rex Syriæ in equo cum equitibus suis. 20:28 (Et accedens unus vir Dei, dixit ad regem Israël : Hæc dicit Dominus : Quia dixerunt Syri : Deus montium est Dominus, et non est Deus vallium : dabo omnem multitudinem hanc grandem in manu tua, et scietis quia ego sum Dominus.) 20:30 Fugerunt autem qui remanserant in Aphec, in civitatem : et cecidit murus super viginti septem millia hominum qui remanserant. Porro Benadad fugiens ingressus est civitatem, in cubiculum quod erat intra cubiculum. 20:34 Qui dixit ei : Civitates quas tulit pater meus a patre tuo, reddam : et plateas fac tibi in Damasco, sicut fecit pater meus in Samaria, et ego fœderatus recedam a te. Pepigit ergo fœdus, et dimisit eum.\ 20:37 Sed et alterum inveniens virum, dixit ad eum : Percute me. Qui percussit eum, et vulneravit. 20:39 Cumque rex transisset, clamavit ad regem, et ait : Servus tuus egressus est ad præliandum cominus : cumque fugisset vir unus, adduxit eum quidam ad me, et ait : Custodi virum istum : qui si lapsus fuerit, erit anima tua pro anima ejus, aut talentum argenti appendes. 21:2 Locutus est ergo Achab ad Naboth, dicens : Da mihi vineam tuam, ut faciam mihi hortum olerum, quia vicina est, et prope domum meam : daboque tibi pro ea vineam meliorem, aut si commodius tibi putas, argenti pretium, quanto digna est. 21:4 Venit ergo Achab in domum suam indignans, et frendens super verbo quod locutus fuerat ad eum Naboth Jezrahelites, dicens : Non dabo tibi hæreditatem patrum meorum. Et projiciens se in lectulum suum, avertit faciem suam ad parietem, et non comedit panem. 21:7 Dixit ergo ad eum Jezabel uxor ejus : Grandis auctoritatis es, et bene regis regnum Israël. Surge, et comede panem, et æquo animo esto : ego dabo tibi vineam Naboth Jezrahelitæ.\ 21:9 Litterarum autem hæc erat sententia : Prædicate jejunium, et sedere facite Naboth inter primos populi : 21:15 Factum est autem, cum audisset Jezabel lapidatum Naboth et mortuum, locuta est ad Achab : Surge, et posside vineam Naboth Jezrahelitæ, qui noluit tibi acquiescere, et dare eam accepta pecunia : non enim vivit Naboth, sed mortuus est. 21:18 Surge, et descende in occursum Achab regis Israël, qui est in Samaria : ecce ad vineam Naboth descendit, ut possideat eam. 21:19 Et loqueris ad eum, dicens : Hæc dicit Dominus : Occidisti, insuper et possedisti. Et post hæc addes : Hæc dicit Dominus : In loco hoc, in quo linxerunt canes sanguinem Naboth, lambent quoque sanguinem tuum. 21:22 Et dabo domum tuam sicut domum Jeroboam filii Nabat, et sicut domum Baasa filii Ahia : quia egisti ut me ad iracundiam provocares, et peccare fecisti Israël. 21:26 et abominabilis factus est, in tantum ut sequeretur idola quæ fecerant Amorrhæi, quos consumpsit Dominus a facie filiorum Israël. 22:8 Et ait rex Israël ad Josaphat : Remansit vir unus per quem possumus interrogare Dominum : sed ego odi eum, quia non prophetat mihi bonum, sed malum : Michæas filius Jemla. Cui Josaphat ait : Ne loquaris ita, rex. 22:10 Rex autem Israël, et Josaphat rex Juda, sedebant unusquisque in solio suo, vestiti cultu regio, in area juxta ostium portæ Samariæ : et universi prophetæ prophetabant in conspectu eorum. 22:13 Nuntius vero qui ierat ut vocaret Michæam, locutus est ad eum, dicens : Ecce sermones prophetarum ore uno regi bona prædicant : sit ergo sermo tuus similis eorum, et loquere bona. 22:19 Ille vero addens, ait : Propterea audi sermonem Domini : vidi Dominum sedentem super solium suum, et omnem exercitum cæli assistentem ei a dextris et a sinistris : 22:25 Et ait Michæas : Visurus es in die illa quando ingredieris cubiculum intra cubiculum ut abscondaris. 22:28 Dixitque Michæas : Si reversus fueris in pace, non est locutus in me Dominus. Et ait : Audite, populi omnes. 22:29 Ascendit itaque rex Israël, et Josaphat rex Juda, in Ramoth Galaad. 22:31 Rex autem Syriæ præceperat principibus curruum triginta duobus, dicens : Non pugnabitis contra minorem et majorem quempiam, nisi contra regem Israël solum. 22:38 et laverunt currum ejus in piscina Samariæ : et linxerunt canes sanguinem ejus, et habenas laverunt, juxta verbum Domini quod locutus fuerat. 22:47 Sed et reliquias effeminatorum qui remanserant in diebus Asa patris ejus, abstulit de terra. 22:52 Ochozias autem filius Achab regnare cœperat super Israël in Samaria, anno septimodecimo Josaphat regis Juda : regnavitque super Israël duobus annis. @4Rg 1:6 At illi responderunt ei : Vir occurrit nobis, et dixit ad nos : Ite, et revertimini ad regem qui misit vos, et dicetis ei : Hæc dicit Dominus : Numquid quia non erat Deus in Israël, mittis ut consulatur Beelzebub deus Accaron ? idcirco de lectulo, super quem ascendisti, non descendes, sed morte morieris. 1:15 Locutus est autem angelus Domini ad Eliam, dicens : Descende cum eo : ne timeas. Surrexit igitur, et descendit cum eo ad regem, 1:16 et locutus est ei : Hæc dicit Dominus : Quia misisti nuntios ad consulendum Beelzebub deum Accaron, quasi non esset Deus in Israël a quo posses interrogare sermonem, ideo de lectulo super quem ascendisti, non descendes, sed morte morieris. 1:17 Mortuus est ergo juxta sermonem Domini quem locutus est Elias, et regnavit Joram frater ejus pro eo, anno secundo Joram filii Josaphat regis Judæ : non enim habebat filium. 1:18 Reliqua autem verborum Ochoziæ quæ operatus est, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ? 2:3 egressi sunt filii prophetarum qui erant in Bethel, ad Eliseum, et dixerunt ei : Numquid nosti quia hodie Dominus tollet dominum tuum a te ? Qui respondit : Et ego novi : silete. 2:5 accesserunt filii prophetarum qui erant in Jericho, ad Eliseum, et dixerunt ei : Numquid nosti quia Dominus hodie tollet dominum tuum a te ? Et ait : Et ego novi : silete. 2:7 et quinquaginta viri de filiis prophetarum secuti sunt eos, qui et steterunt e contra, longe : illi autem ambo stabant super Jordanem. 2:8 Tulitque Elias pallium suum, et involvit illud, et percussit aquas : quæ divisæ sunt in utramque partem, et transierunt ambo per siccum. 2:10 Qui respondit : Rem difficilem postulasti : attamen si videris me quando tollar a te, erit tibi quod petisti : si autem non videris, non erit.\ 2:15 Videntes autem filii prophetarum qui erant in Jericho e contra, dixerunt : Requievit spiritus Eliæ super Eliseum. Et venientes in occursum ejus, adoraverunt eum proni in terram, 2:16 dixeruntque illi : Ecce cum servis tuis sunt quinquaginta viri fortes qui possunt ire, et quærere dominum tuum, ne forte tulerit eum spiritus Domini, et projecerit eum in unum montium, aut in unam vallium. Qui ait : Nolite mittere. 2:17 Coëgeruntque eum donec acquiesceret, et diceret : Mittite. Et miserunt quinquaginta viros : qui cum quæsissent tribus diebus, non invenerunt. 2:19 Dixerunt quoque viri civitatis ad Eliseum : Ecce habitatio civitatis hujus optima est, sicut tu ipse, domine, perspicis : sed aquæ pessimæ sunt, et terra sterilis. 2:22 Sanatæ sunt ergo aquæ usque in diem hanc, juxta verbum Elisei quod locutus est. 3:1 Joram vero filius Achab regnavit super Israël in Samaria anno decimooctavo Josaphat regis Judæ : regnavitque duodecim annis. 3:2 Et fecit malum coram Domino, sed non sicut pater suus et mater : tulit enim statuas Baal quas fecerat pater ejus. 3:5 Cumque mortuus fuisset Achab, prævaricatus est fœdus quod habebat cum rege Israël. 3:7 Misitque ad Josaphat regem Juda, dicens : Rex Moab recessit a me : veni mecum contra eum ad prælium. Qui respondit : Ascendam : qui meus est, tuus est : populus meus, populus tuus, et equi mei, equi tui. 3:9 Perrexerunt igitur rex Israël, et rex Juda, et rex Edom, et circuierunt per viam septem dierum, nec erat aqua exercitui et jumentis quæ sequebantur eos. 3:10 Dixitque rex Israël : Heu ! heu ! heu ! congregavit nos Dominus tres reges ut traderet in manus Moab. 3:13 Dixit autem Eliseus ad regem Israël : Quid mihi et tibi est ? vade ad prophetas patris tui et matris tuæ. Et ait illi rex Israël : Quare congregavit Dominus tres reges hos ut traderet eos in manus Moab ? 3:20 Factum est igitur mane, quando sacrificium offerri solet, et ecce aquæ veniebant per viam Edom, et repleta est terra aquis. 3:22 Primoque mane surgentes, et orto jam sole ex adverso aquarum, viderunt Moabitæ e contra aquas rubras quasi sanguinem, 3:23 dixeruntque : Sanguis gladii est : pugnaverunt reges contra se, et cæsi sunt mutuo : nunc perge ad prædam, Moab. 4:2 Cui dixit Eliseus : Quid vis ut faciam tibi ? dic mihi, quid habes in domo tua ? At illa respondit : Non habeo ancilla tua quidquam in domo mea, nisi parum olei quo ungar. 4:3 Cui ait : Vade, pete mutuo ab omnibus vicinis tuis vasa vacua non pauca, 4:4 et ingredere, et claude ostium tuum cum intrinsecus fueris tu, et filii tui : et mitte inde in omnia vasa hæc, et cum plena fuerint, tolles. 4:13 dixit ad puerum suum : Loquere ad eam : Ecce, sedule in omnibus ministrasti nobis : quid vis ut faciam tibi ? numquid habes negotium, et vis ut loquar regi, sive principi militiæ ? Quæ respondit : In medio populi mei habito. 4:16 dixit ad eam : In tempore isto, et in hac eadem hora, si vita comes fuerit, habebis in utero filium. At illa respondit : Noli quæso, domine mi vir Dei, noli mentiri ancillæ tuæ. 4:17 Et concepit mulier, et peperit filium in tempore, et in hora eadem, qua dixerat Eliseus.\ 4:18 Crevit autem puer : et cum esset quædam dies, et egressus isset ad patrem suum, ad messores, 4:24 Stravitque asinam, et præcepit puero : Mina, et propera : ne mihi moram facias in eundo : et hoc age quod præcipio tibi. 4:25 Profecta est igitur, et venit ad virum Dei in montem Carmeli : cumque vidisset eam vir Dei e contra, ait ad Giezi puerum suum : Ecce Sunamitis illa. 4:33 ingressusque clausit ostium super se et super puerum, et oravit ad Dominum. 4:40 Infuderunt ergo sociis ut comederent : cumque gustassent de coctione, clamaverunt, dicentes : Mors in olla, vir Dei. Et non potuerunt comedere. 5:1 Naaman princeps militiæ regis Syriæ erat vir magnus apud dominum suum, et honoratus : per illum enim dedit Dominus salutem Syriæ : erat autem vir fortis et dives, sed leprosus. 5:2 Porro de Syria egressi fuerant latrunculi, et captivam duxerant de terra Israël puellam parvulam, quæ erat in obsequio uxoris Naaman : 5:3 quæ ait ad dominam suam : Utinam fuisset dominus meus ad prophetam qui est in Samaria, profecto curasset eum a lepra quam habet. 5:6 detulit litteras ad regem Israël in hæc verba : Cum acceperis epistolam hanc, scito quod miserim ad te Naaman servum meum, ut cures eum a lepra sua. 5:7 Cumque legisset rex Israël litteras, scidit vestimenta sua, et ait : Numquid deus ego sum, ut occidere possim et vivificare, quia iste misit ad me ut curem hominem a lepra sua ? animadvertite, et videte quod occasiones quærat adversum me. 5:9 Venit ergo Naaman cum equis et curribus, et stetit ad ostium domus Elisei : 5:12 Numquid non meliores sunt Abana et Pharphar fluvii Damasci, omnibus aquis Israël, ut laver in eis, et munder ? Cum ergo vertisset se, et abiret indignans, 5:14 Descendit, et lavit in Jordane septies juxta sermonem viri Dei : et restituta est caro ejus sicut caro pueri parvuli, et mundatus est. 5:15 Reversusque ad virum Dei cum universo comitatu suo, venit, et stetit coram eo, et ait : Vere scio quod non sit alius deus in universa terra, nisi tantum in Israël. Obsecro itaque ut accipias benedictionem a servo tuo. 5:17 Dixitque Naaman : Ut vis : sed, obsecro, concede mihi servo tuo ut tollam onus duorum burdonum de terra : non enim faciet ultra servus tuus holocaustum aut victimam diis alienis, nisi Domino. 5:18 Hoc autem solum est, de quo depreceris Dominum pro servo tuo, quando ingredietur dominus meus templum Remmon ut adoret : et illo innitente super manum meam, si adoravero in templo Remmon, adorante eo in eodem loco, ut ignoscat mihi Dominus servo tuo pro hac re. 5:25 Ipse autem ingressus, stetit coram domino suo. Et dixit Eliseus : Unde venis, Giezi ? Qui respondit : Non ivit servus tuus quoquam. 5:26 At ille ait : Nonne cor meum in præsenti erat, quando reversus est homo de curru suo in occursum tui ? nunc igitur accepisti argentum, et accepisti vestes ut emas oliveta, et vineas, et oves, et boves, et servos, et ancillas. 5:27 Sed et lepra Naaman adhærebit tibi, et semini tuo usque in sempiternum. Et egressus est ab eo leprosus quasi nix. 6:1 Dixerunt autem filii prophetarum ad Eliseum : Ecce locus in quo habitamus coram te, angustus est nobis. 6:5 Accidit autem ut cum unus materiam succidisset, caderet ferrum securis in aquam : exclamavitque ille, et ait : Heu ! heu ! heu ! domine mi : et hoc ipsum mutuo acceperam. 6:12 Dixitque unus servorum ejus : Nequaquam, domine mi rex, sed Eliseus propheta qui est in Israël, indicat regi Israël omnia verba quæcumque locutus fueris in conclavi tuo. 6:13 Dixitque eis : Ite, et videte ubi sit, ut mittam, et capiam eum. Annuntiaveruntque ei, dicentes : Ecce in Dothan. 6:15 Consurgens autem diluculo minister viri Dei, egressus vidit exercitum in circuitu civitatis, et equos et currus : nuntiavitque ei, dicens : Heu ! heu ! heu ! domine mi : quid faciemus ? 6:17 Cumque orasset Eliseus, ait : Domine, aperi oculos hujus, ut videat. Et aperuit Dominus oculos pueri, et vidit : et ecce mons plenus equorum et curruum igneorum in circuitu Elisei. 6:18 Hostes vero descenderunt ad eum : porro Eliseus oravit ad Dominum, dicens : Percute, obsecro, gentem hanc cæcitate. Percussitque eos Dominus ne viderent, juxta verbum Elisei. 6:22 At ille ait : Non percuties : neque enim cepisti eos gladio et arcu tuo, ut percutias : sed pone panem et aquam coram eis, ut comedant et bibant, et vadant ad dominum suum. 6:23 Appositaque est eis ciborum magna præparatio, et comederunt et biberunt, et dimisit eos, abieruntque ad dominum suum, et ultra non venerunt latrones Syriæ in terram Israël.\ 6:30 Quod cum audisset rex, scidit vestimenta sua, et transibat per murum. Viditque omnis populus cilicium quo vestitus erat ad carnem intrinsecus. 6:32 Eliseus autem sedebat in domo sua, et senes sedebant cum eo. Præmisit itaque virum : et antequam veniret nuntius ille, dixit ad senes : Numquid scitis quod miserit filius homicidæ hic, ut præcidatur caput meum ? videte ergo : cum venerit nuntius, claudite ostium, et non sinatis eum introire : ecce enim sonitus pedum domini ejus post eum est. 6:33 Adhuc illo loquente eis, apparuit nuntius qui veniebat ad eum. Et ait : Ecce, tantum malum a Domino est : quid amplius expectabo a Domino ? 7:4 sive ingredi voluerimus civitatem, fame moriemur : sive manserimus hic, moriendum nobis est : venite ergo, et transfugiamus ad castra Syriæ : si pepercerint nobis, vivemus : si autem occidere voluerint, nihilominus moriemur. 7:13 Respondit autem unus servorum ejus : Tollamus quinque equos qui remanserunt in urbe (quia ipsi tantum sunt in universa multitudine Israël, alii enim consumpti sunt), et mittentes, explorare poterimus. 7:15 Qui abierunt post eos usque ad Jordanem : ecce autem omnis via plena erat vestibus et vasis quæ projecerant Syri cum turbarentur : reversique nuntii indicaverunt regi. 7:18 Factumque est secundum sermonem viri Dei quem dixerat regi, quando ait : Duo modii hordei statere uno erunt, et modius similæ statere uno, hoc eodem tempore cras in porta Samariæ : 8:1 Eliseus autem locutus est ad mulierem cujus vivere fecerat filium, dicens : Surge, vade tu et domus tua, et peregrinare ubicumque repereris : vocavit enim Dominus famem, et veniet super terram septem annis. 8:5 Cumque ille narraret regi quomodo mortuum suscitasset, apparuit mulier cujus vivificaverat filium, clamans ad regem pro domo sua, et pro agris suis. Dixitque Giezi : Domine mi rex, hæc est mulier, et hic est filius ejus quem suscitavit Eliseus. 8:20 In diebus ejus recessit Edom ne esset sub Juda, et constituit sibi regem. 8:21 Venitque Joram Seira, et omnes currus cum eo : et surrexit nocte, percussitque Idumæos qui eum circumdederant, et principes curruum : populus autem fugit in tabernacula sua. 8:28 Abiit quoque cum Joram filio Achab ad præliandum contra Hazaël regem Syriæ in Ramoth Galaad, et vulneraverunt Syri Joram. 8:29 Qui reversus est ut curaretur in Jezrahel, quia vulneraverant eum Syri in Ramoth præliantem contra Hazaël regem Syriæ. Porro Ochozias filius Joram rex Juda descendit invisere Joram filium Achab in Jezrahel, quia ægrotabat ibi. 9:5 et ingressus est illuc : ecce autem principes exercitus sedebant : et ait : Verbum mihi ad te, o princeps. Dixitque Jehu : Ad quem ex omnibus nobis ? At ille dixit : Ad te, o princeps. 9:6 Et surrexit, et ingressus est cubiculum : at ille fudit oleum super caput ejus, et ait : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Unxi te regem super populum Domini Israël, 9:9 Et dabo domum Achab sicut domum Jeroboam filii Nabat, et sicut domum Baasa filii Ahia. 9:13 Festinaverunt itaque, et unusquisque tollens pallium suum posuerunt sub pedibus ejus in similitudinem tribunalis, et cecinerunt tuba, atque dixerunt : Regnavit Jehu.\ 9:15 et reversus fuerat ut curaretur in Jezrahel propter vulnera, quia percusserant eum Syri præliantem contra Hazaël regem Syriæ. Dixitque Jehu : Si placet vobis, nemo egrediatur profugus de civitate, ne vadat, et nuntiet in Jezrahel. 9:18 Abiit ergo qui ascenderat currum, in occursum ejus, et ait : Hæc dicit rex : Pacatane sunt omnia ? Dixitque Jehu : Quid tibi et paci ? transi, et sequere me. Nuntiavit quoque speculator, dicens : Venit nuntius ad eos, et non revertitur. 9:19 Misit etiam currum equorum secundum : venitque ad eos, et ait : Hæc dicit rex : Numquid pax est ? Et ait Jehu : Quid tibi et paci ? transi, et sequere me. 9:20 Nuntiavit autem speculator, dicens : Venit usque ad eos, et non revertitur : est autem incessus quasi incessus Jehu filii Namsi, præceps enim graditur. 9:22 Cumque vidisset Joram Jehu, dixit : Pax est, Jehu ? At ille respondit : Quæ pax ? adhuc fornicationes Jezabel matris tuæ, et veneficia ejus multa, vigent. 9:34 Cumque introgressus esset ut comederet biberetque, ait : Ite, et videte maledictam illam, et sepelite eam : quia filia regis est. 10:5 Miserunt ergo præpositi domus, et præfecti civitatis, et majores natu, et nutritii, ad Jehu, dicentes : Servi tui sumus : quæcumque jusseris faciemus, nec constituemus nobis regem : quæcumque tibi placent, fac. 10:6 Rescripsit autem eis litteras secundo, dicens : Si mei estis, et obeditis mihi, tollite capita filiorum domini vestri, et venite ad me hac eadem hora cras in Jezrahel. Porro filii regis, septuaginta viri, apud optimates civitates nutriebantur. 10:9 Cumque diluxisset, egressus est, et stans dixit ad omnem populum : Justi estis : si ego conjuravi contra dominum meum et interfeci eum, quis percussit omnes hos ? 10:10 videte ergo nunc quoniam non cecidit de sermonibus Domini in terram, quos locutus est Dominus super domum Achab : et Dominus fecit quod locutus est in manu servi sui Eliæ. 10:11 Percussit igitur Jehu omnes qui reliqui erant de domo Achab in Jezrahel, et universos optimates ejus, et notos, et sacerdotes, donec non remanerent ex eo reliquiæ.\ 10:13 invenit fratres Ochoziæ regis Juda : dixitque ad eos : Quinam estis vos ? Qui responderunt : Fratres Ochoziæ sumus, et descendimus ad salutandos filios regis, et filios reginæ. 10:14 Qui ait : Comprehendite eos vivos. Quos cum comprehendissent vivos, jugulaverunt eos in cisterna juxta Cameram, quadraginta duos viros : et non reliquit ex eis quemquam. 10:17 duxit in Samariam. Et percussit omnes qui reliqui fuerant de Achab in Samaria usque ad unum, juxta verbum Domini quod locutus est per Eliam.\ 10:19 Nunc igitur omnes prophetas Baal, et universos servos ejus, et cunctos sacerdotes ipsius vocate ad me : nullus sit qui non veniat : sacrificium enim grande est mihi Baal : quicumque defuerit, non vivet. Porro Jehu faciebat hoc insidiose, ut disperderet cultores Baal. 10:20 Et dixit : Sanctificate diem solemnem Baal. Vocavitque, 10:21 et misit in universos terminos Israël, et venerunt cuncti servi Baal : non fuit residuus ne unus quidem qui non veniret. Et ingressi sunt templum Baal : et repleta est domus Baal, a summo usque ad summum. 10:25 Factum est autem, cum completum esset holocaustum, præcepit Jehu militibus et ducibus suis : Ingredimini, et percutite eos : nullus evadat. Percusseruntque eos in ore gladii, et projecerunt milites et duces : et ierunt in civitatem templi Baal, 10:29 verumtamen a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, non recessit, nec dereliquit vitulos aureos qui erant in Bethel et in Dan. 10:36 Dies autem quos regnavit Jehu super Israël, viginti et octo anni sunt in Samaria. 11:2 Tollens autem Josaba filia regis Joram, soror Ochoziæ, Joas filium Ochoziæ, furata est eum de medio filiorum regis qui interficiebantur, et nutricem ejus de triclinio : et abscondit eum a facie Athaliæ ut non interficeretur. 11:6 tertia pars vestrum introëat sabbato, et observet excubias domus regis. Tertia autem pars sit ad portam Sur, et tertia pars sit ad portam quæ est post habitaculum scutariorum : et custodietis excubias domus Messa. 11:9 Et fecerunt centuriones juxta omnia quæ præceperat eis Jojada sacerdos : et assumentes singuli viros suos qui ingrediebantur sabbatum, cum his qui egrediebantur sabbato, venerunt ad Jojadam sacerdotem. 11:10 Qui dedit eis hastas et arma regis David, quæ erant in domo Domini. 11:11 Et steterunt singuli habentes arma in manu sua, a parte templi dextera usque ad partem sinistram altaris et ædis, circum regem. 11:12 Produxitque filium regis, et posuit super eum diadema et testimonium : feceruntque eum regem, et unxerunt : et plaudentes manu, dixerunt : Vivat rex. 11:15 Præcepit autem Jojada centurionibus qui erant super exercitum, et ait eis : Educite eam extra septa templi, et quicumque eam secutus fuerit, feriatur gladio. Dixerat enim sacerdos : Non occidatur in templo Domini. 11:17 Pepigit ergo Jojada fœdus inter Dominum, et inter regem, et inter populum, ut esset populus Domini : et inter regem et populum. 12:1 Anno septimo Jehu, regnavit Joas : et quadraginta annis regnavit in Jerusalem. Nomen matris ejus Sebia de Bersabee. 12:2 Fecitque Joas rectum coram Domino cunctis diebus quibus docuit eum Jojada sacerdos. 12:7 Vocavitque rex Joas Jojadam pontificem et sacerdotes, dicens eis : Quare sartatecta non instauratis templi ? nolite ergo amplius accipere pecuniam juxta ordinem vestrum, sed ad instaurationem templi reddite eam. 12:9 Et tulit Jojada pontifex gazophylacium unum, aperuitque foramen desuper, et posuit illud juxta altare ad dexteram ingredientium domum Domini : mittebantque in eo sacerdotes qui custodiebant ostia, omnem pecuniam quæ deferebatur ad templum Domini. 12:10 Cumque viderent nimiam pecuniam esse in gazophylacio, ascendebat scriba regis, et pontifex, effundebantque et numerabant pecuniam quæ inveniebatur in domo Domini : 12:11 et dabant eam juxta numerum atque mensuram in manu eorum qui præerant cæmentariis domus Domini : qui impendebant eam in fabris lignorum et in cæmentariis, iis qui operabantur in domo Domini, 12:12 et sartatecta faciebant : et in iis qui cædebant saxa, et ut emerent ligna, et lapides, qui excidebantur, ita ut impleretur instauratio domus Domini in universis quæ indigebant expensa ad muniendam domum. 12:13 Verumtamen non fiebant ex eadem pecunia hydriæ templi Domini, et fuscinulæ, et thuribula, et tubæ, et omne vas aureum et argenteum, de pecunia quæ inferebatur in templum Domini. 12:14 Iis enim qui faciebant opus, dabatur ut instauraretur templum Domini : 12:15 et non fiebat ratio iis hominibus qui accipiebant pecuniam ut distribuerent eam artificibus, sed in fide tractabant eam. 12:18 Quam ob rem tulit Joas rex Juda omnia sanctificata quæ consecraverant Josaphat, et Joram, et Ochozias, patres ejus reges Juda, et quæ ipse obtulerat : et universum argentum quod inveniri potuit in thesauris templi Domini et in palatio regis : misitque Hazaëli regi Syriæ, et recessit ab Jerusalem. 12:20 Surrexerunt autem servi ejus, et conjuraverunt inter se, percusseruntque Joas in domo Mello in descensu Sella. 13:10 Anno trigesimo septimo Joas regis Juda, regnavit Joas filius Joachaz super Israël in Samaria sedecim annis. 13:11 Et fecit quod malum est in conspectu Domini : non declinavit ab omnibus peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, sed in ipsis ambulavit. 13:15 Et ait illi Eliseus : Affer arcum et sagittas. Cumque attulisset ad eum arcum et sagittas, 14:3 Et fecit rectum coram Domino, verumtamen non ut David pater ejus. Juxta omnia quæ fecit Joas pater suus, fecit : 14:4 nisi hoc tantum, quod excelsa non abstulit : adhuc enim populus immolabat, et adolebat incensum in excelsis. 14:6 filios autem eorum qui occiderant, non occidit, juxta quod scriptum est in libro legis Moysi, sicut præcepit Dominus, dicens : Non morientur patres pro filiis, neque filii morientur pro patribus : sed unusquisque in peccato suo morietur. 14:8 Tunc misit Amasias nuntios ad Joas filium Joachaz filii Jehu regis Israël, dicens : Veni, et videamus nos. 14:9 Remisitque Joas rex Israël ad Amasiam regem Juda, dicens : Carduus Libani misit ad cedrum quæ est in Libano, dicens : Da filiam tuam filio meo uxorem. Transieruntque bestiæ saltus quæ sunt in Libano, et conculcaverunt carduum. 14:14 Tulitque omne aurum et argentum, et universa vasa quæ inventa sunt in domo Domini et in thesauris regis, et obsides, et reversus est in Samariam.\ 14:17 Vixit autem Amasias filius Joas rex Juda postquam mortuus est Joas filius Joachaz regis Israël, quindecim annis. 14:19 Factaque est contra eum conjuratio in Jerusalem : at ille fugit in Lachis. Miseruntque post eum in Lachis, et interfecerunt eum ibi : 14:20 et asportaverunt in equis, sepultusque est in Jerusalem cum patribus suis in civitate David. 14:23 Anno quintodecimo Amasiæ filii Joas regis Juda, regnavit Jeroboam filius Joas regis Israël in Samaria, quadraginta et uno anno. 14:24 Et fecit quod malum est coram Domino : non recessit ab omnibus peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël. 14:25 Ipse restituit terminos Israël ab introitu Emath usque ad mare solitudinis, juxta sermonem Domini Dei Israël quem locutus est per servum suum Jonam filium Amathi prophetam, qui erat de Geth, quæ est in Opher. 14:26 Vidit enim Dominus afflictionem Israël amaram nimis, et quod consumpti essent usque ad clausos carcere et extremos, et non esset qui auxiliaretur Israëli. 14:28 Reliqua autem sermonum Jeroboam, et universa quæ fecit, et fortitudo ejus qua præliatus est, et quomodo restituit Damascum et Emath Judæ in Israël, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ? 15:8 Anno trigesimo octavo Azariæ regis Juda, regnavit Zacharias filius Jeroboam super Israël in Samaria sex mensibus. 15:9 Et fecit quod malum est coram Domino, sicut fecerant patres ejus : non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël. 15:12 Iste est sermo Domini quem locutus est ad Jehu, dicens : Filii tui usque ad quartam generationem sedebunt super thronum Israël. Factumque est ita.\ 15:14 Et ascendit Manahem filius Gadi de Thersa, venitque in Samariam, et percussit Sellum filium Jabes in Samaria, et interfecit eum : regnavitque pro eo. 15:18 Fecitque quod erat malum coram Domino : non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, cunctis diebus ejus. 15:23 Anno quinquagesimo Azariæ regis Juda, regnavit Phaceia filius Manahem super Israël in Samaria biennio. 15:24 Et fecit quod erat malum coram Domino : non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël. 15:25 Conjuravit autem adversus eum Phacee filius Romeliæ, dux ejus, et percussit eum in Samaria in turre domus regiæ, juxta Argob et juxta Arie, et cum eo quinquaginta viros de filiis Galaaditarum : et interfecit eum, regnavitque pro eo. 15:29 In diebus Phacee regis Israël, venit Theglathphalasar rex Assur, et cepit Ajon, et Abel Domum, Maacha et Janoë, et Cedes, et Asor, et Galaad, et Galilæam, et universam terram Nephthali : et transtulit eos in Assyrios. 15:30 Conjuravit autem et tetendit insidias Osee filius Ela contra Phacee filium Romeliæ, et percussit eum, et interfecit : regnavitque pro eo vigesimo anno Joatham filii Oziæ. 15:32 Anno secundo Phacee filii Romeliæ regis Israël, regnavit Joatham filius Oziæ regis Juda. 15:33 Viginti quinque annorum erat cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Jerusa filia Sadoc. 15:34 Fecitque quod erat placitum coram Domino : juxta omnia quæ fecerat Ozias pater suus, operatus est. 15:35 Verumtamen excelsa non abstulit : adhuc populus immolabat, et adolebat incensum in excelsis. Ipse ædificavit portam domus Domini sublimissimam. 15:38 Et dormivit Joatham cum patribus suis, sepultusque est cum eis in civitate David patris sui : et regnavit Achaz filius ejus pro eo. 16:1 Anno decimoseptimo Phacee filii Romeliæ, regnavit Achaz filius Joatham regis Juda. 16:2 Viginti annorum erat Achaz cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem. Non fecit quod erat placitum in conspectu Domini Dei sui sicut David pater ejus, 16:8 Et cum collegisset argentum et aurum quod inveniri potuit in domo Domini et in thesauris regis, misit regi Assyriorum munera. 16:9 Qui et acquievit voluntati ejus : ascendit enim rex Assyriorum in Damascum, et vastavit eam, et transtulit habitatores ejus Cyrenen : Rasin autem interfecit. 16:12 Cumque venisset rex de Damasco, vidit altare, et veneratus est illud : ascenditque et immolavit holocausta et sacrificium suum, 16:13 et libavit libamina, et fudit sanguinem pacificorum quæ obtulerat super altare. 16:14 Porro altare æreum quod erat coram Domino, transtulit de facie templi, et de loco altaris, et de loco templi Domini : posuitque illud ex latere altaris ad aquilonem. 16:17 Tulit autem rex Achaz cælatas bases, et luterem qui erat desuper : et mare deposuit de bobus æreis qui sustentabant illud, et posuit super pavimentum stratum lapide. 16:18 Musach quoque sabbati quod ædificaverat in templo : et ingressum regis exterius convertit in templum Domini propter regem Assyriorum. 16:19 Reliqua autem verborum Achaz quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ? 16:20 Dormivitque Achaz cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David : et regnavit Ezechias filius ejus pro eo. 17:2 Fecitque malum coram Domino, sed non sicut reges Israël qui ante eum fuerant. 17:4 Cumque deprehendisset rex Assyriorum Osee, quod rebellare nitens misisset nuntios ad Sua regem Ægypti ne præstaret tributa regi Assyriorum sicut singulis annis solitus erat, obsedit eum, et vinctum misit in carcerem. 17:6 Anno autem nono Osee, cepit rex Assyriorum Samariam, et transtulit Israël in Assyrios : posuitque eos in Hala et in Habor juxta fluvium Gozan, in civitatibus Medorum.\ 17:8 Et ambulaverunt juxta ritum gentium quas consumpserat Dominus in conspectu filiorum Israël et regum Israël, quia similiter fecerant. 17:9 Et offenderunt filii Israël verbis non rectis Dominum Deum suum : et ædificaverunt sibi excelsa in cunctis urbibus suis, a turre custodum usque ad civitatem munitam. 17:10 Feceruntque sibi statuas et lucos in omni colle sublimi, et subter omne lignum nemorosum : 17:11 et adolebant ibi incensum super aras in morem gentium quas transtulerat Dominus a facie eorum : feceruntque verba pessima irritantes Dominum. 17:12 Et coluerunt immunditias de quibus præcepit eis Dominus ne facerent verbum hoc. 17:13 Et testificatus est Dominus in Israël et in Juda per manum omnium prophetarum et videntium, dicens : Revertimini a viis vestris pessimis, et custodite præcepta mea et cæremonias, juxta omnem legem quam præcepi patribus vestris, et sicut misi ad vos in manu servorum meorum prophetarum. 17:15 Et abjecerunt legitima ejus, et pactum quod pepigit cum patribus eorum, et testificationes quibus contestatus est eos : secutique sunt vanitates, et vane egerunt : et secuti sunt gentes quæ erant per circuitum eorum, super quibus præceperat Dominus eis ut non facerent sicut et illæ faciebant. 17:17 et consecraverunt filios suos et filias suas per ignem : et divinationibus inserviebant, et auguriis : et tradiderunt se ut facerent malum coram Domino, ut irritarent eum. 17:21 ex eo jam tempore quo scissus est Israël a domo David, et constituerunt sibi regem Jeroboam filium Nabat : separavit enim Jeroboam Israël a Domino, et peccare eos fecit peccatum magnum. 17:26 Nuntiatumque est regi Assyriorum, et dictum : Gentes quas transtulisti, et habitare fecisti in civitatibus Samariæ, ignorant legitima Dei terræ : et immisit in eos Dominus leones, et ecce interficiunt eos, eo quod ignorent ritum Dei terræ. 17:27 Præcepit autem rex Assyriorum, dicens : Ducite illuc unum de sacerdotibus quos inde captivos adduxistis, et vadat, et habitet cum eis : et doceat eos legitima Dei terræ. 17:28 Igitur cum venisset unus de sacerdotibus his qui captivi ducti fuerant de Samaria, habitavit in Bethel, et docebat eos quomodo colerent Dominum. 17:29 Et unaquæque gens fabricata est deum suum : posueruntque eos in fanis excelsis quæ fecerant Samaritæ, gens et gens in urbibus suis, in quibus habitabat. 17:31 Porro Hevæi fecerunt Nebahaz et Tharthac. Hi autem qui erant de Sepharvaim, comburebant filios suos igni, Adramelech et Anamelech diis Sepharvaim, 17:36 sed Dominum Deum vestrum, qui eduxit vos de terra Ægypti in fortitudine magna et in brachio extento, ipsum timete, et illum adorate, et ipsi immolate. 18:4 Ipse dissipavit excelsa, et contrivit statuas, et succidit lucos, confregitque serpentem æneum quem fecerat Moyses : siquidem usque ad illud tempus filii Israël adolebant ei incensum : vocavitque nomen ejus Nohestan. 18:7 Unde et erat Dominus cum eo, et in cunctis ad quæ procedebat, sapienter se agebat. Rebellavit quoque contra regem Assyriorum, et non servivit ei. 18:11 et transtulit rex Assyriorum Israël in Assyrios, collocavitque eos in Hala et in Habor fluviis Gozan in civitatibus Medorum : 18:12 quia non audierunt vocem Domini Dei sui, sed prætergressi sunt pactum ejus : omnia quæ præceperat Moyses servus Domini non audierunt, neque fecerunt.\ 18:13 Anno quartodecimo regis Ezechiæ, ascendit Sennacherib rex Assyriorum ad universas civitates Juda munitas, et cepit eas. 18:14 Tunc misit Ezechias rex Juda nuntios ad regem Assyriorum in Lachis, dicens : Peccavi : recede a me, et omne quod imposueris mihi, feram. Indixit itaque rex Assyriorum Ezechiæ regi Judæ trecenta talenta argenti, et triginta talenta auri. 18:15 Deditque Ezechias omne argentum quod repertum fuerat in domo Domini et in thesauris regis. 18:16 In tempore illo confregit Ezechias valvas templi Domini, et laminas auri quas ipse affixerat, et dedit eas regi Assyriorum. 18:20 forsitan inisti consilium, ut præpares te ad prælium. In quo confidis, ut audeas rebellare ? 18:21 an speras in baculo arundineo atque confracto Ægypto, super quem, si incubuerit homo, comminutus ingredietur manum ejus, et perforabit eam ? sic est Pharao rex Ægypti omnibus qui confidunt in se. 18:22 Quod si dixeritis mihi : In Domino Deo nostro habemus fiduciam : nonne iste est, cujus abstulit Ezechias excelsa et altaria, et præcepit Judæ et Jerusalem : Ante altare hoc adorabitis in Jerusalem ? 18:24 Et quomodo potestis resistere ante unum satrapam de servis domini mei minimis ? an fiduciam habes in Ægypto propter currus et equites ? 18:26 Dixerunt autem Eliacim filius Helciæ, et Sobna, et Joahe Rabsaci : Precamur ut loquaris nobis servis tuis syriace : siquidem intelligimus hanc linguam : et non loquaris nobis judaice, audiente populo qui est super murum. 18:27 Responditque eis Rabsaces, dicens : Numquid ad dominum tuum, et ad te misit me dominus meus, ut loquerer sermones hos, et non potius ad viros qui sedent super murum, ut comedant stercora sua, et bibant urinam suam vobiscum ? 18:29 Hæc dicit rex : Non vos seducat Ezechias : non enim poterit eruere vos de manu mea : 18:30 neque fiduciam vobis tribuat super Dominum, dicens : Eruens liberabit nos Dominus, et non tradetur civitas hæc in manu regis Assyriorum. 18:32 donec veniam, et transferam vos in terram quæ similis est terræ vestræ, in terram fructiferam, et fertilem vini, terram panis et vinearum, terram olivarum et olei ac mellis : et vivetis, et non moriemini. Nolite audire Ezechiam, qui vos decipit, dicens : Dominus liberabit nos. 18:34 ubi est deus Emath, et Arphad ? ubi est deus Sepharvaim, Ana, et Ava ? numquid liberaverunt Samariam de manu mea ? 18:35 Quinam illi sunt in universis diis terrarum, qui eruerunt regionem suam de manu mea, ut possit eruere Dominus Jerusalem de manu mea ? 19:2 Et misit Eliacim præpositum domus, et Sobnam scribam, et senes de sacerdotibus, opertos saccis, ad Isaiam prophetam filium Amos. 19:4 Si forte audiat Dominus Deus tuus universa verba Rabsacis, quem misit rex Assyriorum dominus suus ut exprobraret Deum viventem et argueret verbis, quæ audivit Dominus Deus tuus : et fac orationem pro reliquiis quæ repertæ sunt. 19:6 Dixitque eis Isaias : Hæc dicetis domino vestro : Hæc dicit Dominus : Noli timere a facie sermonum quos audisti, quibus blasphemaverunt pueri regis Assyriorum me. 19:9 Cumque audisset de Tharaca rege Æthiopiæ, dicentes : Ecce egressus est ut pugnet adversum te : et iret contra eum, misit nuntios ad Ezechiam, dicens : 19:10 Hæc dicite Ezechiæ regi Juda : Non te seducat Deus tuus in quo habes fiduciam, neque dicas : Non tradetur Jerusalem in manus regis Assyriorum. 19:12 Numquid liberaverunt dii gentium singulos quos vastaverunt patres mei, Gozan videlicet, et Haran, et Reseph, et filios Eden qui erant in Thelassar ? 19:13 ubi est rex Emath, et rex Arphad, et rex civitatis Sepharvaim, Ana, et Ava ? 19:18 Et miserunt deos eorum in ignem : non enim erant dii, sed opera manuum hominum, ex ligno et lapide : et perdiderunt eos. 19:19 Nunc igitur Domine Deus noster, salvos nos fac de manu ejus, ut sciant omnia regna terræ quia tu es Dominus Deus solus. 19:22 Cui exprobrasti, et quem blasphemasti ?/ contra quem exaltasti vocem tuam, et elevasti in excelsum oculos tuos ?/ Contra Sanctum Israël./ 19:23 Per manum servorum tuorum exprobrasti Domino, et dixisti :/ In multitudine curruum meorum ascendi excelsa montium in summitate Libani,/ et succidi sublimes cedros ejus, et electas abietes illius./ Et ingressus sum usque ad terminos ejus,/ et saltum Carmeli ejus 19:25 Numquid non audisti quid ab initio fecerim ?/ ex diebus antiquis plasmavi illud, et nunc adduxi :/ eruntque in ruinam collium pugnantium civitates munitæ./ 19:26 Et qui sedent in eis, humiles manu, contremuerunt et confusi sunt :/ facti sunt velut fœnum agri, et virens herba tectorum,/ quæ arefacta est antequam veniret ad maturitatem./ 19:28 Insanisti in me, et superbia tua ascendit in aures meas :/ ponam itaque circulum in naribus tuis, et camum in labiis tuis,/ et reducam te in viam per quam venisti./ 19:29 Tibi autem, Ezechia, hoc erit signum :/ comede hoc anno quæ repereris :/ in secundo autem anno, quæ sponte nascuntur :/ porro in tertio anno seminate et metite :/ plantate vineas, et comedite fructum earum./ 19:30 Et quodcumque reliquum fuerit de domo Juda, mittet radicem deorsum,/ et faciet fructum sursum./ 19:31 De Jerusalem quippe egredientur reliquiæ,/ et quod salvetur de monte Sion :/ zelus Domini exercituum faciet hoc./ 19:33 Per viam qua venit, revertetur :/ et civitatem hanc non ingredietur, dicit Dominus./ 19:34 Protegamque urbem hanc, et salvabo eam propter me,/ et propter David servum meum.]\ 19:37 Cumque adoraret in templo Nesroch deum suum, Adramelech et Sarasar filii ejus percusserunt eum gladio, fugeruntque in terram Armeniorum : et regnavit Asarhaddon filius ejus pro eo. 20:1 In diebus illis ægrotavit Ezechias usque ad mortem : et venit ad eum Isaias filius Amos propheta, dixitque ei : Hæc dicit Dominus Deus : Præcipe domui tuæ : morieris enim tu, et non vives. 20:6 Et addam diebus tuis quindecim annos : sed et de manu regis Assyriorum liberabo te, et civitatem hanc : et protegam urbem istam propter me, et propter David servum meum. 20:9 Cui ait Isaias : Hoc erit signum a Domino quod facturus sit Dominus sermonem quem locutus est : vis ut ascendat umbra decem lineis, an ut revertatur totidem gradibus ? 20:11 Invocavit itaque Isaias propheta Dominum, et reduxit umbram per lineas quibus jam descenderat in horologio Achaz, retrorsum decem gradibus.\ 20:14 Venit autem Isaias propheta ad regem Ezechiam, dixitque ei : Quid dixerunt viri isti ? aut unde venerunt ad te ? Cui ait Ezechias : De terra longinqua venerunt ad me, de Babylone. 20:17 Ecce dies venient, et auferentur omnia quæ sunt in domo tua, et quæ condiderunt patres tui usque in diem hanc, in Babylonem : non remanebit quidquam, ait Dominus. 20:19 Dixit Ezechias ad Isaiam : Bonus sermo Domini quem locutus es : sit pax et veritas in diebus meis.\ 20:20 Reliqua autem sermonum Ezechiæ, et omnis fortitudo ejus, et quomodo fecerit piscinam et aquæductum, et introduxerit aquas in civitatem, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ? 21:2 Fecitque malum in conspectu Domini, juxta idola gentium quas delevit Dominus a facie filiorum Israël. 21:3 Conversusque est, et ædificavit excelsa quæ dissipaverat Ezechias pater ejus : et erexit aras Baal, et fecit lucos sicut fecerat Achab rex Israël, et adoravit omnem militiam cæli, et coluit eam. 21:7 Posuit quoque idolum luci quem fecerat, in templo Domini, super quod locutus est Dominus ad David, et ad Salomonem filium ejus : In templo hoc, et in Jerusalem quam elegi de cunctis tribubus Israël, ponam nomen meum in sempiternum. 21:8 Et ultra non faciam commoveri pedem Israël de terra quam dedi patribus eorum : si tamen custodierint opere omnia quæ præcepi eis, et universam legem quam mandavit eis servus meus Moyses. 21:9 Illi vero non audierunt : sed seducti sunt a Manasse, ut facerent malum super gentes quas contrivit Dominus a facie filiorum Israël. 21:12 propterea hæc dicit Dominus Deus Israël : Ecce ego inducam mala super Jerusalem et Judam, ut quicumque audierit, tinniant ambæ aures ejus. 21:14 Dimittam vero reliquias hæreditatis meæ, et tradam eas in manus inimicorum ejus, eruntque in vastitatem, et in rapinam cunctis adversariis suis : 21:15 eo quod fecerint malum coram me, et perseveraverint irritantes me, ex die qua egressi sunt patres eorum ex Ægypto usque ad hanc diem. 21:16 Insuper et sanguinem innoxium fudit Manasses multum nimis, donec impleret Jerusalem usque ad os : absque peccatis suis quibus peccare fecit Judam, ut faceret malum coram Domino. 21:17 Reliqua autem sermonum Manasse, ut universa quæ fecit, et peccatum ejus quod peccavit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ? 21:21 Et ambulavit in omni via per quam ambulaverat pater ejus, servivitque immunditiis quibus servierat pater ejus, et adoravit eas : 21:24 Percussit autem populus terræ omnes qui conjuraverant contra regem Amon, et constituerunt sibi regem Josiam filium ejus pro eo. 21:25 Reliqua autem sermonum Amon quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ? 22:1 Octo annorum erat Josias cum regnare cœpisset : triginta et uno anno regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Idida filia Hadaia de Besecath. 22:3 Anno autem octavodecimo regis Josiæ, misit rex Saphan filium Aslia filii Messulam scribam templi Domini, dicens ei : 22:4 Vade ad Helciam sacerdotem magnum, ut confletur pecunia quæ illata est in templum Domini, quam collegerunt janitores templi a populo : 22:5 deturque fabris per præpositos domus Domini, qui et distribuant eam his qui operantur in templo Domini, ad instauranda sartatecta templi : 22:8 Dixit autem Helcias pontifex ad Saphan scribam : Librum legis reperi in domo Domini. Deditque Helcias volumen Saphan, qui et legit illud. 22:9 Venit quoque Saphan scriba ad regem, et renuntiavit ei quod præceperat, et ait : Conflaverunt servi tui pecuniam quæ reperta est in domo Domini, et dederunt ut distribueretur fabris a præfectis operum templi Domini. 22:13 Ite et consulite Dominum super me, et super populo, et super omni Juda, de verbis voluminis istius, quod inventum est : magna enim ira Domini succensa est contra nos, quia non audierunt patres nostri verba libri hujus, ut facerent omne quod scriptum est nobis. 22:14 Ierunt itaque Helcias sacerdos, et Ahicam, et Achobor, et Sapham, et Asaia, ad Holdam prophetidem, uxorem Sellum filii Thecuæ filii Araas custodis vestium, quæ habitabat in Jerusalem in Secunda : locutique sunt ad eam. 22:15 Et illa respondit eis : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Dicite viro qui misit vos ad me : 22:16 Hæc dicit Dominus : Ecce ego adducam mala super locum istum, et super habitatores ejus, omnia verba legis quæ legit rex Juda : 22:19 et perterritum est cor tuum, et humiliatus es coram Domino, auditis sermonibus contra locum istum et habitatores ejus, quod videlicet fierent in stuporem et in maledictum : et scidisti vestimenta tua, et flevisti coram me, et ego audivi, ait Dominus : 23:4 Et præcepit rex Helciæ pontifici, et sacerdotibus secundi ordinis, et janitoribus, ut projicerent de templo Domini omnia vasa quæ facta fuerant Baal, et in luco, et universæ militiæ cæli : et combussit ea foris Jerusalem in convalle Cedron, et tulit pulverem eorum in Bethel. 23:5 Et delevit aruspices quos posuerant reges Juda ad sacrificandum in excelsis per civitates Juda, et in circuitu Jerusalem : et eos qui adolebant incensum Baal, et soli, et lunæ, et duodecim signis, et omni militiæ cæli. 23:7 Destruxit quoque ædiculas effeminatorum quæ erant in domo Domini, pro quibus mulieres texebant quasi domunculas luci. 23:8 Congregavitque omnes sacerdotes de civitatibus Juda, et contaminavit excelsa ubi sacrificabant sacerdotes de Gabaa usque Bersabee, et destruxit aras portarum in introitu ostii Josue principis civitatis, quod erat ad sinistram portæ civitatis. 23:10 Contaminavit quoque Topheth, quod est in convalle filii Ennom, ut nemo consecraret filium suum aut filiam per ignem, Moloch. 23:11 Abstulit quoque equos quos dederant reges Juda soli in introitu templi Domini juxta exedram Nathanmelech eunuchi, qui erat in Pharurim : currus autem solis combussit igni. 23:12 Altaria quoque quæ erant super tecta cœnaculi Achaz, quæ fecerant reges Juda, et altaria quæ fecerat Manasses in duobus atriis templi Domini, destruxit rex, et cucurrit inde, et dispersit cinerem eorum in torrentem Cedron. 23:15 Insuper et altare quod erat in Bethel, et excelsum quod fecerat Jeroboam filius Nabat, qui peccare fecit Israël : et altare illud, et excelsum destruxit, atque combussit, et comminuit in pulverem, succenditque etiam lucum. 23:16 Et conversus Josias, vidit ibi sepulchra quæ erant in monte : misitque et tulit ossa de sepulchris, et combussit ea super altare, et polluit illud juxta verbum Domini quod locutus est vir Dei, qui prædixerat verba hæc. 23:18 Et ait : Dimitte eum : nemo commoveat ossa ejus. Et intacta manserunt ossa illius cum ossibus prophetæ qui venerat de Samaria. 23:19 Insuper et omnia fana excelsorum quæ erant in civitatibus Samariæ, quæ fecerant reges Israël ad irritandum Dominum, abstulit Josias : et fecit eis secundum omnia opera quæ fecerat in Bethel. 23:20 Et occidit universos sacerdotes excelsorum qui erant ibi super altaria, et combussit ossa humana super ea : reversusque est Jerusalem. 23:22 Nec enim factum est Phase tale a diebus judicum qui judicaverunt Israël, et omnium dierum regum Israël et regum Juda, 23:24 Sed et pythones, et ariolos, et figuras idolorum, et immunditias, et abominationes, quæ fuerant in terra Juda et Jerusalem, abstulit Josias : ut statueret verba legis quæ scripta sunt in libro quem invenit Helcias sacerdos in templo Domini. 23:26 Verumtamen non est aversus Dominus ab ira furoris sui magni quo iratus est furor ejus contra Judam propter irritationes quibus provocaverat eum Manasses. 23:27 Dixit itaque Dominus : Etiam Judam auferam a facie mea, sicut abstuli Israël : et projiciam civitatem hanc quam elegi Jerusalem, et domum de qua dixi : Erit nomen meum ibi.\ 23:29 In diebus ejus ascendit Pharao Nechao rex Ægypti contra regem Assyriorum ad flumen Euphraten, et abiit Josias rex in occursum ejus : et occisus est in Mageddo cum vidisset eum. 23:31 Viginti trium annorum erat Joachaz cum regnare cœpisset, et tribus mensibus regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Amital filia Jeremiæ de Lobna. 23:35 Argentum autem et aurum dedit Joakim Pharaoni, cum indixisset terræ per singulos, ut conferretur juxta præceptum Pharaonis : et unumquemque juxta vires suas exegit, tam argentum quam aurum, de populo terræ, ut daret Pharaoni Nechao. 23:36 Viginti quinque annorum erat Joakim cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Zebida filia Phadaia de Ruma. 24:2 Immisitque ei Dominus latrunculos Chaldæorum, et latrunculos Syriæ, et latrunculos Moab, et latrunculos filiorum Ammon : et immisit eos in Judam ut disperderent eum, juxta verbum Domini quod locutus fuerat per servos suos prophetas. 24:4 et propter sanguinem innoxium quem effudit, et implevit Jerusalem cruore innocentium : et ob hanc rem noluit Dominus propitiari. 24:7 Et ultra non addidit rex Ægypti ut egrederetur de terra sua : tulerat enim rex Babylonis, a rivo Ægypti usque ad fluvium Euphraten, omnia quæ fuerant regis Ægypti.\ 24:13 Et protulit inde omnes thesauros domus Domini, et thesauros domus regiæ : et concidit universa vasa aurea quæ fecerat Salomon rex Israël in templo Domini juxta verbum Domini.\ 24:14 Et transtulit omnem Jerusalem, et universos principes, et omnes fortes exercitus, decem millia, in captivitatem, et omnem artificem et clusorem : nihilque relictum est, exceptis pauperibus populi terræ. 24:18 Vigesimum et primum annum ætatis habebat Sedecias cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus erat Amital filia Jeremiæ de Lobna. 25:1 Factum est autem anno nono regni ejus, mense decimo, decima die mensis, venit Nabuchodonosor rex Babylonis, ipse et omnis exercitus ejus, in Jerusalem, et circumdederunt eam : et exstruxerunt in circuitu ejus munitiones. 25:4 Et interrupta est civitas : et omnes viri bellatores nocte fugerunt per viam portæ quæ est inter duplicem murum ad hortum regis. Porro Chaldæi obsidebant in circuitu civitatem. Fugit itaque Sedecias per viam quæ ducit ad campestria solitudinis. 25:5 Et persecutus est exercitus Chaldæorum regem, comprehenditque eum in planitie Jericho : et omnes bellatores qui erant cum eo, dispersi sunt, et reliquerunt eum. 25:8 Mense quinto, septima die mensis, ipse est annus nonusdecimus regis Babylonis, venit Nabuzardan princeps exercitus, servus regis Babylonis, in Jerusalem. 25:11 Reliquam autem populi partem quæ remanserat in civitate, et perfugas qui transfugerant ad regem Babylonis, et reliquum vulgus transtulit Nabuzardan princeps militiæ. 25:13 Columnas autem æreas quæ erant in templo Domini, et bases, et mare æreum quod erat in domo Domini, confregerunt Chaldæi, et transtulerunt æs omne in Babylonem. 25:15 Necnon et thuribula, et phialas : quæ aurea, aurea, et quæ argentea, argentea tulit princeps militiæ, 25:19 Et de civitate eunuchum unum, qui erat præfectus super bellatores viros : et quinque viros de his qui steterant coram rege, quos reperit in civitate : et Sopher principem exercitus, qui probabat tyrones de populo terræ : et sexaginta viros e vulgo, qui inventi fuerant in civitate. 25:22 Populo autem qui relictus erat in terra Juda, quem dimiserat Nabuchodonosor rex Babylonis, præfecit Godoliam filium Ahicam filii Saphan. 25:25 Factum est autem in mense septimo, venit Ismahel filius Nathaniæ filii Elisama de semine regio, et decem viri cum eo : percusseruntque Godoliam, qui et mortuus est : sed et Judæos et Chaldæos qui erant cum eo in Maspha.\ 25:28 Et locutus est ei benigne, et posuit thronum ejus super thronum regum qui erant cum eo in Babylone. 25:29 Et mutavit vestes ejus quas habuerat in carcere, et comedebat panem semper in conspectu ejus cunctis diebus vitæ suæ. @1Par 1:27 Abram : iste est Abraham.\ 1:33 Filii autem Madian : Epha, et Epher, et Henoch, et Abida, et Eldaa : omnes hi filii Ceturæ. 1:43 Isti sunt reges qui imperaverunt in terra Edom, antequam esset rex super filios Israël. Bale filius Beor : et nomen civitatis ejus, Denaba. 2:16 Quorum sorores fuerunt Sarvia et Abigail. Filii Sarviæ : Abisai, Joab, et Asaël, tres. 2:23 Cepitque Gessur et Aram oppida Jair, et Canath, et viculos ejus sexaginta civitatum : omnes isti filii Machir patris Galaad. 2:28 Onam autem habuit filios Semei et Jada. Filii autem Semei : Nadab et Abisur. 2:29 Nomen vero uxoris Abisur, Abihail, quæ peperit ei Ahobban et Molid. 2:30 Filii autem Nadab fuerunt Saled et Apphaim. Mortuus est autem Saled absque liberis. 2:42 Filii autem Caleb fratris Jerameel : Mesa primogenitus ejus ; ipse est pater Ziph : et filii Maresa patris Hebron. 2:49 Genuit autem Saaph pater Madmena Sue, patrem Machbena et patrem Gabaa. Filia vero Caleb fuit Achsa. 2:54 Filii Salma, Bethlehem, et Netophathi, coronæ domus Joab, et dimidium requietionis Sarai : 2:55 cognationes quoque scribarum habitantium in Jabes, canentes atque resonantes, et in tabernaculis commorantes. Hi sunt Cinæi, qui venerunt de Calore patris domus Rechab. 3:5 Porro in Jerusalem nati sunt ei filii, Simmaa, et Sobab, et Nathan, et Salomon, quatuor de Bethsabee filia Ammiel : 3:15 Filii autem Josiæ fuerunt : primogenitus Johanan, secundus Joakim, tertius Sedecias, quartus Sellum. 4:3 Ista quoque stirps Etam : Jezrahel, et Jesema, et Jedebos. Nomen quoque sororis eorum, Asalelphuni. 4:21 Filii Sela, filii Juda : Her pater Lecha, et Laada pater Maresa, et cognationes domus operantium byssum in domo juramenti. 4:23 Hi sunt figuli habitantes in plantationibus et in sepibus, apud regem in operibus ejus : commoratique sunt ibi.\ 4:33 Et universi viculi eorum per circuitum civitatum istarum usque ad Baal : hæc est habitatio eorum, et sedium distributio. 5:6 Beera filius ejus, quem captivum duxit Thelgathphalnasar rex Assyriorum, et fuit princeps in tribu Ruben. 5:10 In diebus autem Saul præliati sunt contra Agareos, et interfecerunt illos, habitaveruntque pro eis in tabernaculis eorum, in omni plaga quæ respicit ad orientem Galaad.\ 5:12 Joël in capite, et Saphan secundus : Janai autem et Saphat in Basan. 5:15 Fratres quoque, filii Abdiel filii Guni, princeps domus in familiis suis. 5:18 Filii Ruben, et Gad, et dimidiæ tribus Manasse, viri bellatores, scuta portantes et gladios, et tendentes arcum, eruditique ad prælia, quadraginta quatuor millia et septingenti sexaginta, procedentes ad pugnam. 5:20 præbuerunt eis auxilium. Traditique sunt in manus eorum Agarei, et universi qui fuerant cum eis, quia Deum invocaverunt cum præliarentur : et exaudivit eos, eo quod credidissent in eum. 6:10 Johanan genuit Azariam : ipse est qui sacerdotio functus est in domo quam ædificavit Salomon in Jerusalem. 6:15 Porro Josedec egressus est, quando transtulit Dominus Judam et Jerusalem per manus Nabuchodonosor. 6:26 et Elcana. Filii Elcana : Sophai filius ejus, Nahath filius ejus, 6:31 Isti sunt quos constituit David super cantores domus Domini, ex quo collocata est arca : 6:33 Hi vero sunt qui assistebant cum filiis suis, de filiis Caath, Hemam cantor filius Johel, filii Samuel, 6:49 Aaron vero et filii ejus adolebant incensum super altare holocausti, et super altare thymiamatis, in omne opus Sancti sanctorum : et ut precarentur pro Israël juxta omnia quæ præceperat Moyses servus Dei. 7:4 Cumque eis per familias et populos suos, accincti ad prælium, viri fortissimi, triginta sex millia : multas enim habuerunt uxores, et filios. 7:8 Porro filii Bechor : Zamira, et Joas, et Eliezer, et Elioënai, et Amri, et Jerimoth, et Abia, et Anathoth, et Almath : omnes hi filii Bechor. 7:12 Sepham quoque et Hapham filii Hir : et Hasim filii Aher.\ 7:29 Juxta filios quoque Manasse, Bethsan et filias ejus, Thanach et filias ejus, Mageddo et filias ejus, Dor et filias ejus : in his habitaverunt filii Joseph, filii Israël.\ 7:35 Filii autem Helem fratris ejus : Supha, et Jemna, et Selles, et Amal. 7:40 Omnes hi filii Aser, principes cognationum, electi atque fortissimi duces ducum : numerus autem eorum ætatis quæ apta esset ad bellum, viginti sex millia. 8:7 Naaman autem, et Achia, et Gera, ipse transtulit eos, et genuit Osa, et Ahiud. 8:11 Mehusim vero genuit Abitob et Elphaal. 8:13 Baria autem et Sama principes cognationum habitantium in Ajalon : hi fugaverunt habitatores Geth. 8:21 et Adaia, et Baraia, et Samarath, filii Semei. 8:23 et Abdon, et Zechri, et Hanan, 8:25 et Jephdaia, et Phanuel, filii Sesac. 8:36 Et Ahaz genuit Joada, et Joada genuit Alamath, et Azmoth, et Zamri : porro Zamri genuit Mosa, 8:40 Fueruntque filii Ulam viri robustissimi, et magno robore tendentes arcum : et multos habentes filios ac nepotes, usque ad centum quinquaginta. Omnes hi filii Benjamin. 9:1 Universus ergo Israël dinumeratus est, et summa eorum scripta est in libro regum Israël et Juda : translatique sunt in Babylonem propter delictum suum. 9:2 Qui autem habitaverunt primi in possessionibus et in urbibus suis : Israël, et sacerdotes, et Levitæ, et Nathinæi. 9:7 Porro de filiis Benjamin : Salo filius Mosollam, filii Oduia, filii Asana, 9:8 et Jobania filius Jeroham, et Ela filius Ozi, filii Mochori, et Mosollam filius Saphatiæ, filii Rahuel, filii Jebaniæ, 9:9 et fratres eorum per familias suas, nongenti quinquaginta sex. Omnes hi principes cognationum per domos patrum suorum.\ 9:10 De sacerdotibus autem : Jedaia, Jojarib, et Jachin : 9:12 Porro Adaias filius Jeroham, filii Phassur, filii Melchiæ, et Maasai filius Adiel filii Jezra, filii Mosollam, filii Mosollamith, filii Emmer. 9:20 Phinees autem filius Eleazari erat dux eorum coram Domino. 9:22 Omnes hi electi in ostiarios per portas, ducenti duodecim : et descripti in villis propriis, quos constituerunt David, et Samuel videns, in fide sua, 9:23 tam ipsos quam filios eorum, in ostiis domus Domini et in tabernaculo vicibus suis. 9:26 His quatuor Levitis creditus erat omnis numerus janitorum, et erant super exedras et thesauros domus Domini. 9:31 Et Mathathias Levites primogenitus Sellum Coritæ, præfectus erat eorum quæ in sartagine frigebantur. 9:39 Ner autem genuit Cis, et Cis genuit Saul, et Saul genuit Jonathan, et Melchisua, et Abinadab, et Esbaal. 9:43 Mosa vero genuit Banaa, cujus filius Raphaia, genuit Elasa, de quo ortus est Asel. 9:44 Porro Asel sex filios habuit, his nominibus : Ezricam, Bocru, Ismahel, Saria, Obdia, Hanan : hi sunt filii Asel. 10:2 Cumque appropinquassent Philisthæi, persequentes Saul et filios ejus, percusserunt Jonathan, et Abinadab, et Melchisua filios Saul. 10:6 Interiit ergo Saul : et tres filii ejus, et omnis domus illius pariter concidit. 10:7 Quod cum vidissent viri Israël qui habitabant in campestribus, fugerunt : et Saul ac filiis ejus mortuis, dereliquerunt urbes suas, et huc illucque dispersi sunt : veneruntque Philisthiim, et habitaverunt in eis. 10:8 Die igitur altero detrahentes Philisthiim spolia cæsorum, invenerunt Saul et filios ejus jacentes in monte Gelboë. 11:2 Heri quoque et nudiustertius cum adhuc regnaret Saul, tu eras qui educebas et introducebas Israël : tibi enim dixit Dominus Deus tuus : Tu pasces populum meum Israël, et tu eris princeps super eum. 11:3 Venerunt ergo omnes majores natu Israël ad regem in Hebron, et iniit David cum eis fœdus coram Domino : unxeruntque eum regem super Israël, juxta sermonem Domini quem locutus est in manu Samuel.\ 11:4 Abiit quoque David et omnis Israël in Jerusalem : hæc est Jebus, ubi erant Jebusæi habitatores terræ. 11:6 dixitque : Omnis qui percusserit Jebusæum in primis, erit princeps et dux. Ascendit igitur primus Joab filius Sarviæ, et factus est princeps. 11:8 Ædificavitque urbem in circuitu a Mello usque ad gyrum ; Joab autem reliqua urbis exstruxit. 11:10 Hi principes virorum fortium David, qui adjuverunt eum ut rex fieret super omnem Israël, juxta verbum Domini quod locutus est ad Israël. 11:18 Tres ergo isti per media castra Philisthinorum perrexerunt, et hauserunt aquam de cisterna Bethlehem quæ erat in porta, et attulerunt ad David ut biberet. Qui noluit, sed magis libavit illam Domino, 11:22 Banaias filius Jojadæ viri robustissimi, qui multa opera perpetrarat, de Cabseel : ipse percussit duos ariel Moab, et ipse descendit et interfecit leonem in media cisterna tempore nivis. 11:23 Et ipse percussit virum ægyptium, cujus statura erat quinque cubitorum, et habebat lanceam ut liciatorium texentium : descendit igitur ad eum cum virga, et rapuit hastam quam tenebat manu, et interfecit eum hasta sua. 12:2 tendentes arcum, et utraque manu fundis saxa jacientes, et dirigentes sagittas, de fratribus Saul ex Benjamin. 12:5 Et Eluzai, et Jerimuth, et Baalia, et Samaria, et Saphatia Haruphites. 12:14 Hi de filiis Gad principes exercitus : novissimus centum militibus præerat, et maximus mille. 12:16 Venerunt autem et de Benjamin et de Juda ad præsidium in quo morabatur David. 12:18 Spiritus vero induit Amasai principem inter triginta, et ait : Tui sumus, o David, et tecum, fili Isai. Pax, pax tibi, et pax adjutoribus tuis : te enim adjuvat Deus tuus. Suscepit ergo eos David, et constituit principes turmæ.\ 12:19 Porro de Manasse transfugerunt ad David, quando veniebat cum Philisthiim adversus Saul ut pugnaret : et non dimicavit cum eis, quia inito consilio remiserunt eum principes Philisthinorum, dicentes : Periculo capitis nostri revertetur ad dominum suum Saul. 12:23 Iste quoque est numerus principum exercitus qui venerunt ad David cum esset in Hebron, ut transferrent regnum Saul ad eum, juxta verbum Domini. 12:31 Et ex dimidia tribu Manasse, decem et octo millia, singuli per nomina sua, venerunt ut constituerent regem David. 12:37 Trans Jordanem autem de filiis Ruben, et de Gad, et dimidia parte tribus Manasse, instructi armis bellicis, centum viginti millia. 12:38 Omnes isti viri bellatores expediti ad pugnandum, corde perfecto venerunt in Hebron, ut constituerent regem David super universum Israël : sed et omnes reliqui ex Israël uno corde erant, ut rex fieret David. 13:1 Iniit autem consilium David cum tribunis, et centurionibus, et universis principibus, 13:2 et ait ad omnem cœtum Israël : Si placet vobis, et a Domino Deo nostro egreditur sermo quem loquor, mittamus ad fratres nostros reliquos in universas regiones Israël, et ad sacerdotes et Levitas qui habitant in suburbanis urbium, ut congregentur ad nos, 13:5 Congregavit ergo David cunctum Israël, a Sihor Ægypti usque dum ingrediaris Emath, ut adduceret arcam Dei de Cariathiarim. 13:8 Porro David, et universus Israël, ludebant coram Deo omni virtute in canticis, et in citharis, et psalteriis, et tympanis, et cymbalis, et tubis. 14:3 Accepit quoque David alias uxores in Jerusalem, genuitque filios et filias. 15:11 Vocavitque David Sadoc et Abiathar sacerdotes, et Levitas, Uriel, Asaiam, Joël, Semeiam, Eliel, et Aminadab : 15:14 Sanctificati sunt ergo sacerdotes et Levitæ ut portarent arcam Domini Dei Israël. 15:22 Chonenias autem princeps Levitarum, prophetiæ præerat, ad præcinendam melodiam : erat quippe valde sapiens. 15:24 Porro Sebenias, et Josaphat, et Nathanaël, et Amasai, et Zacharias, et Banaias, et Eliezer sacerdotes, clangebant tubis coram arca Dei : et Obededom et Jehias erant janitores arcæ.\ 15:26 Cumque adjuvisset Deus Levitas qui portabant arcam fœderis Domini, immolabantur septem tauri, et septem arietes. 15:27 Porro David erat indutus stola byssina, et universi Levitæ qui portabant arcam, cantoresque, et Chonenias princeps prophetiæ inter cantores : David autem etiam indutus erat ephod lineo. 15:29 Cumque pervenisset arca fœderis Domini usque ad civitatem David, Michol filia Saul prospiciens per fenestram vidit regem David saltantem atque ludentem, et despexit eum in corde suo. 16:1 Attulerunt igitur arcam Dei, et constituerunt eam in medio tabernaculi quod tetenderat ei David : et obtulerunt holocausta et pacifica coram Deo. 16:2 Cumque complesset David offerens holocausta et pacifica, benedixit populo in nomine Domini. 16:4 Constituitque coram arca Domini de Levitis, qui ministrarent, et recordarentur operum ejus, et glorificarent atque laudarent Dominum Deum Israël : 16:5 Asaph principem, et secundum ejus Zachariam : porro Jahiel, et Semiramoth, et Jehiel, et Mathathiam, et Eliab, et Banaiam, et Obededom : Jehiel super organa psalterii et lyras : Asaph autem ut cymbalis personaret : 16:6 Banaiam vero et Jaziel sacerdotes canere tuba jugiter coram arca fœderis Domini.\ 16:7 In illo die fecit David principem ad confitendum Domino Asaph et fratres ejus : 16:9 Cantate ei, et psallite ei,/ et narrate omnia mirabilia ejus./ 16:12 Recordamini mirabilium ejus quæ fecit ;/ signorum illius, et judiciorum oris ejus,/ 16:13 semen Israël servi ejus,/ filii Jacob electi ejus./ 16:15 Recordamini in sempiternum pacti ejus :/ sermonis quem præcepit in mille generationes,/ 16:16 quem pepigit cum Abraham,/ et juramenti illius cum Isaac./ 16:17 Et constituit illud Jacob in præceptum,/ et Israël in pactum sempiternum,/ 16:18 dicens : Tibi dabo terram Chanaan,/ funiculum hæreditatis vestræ :/ 16:22 Nolite tangere christos meos,/ et in prophetis meis nolite malignari./ 16:23 Cantate Domino omnis terra ;/ annuntiate ex die in diem salutare ejus :/ 16:24 narrate in gentibus gloriam ejus ;/ in cunctis populis mirabilia ejus./ 16:25 Quia magnus Dominus, et laudabilis nimis,/ et horribilis super omnes deos./ 16:26 Omnes enim dii populorum idola :/ Dominus autem cælos fecit./ 16:29 Date Domino gloriam ;/ nomini ejus levate sacrificium,/ et venite in conspectu ejus :/ et adorate Dominum in decore sancto./ 16:31 Lætentur cæli, et exultet terra,/ et dicant in nationibus : Dominus regnavit./ 16:32 Tonet mare et plenitudo ejus ;/ exultent agri, et omnia quæ in eis sunt./ 16:35 Et dicite : Salva nos, Deus salvator noster,/ et congrega nos, et erue de gentibus :/ ut confiteamur nomini sancto tuo,/ et exultemus in carminibus tuis./ 16:37 Reliquit itaque ibi coram arca fœderis Domini Asaph et fratres ejus, ut ministrarent in conspectu arcæ jugiter per singulos dies, et vices suas. 16:38 Porro Obededom, et fratres ejus sexaginta octo : et Obededom filium Idithun, et Hosa, constituit janitores ; 16:39 Sadoc autem sacerdotem, et fratres ejus sacerdotes, coram tabernaculo Domini in excelso quod erat in Gabaon, 16:42 Heman quoque et Idithun canentes tuba, et quatientes cymbala et omnia musicorum organa ad canendum Deo : filios autem Idithun fecit esse portarios. 17:2 Et ait Nathan ad David : Omnia quæ in corde tuo sunt, fac : Deus enim tecum est. 17:5 Neque enim mansi in domo ex eo tempore quo eduxi Israël usque ad diem hanc : sed fui semper mutans loca tabernaculi, et in tentorio 17:7 Nunc itaque sic loqueris ad servum meum David : Hæc dicit Dominus exercituum : Ego tuli te, cum in pascuis sequereris gregem, ut esses dux populi mei Israël : 17:8 et fui tecum quocumque perrexisti, et interfeci omnes inimicos tuos coram te, fecique tibi nomen quasi unius magnorum qui celebrantur in terra. 17:20 Domine, non est similis tui, et non est alius deus absque te, ex omnibus quos audivimus auribus nostris. 17:21 Quis enim est alius, ut populus tuus Israël, gens una in terra, ad quam perrexit Deus ut liberaret et faceret populum sibi, et magnitudine sua atque terroribus ejiceret nationes a facie ejus, quem de Ægypto liberarat ? 17:23 Nunc igitur Domine, sermo quem locutus es famulo tuo et super domum ejus confirmetur in perpetuum, et fac sicut locutus es. 17:26 Nunc ergo Domine, tu es Deus, et locutus es ad servum tuum tanta beneficia. 18:1 Factum est autem post hæc, ut percuteret David Philisthiim, et humiliaret eos, et tolleret Geth et filias ejus de manu Philisthiim, 18:6 Et posuit milites in Damasco, ut Syria quoque serviret sibi, et offerret munera. Adjuvitque eum Dominus in cunctis ad quæ perrexerat. 18:8 Necnon de Thebath et Chun urbibus Adarezer æris plurimum, de quo fecit Salomon mare æneum, et columnas, et vasa ænea.\ 18:10 misit Adoram filium suum ad regem David, ut postularet ab eo pacem, et congratularetur ei quod percussisset et expugnasset Adarezer : adversarius quippe erat Thou Adarezer. 18:11 Sed et omnia vasa aurea, et argentea, et ænea consecravit David rex Domino, cum argento et auro quod tulerat ex universis gentibus, tam de Idumæa, et Moab, et filiis Ammon, quam de Philisthiim et Amalec. 18:13 et constituit in Edom præsidium, ut serviret Idumæa David : salvavitque Dominus David in cunctis ad quæ perrexerat. 18:15 Porro Joab filius Sarviæ erat super exercitum, et Josaphat filius Ahilud a commentariis : 18:16 Sadoc autem filius Achitob, et Ahimelech filius Abiathar, sacerdotes : et Susa, scriba : 18:17 Banaias quoque filius Jojadæ super legiones Cerethi et Phelethi : porro filii David, primi ad manum regis. 19:2 Dixitque David : Faciam misericordiam cum Hanon filio Naas : præstitit enim mihi pater ejus gratiam. Misitque David nuntios ad consolandum eum super morte patris sui. Qui cum pervenissent in terram filiorum Ammon ut consolarentur Hanon, 19:6 Videntes autem filii Ammon quod injuriam fecissent David, tam Hanon quam reliquus populus, miserunt mille talenta argenti, ut conducerent sibi de Mesopotamia, et de Syria Maacha, et de Soba currus et equites. 19:7 Conduxeruntque triginta duo millia curruum, et regem Maacha cum populo ejus. Qui cum venissent, castrametati sunt e regione Medaba. Filii quoque Ammon congregati de urbibus suis venerunt ad bellum. 19:9 egressique filii Ammon, direxerunt aciem juxta portam civitatis ; reges autem, qui ad auxilium ejus venerant, separatim in agro steterunt.\ 19:10 Igitur Joab, intelligens bellum ex adverso et post tergum contra se fieri, elegit viros fortissimos de universo Israël, et perrexit contra Syrum. 19:14 Perrexit ergo Joab et populus qui cum eo erat, contra Syrum ad prælium : et fugavit eos. 20:1 Factum est autem post anni circulum, eo tempore quo solent reges ad bella procedere, congregavit Joab exercitum, et robur militiæ, et vastavit terram filiorum Ammon : perrexitque et obsedit Rabba. Porro David manebat in Jerusalem, quando Joab percussit Rabba et destruxit eam. 20:3 populum autem, qui erat in ea, eduxit, et fecit super eos tribulas, et trahas, et ferrata carpenta transire, ita ut dissecarentur et contererentur. Sic fecit David cunctis urbibus filiorum Ammon : et reversus est cum omni populo suo in Jerusalem. 21:2 Dixitque David ad Joab et ad principes populi : Ite, et numerate Israël a Bersabee usque Dan : et afferte mihi numerum ut sciam. 21:3 Responditque Joab : Augeat Dominus populum suum centuplum quam sunt : nonne, domine mi rex, omnes servi tui sunt ? quare hoc quærit dominus meus, quod in peccatum reputetur Israëli ? 21:5 deditque David numerum eorum quos circuierat : et inventus est omnis numerus Israël, mille millia et centum millia virorum educentium gladium : de Juda autem quadringenta septuaginta millia bellatorum. 21:6 Nam Levi et Benjamin non numeravit : eo quod Joab invitus exsequeretur regis imperium. 21:9 Et locutus est Dominus ad Gad videntem Davidis, dicens : 21:11 Cumque venisset Gad ad David, dixit ei : Hæc dicit Dominus : Elige, quod volueris : 21:12 aut tribus annis famem ; aut tribus mensibus te fugere hostes tuos, et gladium eorum non posse evadere ; aut tribus diebus gladium Domini, et pestilentiam versari in terra, et angelum Domini interficere in universis finibus Israël : nunc igitur vide quid respondeam ei qui misit me. 21:13 Et dixit David ad Gad : Ex omni parte me angustiæ premunt : sed melius mihi est ut incidam in manus Domini, quia multæ sunt miserationes ejus, quam in manus hominum.\ 21:15 Misit quoque angelum in Jerusalem ut percuteret eam : cumque percuteretur, vidit Dominus, et misertus est super magnitudine mali : et imperavit angelo qui percutiebat : Sufficit, jam cesset manus tua. Porro angelus Domini stabat juxta aream Ornan Jebusæi. 21:16 Levansque David oculos suos, vidit angelum Domini stantem inter cælum et terram, et evaginatum gladium in manu ejus, et versum contra Jerusalem : et ceciderunt tam ipse quam majores natu, vestiti ciliciis, proni in terram. 21:17 Dixitque David ad Deum : Nonne ego sum, qui jussi ut numeraretur populus ? ego, qui peccavi ? ego, qui malum feci ? iste grex, quid commeruit ? Domine Deus meus, vertatur, obsecro, manus tua in me, et in domum patris mei : populus autem tuus non percutiatur. 21:20 Porro Ornan cum suspexisset et vidisset angelum, quatuorque filii ejus cum eo, absconderunt se : nam eo tempore terebat in area triticum. 21:26 Et ædificavit ibi altare Domino, obtulitque holocausta et pacifica, et invocavit Dominum ; et exaudivit eum in igne de cælo super altare holocausti. 21:27 Præcepitque Dominus angelo, et convertit gladium suum in vaginam. 22:3 Ferrum quoque plurimum ad clavos januarum, et ad commissuras atque juncturas, præparavit David : et æris pondus innumerabile. 22:7 Dixitque David ad Salomonem : Fili mi, voluntatis meæ fuit ut ædificarem domum nomini Domini Dei mei : 22:9 filius qui nascetur tibi, erit vir quietissimus : faciam enim eum requiescere ab omnibus inimicis suis per circuitum : et ob hanc causam Pacificus vocabitur : et pacem et otium dabo in Israël cunctis diebus ejus. 22:11 Nunc ergo fili mi, sit Dominus tecum, et prosperare, et ædifica domum Domino Deo tuo sicut locutus est de te. 22:13 Tunc enim proficere poteris, si custodieris mandata et judicia quæ præcepit Dominus Moysi ut doceret Israël. Confortare, et viriliter age : ne timeas, neque paveas. 22:14 Ecce ego in paupertate mea præparavi impensas domus Domini, auri talenta centum millia, et argenti mille millia talentorum : æris vero et ferri non est pondus, vincitur enim numerus magnitudine ; ligna et lapides præparavi ad universa impendia. 22:16 in auro et argento et ære et ferro, cujus non est numerus. Surge igitur et fac, et erit Dominus tecum.\ 22:17 Præcepit quoque David cunctis principibus Israël ut adjuvarent Salomonem filium suum : 23:1 Igitur David, senex et plenus dierum, regem constituit Salomonem filium suum super Israël. 23:3 Numeratique sunt Levitæ a triginta annis et supra : et inventa sunt triginta octo millia virorum. 23:4 Ex his electi sunt, et distributi in ministerium domus Domini, viginti quatuor millia : præpositorum autem et judicum, sex millia. 23:5 Porro quatuor millia janitores, et totidem psaltæ, canentes Domino in organis quæ fecerat ad canendum. 23:13 Filii Amram : Aaron et Moyses. Separatusque est Aaron ut ministraret in Sancto sanctorum, ipse et filii ejus in sempiternum, et adoleret incensum Domino secundum ritum suum, ac benediceret nomini ejus in perpetuum. 23:15 Filii Moysi : Gersom et Eliezer. 23:21 Filii Merari : Moholi, et Musi. Filii Moholi : Eleazar et Cis. 23:24 Hi filii Levi in cognationibus et familiis suis, principes per vices, et numerum capitum singulorum qui faciebant opera ministerii domus Domini, a viginti annis et supra. 23:26 Nec erit officii Levitarum ut ultra portent tabernaculum et omnia vasa ejus ad ministrandum. 23:27 Juxta præcepta quoque David novissima, supputabitur numerus filiorum Levi a viginti annis et supra. 23:30 Levitæ vero ut stent mane ad confitendum et canendum Domino : similiterque ad vesperam, 23:31 tam in oblatione holocaustorum Domini, quam in sabbatis et calendis et solemnitatibus reliquis juxta numerum et cæremonias uniuscujusque rei, jugiter coram Domino. 24:2 Mortui sunt autem Nadab et Abiu ante patrem suum absque liberis : sacerdotioque functus est Eleazar, et Ithamar. 24:5 Porro divisit utrasque inter se familias sortibus : erant enim principes sanctuarii, et principes Dei, tam de filiis Eleazar quam de filiis Ithamar. 24:19 Hæ vices eorum secundum ministeria sua, ut ingrediantur domum Domini, et juxta ritum suum sub manu Aaron patris eorum, sicut præceperat Dominus Deus Israël. 24:20 Porro filiorum Levi qui reliqui fuerant, de filiis Amram erat Subaël, et de filiis Subaël, Jehedeia. 24:21 De filiis quoque Rohobiæ, princeps Jesias. 24:27 Filius quoque Merari : Oziau, et Soam, et Zachur, et Hebri. 24:28 Porro Moholi filius, Eleazar, qui non habebat liberos. 24:31 Miseruntque et ipsi sortes contra fratres suos filios Aaron coram David rege, et Sadoc, et Ahimelech, et principibus familiarum sacerdotalium et Leviticarum, tam majores quam minores : omnes sors æqualiter dividebat. 25:9 Egressaque est sors prima Joseph, qui erat de Asaph. Secunda Godoliæ, ipsi et filiis ejus, et fratribus ejus duodecim. 26:8 Omnes hi, de filiis Obededom : ipsi, et filii et fratres eorum, fortissimi ad ministrandum, sexaginta duo de Obededom. 26:11 Helcias secundus, Tabelias tertius, Zacharias quartus : omnes hi filii et fratres Hosa, tredecim. 26:13 Missæ sunt ergo sortes ex æquo, et parvis et magnis, per familias suas in unamquamque portarum. 26:14 Cecidit ergo sors orientalis, Selemiæ. Porro Zachariæ filio ejus, viro prudentissimo et erudito, sortito obtigit plaga septentrionalis. 26:15 Obededom vero et filiis ejus ad austrum : in qua parte domus erat seniorum concilium. 26:16 Sephim et Hosa ad occidentem, juxta portam, quæ ducit ad viam ascensionis : custodia contra custodiam. 26:17 Ad orientem vero Levitæ sex : et ad aquilonem, quatuor per diem : atque ad meridiem similiter in die quatuor : et ubi erat concilium bini et bini. 26:24 Subaël autem filius Gersom filii Moysi, præpositus thesauris. 26:26 Ipse Selemith, et fratres ejus, super thesauros sanctorum quæ sanctificavit David rex, et principes familiarum, et tribuni, et centuriones, et duces exercitus, 26:27 de bellis et manubiis præliorum, quæ consecraverant ad instaurationem et supellectilem templi Domini. 26:28 Hæc autem universa sanctificavit Samuel videns, et Saul filius Cis, et Abner filius Ner, et Joab filius Sarviæ : omnes qui sanctificaverant ea per manum Selemith et fratrum ejus. 26:32 fratresque ejus robustioris ætatis, duo millia septingenti principes familiarum. Præposuit autem eos David rex Rubenitis, et Gadditis, et dimidiæ tribui Manasse, in omne ministerium Dei et regis. 27:5 Dux quoque turmæ tertiæ in mense tertio erat Banaias filius Jojadæ sacerdos : et in divisione sua viginti quatuor millia. 27:18 Juda, Eliu frater David : Issachar, Amri filius Michaël. 27:21 et dimidiæ tribui Manasse in Galaad, Jaddo filius Zachariæ : Benjamin autem, Jasiel filius Abner : 27:24 Joab filius Sarviæ cœperat numerare, nec complevit : quia super hoc ira irruerat in Israël, et idcirco numerus eorum qui fuerant recensiti, non est relatus in fastos regis David.\ 27:26 Operi autem rustico, et agricolis qui exercebant terram, præerat Ezri filius Chelub : 27:28 Nam super oliveta et ficeta quæ erant in campestribus, Balanam Gederites : super apothecas autem olei, Joas. 27:29 Porro armentis quæ pascebantur in Saron, præpositus fuit Setrai Saronites : et super boves in vallibus, Saphat filius Adli : 27:31 super oves quoque, Jaziz Agareus : omnes hi, principes substantiæ regis David. 28:1 Convocavit igitur David omnes principes Israël, duces tribuum, et præpositos turmarum, qui ministrabant regi : tribunos quoque et centuriones, et qui præerant substantiæ et possessionibus regis, filiosque suos cum eunuchis, et potentes et robustissimos quosque in exercitu Jerusalem. 28:4 Sed elegit Dominus Deus Israël me de universa domo patris mei, ut essem rex super Israël in sempiternum : de Juda enim elegit principes : porro de domo Juda, domum patris mei, et de filiis patris mei placuit ei ut me eligeret regem super cunctum Israël. 28:5 Sed et de filiis meis (filios enim mihi multos dedit Dominus) elegit Salomonem filium meum ut sederet in throno regni Domini super Israël, 28:6 dixitque mihi : Salomon filius tuus ædificabit domum meam, et atria mea : ipsum enim elegi mihi in filium, et ego ero ei in patrem. 28:7 Et firmabo regnum ejus usque in æternum, si perseveraverit facere præcepta mea et judicia, sicut et hodie. 28:12 necnon et omnium quæ cogitaverat atriorum et exedrarum per circuitum in thesauros domus Domini, et in thesauros sanctorum, 28:20 Dixit quoque David Salomoni filio suo : Viriliter age, et confortare, et fac : ne timeas, et ne paveas : Dominus enim Deus meus tecum erit, et non dimittet te nec derelinquet, donec perficias omne opus ministerii domus Domini. 29:3 et super hæc quæ obtuli in domum Dei mei de peculio meo aurum et argentum, do in templum Dei mei, exceptis his quæ præparavi in ædem sanctam. 29:4 Tria millia talenta auri de auro Ophir, et septem millia talentorum argenti probatissimi ad deaurandos parietes templi. 29:8 Et apud quemcumque inventi sunt lapides, dederunt in thesauros domus Domini per manum Jahiel Gersonitis.\ 29:9 Lætatusque est populus cum vota sponte promitterent, quia corde toto offerebant ea Domino : sed et David rex lætatus est gaudio magno. 29:10 Et benedixit Domino coram universa multitudine, et ait : Benedictus es, Domine Deus Israël patris nostri, ab æterno in æternum. 29:11 Tua est, Domine, magnificentia, et potentia, et gloria, atque victoria : et tibi laus : cuncta enim quæ in cælo sunt et in terra, tua sunt : tuum, Domine, regnum, et tu es super omnes principes. 29:12 Tuæ divitiæ, et tua est gloria : tu dominaris omnium. In manu tua virtus et potentia : in manu tua magnitudo, et imperium omnium. 29:16 Domine Deus noster, omnis hæc copia quam paravimus ut ædificaretur domus nomini sancto tuo, de manu tua est, et tua sunt omnia. 29:17 Scio, Deus meus, quod probes corda, et simplicitatem diligas, unde et ego in simplicitate cordis mei lætus obtuli universa hæc : et populum tuum qui hic repertus est, vidi cum ingenti gaudio tibi offerre donaria. 29:27 Et dies quibus regnavit super Israël, fuerunt quadraginta anni : in Hebron regnavit septem annis, et in Jerusalem annis triginta tribus. 29:30 universique regni ejus, et fortitudinis, et temporum quæ transierunt sub eo, sive in Israël, sive in cunctis regnis terrarum. @2Par 1:5 Altare quoque æneum quod fabricatus fuerat Beseleel filius Uri filii Hur, ibi erat coram tabernaculo Domini : quod et requisivit Salomon, et omnis ecclesia. 1:9 Nunc ergo Domine Deus, impleatur sermo tuus quem pollicitus es David patri meo : tu enim me fecisti regem super populum tuum multum, qui tam innumerabilis est quam pulvis terræ. 1:11 Dixit autem Deus ad Salomonem : Quia hoc magis placuit cordi tuo, et non postulasti divitias, et substantiam, et gloriam, neque animas eorum qui te oderant, sed nec dies vitæ plurimos : petisti autem sapientiam et scientiam, ut judicare possis populum meum super quem constitui te regem : 1:15 Præbuitque rex argentum et aurum in Jerusalem quasi lapides, et cedros quasi sycomoros quæ nascuntur in campestribus multitudine magna. 1:16 Adducebantur autem ei equi de Ægypto et de Coa a negotiatoribus regis, qui ibant et emebant pretio, 2:5 Domus enim quam ædificare cupio, magna est : magnus est enim Deus noster super omnes deos. 2:6 Quis ergo poterit prævalere, ut ædificet ei dignam domum ? si cælum, et cæli cælorum, capere eum nequeunt, quantus ego sum, ut possim ædificare ei domum ? sed ad hoc tantum, ut adoleatur incensum coram illo. 2:7 Mitte ergo mihi virum eruditum, qui noverit operari in auro, et argento, ære, et ferro, purpura, coccino, et hyacintho : et qui sciat sculpere cælaturas cum his artificibus quos mecum habeo in Judæa, et Jerusalem, quos præparavit David pater meus. 2:8 Sed et ligna cedrina mitte mihi, et arceuthina, et pinea de Libano : scio enim quod servi tui noverint cædere ligna de Libano : et erunt servi mei cum servis tuis, 2:9 ut parentur mihi ligna plurima. Domus enim quam cupio ædificare, magna est nimis, et inclyta. 2:10 Præterea operariis qui cæsuri sunt ligna, servis tuis, dabo in cibaria tritici coros viginti millia, et hordei coros totidem, et vini viginti millia metretas, olei quoque sata viginti millia.\ 2:11 Dixit autem Hiram rex Tyri per litteras quas miserat Salomoni : Quia dilexit Dominus populum suum, idcirco te regnare fecit super eum. 2:17 Numeravit igitur Salomon omnes viros proselytos qui erant in terra Israël, post dinumerationem quam dinumeravit David pater ejus, et inventi sunt centum quinquaginta millia, et tria millia sexcenti. 2:18 Fecitque ex eis septuaginta millia qui humeris onera portarent, et octoginta millia qui lapides in montibus cæderent : tria autem millia et sexcentos præpositos operum populi. 3:1 Et cœpit Salomon ædificare domum Domini in Jerusalem in monte Moria, qui demonstratus fuerat David patri ejus, in loco quem paraverat David in area Ornan Jebusæi. 3:3 Et hæc sunt fundamenta quæ jecit Salomon, ut ædificaret domum Dei : longitudinis cubitos in mensura prima sexaginta, latitudinis cubitos viginti. 3:17 Ipsas quoque columnas posuit in vestibulo templi, unam a dextris, et alteram a sinistris : eam quæ a dextris erat, vocavit Jachin : et quæ ad lævam, Booz. 4:4 et ipsum mare super duodecim boves impositum erat, quorum tres respiciebant ad aquilonem, et alii tres ad occidentem : porro tres alii meridiem, et tres qui reliqui erant, orientem, habentes mare superpositum : posteriora autem boum erant intrinsecus sub mari. 4:6 Fecit quoque conchas decem : et posuit quinque a dextris, et quinque a sinistris, ut lavarent in eis omnia quæ in holocaustum oblaturi erant : porro in mari sacerdotes lavabantur. 4:7 Fecit autem et candelabra aurea decem secundum speciem qua jussa erant fieri : et posuit ea in templo, quinque a dextris, et quinque a sinistris. 4:22 Thymiateria quoque, et thuribula, et phialas, et mortariola ex auro purissimo. Et ostia cælavit templi interioris, id est, in Sancta sanctorum : et ostia templi forinsecus aurea. Sicque completum est omne opus quod fecit Salomon in domo Domini. 5:1 Intulit igitur Salomon omnia quæ voverat David pater suus : argentum, et aurum, et universa vasa posuit in thesauris domus Dei. 5:6 Rex autem Salomon, et universus cœtus Israël, et omnes qui fuerunt congregati ante arcam, immolabant arietes et boves absque ullo numero : tanta enim erat multitudo victimarum. 5:8 ita ut cherubim expanderent alas suas super locum in quo posita erat arca, et ipsam arcam tegerent cum vectibus suis. 5:9 Vectium autem quibus portabatur arca, quia paululum longiores erant, capita parebant ante oraculum : si vero quis paululum fuisset extrinsecus, eos videre non poterat. Fuit itaque arca ibi usque in præsentem diem. 5:10 Nihilque erat aliud in arca, nisi duæ tabulæ quas posuerat Moyses in Horeb, quando legem dedit Dominus filiis Israël egredientibus ex Ægypto. 5:11 Egressis autem sacerdotibus de sanctuario (omnes enim sacerdotes qui ibi potuerant inveniri, sanctificati sunt : nec adhuc in illo tempore vices et ministeriorum ordo inter eos divisus erat), 5:12 tam Levitæ quam cantores, id est, et qui sub Asaph erant, et qui sub Eman, et qui sub Idithun, filii et fratres eorum vestiti byssinis, cymbalis, et psalteriis, et citharis concrepabant, stantes ad orientalem plagam altaris : et cum eis sacerdotes centum viginti canentes tubis. 6:3 Et convertit rex faciem suam, et benedixit universæ multitudini Israël (nam omnis turba stabat intenta), et ait : 6:5 A die qua eduxi populum meum de terra Ægypti, non elegi civitatem de cunctis tribubus Israël ut ædificaretur in ea domus nomini meo, neque elegi quemquam alium virum ut esset dux in populo Israël : 6:6 sed elegi Jerusalem ut sit nomen meum in ea, et elegi David ut constituerem eum super populum meum Israël. 6:9 sed non tu ædificabis domum : verum filius tuus, qui egredietur de lumbis tuis, ipse ædificabit domum nomini meo. 6:10 Complevit ergo Dominus sermonem suum quem locutus fuerat : et ego surrexi pro David patre meo, et sedi super thronum Israël, sicut locutus est Dominus : et ædificavi domum nomini Domini Dei Israël. 6:11 Et posui in ea arcam in qua est pactum Domini quod pepigit cum filiis Israël.\ 6:14 ait : Domine Deus Israël, non est similis tui deus in cælo et in terra : qui custodis pactum et misericordiam cum servis tuis qui ambulant coram te in toto corde suo : 6:17 Et nunc Domine Deus Israël, firmetur sermo tuus quem locutus es servo tuo David. 6:18 Ergone credibile est ut habitet Deus cum hominibus super terram ? si cælum et cæli cælorum non te capiunt, quanto magis domus ista quam ædificavi ? 6:19 Sed ad hoc tantum facta est, ut respicias orationem servi tui, et obsecrationem ejus, Domine Deus meus, et audias preces quas fundit famulus tuus coram te : 6:20 ut aperias oculos tuos super domum istam diebus ac noctibus, super locum in quo pollicitus es ut invocaretur nomen tuum, 6:21 et exaudires orationem quam servus tuus orat in eo : et exaudias preces famuli tui, et populi tui Israël. Quicumque oraverit in loco isto, exaudi de habitaculo tuo, id est, de cælis, et propitiare.\ 6:24 Si superatus fuerit populus tuus Israël ab inimicis (peccabunt enim tibi), et conversi egerint pœnitentiam, et obsecraverint nomen tuum, et fuerint deprecati in loco isto, 6:25 tu exaudies de cælo : et propitiare peccato populi tui Israël, et reduc eos in terram quam dedisti eis, et patribus eorum. 6:27 exaudi de cælo, Domine, et dimitte peccata servis tuis et populi tui Israël, et doce eos viam bonam, per quam ingrediantur : et da pluviam terræ quam dedisti populo tuo ad possidendum. 6:28 Fames si orta fuerit in terra, et pestilentia, ærugo, et aurugo, et locusta, et bruchus : et hostes, vastatis regionibus, portas obsederint civitatis, omnisque plaga et infirmitas presserit : 6:30 tu exaudies de cælo, de sublimi scilicet habitaculo tuo : et propitiare, et redde unicuique secundum vias suas, quas nosti eum habere in corde suo (tu enim solus nosti corda filiorum hominum) : 6:31 ut timeant te, et ambulent in viis tuis cunctis diebus quibus vivunt super faciem terræ quam dedisti patribus nostris. 6:33 tu exaudies de cælo firmissimo habitaculo tuo, et facies cuncta pro quibus invocaverit te ille peregrinus : ut sciant omnes populi terræ nomen tuum, et timeant te sicut populus tuus Israël, et cognoscant quia nomen tuum invocatum est super domum hanc quam ædificavi. 6:34 Si egressus fuerit populus tuus ad bellum contra adversarios suos per viam in qua miseris eos, adorabunt te contra viam in qua civitas hæc est, quam elegisti, et domus quam ædificavi nomini tuo, 6:35 tu exaudies de cælo preces eorum, et obsecrationem : et ulciscaris.\ 6:36 Si autem peccaverint tibi (neque enim est homo qui non peccet), et iratus fueris eis, et tradideris hostibus, et captivos duxerint eos in terram longinquam, vel certe quæ juxta est, 6:37 et conversi in corde suo in terra ad quam captivi ducti fuerant, egerint pœnitentiam, et deprecati te fuerint in terra captivitatis suæ, dicentes : Peccavimus : inique fecimus, injuste egimus : 6:38 et reversi fuerint ad te in toto corde suo, et in tota anima sua, in terra captivitatis suæ ad quam ducti sunt, adorabunt te contra viam terræ suæ, quam dedisti patribus eorum, et urbis quam elegisti, et domus quam ædificavi nomini tuo : 6:39 tu exaudies de cælo, hoc est, de firmo habitaculo tuo, preces eorum : et facias judicium, et dimittas populo tuo, quamvis peccatori : 6:40 tu es enim Deus meus : aperiantur, quæso, oculi tui, et aures tuæ intentæ sint ad orationem quæ fit in loco isto. 7:3 Sed et omnes filii Israël videbant descendentem ignem, et gloriam Domini super domum : et corruentes proni in terram super pavimentum stratum lapide, adoraverunt, et laudaverunt Dominum, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus. 7:6 Sacerdotes autem stabant in officiis suis, et Levitæ in organis carminum Domini, quæ fecit David rex ad laudandum Dominum : Quoniam in æternum misericordia ejus, hymnos David canentes per manus suas : porro sacerdotes canebant tubis ante eos, cunctusque Israël stabat. 7:7 Sanctificavit quoque Salomon medium atrii ante templum Domini : obtulerat enim ibi holocausta et adipes pacificorum : quia altare æneum quod fecerat, non poterat sustinere holocausta et sacrificia et adipes. 7:10 Igitur in die vigesimo tertio mensis septimi, dimisit populos ad tabernacula sua, lætantes atque gaudentes super bono quod fecerat Dominus Davidi, et Salomoni, et Israëli populo suo. 7:11 Complevitque Salomon domum Domini, et domum regis, et omnia quæ disposuerat in corde suo ut faceret in domo Domini, et in domo sua, et prosperatus est.\ 7:13 Si clausero cælum, et pluvia non fluxerit, et mandavero et præcepero locustæ ut devoret terram, et misero pestilentiam in populum meum : 7:16 Elegi enim, et sanctificavi locum istum, ut sit nomen meum ibi in sempiternum, et permaneant oculi mei et cor meum ibi cunctis diebus. 7:17 Tu quoque si ambulaveris coram me, sicut ambulaverit David pater tuus, et feceris juxta omnia quæ præcepi tibi, et justitias meas judiciaque servaveris : 7:18 suscitabo thronum regni tui, sicut pollicitus sum David patri tuo, dicens : Non auferetur de stirpe tua vir qui sit princeps in Israël. 7:19 Si autem aversi fueritis, et dereliqueritis justitias meas, et præcepta mea quæ proposui vobis, et abeuntes servieritis diis alienis, et adoraveritis eos, 7:20 evellam vos de terra mea quam dedi vobis : et domum hanc, quam sanctificavi nomini meo, projiciam a facie mea, et tradam eam in parabolam, et in exemplum cunctis populis. 8:2 civitates quas dederat Hiram Salomoni, ædificavit, et habitare ibi fecit filios Israël. 8:6 Balaath etiam et omnes urbes firmissimas quæ fuerunt Salomonis, cunctasque urbes quadrigarum, et urbes equitum. Omnia quæcumque voluit Salomon atque disposuit, ædificavit in Jerusalem, et in Libano, et in universa terra potestatis suæ. 8:7 Omnem populum qui derelictus fuerat de Hethæis, et Amorrhæis, et Pherezæis, et Hevæis, et Jebusæis, qui non erant de stirpe Israël, 8:8 de filiis eorum, et de posteris, quos non interfecerant filii Israël, subjugavit Salomon in tributarios, usque in diem hanc. 8:9 Porro de filiis Israël non posuit ut servirent operibus regis : ipsi enim erant viri bellatores, et duces primi, et principes quadrigarum et equitum ejus. 8:11 Filiam vero Pharaonis transtulit de civitate David in domum quam ædificaverat ei. Dixit enim rex : Non habitabit uxor mea in domo David regis Israël, eo quod sanctificata sit : quia ingressa est in eam arca Domini. 8:14 Et constituit juxta dispositionem David patris sui officia sacerdotum in ministeriis suis, et Levitas in ordine suo, ut laudarent et ministrarent coram sacerdotibus juxta ritum uniuscujusque diei, et janitores in divisionibus suis per portam et portam : sic enim præceperat David homo Dei. 8:15 Nec prætergressi sunt de mandatis regis tam sacerdotes quam Levitæ, ex omnibus quæ præceperat, et in custodiis thesaurorum. 8:16 Omnes impensas præparatas habuit Salomon ex eo die quo fundavit domum Domini usque in diem quo perfecit eam. 9:5 Dixitque ad regem : Verus est sermo quem audieram in terra mea de virtutibus et sapientia tua. 9:9 Dedit autem regi centum viginti talenta auri, et aromata multa nimis, et gemmas pretiosissimas : non fuerunt aromata talia, ut hæc quæ dedit regina Saba regi Salomoni.\ 9:12 Rex autem Salomon dedit reginæ Saba cuncta quæ voluit, et quæ postulavit, et multo plura quam attulerat ad eum : quæ reversa abiit in terram suam cum servis suis. 9:13 Erat autem pondus auri quod afferebatur Salomoni per singulos annos, sexcenta sexaginta sex talenta auri, 9:14 excepta ea summa quam legati diversarum gentium et negotiatores afferre consueverant, omnesque reges Arabiæ, et satrapæ terrarum, qui comportabant aurum et argentum Salomoni. 9:23 Omnesque reges terrarum desiderabant videre faciem Salomonis, ut audirent sapientiam quam dederat Deus in corde ejus : 9:24 et deferebant ei munera, vasa argentea et aurea, et vestes, et arma, et aromata, equos, et mulos, per singulos annos. 9:25 Habuit quoque Salomon quadraginta millia equorum in stabulis, et curruum equitumque duodecim millia : constituitque eos in urbibus quadrigarum, et ubi erat rex in Jerusalem. 9:27 Tantamque copiam præbuit argenti in Jerusalem quasi lapidum : et cedrorum tantam multitudinem velut sycomororum quæ gignuntur in campestribus. 9:29 Reliqua autem operum Salomonis priorum et novissimorum scripta sunt in verbis Nathan prophetæ, et in libris Ahiæ Silonitis, in visione quoque Addo videntis contra Jeroboam filium Nabat. 10:2 Quod cum audisset Jeroboam filius Nabat, qui erat in Ægypto (fugerat quippe illuc ante Salomonem), statim reversus est. 10:3 Vocaveruntque eum, et venit cum universo Israël : et locuti sunt ad Roboam, dicentes : 10:6 iniit consilium cum senibus qui steterant coram patre ejus Salomone dum adhuc viveret, dicens : Quid datis consilii ut respondeam populo ? 10:10 At illi responderunt ut juvenes, et nutriti cum eo in deliciis, atque dixerunt : Sic loqueris populo qui dixit tibi : Pater tuus aggravavit jugum nostrum, tu subleva : et sic respondebis ei : Minimus digitus meus grossior est lumbis patris mei. 10:12 Venit ergo Jeroboam et universus populus ad Roboam die tertio, sicut præceperat eis. 10:15 Et non acquievit populi precibus : erat enim voluntatis Dei ut compleretur sermo ejus quem locutus fuerat per manum Ahiæ Silonitis ad Jeroboam filium Nabat. 10:17 Super filios autem Israël qui habitabant in civitatibus Juda, regnavit Roboam. 11:13 Sacerdotes autem et Levitæ qui erant in universo Israël, venerunt ad eum de cunctis sedibus suis, 11:14 relinquentes suburbana et possessiones suas, et transeuntes ad Judam et Jerusalem : eo quod abjecisset eos Jeroboam et posteri ejus, ne sacerdotio Domini fungerentur. 11:22 Constituit vero in capite Abiam filium Maacha ducem super omnes fratres suos : ipsum enim regem facere cogitabat, 11:23 quia sapientior fuit, et potentior super omnes filios ejus, et in cunctis finibus Juda et Benjamin, et in universis civitatibus muratis : præbuitque eis escas plurimas, et multas petivit uxores. 12:5 Semeias autem propheta ingressus est ad Roboam, et principes Juda qui congregati fuerant in Jerusalem, fugientes Sesac : dixitque ad eos : Hæc dicit Dominus : Vos reliquistis me, et ego reliqui vos in manu Sesac. 12:6 Consternatique principes Israël et rex, dixerunt : Justus est Dominus. 12:7 Cumque vidisset Dominus quod humiliati essent, factus est sermo Domini ad Semeiam, dicens : Quia humiliati sunt, non disperdam eos, daboque eis pauxillum auxilii, et non stillabit furor meus super Jerusalem per manum Sesac. 12:9 Recessit itaque Sesac rex Ægypti ab Jerusalem, sublatis thesauris domus Domini et domus regis : omniaque secum tulit, et clypeos aureos quos fecerat Salomon : 12:11 Cumque introiret rex domum Domini, veniebant scutarii et tollebant eos, iterumque referebant eos ad armamentarium suum. 12:15 Opera vero Roboam prima et novissima scripta sunt in libris Semeiæ prophetæ, et Addo videntis, et diligenter exposita : pugnaveruntque adversum se Roboam et Jeroboam cunctis diebus. 12:16 Et dormivit Roboam cum patribus suis, sepultusque est in civitate David : et regnavit Abia filius ejus pro eo. 13:2 Tribus annis regnavit in Jerusalem, nomenque matris ejus Michaia filia Uriel de Gabaa : et erat bellum inter Abiam et Jeroboam. 13:6 Et surrexit Jeroboam filius Nabat, servus Salomonis filii David, et rebellavit contra dominum suum. 13:7 Congregatique sunt ad eum viri vanissimi, et filii Belial, et prævaluerunt contra Roboam filium Salomonis : porro Roboam erat rudis, et corde pavido, nec potuit resistere eis. 13:8 Nunc ergo vos dicitis quod resistere possitis regno Domini, quod possidet per filios David, habetisque grandem populi multitudinem, atque vitulos aureos quos fecit vobis Jeroboam in deos. 13:9 Et ejecistis sacerdotes Domini, filios Aaron, atque Levitas, et fecistis vobis sacerdotes sicut omnes populi terrarum : quicumque venerit, et initiaverit manum suam in tauro de bobus, et in arietibus septem, fit sacerdos eorum qui non sunt dii. 13:14 Respiciensque Judas, vidit instare bellum ex adverso et post tergum, et clamavit ad Dominum, ac sacerdotes tubis canere cœperunt. 14:5 et abstulit de cunctis urbibus Juda aras et fana, et regnavit in pace. 14:11 et invocavit Dominum Deum, et ait : Domine, non est apud te ulla distantia, utrum in paucis auxilieris, an in pluribus. Adjuva nos, Domine Deus noster : in te enim, et in tuo nomine habentes fiduciam, venimus contra hanc multitudinem. Domine, Deus noster tu es : non prævaleat contra te homo. 14:13 Et persecutus est eos Asa, et populus qui cum eo erat, usque Gerara : et ruerunt Æthiopes usque ad internecionem, quia Domino cædente contriti sunt, et exercitu illius præliante. Tulerunt ergo spolia multa, 15:8 Quod cum audisset Asa, verba scilicet, et prophetiam Azariæ filii Oded prophetæ, confortatus est, et abstulit idola de omni terra Juda et de Benjamin, et ex urbibus quas ceperat, montis Ephraim : et dedicavit altare Domini quod erat ante porticum Domini. 15:11 immolaverunt Domino in die illa de manubiis et præda quam adduxerant, boves septingentos, et arietes septem millia. 15:15 omnes qui erant in Juda, cum execratione : in omni enim corde suo juraverunt, et in tota voluntate quæsierunt eum, et invenerunt : præstititque eis Dominus requiem per circuitum. 16:3 Fœdus inter me et te est ; pater quoque meus et pater tuus habuere concordiam : quam ob rem misi tibi argentum et aurum, ut rupto fœdere quod habes cum Baasa rege Israël, facias eum a me recedere. 16:6 Porro Asa rex assumpsit universum Judam, et tulerunt lapides de Rama, et ligna quæ ædificationi præparaverat Baasa, ædificavitque ex eis Gabaa et Maspha. 16:8 Nonne Æthiopes et Libyes multo plures erant quadrigis, et equitibus, et multitudine nimia, quos cum Domino credidisses, tradidit in manu tua ? 16:9 Oculi enim Domini contemplantur universam terram, et præbent fortitudinem his qui corde perfecto credunt in eum. Stulte igitur egisti, et propter hoc ex præsenti tempore adversum te bella consurgent. 16:13 Dormivitque cum patribus suis, et mortuus est anno quadragesimo primo regni sui. 17:2 Constituitque militum numeros in cunctis urbibus Juda quæ erant vallatæ muris. Præsidiaque disposuit in terra Juda, et in civitatibus Ephraim quas ceperat Asa pater ejus. 17:4 sed in Deo patris sui : et perrexit in præceptis illius, et non juxta peccata Israël. 17:7 Tertio autem anno regni sui misit de principibus suis Benhail, et Obdiam, et Zachariam, et Nathanaël, et Michæam, ut docerent in civitatibus Juda : 17:10 Itaque factus est pavor Domini super omnia regna terrarum quæ erant per gyrum Juda, nec audebant bellare contra Josaphat. 17:13 Et multa opera paravit in urbibus Juda : viri quoque bellatores et robusti erant in Jerusalem, 17:19 Hi omnes erant ad manum regis, exceptis aliis quos posuerat in urbibus muratis in universo Juda. 18:2 Descenditque post annos ad eum in Samariam : ad cujus adventum mactavit Achab arietes et boves plurimos, ipsi, et populo qui venerat cum eo : persuasitque illi ut ascenderet in Ramoth Galaad. 18:5 Congregavit igitur rex Israël prophetarum quadringentos viros, et dixit ad eos : In Ramoth Galaad ad bellandum ire debemus, an quiescere ? At illi : Ascende, inquiunt, et tradet Deus in manu regis. 18:7 Et ait rex Israël ad Josaphat : Est vir unus a quo possumus quærere Domini voluntatem : sed ego odi eum, quia non prophetat mihi bonum, sed malum omni tempore : est autem Michæas filius Jemla. Dixitque Josaphat : Ne loquaris, rex, hoc modo. 18:12 Nuntius autem qui ierat ad vocandum Michæam, ait illi : En verba omnium prophetarum uno ore bona regi annuntiant : quæso ergo te ut et sermo tuus ab eis non dissentiat, loquarisque prospera. 18:15 Dixitque rex : Iterum atque iterum te adjuro, ut mihi non loquaris, nisi quod verum est in nomine Domini. 18:17 Et ait rex Israël ad Josaphat : Nonne dixi tibi quod non prophetaret iste mihi quidquam boni, sed ea quæ mala sunt ? 18:18 At ille : Idcirco, ait, audite verbum Domini : vidi Dominum sedentem in solio suo, et omnem exercitum cæli assistentem ei a dextris et a sinistris. 18:20 processit spiritus, et stetit coram Domino, et ait : Ego decipiam eum. Cui Dominus : In quo, inquit, decipies ? 18:30 Rex autem Syriæ præceperat ducibus equitatus sui, dicens : Ne pugnetis contra minimum aut contra maximum, nisi contra solum regem Israël. 18:32 Cum enim vidissent duces equitatus quod non esset rex Israël, reliquerunt eum. 19:6 et præcipiens judicibus : Videte, ait, quid faciatis : non enim hominis exercetis judicium, sed Domini : et quodcumque judicaveritis, in vos redundabit. 19:10 Omnem causam quæ venerit ad vos fratrum vestrorum, qui habitant in urbibus suis inter cognationem et cognationem, ubicumque quæstio est de lege, de mandato, de cæremoniis, de justificationibus : ostendite eis, ut non peccent in Dominum, et ne veniat ira super vos et super fratres vestros : sic ergo agentes non peccabitis. 19:11 Amarias autem sacerdos et pontifex vester in his quæ ad Deum pertinent, præsidebit : porro Zabadias filius Ismahel, qui est dux in domo Juda, super ea opera erit quæ ad regis officium pertinent : habetisque magistros Levitas coram vobis. Confortamini, et agite diligenter, et erit Dominus vobiscum in bonis. 20:1 Post hæc congregati sunt filii Moab et filii Ammon, et cum eis de Ammonitis, ad Josaphat, ut pugnarent contra eum. 20:5 Cumque stetisset Josaphat in medio cœtu Juda et Jerusalem, in domo Domini ante atrium novum, 20:6 ait : Domine Deus patrum nostrorum, tu es Deus in cælo, et dominaris cunctis regnis gentium : in manu tua est fortitudo et potentia, nec quisquam tibi potest resistere. 20:9 Si irruerint super nos mala, gladius judicii, pestilentia, et fames, stabimus coram domo hac in conspectu tuo, in qua invocatum est nomen tuum : et clamabimus ad te in tribulationibus nostris, et exaudies, salvosque facies. 20:10 Nunc igitur, ecce filii Ammon, et Moab, et mons Seir, per quos non concessisti Israël ut transirent quando egrediebantur de Ægypto, sed declinaverunt ab eis, et non interfecerunt illos, 20:11 e contrario agunt, et nituntur ejicere nos de possessione quam tradidisti nobis. 20:12 Deus noster, ergo non judicabis eos ? in nobis quidem non est tanta fortitudo, ut possimus huic multitudini resistere, quæ irruit super nos. Sed cum ignoremus quid agere debeamus, hoc solum habemus residui, ut oculos nostros dirigamus ad te.\ 20:14 Erat autem Jahaziel filius Zachariæ filii Banaiæ filii Jehiel filii Mathaniæ, Levites de filiis Asaph, super quem factus est spiritus Domini, in medio turbæ, 20:16 Cras descendetis contra eos : ascensuri enim sunt per clivum nomine Sis, et invenietis illos in summitate torrentis qui est contra solitudinem Jeruel. 20:17 Non eritis vos qui dimicabitis, sed tantummodo confidenter state, et videbitis auxilium Domini super vos, o Juda et Jerusalem : nolite timere, nec paveatis : cras egrediemini contra eos, et Dominus erit vobiscum. 20:19 Porro Levitæ de filiis Caath et de filiis Core laudabant Dominum Deum Israël voce magna in excelsum.\ 20:21 Deditque consilium populo, et statuit cantores Domini ut laudarent eum in turmis suis, et antecederent exercitum, ac voce consona dicerent : Confitemini Domino quoniam in æternum misericordia ejus. 20:23 Namque filii Ammon et Moab consurrexerunt adversum habitatores montis Seir, ut interficerent et delerent eos : cumque hoc opere perpetrassent, etiam in semetipsos versi, mutuis concidere vulneribus. 20:24 Porro Juda, cum venisset ad speculam quæ respicit solitudinem, vidit procul omnem late regionem plenam cadaveribus, nec superesse quemquam qui necem potuisset evadere. 20:25 Venit ergo Josaphat, et omnis populus cum eo, ad detrahenda spolia mortuorum : inveneruntque inter cadavera variam supellectilem, vestes quoque, et vasa pretiosissima, et diripuerunt ita ut omnia portare non possent, nec per tres dies spolia auferre præ prædæ magnitudine. 20:34 Reliqua autem gestorum Josaphat priorum et novissimorum scripta sunt in verbis Jehu filii Hanani, quæ digessit in libros regum Israël. 20:36 Et particeps fuit ut facerent naves quæ irent in Tharsis : feceruntque classem in Asiongaber. 21:2 Qui habuit fratres filios Josaphat, Azariam, et Jahiel, et Zachariam, et Azariam, et Michaël, et Saphatiam : omnes hi filii Josaphat regis Juda. 21:3 Deditque eis pater suus multa munera argenti et auri, et pensitationes, cum civitatibus munitissimis in Juda : regnum autem tradidit Joram, eo quod esset primogenitus. 21:5 Triginta duorum annorum erat Joram cum regnare cœpisset, et octo annis regnavit in Jerusalem. 21:7 Noluit autem Dominus disperdere domum David propter pactum quod inierat cum eo : et quia promiserat ut daret ei lucernam, et filiis ejus omni tempore. 21:9 Cumque transisset Joram cum principibus suis, et cuncto equitatu qui erat secum, surrexit nocte, et percussit Edom, qui se circumdederat, et omnes duces equitatus ejus. 21:13 sed incessisti per iter regum Israël, et fornicari fecisti Judam et habitatores Jerusalem, imitatus fornicationem domus Achab, insuper et fratres tuos, domum patris tui, meliores te, occidisti : 21:16 Suscitavit ergo Dominus contra Joram spiritum Philisthinorum, et Arabum qui confines sunt Æthiopibus : 21:17 et ascenderunt in terram Juda, et vastaverunt eam, diripueruntque cunctam substantiam quæ inventa est in domo regis, insuper et filios ejus, et uxores : nec remansit ei filius, nisi Joachaz, qui minimus natu erat. 21:19 Cumque diei succederet dies, et temporum spatia volverentur, duorum annorum expletus est circulus : et sic longa consumptus tabe, ita ut egereret etiam viscera sua, languore pariter, et vita caruit. Mortuusque est in infirmitate pessima, et non fecit ei populus secundum morem combustionis exequias, sicut fecerat majoribus ejus. 21:20 Triginta duorum annorum fuit cum regnare cœpisset, et octo annis regnavit in Jerusalem. Ambulavitque non recte, et sepelierunt eum in civitate David, verumtamen non in sepulchro regum. 22:1 Constituerunt autem habitatores Jerusalem Ochoziam filium ejus minimum regem pro eo : omnes enim majores natu, qui ante eum fuerant, interfecerant latrones Arabum qui irruerant in castra : regnavitque Ochozias filius Joram regis Juda. 22:2 Quadraginta duorum annorum erat Ochozias cum regnare cœpisset, et uno anno regnavit in Jerusalem : et nomen matris ejus Athalia filia Amri. 22:4 Fecit igitur malum in conspectu Domini, sicut domus Achab : ipsi enim fuerunt ei consiliarii post mortem patris sui, in interitum ejus : 22:5 ambulavitque in consiliis eorum. Et perrexit cum Joram filio Achab rege Israël in bellum contra Hazaël regem Syriæ in Ramoth Galaad : vulneraveruntque Syri Joram. 22:9 Ipsum quoque perquirens Ochoziam, comprehendit latitantem in Samaria : adductumque ad se, occidit : et sepelierunt eum, eo quod esset filius Josaphat, qui quæsierat Dominum in toto corde suo.\ Nec erat ultra spes aliqua ut de stirpe quis regnaret Ochoziæ : 22:10 siquidem Athalia mater ejus, videns quod mortuus esset filius suus, surrexit, et interfecit omnem stirpem regiam domus Joram. 22:11 Porro Josabeth filia regis tulit Joas filium Ochoziæ, et furata est eum de medio filiorum regis, cum interficerentur : absconditque eum cum nutrice sua in cubiculo lectulorum : Josabeth autem, quæ absconderat eum, erat filia regis Joram, uxor Jojadæ pontificis, soror Ochoziæ : et idcirco Athalia non interfecit eum. 23:1 Anno autem septimo, confortatus Jojada, assumpsit centuriones, Azariam videlicet filium Jeroham, et Ismahel filium Johanan, Azariam quoque filium Obed, et Maasiam filium Adaiæ, et Elisaphat filium Zechri : et iniit cum eis fœdus. 23:5 tertia pars vestrum qui veniunt ad sabbatum, sacerdotum, et Levitarum, et janitorum erit in portis : tertia vero pars ad domum regis : et tertia ad portam quæ appellatur Fundamenti : omne vero reliquum vulgus sit in atriis domus Domini. 23:7 Levitæ autem circumdent regem, habentes singuli arma sua (et siquis alius ingressus fuerit templum, interficiatur), sintque cum rege et intrante et egrediente.\ 23:8 Fecerunt ergo Levitæ, et universus Juda, juxta omnia quæ præceperat Jojada pontifex : et assumpserunt singuli viros qui sub se erant, et veniebant per ordinem sabbati, cum his qui impleverant sabbatum et egressuri erant : siquidem Jojada pontifex non dimiserat abire turmas quæ sibi per singulas hebdomadas succedere consueverant. 23:10 Constituitque omnem populum tenentium pugiones a parte templi dextra, usque ad partem templi sinistram, coram altari et templo, per circuitum regis. 23:11 Et eduxerunt filium regis, et imposuerunt ei diadema et testimonium, dederuntque in manu ejus tenendam legem, et constituerunt eum regem : unxit quoque illum Jojada pontifex, et filii ejus : imprecatique sunt ei, atque dixerunt : Vivat rex. 23:14 Egressus autem Jojada pontifex ad centuriones et principes exercitus, dixit eis : Educite illam extra septa templi, et interficiatur foris gladio. Præcepitque sacerdos ne occideretur in domo Domini, 23:17 Itaque ingressus est omnis populus domum Baal, et destruxerunt eam, et altaria ac simulacra illius confregerunt : Mathan quoque sacerdotem Baal interfecerunt ante aras. 23:18 Constituit autem Jojada præpositos in domo Domini sub manibus sacerdotum et Levitarum quos distribuit David in domo Domini, ut offerrent holocausta Domino, sicut scriptum est in lege Moysi, in gaudio et canticis, juxta dispositionem David. 23:20 Assumpsitque centuriones, et fortissimos viros, ac principes populi, et omne vulgus terræ, et fecerunt descendere regem de domo Domini, et introire per medium portæ superioris in domum regis, et collocaverunt eum in solio regali. 24:5 Congregavitque sacerdotes et Levitas, et dixit eis : Egredimini ad civitates Juda, et colligite de universo Israël pecuniam ad sartatecta templi Dei vestri per singulos annos, festinatoque hoc facite. Porro Levitæ egere negligentius. 24:7 Athalia enim impiissima, et filii ejus, destruxerunt domum Dei, et de universis quæ sanctificata fuerant in templo Domini, ornaverunt fanum Baalim. 24:10 Lætatique sunt cuncti principes, et omnis populus, et ingressi contulerunt in arcam Domini, atque miserunt ita ut impleretur. 24:11 Cumque tempus esset ut deferrent arcam coram rege per manus Levitarum (videbant enim multam pecuniam), ingrediebatur scriba regis, et quem primus sacerdos constituerat, effundebantque pecuniam quæ erat in arca, porro arcam reportabant ad locum suum : sicque faciebant per singulos dies. Et congregata est infinita pecunia, 24:12 quam dederunt rex et Jojada his qui præerant operibus domus Domini : at illi conducebant ex ea cæsores lapidum, et artifices operum singulorum ut instaurarent domum Domini : fabros quoque ferri et æris, ut quod cadere cœperat, fulciretur. 24:14 Cumque complessent omnia opera, detulerunt coram rege et Jojada reliquam partem pecuniæ : de qua facta sunt vasa templi in ministerium, et ad holocausta, phialæ quoque, et cetera vasa aurea et argentea : offerebantur holocausta in domo Domini jugiter cunctis diebus Jojadæ. 24:17 Postquam autem obiit Jojada, ingressi sunt principes Juda, et adoraverunt regem : qui delinitus obsequiis eorum, acquievit eis. 24:18 Et dereliquerunt templum Domini Dei patrum suorum, servieruntque lucis et sculptilibus : et facta est ira contra Judam et Jerusalem propter hoc peccatum. 24:22 Et non est recordatus Joas rex misericordiæ quam fecerat Jojada pater illius secum, sed interfecit filium ejus. Qui cum moreretur, ait : Videat Dominus, et requirat. 25:2 Fecitque bonum in conspectu Domini, verumtamen non in corde perfecto. 25:3 Cumque roboratum sibi videret imperium, jugulavit servos qui occiderant regem patrem suum, 25:5 Congregavit igitur Amasias Judam, et constituit eos per familias, tribunosque et centuriones in universo Juda et Benjamin : et recensuit a viginti annis supra, invenitque trecenta millia juvenum qui egrederentur ad pugnam, et tenerent hastam et clypeum : 25:10 Separavit itaque Amasias exercitum qui venerat ad eum ex Ephraim, ut reverteretur in locum suum : at illi contra Judam vehementer irati, reversi sunt in regionem suam.\ 25:12 et alia decem millia virorum ceperunt filii Juda, et adduxerunt ad præruptum cujusdam petræ, præcipitaveruntque eos de summo in præceps : qui universi crepuerunt. 25:13 At ille exercitus quem remiserat Amasias ne secum iret ad prælium, diffusus est in civitatibus Juda, a Samaria usque ad Bethoron, et interfectis tribus millibus, diripuit prædam magnam. 25:15 Quam ob rem iratus Dominus contra Amasiam misit ad illum prophetam, qui diceret ei : Cur adorasti deos qui non liberaverunt populum suum de manu tua ? 25:16 Cumque hæc ille loqueretur, respondit ei : Num consiliarius regis es ? quiesce, ne interficiam te. Discedensque propheta : Scio, inquit, quod cogitaverit Deus occidere te quia fecisti hoc malum, et insuper non acquievisti consilio meo.\ 25:17 Igitur Amasias rex Juda inito pessimo consilio, misit ad Joas filium Joachaz filii Jehu regem Israël, dicens : Veni, videamus nos mutuo. 25:18 At ille remisit nuntios, dicens : Carduus qui est in Libano misit ad cedrum Libani, dicens : Da filiam tuam filio meo uxorem : et ecce bestiæ quæ erant in silva Libani, transierunt, et conculcaverunt carduum. 25:24 Omne quoque aurum et argentum, et universa vasa quæ repererat in domo Dei, et apud Obededom in thesauris etiam domus regiæ, necnon et filios obsidum, reduxit in Samariam. 26:1 Omnis autem populus Juda filium ejus Oziam, annorum sedecim, constituit regem pro Amasia patre suo. 26:6 Denique egressus est, et pugnavit contra Philisthiim, et destruxit murum Geth, et murum Jabniæ, murumque Azoti : ædificavit quoque oppida in Azoto et in Philisthiim. 26:10 Exstruxit etiam turres in solitudine, et effodit cisternas plurimas, eo quod haberet multa pecora tam in campestribus quam in eremi vastitate : vineas quoque habuit et vinitores, in montibus et in Carmelo : erat quippe homo agriculturæ deditus. 26:12 Omnisque numerus principum per familias, virorum fortium duorum millium sexcentorum. 26:15 Et fecit in Jerusalem diversi generis machinas, quas in turribus collocavit et in angulis murorum, ut mitterent sagittas, et saxa grandia : egressumque est nomen ejus procul, eo quod auxiliaretur ei Dominus, et corroborasset illum.\ 26:20 Cumque respexisset eum Azarias pontifex, et omnes reliqui sacerdotes, viderunt lepram in fronte ejus, et festinato expulerunt eum. Sed et ipse perterritus, acceleravit egredi, eo quod sensisset illico plagam Domini. 26:22 Reliqua autem sermonum Oziæ priorum et novissimorum scripsit Isaias filius Amos propheta. 27:2 Fecitque quod rectum erat coram Domino, juxta omnia quæ fecerat Ozias pater suus, excepto quod non est ingressus templum Domini : et adhuc populus delinquebat. 27:4 Urbes quoque ædificavit in montibus Juda, et in saltibus castella et turres. 27:7 Reliqua autem sermonum Joatham, et omnes pugnæ ejus et opera, scripta sunt in libro regum Israël et Juda. 28:1 Viginti annorum erat Achaz cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem. Non fecit rectum in conspectu Domini sicut David pater ejus, 28:3 Ipse est qui adolevit incensum in valle Benennom, et lustravit filios suos in igne juxta ritum gentium quas interfecit Dominus in adventu filiorum Israël. 28:6 Occiditque Phacee filius Romeliæ, de Juda centum viginti millia in die uno, omnes viros bellatores : eo quod reliquissent Dominum Deum patrum suorum. 28:8 Ceperuntque filii Israël de fratribus suis ducenta millia mulierum, puerorum, et puellarum, et infinitam prædam : pertuleruntque eam in Samariam. 28:11 Sed audite consilium meum, et reducite captivos quos adduxistis de fratribus vestris, quia magnus furor Domini imminet vobis. 28:12 Steterunt itaque viri de principibus filiorum Ephraim, Azarias filius Johanan, Barachias filius Mosollamoth, Ezechias filius Sellum, et Amasa filius Adali, contra eos qui veniebant de prælio, 28:15 Steteruntque viri quos supra memoravimus, et apprehendentes captivos, omnesque qui nudi erant, vestierunt de spoliis : cumque vestissent eos, et calceassent, et refecissent cibo ac potu, unxissentque propter laborem, et adhibuissent eis curam : quicumque ambulare non poterant, et erant imbecillo corpore, imposuerunt eos jumentis, et adduxerunt Jericho civitatem palmarum ad fratres eorum, ipsique reversi sunt in Samariam.\ 28:21 Igitur Achaz, spoliata domo Domini, et domo regum ac principum, dedit regi Assyriorum munera, et tamen nihil ei profuit. 28:23 immolavit diis Damasci victimas percussoribus suis, et dixit : Dii regum Syriæ auxiliantur eis, quos ego placabo hostiis, et aderunt mihi : cum e contrario ipsi fuerint ruinæ ei, et universo Israël. 29:1 Igitur Ezechias regnare cœpit, cum viginti quinque esset annorum, et viginti novem annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Abia filia Zachariæ. 29:2 Fecitque quod erat placitum in conspectu Domini, juxta omnia quæ fecerat David pater ejus. 29:3 Ipse, anno et mense primo regni sui, aperuit valvas domus Domini, et instauravit eas. 29:7 Clauserunt ostia quæ erant in porticu, et extinxerunt lucernas, incensumque non adoleverunt, et holocausta non obtulerunt in sanctuario Deo Israël. 29:16 Sacerdotes quoque ingressi templum Domini ut sanctificarent illud, extulerunt omnem immunditiam quam intro repererant in vestibulo domus Domini : quam tulerunt Levitæ, et asportaverunt ad torrentem Cedron foras. 29:22 Mactaverunt igitur tauros, et susceperunt sanguinem sacerdotes, et fuderunt illum super altare : mactaverunt etiam arietes, et illorum sanguinem super altare fuderunt, immolaveruntque agnos, et fuderunt super altare sanguinem. 29:24 et immolaverunt illos sacerdotes, et asperserunt sanguinem eorum coram altare pro piaculo universi Israëlis : pro omni quippe Israël præceperat rex ut holocaustum fieret, et pro peccato. 29:27 Et jussit Ezechias ut offerrent holocausta super altare : cumque offerrentur holocausta, cœperunt laudes canere Domino, et clangere tubis, atque in diversis organis quæ David rex Israël præparaverat, concrepare. 29:30 Præcepitque Ezechias et principes Levitis, ut laudarent Dominum sermonibus David, et Asaph videntis : qui laudaverunt eum magna lætitia, et incurvato genu adoraverunt.\ 29:31 Ezechias autem etiam hæc addidit : Implestis manus vestras Domino : accedite, et offerte victimas et laudes in domo Domini. Obtulit ergo universa multitudo hostias, et laudes, et holocausta, mente devota. 29:32 Porro numerus holocaustorum quæ obtulit multitudo, hic fuit : tauros septuaginta, arietes centum, agnos ducentos. 29:34 Sacerdotes vero pauci erant, nec poterant sufficere ut pelles holocaustorum detraherent : unde et Levitæ fratres eorum adjuverunt eos, donec impleretur opus, et sanctificarentur antistites : Levitæ quippe faciliori ritu sanctificantur quam sacerdotes. 29:36 Lætatusque est Ezechias et omnis populus, eo quod ministerium Domini esset expletum : de repente quippe hoc fieri placuerat. 30:3 Non enim potuerant facere in tempore suo, quia sacerdotes qui possent sufficere, sanctificati non fuerant, et populus nondum congregatus fuerat in Jerusalem. 30:6 Perrexeruntque cursores cum epistolis ex regis imperio, et principum ejus, in universum Israël et Judam, juxta id quod rex jusserat, prædicantes : Filii Israël, revertimini ad Dominum Deum Abraham, et Isaac, et Israël : et revertetur ad reliquias quæ effugerunt manum regis Assyriorum. 30:8 Nolite indurare cervices vestras, sicut patres vestri : tradite manus Domino, et venite ad sanctuarium ejus quod sanctificavit in æternum : servite Domino Deo patrum vestrorum, et avertetur a vobis ira furoris ejus. 30:9 Si enim vos reversi fueritis ad Dominum, fratres vestri et filii habebunt misericordiam coram dominis suis, qui illos duxerunt captivos, et revertentur in terram hanc : pius enim et clemens est Dominus Deus vester, et non avertet faciem suam a vobis, si reversi fueritis ad eum. 30:14 et surgentes destruxerunt altaria quæ erant in Jerusalem, atque universa in quibus idolis adolebatur incensum, subvertentes, projecerunt in torrentem Cedron.\ 30:16 steteruntque in ordine suo juxta dispositionem et legem Moysi hominis Dei : sacerdotes vero suscipiebant effundendum sanguinem de manibus Levitarum, 30:17 eo quod multa turba sanctificata non esset : et idcirco immolarent Levitæ Phase his qui non occurrerant sanctificari Domino. 30:18 Magna etiam pars populi de Ephraim, et Manasse, et Issachar, et Zabulon, quæ sanctificata non fuerat, comedit Phase non juxta quod scriptum est : et oravit pro eis Ezechias, dicens : Dominus bonus propitiabitur 30:21 Feceruntque filii Israël, qui inventi sunt in Jerusalem, solemnitatem azymorum septem diebus in lætitia magna, laudantes Dominum per singulos dies : Levitæ quoque et sacerdotes per organa quæ suo officio congruebant. 30:22 Et locutus est Ezechias ad cor omnium Levitarum qui habebant intelligentiam bonam super Domino : et comederunt septem diebus solemnitatis, immolantes victimas pacificorum, et laudantes Dominum Deum patrum suorum. 30:25 Et hilaritate perfusa omnis turba Juda, tam sacerdotum et Levitarum, quam universæ frequentiæ quæ venerat ex Israël : proselytorum quoque de terra Israël, et habitantium in Juda. 30:27 Surrexerunt autem sacerdotes atque Levitæ benedicentes populo : et exaudita est vox eorum, pervenitque oratio in habitaculum sanctum cæli. 31:1 Cumque hæc fuissent rite celebrata, egressus est omnis Israël qui inventus fuerat in urbibus Juda, et fregerunt simulacra, succideruntque lucos, demoliti sunt excelsa, et altaria destruxerunt, non solum de universo Juda et Benjamin, sed et de Ephraim quoque et Manasse, donec penitus everterent : reversique sunt omnes filii Israël in possessiones et civitates suas. 31:3 Pars autem regis erat, ut de propria ejus substantia offerretur holocaustum, mane semper et vespere : sabbatis quoque, et calendis, et solemnitatibus ceteris, sicut scriptum est in lege Moysi. 31:5 Quod cum percrebruisset in auribus multitudinis, plurimas obtulere primitias filii Israël frumenti, vini, et olei : mellis quoque, et omnium quæ gignit humus, decimas obtulerunt. 31:6 Sed et filii Israël et Juda qui habitabant in urbibus Juda, obtulerunt decimas boum et ovium, decimasque sanctorum quæ voverant Domino Deo suo : atque universa portantes, fecerunt acervos plurimos. 31:11 Præcepit igitur Ezechias ut præpararent horrea in domo Domini. Quod cum fecissent, 31:12 intulerunt tam primitias quam decimas, et quæcumque voverant, fideliter. Fuit autem præfectus eorum Chonenias Levita, et Semei frater ejus secundus, 31:13 post quem Jahiel, et Azarias, et Nahath, et Asaël, et Jerimoth, Jozabad quoque, et Eliel, et Jesmachias, et Mahath, et Banaias, præpositi sub manibus Choneniæ et Semei fratris ejus, ex imperio Ezechiæ regis et Azariæ pontificis domus Dei, ad quos omnia pertinebant. 31:14 Core vero filius Jemna Levites, et janitor orientalis portæ, præpositus erat iis quæ sponte offerebantur Domino, primitiisque et consecratis in Sancta sanctorum. 31:15 Et sub cura ejus Eden, et Benjamin, Jesue, et Semeias, Amarias quoque, et Sechenias in civitatibus sacerdotum, ut fideliter distribuerent fratribus suis partes, minoribus atque majoribus : 31:18 universæque multitudini tam uxoribus quam liberis eorum utriusque sexus, fideliter cibi de his quæ sanctificata fuerant, præbebantur. 31:21 in universa cultura ministerii domus Domini, juxta legem et cæremonias, volens requirere Deum suum in toto corde suo : fecitque, et prosperatus est. 32:3 inito cum principibus consilio, virisque fortissimis, ut obturarent capita fontium qui erant extra urbem : et hoc omnium decernente sententia, 32:4 congregavit plurimam multitudinem, et obturaverunt cunctos fontes, et rivum qui fluebat in medio terræ, dicentes : Ne veniant reges Assyriorum, et inveniant aquarum abundantiam. 32:5 Ædificavit quoque, agens industrie, omnem murum qui fuerat dissipatus, et exstruxit turres desuper, et forinsecus alterum murum : instauravitque Mello in civitate David, et fecit universi generis armaturam et clypeos : 32:6 constituitque principes bellatorum in exercitu, et convocavit universos in platea portæ civitatis, ac locutus est ad cor eorum, dicens : 32:9 Quæ postquam gesta sunt, misit Sennacherib rex Assyriorum servos suos in Jerusalem (ipse enim cum universo exercitu obsidebat Lachis) ad Ezechiam regem Juda, et ad omnem populum qui erat in urbe, dicens : 32:11 num Ezechias decipit vos, ut tradat morti in fame et siti, affirmans quod Dominus Deus vester liberet vos de manu regis Assyriorum ? 32:12 Numquid non iste est Ezechias, qui destruxit excelsa illius, et altaria, et præcepit Juda et Jerusalem, dicens : Coram altari uno adorabitis, et in ipso comburetis incensum ? 32:13 an ignoratis quæ ego fecerim, et patres mei, cunctis terrarum populis ? numquid prævaluerunt dii gentium, omniumque terrarum, liberare regionem suam de manu mea ? 32:14 Quis est de universis diis gentium, quas vastaverunt patres mei, qui potuerit eruere populum suum de manu mea, ut possit etiam Deus vester eruere vos de hac manu ? 32:15 non vos ergo decipiat Ezechias, nec vana persuasione deludat, neque credatis ei. Si enim nullus potuit deus cunctarum gentium atque regnorum liberare populum suum de manu mea, et de manu patrum meorum, consequenter nec Deus vester poterit eruere vos de manu mea. 32:18 Insuper et clamore magno, lingua judaica, contra populum qui sedebat in muris Jerusalem, personabat, ut terreret eos, et caperet civitatem. 32:23 Multi etiam deferebant hostias et sacrificia Domino in Jerusalem, et munera Ezechiæ regi Juda : qui exaltatus est post hæc coram cunctis gentibus.\ 32:25 Sed non juxta beneficia quæ acceperat, retribuit, quia elevatum est cor ejus : et facta est contra eum ira, et contra Judam et Jerusalem. 32:26 Humiliatusque est postea, eo quod exaltatum fuisset cor ejus, tam ipse quam habitatores Jerusalem : et idcirco non venit super eos ira Domini in diebus Ezechiæ. 32:28 Apothecas quoque frumenti, vini, et olei, et præsepia omnium jumentorum, caulasque pecorum, 32:29 et urbes ædificavit sibi : habebat quippe greges ovium et armentorum innumerabiles, eo quod dedisset ei Dominus substantiam multam nimis. 32:31 Attamen in legatione principum Babylonis, qui missi fuerant ad eum ut interrogarent de portento quod acciderat super terram, dereliquit eum Deus ut tentaretur, et nota fierent omnia quæ erant in corde ejus. 33:2 Fecit autem malum coram Domino, juxta abominationes gentium quas subvertit Dominus coram filiis Israël : 33:3 et conversus instauravit excelsa quæ demolitus fuerat Ezechias pater ejus : construxitque aras Baalim, et fecit lucos, et adoravit omnem militiam cæli, et coluit eam. 33:6 Transireque fecit filios suos per ignem in valle Benennom : observabat somnia, sectabatur auguria, maleficis artibus inserviebat, habebat secum magos et incantatores, multaque mala operatus est coram Domino ut irritaret eum. 33:7 Sculptile quoque et conflatile signum posuit in domo Dei, de qua locutus est Deus ad David, et ad Salomonem filium ejus, dicens : In domo hac, et in Jerusalem quam elegi de cunctis tribubus Israël, ponam nomen meum in sempiternum. 33:8 Et moveri non faciam pedem Israël de terra quam tradidi patribus eorum : ita dumtaxat si custodierint facere quæ præcepi eis, cunctamque legem, et cæremonias atque judicia, per manum Moysi. 33:9 Igitur Manasses seduxit Judam, et habitatores Jerusalem, ut facerent malum super omnes gentes quas subverterat Dominus a facie filiorum Israël. 33:15 et abstulit deos alienos, et simulacrum de domo Domini : aras quoque, quas fecerat in monte domus Domini et in Jerusalem : et projecit omnia extra urbem. 33:18 Reliqua autem gestorum Manasse, et obsecratio ejus ad Deum suum, verba quoque videntium qui loquebantur ad eum in nomine Domini Dei Israël, continentur in sermonibus regum Israël. 33:19 Oratio quoque ejus et exauditio, et cuncta peccata atque contemptus, loca etiam in quibus ædificavit excelsa, et fecit lucos et statuas antequam ageret pœnitentiam, scripta sunt in sermonibus Hozai. 33:22 Fecitque malum in conspectu Domini, sicut fecerat Manasses pater ejus : et cunctis idolis quæ Manasses fuerat fabricatus, immolavit atque servivit. 34:4 Destruxeruntque coram eo aras Baalim, et simulacra quæ superposita fuerant, demoliti sunt : lucos etiam et sculptilia succidit atque comminuit, et super tumulos eorum qui eis immolare consueverant, fragmenta dispersit. 34:7 Cumque altaria dissipasset, et lucos et sculptilia contrivisset in frustra, cunctaque delubra demolitus esset de universa terra Israël, reversus est in Jerusalem. 34:8 Igitur anno octavodecimo regni sui, mundata jam terra et templo Domini, misit Saphan filium Eseliæ, et Maasiam principem civitatis, et Joha filium Joachaz a commentariis, ut instaurarent domum Domini Dei sui. 34:9 Qui venerunt ad Helciam sacerdotem magnum : acceptamque ab eo pecuniam quæ illata fuerat in domum Domini, et quam congregaverant Levitæ, et janitores de Manasse, et Ephraim, et universis reliquiis Israël, ab omni quoque Juda, et Benjamin, et habitatoribus Jerusalem, 34:10 tradiderunt in manibus eorum qui præerant operariis in domo Domini, ut instaurarent templum, et infirma quæque sarcirent. 34:11 At illi dederunt eam artificibus et cæmentariis, ut emerent lapides de lapicidinis, et ligna ad commissuras ædificii, et ad contignationem domorum quas destruxerant reges Juda. 34:13 Super eos vero qui ad diversos usus onera portabant, erant scribæ, et magistri de Levitis, janitores.\ 34:14 Cumque efferrent pecuniam quæ illata fuerat in templum Domini, reperit Helcias sacerdos librum legis Domini per manum Moysi. 34:17 Argentum quod repertum est in domo Domini, conflaverunt, datumque est præfectis artificum, et diversa opera fabricantium. 34:22 Abiit ergo Helcias, et hi qui simul a rege missi fuerant, ad Oldam prophetidem, uxorem Sellum filii Thecuath filii Hasra custodis vestium, quæ habitabat in Jerusalem in Secunda : et locuti sunt ei verba quæ supra narravimus. 34:23 At illa respondit eis : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Dicite viro qui misit vos ad me : 34:24 Hæc dicit Dominus : Ecce ego inducam mala super locum istum et super habitatores ejus, cunctaque maledicta quæ scripta sunt in libro hoc, quem legerunt coram rege Juda. 34:27 atque emollitum est cor tuum, et humiliatus es in conspectu Dei super his quæ dicta sunt contra locum hunc et habitatores Jerusalem, reveritusque faciem meam scidisti vestimenta tua, et flevisti coram me : ego quoque exaudivi te, dicit Dominus. 34:28 Jam enim colligam te ad patres tuos, et infereris in sepulchrum tuum in pace : nec videbunt oculi tui omne malum quod ego inducturus sum super locum istum, et super habitatores ejus. Retulerunt itaque regi cuncta quæ dixerat.\ 34:32 Adjuravit quoque super hoc omnes qui reperti fuerant in Jerusalem et Benjamin : et fecerunt habitatores Jerusalem juxta pactum Domini Dei patrum suorum. 34:33 Abstulit ergo Josias cunctas abominationes de universis regionibus filiorum Israël : et fecit omnes qui residui erant in Israël, servire Domino Deo suo. Cunctis diebus ejus non recesserunt a Domino Deo patrum suorum. 35:4 Et præparate vos per domos et cognationes vestras in divisionibus singulorum, sicut præcepit David rex Israël, et descripsit Salomon filius ejus. 35:7 Dedit præterea Josias omni populo qui ibi fuerat inventus in solemnitate Phase, agnos et hædos de gregibus et reliqui pecoris triginta millia, boum quoque tria millia : hæc de regis universa substantia. 35:8 Duces quoque ejus sponte quod voverant, obtulerunt, tam populo quam sacerdotibus et Levitis. Porro Helcias, et Zacharias, et Jahiel principes domus Domini dederunt sacerdotibus ad faciendum Phase pecora commixtim duo millia sexcenta, et boves trecentos. 35:14 sibi autem et sacerdotibus postea paraverunt, nam in oblatione holocaustorum et adipum usque ad noctem sacerdotes fuerunt occupati, unde Levitæ sibi et sacerdotibus filiis Aaron paraverunt novissimis. 35:16 Omnis igitur cultura Domini rite completa est in die illa, ut facerent Phase, et offerrent holocausta super altare Domini, juxta præceptum regis Josiæ. 35:18 Non fuit Phase simile huic in Israël a diebus Samuelis prophetæ : sed nec quisquam de cunctis regibus Israël fecit Phase sicut Josias, sacerdotibus, et Levitis, et omni Judæ et Israël qui repertus fuerat, et habitantibus in Jerusalem. 35:24 Qui transtulerunt eum de curru in alterum currum, qui sequebatur eum more regio, et asportaverunt eum in Jerusalem : mortuusque est, et sepultus in mausoleo patrum suorum, et universus Juda et Jerusalem luxerunt eum. 35:26 Reliqua autem sermonum Josiæ, et misericordiarum ejus, quæ lege præcepta sunt Domini, 36:2 Viginti trium annorum erat Joachaz cum regnare cœpisset, et tribus mensibus regnavit in Jerusalem. 36:4 Constituitque pro eo regem Eliakim fratrem ejus super Judam et Jerusalem, et vertit nomen ejus Joakim : ipsum vero Joachaz tulit secum, et abduxit in Ægyptum.\ 36:8 Reliqua autem verborum Joakim, et abominationum ejus quas operatus est, et quæ inventa sunt in eo, continentur in libro regum Juda et Israël. Regnavit autem Joachin filius ejus pro eo.\ 36:14 Sed et universi principes sacerdotum et populus prævaricati sunt inique juxta universas abominationes gentium, et polluerunt domum Domini quam sanctificaverat sibi in Jerusalem. 36:17 Adduxit enim super eos regem Chaldæorum, et interfecit juvenes eorum gladio in domo sanctuarii sui : non est misertus adolescentis, et virginis, et senis, nec decrepiti quidem, sed omnes tradidit in manibus ejus. 36:18 Universaque vasa domus Domini, tam majora quam minora, et thesauros templi, et regis, et principum, transtulit in Babylonem. 36:19 Incenderunt hostes domum Dei, destruxeruntque murum Jerusalem : universas turres combusserunt, et quidquid pretiosum fuerat, demoliti sunt. 36:22 Anno autem primo Cyri regis Persarum, ad explendum sermonem Domini quem locutus fuerat per os Jeremiæ, suscitavit Dominus spiritum Cyri regis Persarum : qui jussit prædicari in universo regno suo, etiam per scripturam, dicens : @Esr 1:5 Et surrexerunt principes patrum de Juda et Benjamin, et sacerdotes, et Levitæ, et omnis cujus Deus suscitavit spiritum, ut ascenderent ad ædificandum templum Domini, quod erat in Jerusalem. 1:6 Universique qui erant in circuitu, adjuverunt manus eorum in vasis argenteis et aureis, in substantia et jumentis, in supellectili, exceptis his quæ sponte obtulerant. 1:10 scyphi argentei secundi quadringenti decem, vasa alia mille. 2:3 filii Pharos duo millia centum septuaginta duo. 3:3 Collocaverunt autem altare Dei super bases suas, deterrentibus eos per circuitum populis terrarum : et obtulerunt super illud holocaustum Domino mane et vespere. 3:5 Et post hæc holocaustum juge, tam in calendis quam in universis solemnitatibus Domini quæ erant consecratæ, et in omnibus in quibus ultro offerebatur munus Domino. 3:10 Fundato igitur a cæmentariis templo Domini, steterunt sacerdotes in ornatu suo cum tubis, et Levitæ filii Asaph in cymbalis, ut laudarent Deum per manus David regis Israël. 3:12 Plurimi etiam de sacerdotibus et Levitis, et principes patrum, et seniores, qui viderant templum prius cum fundatum esset, et hoc templum, in oculis eorum, flebant voce magna : et multi vociferantes in lætitia, elevabant vocem. 4:7 Et in diebus Artaxerxis scripsit Beselam, Mithridates, et Thabeel, et reliqui qui erant in consilio eorum, ad Artaxerxem regem Persarum : epistola autem accusationis scripta erat syriace, et legebatur sermone syro. 4:10 et ceteri de gentibus, quas transtulit Asenaphar magnus et gloriosus, et habitare eas fecit in civitatibus Samariæ, et in reliquis regionibus trans flumen in pace 4:11 (hoc est exemplar epistolæ, quam miserunt ad eum), Artaxerxi regi, servi tui, viri qui sunt trans fluvium, salutem dicunt. 4:20 nam et reges fortissimi fuerunt in Jerusalem, qui et dominati sunt omni regioni quæ trans fluvium est : tributum quoque et vectigal, et reditus accipiebant. 4:21 Nunc ergo audite sententiam : prohibeatis viros illos, ut urbs illa non ædificetur donec si forte a me jussum fuerit. 5:1 Prophetaverunt autem Aggæus propheta, et Zacharias filius Addo, prophetantes ad Judæos qui erant in Judæa et Jerusalem, in nomine Dei Israël. 5:5 Oculus autem Dei eorum factus est super senes Judæorum, et non potuerunt inhibere eos. Placuitque ut res ad Darium referretur, et tunc satisfacerent adversus accusationem illam.\ 5:17 Nunc ergo si videtur regi bonum, recenseat in bibliotheca regis, quæ est in Babylone, utrumnam a Cyro rege jussum fuerit ut ædificaretur domus Dei in Jerusalem, et voluntatem regis super hac re mittat ad nos. 6:1 Tunc Darius rex præcepit : et recensuerunt in bibliotheca librorum, qui erant repositi in Babylone. 6:2 Et inventum est in Ecbatanis, quod est castrum in Medena provincia, volumen unum : talisque scriptus erat in eo commentarius : 6:8 Sed et a me præceptum est quid oporteat fieri a presbyteris Judæorum illis ut ædificetur domus Dei, scilicet ut de arca regis, id est, de tributis quæ dantur de regione trans flumen, studiose sumptus dentur viris illis, ne impediatur opus. 6:15 et compleverunt domum Dei istam, usque ad diem tertium mensis Adar, qui est annus sextus regni Darii regis. 7:25 Tu autem Esdra, secundum sapientiam Dei tui, quæ est in manu tua, constitue judices et præsides, ut judicent omni populo qui est trans flumen, his videlicet qui noverunt legem Dei tui : sed et imperitos docete libere. 7:26 Et omnis qui non fecerit legem Dei tui, et legem regis, diligenter, judicium erit de eo sive in mortem, sive in exilium, sive in condemnationem substantiæ ejus, vel certe in carcerem.\ 8:15 Congregavi autem eos ad fluvium qui decurrit ad Ahava, et mansimus ibi tribus diebus : quæsivique in populo et in sacerdotibus de filiis Levi, et non inveni ibi. 8:16 Itaque misi Eliezer, et Ariel, et Semeiam, et Elnathan, et Jarib, et alterum Elnathan, et Nathan, et Zachariam, et Mosollam principes : et Jojarib, et Elnathan sapientes. 8:21 Et prædicavi ibi jejunium juxta fluvium Ahava, ut affligeremur coram Domino Deo nostro, et peteremus ab eo viam rectam nobis et filiis nostris, universæque substantiæ nostræ. 8:22 Erubui enim petere a rege auxilium et equites, qui defenderent nos ab inimico in via : quia dixeramus regi : Manus Dei nostri est super omnes qui quærunt eum in bonitate : et imperium ejus, et fortitudo ejus, et furor, super omnes qui derelinquunt eum. 8:25 appendique eis argentum et aurum, et vasa consecrata domus Dei nostri, quæ obtulerat rex et consiliatores ejus, et principes ejus, universusque Israël eorum qui inventi fuerant : 8:27 et crateres aureos viginti, qui habebant solidos millenos, et vasa æris fulgentis optimi duo, pulchra ut aurum. 8:36 Dederunt autem edicta regis satrapis qui erant de conspectu regis, et ducibus trans flumen, et elevaverunt populum et domum Dei. 9:1 Postquam autem hæc completa sunt, accesserunt ad me principes, dicentes : Non est separatus populus Israël, sacerdotes et Levitæ, a populis terrarum et abominationibus eorum : Chananæi videlicet, et Hethæi, et Pherezæi, et Jebusæi, et Ammonitarum, et Moabitarum, et Ægyptiorum, et Amorrhæorum : 9:4 Convenerunt autem ad me omnes qui timebant verbum Dei Israël, pro transgressione eorum qui de captivitate venerant, et ego sedebam tristis usque ad sacrificium vespertinum : 9:7 a diebus patrum nostrorum : sed et nos ipsi peccavimus graviter usque ad diem hanc, et in iniquitatibus nostris traditi sumus ipsi, et reges nostri, et sacerdotes nostri, in manum regum terrarum, et in gladium, et in captivitatem, et in rapinam, et in confusionem vultus, sicut et die hac. 9:8 Et nunc quasi parum et ad momentum facta est deprecatio nostra apud Dominum Deum nostrum, ut dimitterentur nobis reliquiæ, et daretur nobis paxillus in loco sancto ejus, et illuminaret oculos nostros Deus noster, et daret nobis vitam modicam in servitute nostra : 9:12 Nunc ergo filias vestras ne detis filiis eorum, et filias eorum ne accipiatis filiis vestris, et non quæratis pacem eorum et prosperitatem eorum usque in æternum : ut confortemini, et comedatis quæ bona sunt terræ, et hæredes habeatis filios vestros usque in sæculum. 9:14 ut non converteremur, et irrita faceremus mandata tua, neque matrimonia jungeremus cum populis abominationum istarum. Numquid iratus es nobis usque ad consummationem, ne dimitteres nobis reliquias ad salutem ? 10:7 Et missa est vox in Juda et in Jerusalem omnibus filiis transmigrationis, ut congregarentur in Jerusalem : @Neh 1:2 Et venit Hanani, unus de fratribus meis, ipse et viri ex Juda : et interrogavi eos de Judæis qui remanserant, et supererant de captivitate, et Jerusalem. 1:8 Memento verbi quod mandasti Moysi servo tuo, dicens : Cum transgressi fueritis, ego dispergam vos in populos : 1:9 et si revertamini ad me, et custodiatis præcepta mea, et faciatis ea : etiamsi abducti fueritis ad extrema cæli, inde congregabo vos, et reducam in locum quem elegi ut habitaret nomen meum ibi. 1:10 Et ipsi servi tui, et populus tuus, quos redemisti in fortitudine tua magna, et in manu tua valida. 1:11 Obsecro, Domine, sit auris tua attendens ad orationem servi tui, et ad orationem servorum tuorum, qui volunt timere nomen tuum : et dirige servum tuum hodie, et da ei misericordiam ante virum hunc. Ego enim eram pincerna regis. 2:3 et dixi regi : Rex, in æternum vive : quare non mœreat vultus meus, quia civitas domus sepulchrorum patris mei deserta est, et portæ ejus combustæ sunt igni ? 2:8 et epistolam ad Asaph custodem saltus regis, ut det mihi ligna, ut tegere possim portas turris domus, et muros civitatis, et domum quam ingressus fuero. Et dedit mihi rex juxta manum Dei mei bonam mecum. 2:10 Et audierunt Sanaballat Horonites, et Tobias servus Ammanites : et contristati sunt afflictione magna, quod venisset homo qui quæreret prosperitatem filiorum Israël.\ 2:12 Et surrexi nocte ego, et viri pauci mecum, et non indicavi cuiquam quid Deus dedisset in corde meo ut facerem in Jerusalem : et jumentum non erat mecum, nisi animal cui sedebam. 2:14 Et transivi ad portam fontis, et ad aquæductum regis, et non erat locus jumento cui sedebam ut transiret. 2:16 Magistratus autem nesciebant quo abiissem, aut quid ego facerem : sed et Judæis, et sacerdotibus, et optimatibus, et magistratibus, et reliquis qui faciebant opus, usque ad id loci nihil indicaveram. 2:18 Et indicavi eis manum Dei mei, quod esset bona mecum, et verba regis quæ locutus esset mihi, et aio : Surgamus, et ædificemus. Et confortatæ sunt manus eorum in bono. 2:19 Audierunt autem Sanaballat Horonites, et Tobias servus Ammanites, et Gosem Arabs, et subsannaverunt nos, et despexerunt, dixeruntque : Quæ est hæc res quam facitis ? numquid contra regem vos rebellatis ? 3:7 Et juxta eos ædificaverunt Meltias Gabaonites, et Jadon Meronathites, viri de Gabaon et Maspha, pro duce qui erat in regione trans flumen. 3:12 Et juxta eum ædificavit Sellum filius Alohes, princeps mediæ partis vici Jerusalem, ipse et filiæ ejus. 3:15 Et portam fontis ædificavit Sellum filius Cholhoza, princeps pagi Maspha : ipse ædificavit eam, et texit, et statuit valvas ejus, et seras, et vectes, et muros piscinæ Siloë in hortum regis, et usque ad gradus qui descendunt de civitate David.\ 3:16 Post eum ædificavit Nehemias filius Azboc, princeps dimidiæ partis vici Bethsur, usque contra sepulchrum David, et usque ad piscinam quæ grandi opere constructa est, et usque ad domum fortium. 3:18 Post eum ædificaverunt fratres eorum : Bavai filius Enadad, princeps dimidiæ partis Ceilæ : 3:19 et ædificavit juxta eum Azer filius Josue, princeps Maspha, mensuram secundam, contra ascensum firmissimi anguli. 3:25 Phalel filius Ozi contra flexuram, et turrim quæ eminet de domo regis excelsa, id est, in atrio carceris : post eum Phadaia filius Pharos.\ 3:26 Nathinæi autem habitabant in Ophel usque contra portam aquarum ad orientem, et turrim quæ prominebat. 4:3 Sed et Tobias Ammanites, proximus ejus, ait : Ædificent : si ascenderit vulpes, transiliet murum eorum lapideum. 4:12 Factum est autem venientibus Judæis qui habitabant juxta eos, et dicentibus nobis per decem vices, ex omnibus locis quibus venerant ad nos, 4:16 Et factum est a die illa, media pars juvenum eorum faciebat opus, et media parata erat ad bellum : et lanceæ, et scuta, et arcus, et loricæ, et principes post eos in omni domo Juda. 4:17 Ædificantium in muro, et portantium onera, et imponentium : una manu sua faciebat opus, et altera tenebat gladium : 4:21 Et nos ipsi faciamus opus, et media pars nostrum teneat lanceas ab ascensu auroræ donec egrediantur astra. 5:5 et nunc sicut carnes fratrum nostrorum, sic carnes nostræ sunt : et sicut filii eorum, ita et filii nostri : ecce nos subjugamus filios nostros et filias nostras in servitutem, et de filiabus nostris sunt famulæ, nec habemus unde possint redimi : et agros nostros et vineas nostras alii possident. 5:7 cogitavitque cor meum mecum, et increpavi optimates et magistratus, et dixi eis : Usurasne singuli a fratribus vestris exigitis ? Et congregavi adversum eos concionem magnam, 5:9 Dixique ad eos : Non est bona res quam facitis : quare non in timore Dei nostri ambulastis, ne exprobretur nobis a gentibus inimicis nostris ? 5:10 Et ego, et fratres mei, et pueri mei commodavimus plurimis pecuniam et frumentum. Non repetamus in commune istud : æs alienum concedamus quod debetur nobis. 5:13 Insuper excussi sinum meum, et dixi : Sic excutiat Deus omnem virum qui non compleverit verbum istud, de domo sua, et de laboribus suis : sic excutiatur, et vacuus fiat. Et dixit universa multitudo : Amen : et laudaverunt Deum. Fecit ergo populus sicut erat dictum.\ 5:14 A die autem illa, qua præceperat rex mihi ut essem dux in terra Juda, ab anno vigesimo usque ad annum trigesimum secundum Artaxerxis regis per annos duodecim, ego et fratres mei annonas quæ ducibus debebantur non comedimus. 5:17 Judæi quoque et magistratus centum quinquaginta viri, et qui veniebant ad nos de gentibus quæ in circuitu nostro sunt, in mensa mea erant. 5:19 Memento mei, Deus meus, in bonum, secundum omnia quæ feci populo huic. 6:3 Misi ergo ad eos nuntios, dicens : Opus grande ego facio, et non possum descendere, ne forte negligatur cum venero, et descendero ad vos. 6:11 Et dixi : Num quisquam similis mei fugit ? et quis ut ego ingredietur templum, et vivet ? non ingrediar. 6:13 Acceperat enim pretium, ut territus facerem, et peccarem, et haberent malum quod exprobrarent mihi. 6:16 Factum est ergo cum audissent omnes inimici nostri, ut timerent universæ gentes quæ erant in circuitu nostro, et conciderent intra semetipsos, et scirent quod a Deo factum esset opus hoc. 7:1 Postquam autem ædificatus est murus, et posui valvas, et recensui janitores, et cantores, et Levitas, 7:5 Deus autem dedit in corde meo, et congregavi optimates, et magistratus, et vulgus, ut recenserem eos : et inveni librum census eorum qui ascenderant primum, et inventum est scriptum in eo. 7:6 Isti filii provinciæ, qui ascenderunt de captivitate migrantium, quos transtulerat Nabuchodonosor rex Babylonis, et reversi sunt in Jerusalem et in Judæam, unusquisque in civitatem suam. 7:26 filii Bethlehem et Netupha, centum octoginta octo. 7:43 filii Josue et Cedmihel filiorum 7:61 Hi sunt autem qui ascenderunt de Thelmela, Thelharsa, Cherub, Addon, et Emmer : et non potuerunt indicare domum patrum suorum, et semen suum, utrum ex Israël essent, 7:63 Et de sacerdotibus, filii Habia, filii Accos, filii Berzellai, qui accepit de filiabus Berzellai Galaaditis uxorem, et vocatus est nomine eorum. 7:67 absque servis et ancillis eorum, qui erant septem millia trecenti triginta septem, et inter eos cantores et cantatrices, ducenti quadraginta quinque. 7:73 Habitaverunt autem sacerdotes, et Levitæ, et janitores, et cantores, et reliquum vulgus, et Nathinæi, et omnis Israël, in civitatibus suis. 8:1 Et venerat mensis septimus : filii autem Israël erant in civitatibus suis. Congregatusque est omnis populus quasi vir unus ad plateam quæ est ante portam aquarum : et dixerunt Esdræ scribæ ut afferret librum legis Moysi, quam præceperat Dominus Israëli. 8:12 Abiit itaque omnis populus ut comederet, et biberet, et mitteret partes, et faceret lætitiam magnam : quia intellexerant verba quæ docuerat eos. 8:13 Et in die secundo congregati sunt principes familiarum universi populi, sacerdotes et Levitæ, ad Esdram scribam, ut interpretaretur eis verba legis. 8:14 Et invenerunt scriptum in lege præcepisse Dominum in manu Moysi ut habitent filii Israël in tabernaculis in die solemni, mense septimo : 8:17 Fecit ergo universa ecclesia eorum qui redierant de captivitate, tabernacula, et habitaverunt in tabernaculis : non enim fecerant a diebus Josue filii Nun taliter filii Israël usque ad diem illum. Et fuit lætitia magna nimis. 9:12 Et in columna nubis ductor eorum fuisti per diem, et in columna ignis per noctem, ut appareret eis via per quam ingrediebantur. 9:14 et sabbatum sanctificatum tuum ostendisti eis : et mandata, et cæremonias, et legem præcepisti eis in manu Moysi servi tui. 9:17 Et noluerunt audire, et non sunt recordati mirabilium tuorum quæ feceras eis. Et induraverunt cervices suas, et dederunt caput ut converterentur ad servitutem suam, quasi per contentionem. Tu autem, Deus propitius, clemens, et misericors, longanimis, et multæ miserationis, non dereliquisti eos, 9:20 Et spiritum tuum bonum dedisti, qui doceret eos : et manna tuum non prohibuisti ab ore eorum, et aquam dedisti eis in siti. 9:23 Et multiplicasti filios eorum sicut stellas cæli, et adduxisti eos ad terram de qua dixeras patribus eorum ut ingrederentur et possiderent. 9:28 Cumque requievissent, reversi sunt ut facerent malum in conspectu tuo, et dereliquisti eos in manu inimicorum suorum, et possederunt eos. Conversique sunt, et clamaverunt ad te : tu autem de cælo exaudisti, et liberasti eos in misericordiis tuis, multis temporibus. 9:33 Et tu justus es in omnibus quæ venerunt super nos : quia veritatem fecisti, nos autem impie egimus. 9:35 Et ipsi in regnis suis, et in bonitate tua multa quam dederas eis, et in terra latissima et pingui quam tradideras in conspectu eorum, non servierunt tibi, nec reversi sunt a studiis suis pessimis. 9:36 Ecce nos ipsi hodie servi sumus : et terra quam dedisti patribus nostris ut comederent panem ejus, et quæ bona sunt ejus, et nos ipsi servi sumus in ea. 9:37 Et fruges ejus multiplicantur regibus quos posuisti super nos propter peccata nostra : et corporibus nostris dominantur, et jumentis nostris secundum voluntatem suam : et in tribulatione magna sumus. 9:38 Super omnibus ergo his nos ipsi percutimus fœdus, et scribimus : et signant principes nostri, Levitæ nostri, et sacerdotes nostri. 10:29 omnes qui poterant sapere spondentes pro fratribus suis, optimates eorum, et qui veniebant ad pollicendum et jurandum ut ambularent in lege Dei, quam dederat in manu Moysi servi Dei : ut facerent et custodirent universa mandata Domini Dei nostri, et judicia ejus et cæremonias ejus : 10:36 et primitiva filiorum nostrorum et pecorum nostrorum, sicut scriptum est in lege, et primitiva boum nostrorum et ovium nostrarum, ut offerrentur in domo Dei nostri, sacerdotibus qui ministrant in domo Dei nostri : 10:37 et primitias ciborum nostrorum, et libaminum nostrorum, et poma omnis ligni, vindemiæ quoque et olei, afferemus sacerdotibus ad gazophylacium Dei nostri, et decimam partem terræ nostræ Levitis. Ipsi Levitæ decimas accipient ex omnibus civitatibus operum nostrorum. 10:39 Ad gazophylacium enim deportabunt filii Israël, et filii Levi, primitias frumenti, vini, et olei : et ibi erunt vasa sanctificata, et sacerdotes, et cantores, et janitores, et ministri : et non dimittemus domum Dei nostri. 11:16 et Sabathai et Jozabed, super omnia opera quæ erant forinsecus in domo Dei, a principibus Levitarum. 12:42 et immolaverunt in die illa victimas magnas, et lætati sunt : Deus enim lætificaverat eos lætitia magna : sed et uxores eorum et liberi gavisi sunt, et audita est lætitia Jerusalem procul.\ 12:46 Et omnis Israël in diebus Zorobabel et in diebus Nehemiæ, dabant partes cantoribus et janitoribus per dies singulos, et sanctificabant Levitas, et Levitæ sanctificabant filios Aaron. 13:2 eo quod non occurrerint filiis Israël cum pane et aqua, et conduxerint adversum eos Balaam ad maledicendum eis : et convertit Deus noster maledictionem in benedictionem. 13:7 Et veni in Jerusalem, et intellexi malum quod fecerat Eliasib Tobiæ, ut faceret ei thesaurum in vestibulis domus Dei. 13:10 Et cognovi quod partes Levitarum non fuissent datæ, et fugisset unusquisque in regionem suam de Levitis, et cantoribus, et de his qui ministrabant : 13:11 et egi causam adversus magistratus, et dixi : Quare dereliquimus domum Dei ? et congregavi eos, et feci stare in stationibus suis. 13:14 Memento mei, Deus meus, pro hoc, et ne deleas miserationes meas quas feci in domo Dei mei, et in cæremoniis ejus.\ 13:16 Et Tyrii habitaverunt in ea, inferentes pisces, et omnia venalia : et vendebant in sabbatis filiis Juda in Jerusalem. 13:17 Et objurgavi optimates Juda, et dixi eis : Quæ est hæc res mala quam vos facitis, et profanatis diem sabbati ? 13:18 numquid non hæc fecerunt patres nostri, et adduxit Deus noster super nos omne malum hoc, et super civitatem hanc ? et vos additis iracundiam super Israël violando sabbatum. 13:25 Et objurgavi eos, et maledixi. Et cecidi ex eis viros, et decalvavi eos, et adjuravi in Deo ut non darent filias suas filiis eorum, et non acciperent de filiabus eorum filiis suis et sibimetipsis, dicens : @Tob 1:3 ita ut omnia quæ habere poterat, quotidie concaptivis fratribus, qui erant ex ejus genere, impertiret. 1:5 Denique, cum irent omnes ad vitulos aureos quos Jeroboam fecerat rex Israël, hic solus fugiebat consortia omnium. 1:6 Sed pergebat in Jerusalem ad templum Domini, et ibi adorabat Dominum Deum Israël, omnia primitiva sua et decimas suas fideliter offerens, 1:9 Cum vero factus esset vir, accepit uxorem Annam de tribu sua, genuitque ex ea filium, nomen suum imponens ei : 1:11 Igitur, cum per captivitatem devenisset cum uxore sua et filio in civitatem Niniven cum omni tribu sua 1:16 Cum autem venisset in Rages civitatem Medorum, et ex his quibus honoratus fuerat a rege, habuisset decem talenta argenti : 1:18 Post multum vero temporis, mortuo Salmanasar rege, cum regnaret Sennacherib filius ejus pro eo, et filios Israël exosos haberet in conspectu suo, 1:21 Denique cum reversus esset rex Sennacherib, fugiens a Judæa plagam quam circa eum fecerat Deus propter blasphemiam suam, et iratus multos occideret ex filiis Israël, Tobias sepeliebat corpora eorum. 2:18 quoniam filii sanctorum sumus, et vitam illam expectamus, quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo. 2:19 Anna vero uxor ejus ibat ad opus textrinum quotidie, et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat, deferebat. 2:20 Unde factum est ut hædum caprarum accipiens detulisset domi : 2:21 cujus cum vocem balantis vir ejus audisset, dixit : Videte, ne forte furtivus sit : reddite eum dominis suis, quia non licet nobis aut edere ex furto aliquid, aut contingere. 3:4 Quoniam non obedivimus præceptis tuis,/ ideo traditi sumus in direptionem,/ et captivitatem, et mortem,/ et in fabulam, et in improperium omnibus nationibus/ in quibus dispersisti nos./ 3:7 Eadem itaque die, contigit ut Sara filia Raguelis in Rages civitate Medorum et ipsa audiret improperium ab una ex ancillis patris sui, 3:9 Ergo cum pro culpa sua increparet puellam, respondit ei, dicens : Amplius ex te non videamus filium aut filiam super terram, interfectrix virorum tuorum. 3:10 Numquid et occidere me vis, sicut jam occidisti septem viros ? Ad hanc vocem perrexit in superius cubiculum domus suæ : et tribus diebus, et tribus noctibus non manducavit, neque bibit : 3:11 sed in oratione persistens cum lacrimis deprecabatur Deum, ut ab isto improperio liberaret eam. 3:12 Factum est autem die tertia, dum compleret orationem, benedicens Dominum 3:13 dixit : Benedictum est nomen tuum, Deus patrum nostrorum : qui cum iratus fueris, misericordiam facies, et in tempore tribulationis peccata dimittis his qui invocant te. 3:17 Numquam cum ludentibus miscui me, neque cum his qui in levitate ambulant, participem me præbui. 3:18 Virum autem cum timore tuo, non cum libidine mea, consensi suscipere. 3:21 Hoc autem pro certo habet omnis qui te colit : quod vita ejus, si in probatione fuerit, coronabitur ; si autem in tribulatione fuerit, liberabitur ; et si in correptione fuerit, ad misericordiam tuam venire licebit. 3:22 Non enim delectaris in perditionibus nostris : quia post tempestatem tranquillum facis, et post lacrimationem et fletum, exultationem infundis. 4:2 dixitque ei : Audi, fili mi, verba oris mei, et ea in corde tuo quasi fundamentum construe. 4:11 quoniam eleemosyna ab omni peccato et a morte liberat, et non patietur animam ire in tenebras. 4:14 Superbiam numquam in tuo sensu aut in tuo verbo dominari permittas : in ipsa enim initium sumpsit omnis perditio. 4:20 Omni tempore benedic Deum : et pete ab eo ut vias tuas dirigat, et omnia consilia tua in ipso permaneant. 5:2 Quomodo autem pecuniam hanc requiram, ignoro : ille me nescit, et ego eum ignoro : quod signum dabo ei ? sed neque viam per quam pergatur illuc aliquando cognovi. 5:4 Sed perge nunc, et inquire tibi aliquem fidelem virum, qui eat tecum salva mercede sua, ut dum adhuc vivo, recipias eam. 5:5 Tunc egressus Tobias, invenit juvenem splendidum stantem præcinctum, et quasi paratum ad ambulandum. 5:7 At ille respondit : Ex filiis Israël. Et Tobias dixit ei : Nosti viam quæ ducit in regionem Medorum ? 5:8 Cui respondit : Novi : et omnia itinera ejus frequenter ambulavi, et mansi apud Gabelum fratrem nostrum, qui moratur in Rages civitate Medorum, quæ posita est in monte Ecbatanis. 5:16 Cui Tobias respondit : Rogo te, indica mihi de qua domo aut de qua tribu es tu. 5:17 Cui Raphaël angelus dixit : Genus quæris mercenarii, an ipsum mercenarium qui cum filio tuo eat ? 5:18 sed ne forte sollicitum te reddam, ego sum Azarias Ananiæ magni filius. 5:22 Tunc paratis omnibus quæ erant in via portanda, fecit Tobias vale patri suo et matri suæ, et ambulaverunt ambo simul. 5:24 Numquam fuisset ipsa pecunia, pro qua misisti eum : 5:25 sufficiebat enim nobis paupertas nostra, ut divitias computaremus hoc, quod videbamus filium nostrum. 5:27 Credo enim quod angelus Dei bonus comitetur ei, et bene disponat omnia quæ circa eum geruntur, ita ut cum gaudio revertatur ad nos. 6:9 Et fel valet ad ungendos oculos in quibus fuerit albugo, et sanabuntur.\ 6:11 Respondensque angelus, ait : Est hic Raguel nomine, vir propinquus de tribu tua, et hic habet filiam nomine Saram, sed neque masculum neque feminam ullam habet aliam præter eam. 6:17 Hi namque qui conjugium ita suscipiunt, ut Deum a se et a sua mente excludant, et suæ libidini ita vacent sicut equus et mulus quibus non est intellectus : habet potestatem dæmonium super eos. 7:6 Et misit se Raguel, et cum lacrimis osculatus est eum, et plorans supra collum ejus 7:11 Quo audito verbo Raguel expavit, sciens quid evenerit illis septem viris qui ingressi sunt ad eam : et timere cœpit ne forte et hunc similiter contingeret. Et cum nutaret, et non daret petenti ullum responsum, 8:4 Tunc hortatus est virginem Tobias, dixitque ei : Sara, exsurge, et deprecemur Deum hodie, et cras, et secundum cras : quia his tribus noctibus Deo jungimur ; tertia autem transacta nocte, in nostro erimus conjugio. 8:5 Filii quippe sanctorum sumus, et non possumus ita conjungi sicut gentes quæ ignorant Deum. 8:7 Dixitque Tobias : Domine Deus patrum nostrorum, benedicant te cæli et terræ, mareque et fontes, et flumina, et omnes creaturæ tuæ quæ in eis sunt. 8:12 Dicebat enim : Ne forte simili modo evenerit ei, quo et ceteris illis septem viris qui sunt ingressi ad eam. 8:19 Misertus es autem duobus unicis. Fac eos, Domine, plenius benedicere te, et sacrificium tibi laudis tuæ et suæ sanitatis offerre, ut cognoscat universitas gentium quia tu es Deus solus in universa terra. 8:20 Statimque præcepit servis suis Raguel ut replerent fossam quam fecerant priusquam elucesceret. 8:21 Uxori autem suæ dixit ut instrueret convivium, et præpararet omnia quæ in cibos erant iter agentibus necessaria. 8:22 Duas quoque pingues vaccas, et quatuor arietes, occidi fecit, et parari epulas omnibus vicinis suis, cunctisque amicis. 8:23 Et adjuravit Raguel Tobiam ut duas hebdomadas moraretur apud se. 8:24 De omnibus autem quæ possidebat Raguel, dimidiam partem dedit Tobiæ, et fecit scripturam, ut pars dimidia quæ supererat, post obitum eorum Tobiæ dominio deveniret. 9:1 Tunc vocavit Tobias angelum ad se, quem quidem hominem existimabat, dixitque ei : Azaria frater, peto ut auscultes verba mea. 9:2 Si meipsum tradam tibi servum, non ero condignus providentiæ tuæ : 9:3 tamen obsecro te ut assumas tibi animalia sive servitia, et vadas ad Gabelum in Rages civitatem Medorum, reddasque ei chirographum suum, et recipias ab eo pecuniam, et roges eum venire ad nuptias meas. 9:4 Scis enim ipse quoniam numerat pater meus dies, et si tardavero una die plus, contristatur anima ejus. 9:7 Indicavitque ei de Tobia filio Tobiæ omnia quæ gesta sunt, fecitque eum secum venire ad nuptias. 9:10 et dicatur benedictio super uxorem tuam, et super parentes vestros, 9:12 Cumque omnes dixissent : Amen : accesserunt ad convivium : sed et cum timore Domini nuptiarum convivium exercebant. 10:3 Cœpit autem contristari nimis ipse, et Anna uxor ejus cum eo : et cœperunt ambo simul flere, eo quod die statuto minime reverteretur filius eorum ad eos. 10:7 Illa autem nullo modo consolari poterat, sed quotidie exiliens circumspiciebat, et circuibat vias omnes per quas spes remeandi videbatur, ut procul videret eum, si fieri posset, venientem. 11:5 Anna autem sedebat secus viam quotidie in supercilio montis, unde respicere poterat de longinquo. 11:15 Quam apprehendens Tobias, traxit ab oculis ejus : statimque visum recepit. 11:18 Ingressa est etiam post septem dies Sara uxor filii ejus et omnis familia sana, et pecora, et cameli, et pecunia multa uxoris ; sed et illa pecunia, quam receperat a Gabelo. 11:19 Et narravit parentibus suis omnia beneficia Dei, quæ fecisset circa eum per hominem qui eum duxerat. 11:20 Veneruntque Achior et Nabath consobrini Tobiæ gaudentes ad Tobiam, et congratulantes ei de omnibus bonis quæ circa illum ostenderat Deus. 12:4 Sed peto te, pater mi, ut roges eum, si forte dignabitur medietatem de omnibus quæ allata sunt, sibi assumere. 12:5 Et vocantes eum, pater scilicet et filius, tulerunt eum in partem : et rogare cœperunt ut dignaretur dimidiam partem omnium quæ attulerant acceptam habere.\ 12:9 quoniam eleemosyna a morte liberat, et ipsa est quæ purgat peccata, et facit invenire misericordiam et viam æternam. 12:10 Qui autem faciunt peccatum et iniquitatem, hostes sunt animæ suæ. 12:15 Ego enim sum Raphaël angelus, unus ex septem qui adstamus ante Dominum. 12:20 Tempus est ergo ut revertar ad eum qui me misit : vos autem benedicite Deum, et narrate omnia mirabilia ejus. 13:2 quoniam tu flagellas, et salvas ;/ deducis ad inferos, et reducis :/ et non est qui effugiat manum tuam./ 13:4 quoniam ideo dispersit vos inter gentes quæ ignorant eum,/ ut vos enarretis mirabilia ejus,/ et faciatis scire eos/ quia non est alius deus omnipotens præter eum./ 13:9 Ego autem et anima mea in eo lætabimur./ 13:13 Luce splendida fulgebis,/ et omnes fines terræ adorabunt te./ 13:22 Ex lapide candido et mundo omnes plateæ ejus sternentur,/ et per vicos ejus alleluja cantabitur./ 14:8 et relinquent gentes idola sua, et venient in Jerusalem, et inhabitabunt in ea : 14:17 Omnis autem cognatio ejus et omnis generatio ejus in bona vita et in sancta conversatione permansit, ita ut accepti essent tam Deo quam hominibus, et cunctis habitantibus in terra. @Jdt 1:2 ex lapidibus quadratis et sectis : fecit muros ejus in altitudinem cubitorum septuaginta, et in latitudinem cubitorum triginta : turres vero ejus posuit in altitudinem cubitorum centum. 1:6 in campo magno qui appellatur Ragau, circa Euphraten, et Tigrin, et Jadason, in campo Erioch regis Elicorum. 1:7 Tunc exaltatum est regnum Nabuchodonosor, et cor ejus elevatum est : et misit ad omnes qui habitabant in Cilicia, et Damasco, et Libano, 2:1 Anno tertiodecimo Nabuchodonosor regis, vigesima et secunda die mensis primi, factum est verbum in domo Nabuchodonosor regis Assyriorum ut defenderet se. 2:2 Vocavitque omnes majores natu, omnesque duces et bellatores suos, et habuit cum eis mysterium consilii sui : 2:7 Tunc Holofernes vocavit duces et magistratus virtutis Assyriorum, et dinumeravit viros in expeditionem sicut præcepit ei rex, centum viginti millia peditum pugnatorum, et equitum sagittariorum duodecim millia. 2:11 Et profectus est ipse, et omnis exercitus cum quadrigis, et equitibus, et sagittariis : qui cooperuerunt faciem terræ sicut locustæ. 2:12 Cumque pertransisset fines Assyriorum, venit ad magnos montes Ange, qui sunt a sinistro Ciliciæ : ascenditque omnia castella eorum, et obtinuit omnem munitionem. 2:13 Effregit autem civitatem opinatissimam Melothi, prædavitque omnes filios Tharsis et filios Ismaël qui erant contra faciem deserti, et ad austrum terræ Cellon. 2:14 Et transivit Euphraten, et venit in Mesopotamiam : et fregit omnes civitates excelsas quæ erant ibi, a torrente Mambre usquequo perveniatur ad mare : 2:15 et occupavit terminos ejus, a Cilicia usque ad fines Japheth qui sunt ad austrum. 3:1 Tunc miserunt legatos suos universarum urbium ac provinciarum reges ac principes, Syriæ scilicet Mesopotamiæ, et Syriæ Sobal, et Libyæ, atque Ciliciæ : qui venientes ad Holofernem, dixerunt : 3:3 Omnis civitas nostra, omnisque possessio, omnes montes, et colles, et campi, et armenta boum, gregesque ovium, et caprarum, equorumque et camelorum, et universæ facultates nostræ atque familiæ, in conspectu tuo sunt : 3:9 Tantusque metus provinciis illis incubuit, ut universarum urbium habitatores principes et honorati simul cum populis exirent obviam venienti, 3:10 excipientes eum cum coronis et lampadibus, ducentes choros in tympanis et tibiis. 3:13 Præceperat enim illi Nabuchodonosor rex, ut omnes deos terræ exterminaret, videlicet ut ipse solus diceretur deus ab his nationibus quæ potuissent Holofernis potentia subjugari. 4:1 Tunc audientes hæc filii Israël qui habitabant in terra Juda, timuerunt valde a facie ejus. 4:8 Et clamavit omnis populus ad Dominum instantia magna, et humiliaverunt animas suas in jejuniis et orationibus, ipsi et mulieres eorum. 4:12 dicens : Scitote quoniam exaudiet Dominus preces vestras, si manentes permanseritis in jejuniis et orationibus in conspectu Domini. 5:1 Nuntiatumque est Holoferni principi militiæ Assyriorum, quod filii Israël præpararent se ad resistendum, ac montium itinera conclusissent : 5:3 et dixit eis : Dicite mihi quis sit populus iste, qui montana obsidet : aut quæ, et quales, et quantæ sint civitates eorum : quæ etiam sit virtus eorum, aut quæ sit multitudo eorum, vel quis rex militiæ illorum : 5:4 et quare præ omnibus qui habitant in oriente, isti contempserunt nos, et non exierunt obviam nobis ut susciperent nos cum pace ?\ 5:5 Tunc Achior dux omnium filiorum Ammon respondens, ait : Si digneris audire, domine mi, dicam veritatem in conspectu tuo de populo isto qui in montanis habitat, et non egredietur verbum falsum ex ore meo. 5:20 Denique Chananæum regem, et Jebusæum, et Pherezæum, et Hethæum, et Hevæum, et Amorrhæum, et omnes potentes in Hesebon prostraverunt, et terras eorum et civitates eorum ipsi possederunt : 5:22 Nam et ante hos annos cum recessissent a via quam dederat illis Deus ut ambularent in ea, exterminati sunt præliis a multis nationibus, et plurimi eorum captivi abducti sunt in terram non suam. 5:27 Quis est iste, qui filios Israël posse dicat resistere regi Nabuchodonosor et exercitibus ejus, homines inermes, et sine virtute, et sine peritia artis pugnæ ? 6:2 Quoniam prophetasti nobis, dicens quod gens Israël defendatur a Deo suo, ut ostendam tibi quoniam non est deus nisi Nabuchodonosor, 6:5 Porro autem si prophetiam tuam veram existimas, non concidat vultus tuus : et pallor qui faciem tuam obtinet abscedat a te, si verba mea hæc putas impleri non posse. 6:11 In diebus illis erant illic principes Ozias filius Micha de tribu Simeon, et Charmi, qui et Gothoniel. 6:13 et quemadmodum ipse Holofernes iratus jusserit eum Israëlitis hac de causa tradi, ut dum vicerit filios Israël, tunc et ipsum Achior diversis jubeat interire suppliciis, propter hoc quod dixisset : Deus cæli defensor eorum est. 6:15 dicentes : Domine Deus cæli et terræ, intuere superbiam eorum, et respice ad nostram humilitatem, et faciem sanctorum tuorum attende, et ostende quoniam non derelinquis præsumentes de te : et præsumentes de se, et de sua virtute gloriantes, humilias. 7:2 Erant autem pedites bellatorum centum viginti millia, et equites viginti duo millia, præter præparationes virorum illorum quos occupaverat captivitas, et abducti fuerant de provinciis et urbibus universæ juventutis. 7:5 Et assumentes arma sua bellica, sederunt per loca quæ ad angusti itineris tramitem dirigunt inter montosa, et erant custodientes ea tota die et nocte.\ 7:6 Porro Holofernes, dum circuit per gyrum, reperit quod fons qui influebat, aquæductum illorum a parte australi extra civitatem dirigeret : et incidi præcepit aquæductum illorum. 7:7 Erant tamen non longe a muris fontes, ex quibus furtim videbantur haurire aquam ad refocillandum potius quam ad potandum. 7:11 Cumque ista custodia per dies viginti fuisset expleta, defecerunt cisternæ et collectiones aquarum omnibus habitantibus Bethuliam, ita ut non esset intra civitatem unde satiarentur vel una die, quoniam ad mensuram dabatur populis aqua quotidie.\ 7:16 Melius est enim ut captivi benedicamus Dominum viventes, quam moriamur, et simus opprobrium omni carni, cum viderimus uxores nostras et infantes nostros mori ante oculos nostros. 7:19 Peccavimus cum patribus nostris : injuste egimus, iniquitatem fecimus. 7:25 Si autem transactis quinque diebus non venerit adjutorium, faciemus hæc verba quæ locuti estis. 8:1 Et factum est cum audisset hæc verba Judith vidua, quæ erat filia Merari filii Idox filii Joseph filii Oziæ filii Elai filii Jamnor filii Gedeon filii Raphaim filii Achitob filii Melchiæ filii Enan filii Nathaniæ filii Salathiel filii Simeon filii Ruben, 8:21 Et nunc fratres, quoniam vos estis presbyteri in populo Dei, et ex vobis pendet anima illorum, ad eloquium vestrum corda eorum erigite, ut memores sint quia tentati sunt patres nostri, ut probarentur si vere colerent Deum suum. 8:22 Memores esse debent quomodo pater noster Abraham tentatus est, et per multas tribulationes probatus, Dei amicus effectus est. 8:24 Illi autem qui tentationes non susceperunt cum timore Domini, et impatientiam suam et improperium murmurationis suæ contra Dominum protulerunt, 8:30 Et dixit illis Judith : Sicut quod potui loqui, Dei esse cognoscitis, 9:3 et dedisti mulieres illorum in prædam, et filias illorum in captivitatem : et omnem prædam in divisionem servis tuis, qui zelaverunt zelum tuum : subveni, quæso te, Domine Deus meus, mihi viduæ. 9:12 Fac, Domine, ut gladio proprio ejus superbia amputetur : 9:14 Da mihi in animo constantiam ut contemnam illum, et virtutem, ut evertam illum. 10:10 Judith vero orans Dominum, transivit per portas, ipsa et abra ejus.\ 10:11 Factum est autem cum descenderet montem, circa ortum diei, occurrerunt ei exploratores Assyriorum, et tenuerunt eam, dicentes : Unde venis ? aut quo vadis ? 10:15 Et dixerunt ad eam : Conservasti animam tuam, eo quod tale reperisti consilium, ut descenderes ad dominum nostrum. 11:1 Tunc Holofernes dixit ei : Æquo animo esto, et noli pavere in corde tuo : quoniam ego numquam nocui viro qui voluit servire Nabuchodonosor regi : 11:5 Vivit enim Nabuchodonosor rex terræ, et vivit virtus ejus, quæ est in te ad correptionem omnium animarum errantium : quoniam non solum homines serviunt illi per te, sed et bestiæ agri obtemperant illi. 11:6 Nuntiatur enim animi tui industria universis gentibus, et indicatum est omni sæculo quoniam tu solus bonus et potens es in omni regno ejus : et disciplina tua omnibus provinciis prædicatur. 11:8 Constat enim Deum nostrum sic peccatis offensum, ut mandaverit per prophetas suos ad populum quod tradat eum pro peccatis suis. 11:12 et sancta Domini Dei sui, quæ præcepit Deus non contingi, in frumento, vino, et oleo, hæc cogitaverunt impendere, et volunt consumere quæ nec manibus deberent contingere : ergo quoniam hæc faciunt, certum est quod in perditionem dabuntur. 11:16 quoniam hæc mihi dicta sunt per providentiam Dei, 11:17 et quoniam iratus est illis Deus, hæc ipsa missa sum nuntiare tibi. 12:2 Cui respondit Judith, et dixit : Nunc non potero manducare ex his quæ mihi præcipis tribui, ne veniat super me offensio : ex his autem quæ mihi detuli, manducabo. 12:4 Et dixit Judith : Vivit anima tua, domine meus, quoniam non expendet omnia hæc ancilla tua, donec faciat Deus in manu mea hæc quæ cogitavi. Et induxerunt illam servi ejus in tabernaculum quod præceperat. 12:8 Et ut ascendebat, orabat Dominum Deum Israël ut dirigeret viam ejus ad liberationem populi sui. 12:10 Et factum est, in quarto die Holofernes fecit cœnam servis suis, et dixit ad Vagao eunuchum suum : Vade, et suade Hebræam illam ut sponte consentiat habitare mecum. 12:19 Et accepit, et manducavit et bibit coram ipso ea quæ paraverat illi ancilla ejus. 13:7 dicens : Confirma me, Domine Deus Israël, et respice in hac hora ad opera manuum mearum, ut, sicut promisisti, Jerusalem civitatem tuam erigas : et hoc quod credens per te posse fieri cogitavi, perficiam. 13:8 Et cum hæc dixisset, accessit ad columnam quæ erat ad caput lectuli ejus, et pugionem ejus, qui in ea ligatus pendebat, exsolvit. 13:14 Et factum est cum audissent viri vocem ejus, vocaverunt presbyteros civitatis. 13:17 dixit Judith : Laudate Dominum Deum nostrum, qui non deseruit sperantes in se, 13:25 quia hodie nomen tuum ita magnificavit, ut non recedat laus tua de ore hominum qui memores fuerint virtutis Domini in æternum, pro quibus non pepercisti animæ tuæ propter angustias et tribulationem generis tui, sed subvenisti ruinæ ante conspectum Dei nostri. 13:31 Benedicta tu a Deo tuo in omni tabernaculo Jacob, quoniam in omni gente quæ audierit nomen tuum, magnificabitur super te Deus Israël. 14:9 Porro hi qui in tabernaculo erant, venientes, et ante ingressum cubiculi perstrepentes, excitandi gratia, inquietudinem arte moliebantur, ut non ab excitantibus, sed a sonantibus Holofernes evigilaret. 15:4 Et quoniam Assyrii non adunati, in fugam ibant præcipites : filii autem Israël uno agmine persequentes debilitabant omnes quos invenire potuissent. 15:7 Reliqui autem qui erant in Bethulia, ingressi sunt castra Assyriorum, et prædam quam fugientes Assyrii reliquerant, abstulerunt, et onustati sunt valde. 15:8 Hi vero qui victores reversi sunt ad Bethuliam, omnia quæ erant illorum attulerunt secum, ita ut non esset numerus in pecoribus et jumentis et universis mobilibus eorum, ut a minimo usque ad maximum omnes divites fierent de prædationibus eorum.\ 15:14 Porro autem universa quæ Holofernis peculiaria fuisse probata sunt, dederunt Judith in auro, et argento, et vestibus, et gemmis, et omni supellectili : et tradita sunt omnia illi a populo. 15:15 Et omnes populi gaudebant cum mulieribus, et virginibus, et juvenibus, in organis et citharis. 16:18 Montes a fundamentis movebuntur cum aquis ;/ petræ, sicut cera, liquescent ante faciem tuam./ 16:23 Porro Judith universa vasa bellica Holofernis, quæ dedit illi populus, et conopeum quod ipsa sustulerat de cubili ipsius, obtulit in anathema oblivionis. 16:26 Erat enim virtuti castitas adjuncta, ita ut non cognosceret virum omnibus diebus vitæ suæ, ex quo defunctus est Manasses vir ejus. 16:28 Mansit autem in domo viri sui annos centum quinque, et dimisit abram suam liberam : et defuncta est ac sepulta cum viro suo in Bethulia. @Est 1:1 In diebus Assueri, qui regnavit ab India usque Æthiopiam super centum viginti septem provincias, 1:3 Tertio igitur anno imperii sui fecit grande convivium cunctis principibus et pueris suis, fortissimis Persarum, et Medorum inclytis, et præfectis provinciarum coram se, 1:4 ut ostenderet divitias gloriæ regni sui, ac magnitudinem atque jactantiam potentiæ suæ, multo tempore, centum videlicet et octoginta diebus. 1:5 Cumque implerentur dies convivii, invitavit omnem populum, qui inventus est in Susan, a maximo usque ad minimum : et jussit septem diebus convivium præparari in vestibulo horti, et nemoris quod regio cultu et manu consitum erat. 1:6 Et pendebant ex omni parte tentoria ærii coloris et carbasini ac hyacinthini, sustentata funibus byssinis atque purpureis, qui eburneis circulis inserti erant, et columnis marmoreis fulciebantur. Lectuli quoque aurei et argentei, super pavimentum smaragdino et pario stratum lapide, dispositi erant : quod mira varietate pictura decorabat. 1:7 Bibebant autem qui invitati erant aureis poculis, et aliis atque aliis vasis cibi inferebantur. Vinum quoque, ut magnificentia regia dignum erat, abundans, et præcipuum ponebatur. 1:10 Itaque die septimo, cum rex esset hilarior, et post nimiam potationem incaluisset mero, præcepit Maumam, et Bazatha, et Harbona, et Bagatha, et Abgatha, et Zethar, et Charchas, septem eunuchis qui in conspectu ejus ministrabant, 1:12 Quæ renuit, et ad regis imperium quod per eunuchos mandaverat, venire contempsit. Unde iratus rex, et nimio furore succensus, 1:16 Responditque Mamuchan, audiente rege atque principibus : Non solum regem læsit regina Vasthi, sed et omnes populos et principes qui sunt in cunctis provinciis regis Assueri. 1:18 Atque hoc exemplo omnes principum conjuges Persarum atque Medorum parvipendent imperia maritorum : unde regis justa est indignatio. 1:19 Si tibi placet, egrediatur edictum a facie tua, et scribatur juxta legem Persarum atque Medorum, quam præteriri illicitum est, ut nequaquam ultra Vasthi ingrediatur ad regem, sed regnum illius altera, quæ melior est illa, accipiat. 1:21 Placuit consilium ejus regi et principibus : fecitque rex juxta consilium Mamuchan, 2:2 dixeruntque pueri regis ac ministri ejus : Quærantur regi puellæ virgines ac speciosæ, 2:6 qui translatus fuerat de Jerusalem eo tempore quo Jechoniam regem Juda Nabuchodonosor rex Babylonis transtulerat, 2:7 qui fuit nutritius filiæ fratris sui Edissæ, quæ altero nomine vocabatur Esther, et utrumque parentem amiserat : pulchra nimis, et decora facie. Mortuisque patre ejus ac matre, Mardochæus sibi eam adoptavit in filiam. 2:9 Quæ placuit ei, et invenit gratiam in conspectu illius. Et præcepit eunucho, ut acceleraret mundum muliebrem, et traderet ei partes suas, et septem puellas speciosissimas de domo regis, et tam ipsam quam pedissequas ejus ornaret atque excoleret. 2:12 Cum autem venisset tempus singularum per ordinem puellarum ut intrarent ad regem, expletis omnibus quæ ad cultum muliebrem pertinebant, mensis duodecimus vertebatur : ita dumtaxat, ut sex mensibus oleo ungerentur myrrhino, et aliis sex quibusdam pigmentis et aromatibus uterentur. 2:15 Evoluto autem tempore per ordinem, instabat dies quo Esther filia Abihail fratris Mardochæi, quam sibi adoptaverat in filiam, deberet intrare ad regem. Quæ non quæsivit muliebrem cultum, sed quæcumque voluit Egeus eunuchus custos virginum, hæc ei ad ornatum dedit. Erat enim formosa valde, et incredibili pulchritudine : omnium oculis gratiosa et amabilis videbatur. 2:17 Et adamavit eam rex plus quam omnes mulieres, habuitque gratiam et misericordiam coram eo super omnes mulieres : et posuit diadema regni in capite ejus, fecitque eam regnare in loco Vasthi. 2:20 necdum prodiderat Esther patriam et populum suum, juxta mandatum ejus. Quidquid enim ille præcipiebat, observabat Esther : et ita cuncta faciebat ut eo tempore solita erat, quo eam parvulam nutriebat.\ 2:21 Eo igitur tempore, quo Mardochæus ad regis januam morabatur, irati sunt Bagathan et Thares duo eunuchi regis, qui janitores erant, et in primo palatii limine præsidebant : volueruntque insurgere in regem, et occidere eum. 3:1 Post hæc rex Assuerus exaltavit Aman filium Amadathi, qui erat de stirpe Agag : et posuit solium ejus super omnes principes quos habebat. 3:2 Cunctique servi regis, qui in foribus palatii versabantur, flectebant genua, et adorabant Aman : sic enim præceperat eis imperator : solus Mardochæus non flectebat genu, neque adorabat eum. 3:3 Cui dixerunt pueri regis, qui ad fores palatii præsidebant : Cur præter ceteros non observas mandatum regis ? 3:7 Mense primo (cujus vocabulum est Nisan), anno duodecimo regni Assueri, missa est sors in urnam, quæ hebraice dicitur phur, coram Aman, quo die et quo mense gens Judæorum deberet interfici : et exivit mensis duodecimus, qui vocatur Adar. 3:8 Dixitque Aman regi Assuero : Est populus per omnes provincias regni tui dispersus, et a se mutuo separatus, novis utens legibus et cæremoniis, insuper et regis scita contemnens : et optime nosti quod non expediat regno tuo ut insolescat per licentiam. 3:12 Vocatique sunt scribæ regis mense primo Nisan, tertiadecima die ejusdem mensis : et scriptum est, ut jusserat Aman, ad omnes satrapas regis, et judices provinciarum, diversarumque gentium, ut quæque gens legere poterat et audire pro varietate linguarum ex nomine regis Assueri : et litteræ signatæ ipsius annulo 3:13 missæ sunt per cursores regis ad universas provincias, ut occiderent atque delerent omnes Judæos, a puero usque ad senem, parvulos et mulieres, uno die, hoc est tertiodecimo mensis duodecimi, qui vocatur Adar ; et bona eorum diriperent. 4:7 qui indicavit ei omnia quæ acciderant : quomodo Aman promisisset ut in thesauros regis pro Judæorum nece inferret argentum. 4:8 Exemplar quoque edicti, quod pendebat in Susan, dedit ei, ut reginæ ostenderet, et moneret eam ut intraret ad regem et deprecaretur eum pro populo suo.\ 4:9 Regressus Athach, nuntiavit Esther omnia quæ Mardochæus dixerat. 4:14 si enim nunc silueris, per aliam occasionem liberabuntur Judæi : et tu, et domus patris tui, peribitis. Et quis novit utrum idcirco ad regnum veneris, ut in tali tempore parareris ? 4:16 Vade, et congrega omnes Judæos quos in Susan repereris, et orate pro me. Non comedatis et non bibatis tribus diebus et tribus noctibus : et ego cum ancillis meis similiter jejunabo, et tunc ingrediar ad regem contra legem faciens, non vocata, tradensque me morti et periculo. 4:17 Ivit itaque Mardochæus, et fecit omnia quæ ei Esther præceperat. 5:4 At illa respondit : Si regi placet, obsecro ut venias ad me hodie, et Aman tecum, ad convivium quod paravi. 5:5 Statimque rex : Vocate, inquit, cito Aman ut Esther obediat voluntati. Venerunt itaque rex et Aman ad convivium, quod eis regina paraverat. 5:6 Dixitque ei rex, postquam vinum biberat abundanter : Quid petis ut detur tibi ? et pro qua re postulas ? etiam si dimidiam partem regni mei petieris, impetrabis. 5:10 et dissimulata ira reversus in domum suam, convocavit ad se amicos suos, et Zares uxorem suam, 6:2 ventum est ad illum locum ubi scriptum erat quomodo nuntiasset Mardochæus insidias Bagathan et Thares eunuchorum, regem Assuerum jugulare cupientium. 6:4 Statimque rex : Quis est, inquit, in atrio ? Aman quippe interius atrium domus regiæ intraverat, ut suggereret regi, et juberet Mardochæum affigi patibulo, quod ei fuerat præparatum. 6:6 Cumque esset ingressus, ait illi : Quid debet fieri viro, quem rex honorare desiderat ? Cogitans autem in corde suo Aman, et reputans quod nullum alium rex, nisi se, vellet honorare, 6:8 debet indui vestibus regiis, et imponi super equum, qui de sella regis est, et accipere regium diadema super caput suum : 6:9 et primus de regiis principibus ac tyrannis teneat equum ejus, et per plateam civitatis incedens clamet, et dicat : Sic honorabitur, quemcumque voluerit rex honorare. 6:13 narravitque Zares uxori suæ, et amicis, omnia quæ evenissent sibi. Cui responderunt sapientes quos habebat in consilio, et uxor ejus : Si de semine Judæorum est Mardochæus, ante quem cadere cœpisti, non poteris ei resistere, sed cades in conspectu ejus. 7:5 Respondensque rex Assuerus, ait : Quis est iste, et cujus potentiæ, ut hæc audeat facere ? 7:8 Qui cum reversus esset de horto nemoribus consito, et intrasset convivii locum, reperit Aman super lectulum corruisse in quo jacebat Esther, et ait : Etiam reginam vult opprimere, me præsente, in domo mea. Necdum verbum de ore regis exierat, et statim operuerunt faciem ejus. 7:9 Dixitque Harbona, unus de eunuchis, qui stabant in ministerio regis : En lignum quod paraverat Mardochæo, qui locutus est pro rege, stat in domo Aman, habens altitudinis quinquaginta cubitos. Cui dixit rex : Appendite eum in eo. 8:3 Nec his contenta, procidit ad pedes regis, flevitque, et locuta ad eum oravit ut malitiam Aman Agagitæ, et machinationes ejus pessimas quas excogitaverat contra Judæos, juberet irritas fieri. 8:5 et ait : Si placet regi, et si inveni gratiam in oculis ejus, et deprecatio mea non ei videtur esse contraria, obsecro ut novis epistolis, veteres Aman litteræ, insidiatoris et hostis Judæorum, quibus eos in cunctis regis provinciis perire præceperat, corrigantur. 8:8 Scribite ergo Judæis, sicut vobis placet, regis nomine, signantes litteras annulo meo. Hæc enim consuetudo erat, ut epistolis, quæ ex regis nomine mittebantur et illius annulo signatæ erant, nemo auderet contradicere. 8:9 Accitisque scribis et librariis regis (erat autem tempus tertii mensis, qui appellatur Siban) vigesima et tertia die illius scriptæ sunt epistolæ, ut Mardochæus voluerat, ad Judæos, et ad principes, procuratoresque et judices, qui centum viginti septem provinciis ab India usque ad Æthiopiam præsidebant : provinciæ atque provinciæ, populo et populo juxta linguas et litteras suas, et Judæis, prout legere poterant et audire.\ 8:13 Summaque epistolæ hæc fuit, ut in omnibus terris ac populis qui regis Assueri subjacebant imperio, notum fieret paratos esse Judæos ad capiendam vindictam de hostibus suis. 8:15 Mardochæus autem de palatio et de conspectu regis egrediens, fulgebat vestibus regiis, hyacinthinis videlicet et æriis, coronam auream portans in capite, et amictus serico pallio atque purpureo. Omnisque civitas exultavit atque lætata est. 9:3 Nam et provinciarum judices, et duces, et procuratores, omnisque dignitas quæ singulis locis ac operibus præerat, extollebant Judæos timore Mardochæi, 9:9 et Phermesta, et Arisai, et Aridai, et Jezatha. 9:16 Sed et per omnes provincias quæ ditioni regis subjacebant, pro animabus suis steterunt Judæi, interfectis hostibus ac persecutoribus suis : in tantum ut septuaginta quinque millia occisorum implerentur, et nullus de substantiis eorum quidquam contingeret. 9:17 Dies autem tertiusdecimus mensis Adar primus apud omnes interfectionis fuit, et quartadecima die cædere desierunt. Quem constituerunt esse solemnem, ut in eo omni tempore deinceps vacarent epulis, gaudio, atque conviviis. 9:20 Scripsit itaque Mardochæus omnia hæc, et litteris comprehensa misit ad Judæos qui in omnibus regis provinciis morabantur, tam in vicino positis, quam procul, 9:24 Aman enim, filius Amadathi stirpis Agag, hostis et adversarius Judæorum, cogitavit contra eos malum, ut occideret illos atque deleret : et misit phur, quod nostra lingua vertitur in sortem. 9:25 Et postea ingressa est Esther ad regem, obsecrans ut conatus ejus litteris regis irriti fierent, et malum quod contra Judæos cogitaverat, reverteretur in caput ejus. Denique et ipsum et filios ejus affixerunt cruci, 9:26 atque ex illo tempore dies isti appellati sunt phurim, id est sortium : eo quod phur, id est sors, in urnam missa fuerit. Et cuncta quæ gesta sunt, epistolæ, id est, libri hujus volumine, continentur : 9:27 quæque sustinuerunt, et quæ deinceps immutata sunt, susceperunt Judæi super se et semen suum, et super cunctos qui religioni eorum voluerunt copulari, ut nulli liceat duos hos dies absque solemnitate transigere, quos scriptura testatur, et certa expetunt tempora, annis sibi jugiter succedentibus. 9:28 Isti sunt dies, quos nulla umquam delebit oblivio, et per singulas generationes cunctæ in toto orbe provinciæ celebrabunt : nec est ulla civitas, in qua dies phurim, id est sortium, non observentur a Judæis, et ab eorum progenie, quæ his cæremoniis obligata est. 9:29 Scripseruntque Esther regina filia Abihail, et Mardochæus Judæus, etiam secundam epistolam, ut omni studio dies ista solemnis sanciretur in posterum : 9:30 et miserunt ad omnes Judæos qui in centum viginti septem provinciis regis Assueri versabantur, ut haberent pacem, et susciperent veritatem, 9:32 et omnia quæ libri hujus, qui vocatur Esther, historia continentur. 10:1 Rex vero Assuerus omnem terram et cunctas maris insulas fecit tributarias : 10:3 et quomodo Mardochæus judaici generis secundus a rege Assuero fuerit, et magnus apud Judæos, et acceptabilis plebi fratrum suorum, quærens bona populo suo, et loquens ea quæ ad pacem seminis sui pertinerent.\ 10:5 Recordatus sum somnii quod videram, hæc eadem significantis : nec eorum quidquam irritum fuit. 10:6 Parvus fons, qui crevit in fluvium, et in lucem solemque conversus est, et in aquas plurimas redundavit : Esther est quam rex accepit uxorem, et voluit esse reginam. 10:13 Et observabuntur dies isti in mense Adar quartadecima et quintadecima die ejusdem mensis, cum omni studio et gaudio, in unum cœtum populi congregati, in cunctas deinceps generationes populi Israël. 11:1 Anno quarto regnantibus Ptolemæo et Cleopatra, attulerunt Dosithæus, qui se sacerdotem et Levitici generis ferebat, et Ptolemæus filius ejus, hanc epistolam phurim, quam dixerunt interpretatum esse Lysimachum Ptolemæi filium in Jerusalem. 11:4 Erat autem de eo numero captivorum, quos transtulerat Nabuchodonosor rex Babylonis de Jerusalem cum Jechonia rege Juda. 11:5 Et hoc ejus somnium fuit : apparuerunt voces, et tumultus, et tonitrua, et terræmotus, et conturbatio super terram : 11:12 Quod cum vidisset Mardochæus, et surrexisset de strato, cogitabat quid Deus facere vellet : et fixum habebat in animo, scire cupiens quid significaret somnium. 12:6 Aman vero filius Amadathi Bugæus erat gloriosissimus coram rege, et voluit nocere Mardochæo et populo ejus pro duobus eunuchis regis qui fuerant interfecti. Et diripuerunt bona, vel substantias eorum. Epistolæ autem hoc exemplar fuit. 13:1 Rex maximus Artaxerxes ab India usque Æthiopiam, centum viginti septem provinciarum principibus et ducibus qui ejus imperio subjecti sunt, salutem. 13:4 indicavit mihi in toto orbe terrarum populum esse dispersum, qui novis uteretur legibus, et, contra omnium gentium consuetudinem faciens, regum jussa contemneret, et universarum concordiam nationum sua dissensione violaret. 13:5 Quod cum didicissemus, videntes unam gentem rebellem adversus omne hominum genus perversis uti legibus, nostrisque jussionibus contraire, et turbare subjectarum nobis provinciarum pacem atque concordiam, 13:7 ut nefarii homines uno die ad inferos descendentes, reddant imperio nostro pacem, quam turbaverant. Pergensque Mardochæus, fecit omnia quæ ei mandaverat Esther.\ 14:1 Esther quoque regina confugit ad Dominum, pavens periculum quod imminebat. 14:11 Ne tradas, Domine, sceptrum tuum his, qui non sunt, ne rideant ad ruinam nostram : sed converte consilium eorum super eos, et eum qui in nos cœpit sævire, disperde. 14:12 Memento, Domine, et ostende te nobis in tempore tribulationis nostræ, et da mihi fiduciam, Domine rex deorum, et universæ potestatis : 14:13 tribue sermonem compositum in ore meo in conspectu leonis, et transfer cor illius in odium hostis nostri, ut et ipse pereat, et ceteri qui ei consentiunt. 14:14 Nos autem libera manu tua, et adjuva me, nullum aliud auxilium habentem nisi te, Domine, qui habes omnium scientiam, 14:19 Deus fortis super omnes, exaudi vocem eorum qui nullam aliam spem habent, et libera nos de manu iniquorum, et erue me a timore meo. 15:8 Ipsa autem roseo colore vultum perfusa, et gratis ac nitentibus oculis, tristem celabat animum, et nimio timore contractum. 15:9 Ingressa igitur cuncta per ordinem ostia, stetit contra regem, ubi ille residebat super solium regni sui, indutus vestibus regiis, auroque fulgens, et pretiosis lapidibus : eratque terribilis aspectu. 15:11 Convertitque Deus spiritum regis in mansuetudinem, et festinus ac metuens exilivit de solio, et sustentans eam ulnis suis donec rediret ad se, his verbis blandiebatur : 16:1 Rex magnus Artaxerxes ab India usque Æthiopiam, centum viginti septem provinciarum ducibus ac principibus qui nostræ jussioni obediunt, salutem dicit. 16:3 et non solum subjectos regibus nituntur opprimere, sed datam sibi gloriam non ferentes, in ipsos qui dederunt, moliuntur insidias. 16:5 Et in tantum vesaniæ proruperunt, ut eos qui credita sibi officia diligenter observant, et ita cuncta agunt ut omnium laude digni sint, mendaciorum cuniculis conentur subvertere, 16:7 Quæ res et ex veteribus probatur historiis, et ex his quæ geruntur quotidie, quomodo malis quorumdam suggestionibus regum studia depraventur. 16:10 Et ut manifestius quod dicimus intelligatis, Aman filius Amadathi, et animo et gente Macedo, alienusque a Persarum sanguine, et pietatem nostram sua crudelitate commaculans, peregrinus a nobis susceptus est : 16:16 et filios altissimi et maximi semperque viventis Dei, cujus beneficio et patribus nostris et nobis regnum est traditum, et usque hodie custoditur. 16:20 Quibus debetis esse adminiculo, ut eos qui se ad necem eorum paraverant, possint interficere tertiadecima die mensis duodecimi, qui vocatur Adar. 16:22 Unde et vos inter ceteros festos dies, hanc habetote diem, et celebrate eam cum omni lætitia, ut et in posterum cognoscatur, 16:23 omnes qui fideliter Persis obediunt, dignam pro fide recipere mercedem ; qui autem insidiantur regno eorum, perire pro scelere. 16:24 Omnis autem provincia et civitas quæ noluerit solemnitatis hujus esse particeps, gladio et igne pereat, et sic deleatur, ut non solum hominibus, sed etiam bestiis invia sit in sempiternum, pro exemplo contemptus et inobedientiæ. @Job 1:1 Vir erat in terra Hus, nomine Job : et erat vir ille simplex, et rectus, ac timens Deum, et recedens a malo. 1:5 Cumque in orbem transissent dies convivii, mittebat ad eos Job, et sanctificabat illos : consurgensque diluculo, offerebat holocausta pro singulis. Dicebat enim : Ne forte peccaverint filii mei, et benedixerint Deo in cordibus suis. Sic faciebat Job cunctis diebus.\ 1:10 nonne tu vallasti eum, ac domum ejus, universamque substantiam per circuitum ; operibus manuum ejus benedixisti, et possessio ejus crevit in terra ? 1:11 sed extende paululum manum tuam et tange cuncta quæ possidet, nisi in faciem benedixerit tibi. 1:12 Dixit ergo Dominus ad Satan : Ecce universa quæ habet in manu tua sunt : tantum in eum ne extendas manum tuam. Egressusque est Satan a facie Domini. 1:14 nuntius venit ad Job, qui diceret : Boves arabant, et asinæ pascebantur juxta eos : 1:15 et irruerunt Sabæi, tuleruntque omnia, et pueros percusserunt gladio : et evasi ego solus, ut nuntiarem tibi. 1:16 Cumque adhuc ille loqueretur, venit alter, et dixit : Ignis Dei cecidit e cælo, et tactas oves puerosque consumpsit : et effugi ego solus, ut nuntiarem tibi. 1:19 repente ventus vehemens irruit a regione deserti, et concussit quatuor angulos domus : quæ corruens oppressit liberos tuos, et mortui sunt : et effugi ego solus, ut nuntiarem tibi. 1:20 Tunc surrexit Job, et scidit vestimenta sua : et tonso capite corruens in terram, adoravit, 2:3 Et dixit Dominus ad Satan : Numquid considerasti servum meum Job, quod non sit ei similis in terra, vir simplex et rectus, ac timens Deum, et recedens a malo, et adhuc retinens innocentiam ? tu autem commovisti me adversus eum, ut affligerem eum frustra. 2:5 alioquin mitte manum tuam, et tange os ejus et carnem, et tunc videbis quod in faciem benedicat tibi. 2:6 Dixit ergo Dominus ad Satan : Ecce in manu tua est : verumtamen animam illius serva. 2:10 Qui ait ad illam : Quasi una de stultis mulieribus locuta es : si bona suscepimus de manu Dei, mala quare non suscipiamus ? In omnibus his non peccavit Job labiis suis.\ 2:12 Cumque elevassent procul oculos suos, non cognoverunt eum, et exclamantes ploraverunt, scissisque vestibus sparserunt pulverem super caput suum in cælum. 2:13 Et sederunt cum eo in terra septem diebus et septem noctibus : et nemo loquebatur ei verbum : videbant enim dolorem esse vehementem. 3:3 [Pereat dies in qua natus sum,/ et nox in qua dictum est : Conceptus est homo./ 3:4 Dies ille vertatur in tenebras :/ non requirat eum Deus desuper,/ et non illustretur lumine./ 3:20 Quare misero data est lux,/ et vita his qui in amaritudine animæ sunt :/ 3:21 qui expectant mortem, et non venit,/ quasi effodientes thesaurum ;/ 3:23 viro cujus abscondita est via/ et circumdedit eum Deus tenebris ?/ 3:24 Antequam comedam, suspiro ;/ et tamquam inundantes aquæ, sic rugitus meus :/ 3:26 Nonne dissimulavi ? nonne silui ? nonne quievi ?/ et venit super me indignatio.] 4:4 vacillantes confirmaverunt sermones tui,/ et genua trementia confortasti./ 4:6 Ubi est timor tuus, fortitudo tua,/ patientia tua, et perfectio viarum tuarum ?/ 4:7 Recordare, obsecro te, quis umquam innocens periit ?/ aut quando recti deleti sunt ?/ 4:19 quanto magis hi qui habitant domos luteas,/ qui terrenum habent fundamentum,/ consumentur velut a tinea ?/ 5:3 Ego vidi stultum firma radice,/ et maledixi pulchritudini ejus statim./ 5:8 Quam ob rem ego deprecabor Dominum,/ et ad Deum ponam eloquium meum :/ 5:17 Beatus homo qui corripitur a Deo :/ increpationem ergo Domini ne reprobes :/ 5:27 Ecce hoc, ut investigavimus, ita est :/ quod auditum, mente pertracta.] 6:2 [Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui,/ et calamitas quam patior, in statera !/ 6:3 Quasi arena maris hæc gravior appareret ;/ unde et verba mea dolore sunt plena :/ 6:4 quia sagittæ Domini in me sunt,/ quarum indignatio ebibit spiritum meum ;/ et terrores Domini militant contra me./ 6:9 et qui cœpit, ipse me conterat ;/ solvat manum suam, et succidat me ?/ 6:13 Ecce non est auxilium mihi in me,/ et necessarii quoque mei recesserunt a me./ 6:15 Fratres mei præterierunt me,/ sicut torrens qui raptim transit in convallibus./ 6:19 Considerate semitas Thema, itinera Saba,/ et expectate paulisper./ 6:20 Confusi sunt, quia speravi :/ venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt./ 6:24 Docete me, et ego tacebo :/ et si quid forte ignoravi, instruite me./ 6:28 Verumtamen quod cœpistis explete :/ præbete aurem, et videte an mentiar./ 7:1 [Militia est vita hominis super terram,/ et sicut dies mercenarii dies ejus./ 7:5 Induta est caro mea putredine,/ et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est./ 7:6 Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur,/ et consumpti sunt absque ulla spe./ 7:11 Quapropter et ego non parcam ori meo :/ loquar in tribulatione spiritus mei ;/ confabulabor cum amaritudine animæ meæ./ 7:13 Si dixero : Consolabitur me lectulus meus,/ et relevabor loquens mecum in strato meo :/ 7:16 Desperavi : nequaquam ultra jam vivam :/ parce mihi, nihil enim sunt dies mei./ 7:20 Peccavi ; quid faciam tibi, o custos hominum ?/ quare posuisti me contrarium tibi,/ et factus sum mihimetipsi gravis ?/ 7:21 Cur non tollis peccatum meum,/ et quare non aufers iniquitatem meam ?/ ecce nunc in pulvere dormiam,/ et si mane me quæsieris, non subsistam.] 8:5 tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum,/ et Omnipotentem fueris deprecatus ;/ 8:6 si mundus et rectus incesseris :/ statim evigilabit ad te,/ et pacatum reddet habitaculum justitiæ tuæ,/ 8:7 in tantum ut si priora tua fuerint parva,/ et novissima tua multiplicentur nimis./ 8:8 Interroga enim generationem pristinam,/ et diligenter investiga patrum memoriam/ 8:9 (hesterni quippe sumus, et ignoramus,/ quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram),/ 8:10 et ipsi docebunt te, loquentur tibi,/ et de corde suo proferent eloquia./ 8:19 Hæc est enim lætitia viæ ejus,/ ut rursum de terra alii germinentur./ 9:15 qui etiam si habuero quippiam justum, non respondebo :/ sed meum judicem deprecabor./ 9:24 Terra data est in manus impii ;/ vultum judicum ejus operit./ Quod si non ille est, quis ergo est ?/ 9:26 Pertransierunt quasi naves poma portantes ;/ sicut aquila volans ad escam./ 9:27 Cum dixero : Nequaquam ita loquar :/ commuto faciem meam, et dolore torqueor./ 9:30 Si lotus fuero quasi aquis nivis,/ et fulserint velut mundissimæ manus meæ,/ 10:1 [Tædet animam meam vitæ meæ ;/ dimittam adversum me eloquium meum :/ loquar in amaritudine animæ meæ./ 10:8 Manus tuæ fecerunt me,/ et plasmaverunt me totum in circuitu :/ et sic repente præcipitas me ?/ 10:18 Quare de vulva eduxisti me ?/ qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret./ 10:20 Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi ?/ dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,/ 10:22 terram miseriæ et tenebrarum,/ ubi umbra mortis et nullus ordo,/ sed sempiternus horror inhabitat.] 11:6 ut ostenderet tibi secreta sapientiæ,/ et quod multiplex esset lex ejus :/ et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo/ quam meretur iniquitas tua !/ 11:9 Longior terra mensura ejus,/ et latior mari./ 11:16 Miseriæ quoque oblivisceris,/ et quasi aquarum quæ præterierunt recordaberis./ 11:18 Et habebis fiduciam, proposita tibi spe :/ et defossus securus dormies./ 11:20 Oculi autem impiorum deficient,/ et effugium peribit ab eis :/ et spes illorum abominatio animæ.] 12:4 Qui deridetur ab amico suo, sicut ego,/ invocabit Deum, et exaudiet eum :/ deridetur enim justi simplicitas./ 12:5 Lampas contempta apud cogitationes divitum/ parata ad tempus statutum./ 12:8 Loquere terræ, et respondebit tibi,/ et narrabunt pisces maris./ 12:11 Nonne auris verba dijudicat ?/ et fauces comedentis, saporem ?/ 12:19 Ducit sacerdotes inglorios,/ et optimates supplantat :/ 12:24 Qui immutat cor principum populi terræ,/ et decipit eos ut frustra incedant per invium :/ 12:25 palpabunt quasi in tenebris, et non in luce,/ et errare eos faciet quasi ebrios.] 13:3 Sed tamen ad Omnipotentem loquar,/ et disputare cum Deo cupio :/ 13:5 Atque utinam taceretis,/ ut putaremini esse sapientes./ 13:8 numquid faciem ejus accipitis,/ et pro Deo judicare nitimini ?/ 13:23 Quantas habeo iniquitates et peccata ?/ scelera mea et delicta ostende mihi./ 13:27 Posuisti in nervo pedem meum,/ et observasti omnes semitas meas,/ et vestigia pedum meorum considerasti :/ 14:1 [Homo natus de muliere, brevi vivens tempore,/ repletur multis miseriis./ 14:12 sic homo, cum dormierit, non resurget :/ donec atteratur cælum, non evigilabit,/ nec consurget de somno suo./ 14:13 Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno protegas me,/ et abscondas me donec pertranseat furor tuus,/ et constituas mihi tempus in quo recorderis mei ?/ 14:14 Putasne mortuus homo rursum vivat ?/ cunctis diebus quibus nunc milito, expecto/ donec veniat immutatio mea./ 14:16 Tu quidem gressus meos dinumerasti :/ sed parce peccatis meis./ 15:2 [Numquid sapiens respondebit quasi in ventum loquens,/ et implebit ardore stomachum suum ?/ 15:4 Quantum in te est, evacuasti timorem,/ et tulisti preces coram Deo./ 15:6 Condemnabit te os tuum, et non ego :/ et labia tua respondebunt tibi./ 15:17 Ostendam tibi : audi me :/ quod vidi, narrabo tibi./ 15:31 Non credet, frustra errore deceptus,/ quod aliquo pretio redimendus sit./ 15:35 Concepit dolorem, et peperit iniquitatem,/ et uterus ejus præparat dolos.] 16:4 Poteram et ego similia vestri loqui,/ atque utinam esset anima vestra pro anima mea :/ 16:5 consolarer et ego vos sermonibus,/ et moverem caput meum super vos ;/ 16:6 roborarem vos ore meo,/ et moverem labia mea, quasi parcens vobis./ 16:11 Aperuerunt super me ora sua,/ et exprobrantes percusserunt maxillam meam :/ satiati sunt pœnis meis./ 16:14 Circumdedit me lanceis suis ;/ convulneravit lumbos meos :/ non pepercit, et effudit in terra viscera mea./ 16:20 ecce enim in cælo testis meus,/ et conscius meus in excelsis./ 16:21 Verbosi amici mei :/ ad Deum stillat oculus meus :/ 16:22 atque utinam sic judicaretur vir cum Deo,/ quomodo judicatur filius hominis cum collega suo./ 16:23 Ecce enim breves anni transeunt,/ et semitam per quam non revertar ambulo.] 17:1 [Spiritus meus attenuabitur ;/ dies mei breviabuntur :/ et solum mihi superest sepulchrum./ 17:11 Dies mei transierunt ;/ cogitationes meæ dissipatæ sunt,/ torquentes cor meum./ 17:13 Si sustinuero, infernus domus mea est,/ et in tenebris stravi lectulum meum./ 17:14 Putredini dixi : Pater meus es ;/ Mater mea, et soror mea, vermibus./ 17:16 In profundissimum infernum descendent omnia mea :/ putasne saltem ibi erit requies mihi ?] 18:6 Lux obtenebrescet in tabernaculo illius,/ et lucerna quæ super eum est extinguetur./ 18:13 Devoret pulchritudinem cutis ejus ;/ consumat brachia illius primogenita mors./ 18:14 Avellatur de tabernaculo suo fiducia ejus,/ et calcet super eum, quasi rex, interitus./ 18:15 Habitent in tabernaculo illius socii ejus qui non est ;/ aspergatur in tabernaculo ejus sulphur./ 19:4 Nempe etsi ignoravi,/ mecum erit ignorantia mea./ 19:7 Ecce clamabo, vim patiens, et nemo audiet ;/ vociferabor, et non est qui judicet./ 19:21 Miseremini mei, miseremini mei saltem vos, amici mei,/ quia manus Domini tetigit me./ 19:23 Quis mihi tribuat ut scribantur sermones mei ?/ quis mihi det ut exarentur in libro/ 19:26 et rursum circumdabor pelle mea,/ et in carne mea videbo Deum meum :/ 19:27 quem visurus sum ego ipse,/ et oculi mei conspecturi sunt, et non alius :/ reposita est hæc spes mea in sinu meo./ 20:21 Non remansit de cibo ejus,/ et propterea nihil permanebit de bonis ejus./ 20:23 Utinam impleatur venter ejus,/ ut emittat in eum iram furoris sui,/ et pluat super illum bellum suum./ 20:26 Omnes tenebræ absconditæ sunt in occultis ejus ;/ devorabit eum ignis qui non succenditur :/ affligetur relictus in tabernaculo suo./ 21:3 Sustinete me, et ego loquar :/ et post mea, si videbitur, verba, ridete./ 21:8 Semen eorum permanet coram eis :/ propinquorum turba et nepotum in conspectu eorum./ 22:3 Quid prodest Deo, si justus fueris ?/ aut quid ei confers, si immaculata fuerit via tua ?/ 22:4 Numquid timens arguet te,/ et veniet tecum in judicium,/ 22:5 et non propter malitiam tuam plurimam,/ et infinitas iniquitates tuas ?/ 22:11 Et putabas te tenebras non visurum,/ et impetu aquarum inundantium non oppressum iri ?/ 22:12 an non cogitas quod Deus excelsior cælo sit,/ et super stellarum verticem sublimetur ?/ 22:17 Qui dicebant Deo : Recede a nobis :/ et quasi nihil posset facere Omnipotens, æstimabant eum,/ 22:18 cum ille implesset domos eorum bonis :/ quorum sententia procul sit a me./ 23:8 Si ad orientem iero, non apparet ;/ si ad occidentem, non intelligam eum./ 23:9 Si ad sinistram, quid agam ? non apprehendam eum ;/ si me vertam ad dexteram, non videbo illum./ 23:13 Ipse enim solus est, et nemo avertere potest cogitationem ejus :/ et anima ejus quodcumque voluit, hoc fecit./ 24:2 Alii terminos transtulerunt ;/ diripuerunt greges, et paverunt eos./ 24:14 Mane primo consurgit homicida ;/ interficit egenum et pauperem :/ per noctem vero erit quasi fur./ 24:16 Perfodit in tenebris domos,/ sicut in die condixerant sibi,/ et ignoraverunt lucem./ 24:20 Obliviscatur ejus misericordia ; dulcedo illius vermes :/ non sit in recordatione,/ sed conteratur quasi lignum infructuosum./ 25:6 quanto magis homo putredo,/ et filius hominis vermis ?] 26:3 Cui dedisti consilium ?/ forsitan illi qui non habet sapientiam :/ et prudentiam tuam ostendisti plurimam./ 27:7 Sit ut impius, inimicus meus,/ et adversarius meus quasi iniquus./ 27:11 Docebo vos per manum Dei quæ Omnipotens habeat,/ nec abscondam./ 27:12 Ecce vos omnes nostis :/ et quid sine causa vana loquimini ?/ 27:20 Apprehendet eum quasi aqua inopia :/ nocte opprimet eum tempestas./ 28:3 Tempus posuit tenebris,/ et universorum finem ipse considerat :/ lapidem quoque caliginis et umbram mortis./ 28:4 Dividit torrens a populo peregrinante/ eos quos oblitus est pes egentis hominis, et invios./ 28:5 Terra de qua oriebatur panis,/ in loco suo igni subversa est./ 28:9 Ad silicem extendit manum suam :/ subvertit a radicibus montes./ 28:16 Non conferetur tinctis Indiæ coloribus,/ nec lapidi sardonycho pretiosissimo vel sapphiro./ 28:28 Et dixit homini : Ecce timor Domini, ipsa est sapientia ;/ et recedere a malo, intelligentia.] 29:3 Quando splendebat lucerna ejus super caput meum,/ et ad lumen ejus ambulabam in tenebris :/ 29:11 Auris audiens beatificabat me,/ et oculus videns testimonium reddebat mihi :/ 29:24 Siquando ridebam ad eos, non credebant :/ et lux vultus mei non cadebat in terram./ 30:5 qui de convallibus ista rapientes,/ cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant./ 30:6 In desertis habitabant torrentium,/ et in cavernis terræ, vel super glaream :/ 30:13 Dissipaverunt itinera mea ;/ insidiati sunt mihi, et prævaluerunt :/ et non fuit qui ferret auxilium./ 30:15 Redactus sum in nihilum :/ abstulisti quasi ventus desiderium meum,/ et velut nubes pertransiit salus mea./ 30:22 Elevasti me, et quasi super ventum ponens ;/ elisisti me valide./ 30:28 Mœrens incedebam sine furore ;/ consurgens, in turba clamabam./ 31:8 seram, et alius comedat,/ et progenies mea eradicetur./ 31:15 Numquid non in utero fecit me, qui et illum operatus est,/ et formavit me in vulva unus ?/ 31:16 Si negavi quod volebant pauperibus,/ et oculos viduæ expectare feci ;/ 31:18 (quia ab infantia mea crevit mecum miseratio,/ et de utero matris meæ egressa est mecum) ;/ 31:19 si despexi pereuntem, eo quod non habuerit indumentum,/ et absque operimento pauperem ;/ 31:20 si non benedixerunt mihi latera ejus,/ et de velleribus ovium mearum calefactus est ;/ 31:21 si levavi super pupillum manum meam,/ etiam cum viderem me in porta superiorem :/ 31:24 Si putavi aurum robur meum,/ et obrizo dixi : Fiducia mea ;/ 31:25 si lætatus sum super multis divitiis meis,/ et quia plurima reperit manus mea ;/ 31:32 foris non mansit peregrinus :/ ostium meum viatori patuit./ 31:33 Si abscondi quasi homo peccatum meum,/ et celavi in sinu meo iniquitatem meam ;/ 32:2 Et iratus indignatusque est Eliu filius Barachel Buzites, de cognatione Ram : iratus est autem adversum Job, eo quod justum se esse diceret coram Deo. 32:6 Respondensque Eliu filius Barachel Buzites, dixit : [Junior sum tempore, vos autem antiquiores :/ idcirco, demisso capite,/ veritus sum vobis indicare meam sententiam./ 32:10 Ideo dicam : Audite me :/ ostendam vobis etiam ego meam sapientiam./ 32:11 Expectavi enim sermones vestros ;/ audivi prudentiam vestram,/ donec disceptaremini sermonibus ;/ 33:9 Mundus sum ego, et absque delicto :/ immaculatus, et non est iniquitas in me./ 33:12 Hoc est ergo in quo non es justificatus :/ respondebo tibi, quia major sit Deus homine./ 33:18 eruens animam ejus a corruptione,/ et vitam illius ut non transeat in gladium./ 33:27 Respiciet homines, et dicet : Peccavi,/ et vere deliqui, et ut eram dignus, non recepi./ 33:31 Attende, Job, et audi me :/ et tace, dum ego loquor./ 34:6 In judicando enim me mendacium est :/ violenta sagitta mea absque ullo peccato./ 34:7 Quis est vir ut est Job,/ qui bibit subsannationem quasi aquam :/ 34:10 Ideo, viri cordati, audite me :/ absit a Deo impietas,/ et ab Omnipotente iniquitas./ 34:19 qui non accipit personas principum,/ nec cognovit tyrannum cum disceptaret contra pauperem :/ opus enim manuum ejus sunt universi./ 34:20 Subito morientur, et in media nocte turbabuntur populi :/ et pertransibunt, et auferent violentum absque manu./ 34:26 Quasi impios percussit eos/ in loco videntium :/ 34:32 Si erravi, tu doce me ;/ si iniquitatem locutus sum, ultra non addam./ 35:10 Et non dixit : Ubi est Deus qui fecit me,/ qui dedit carmina in nocte ;/ 35:12 Ibi clamabunt, et non exaudiet,/ propter superbiam malorum./ 36:7 Non auferet a justo oculos suos :/ et reges in solio collocat in perpetuum,/ et illi eriguntur./ 36:28 qui de nubibus fluunt/ quæ prætexunt cuncta desuper./ 37:4 Post eum rugiet sonitus ;/ tonabit voce magnitudinis suæ :/ et non investigabitur, cum audita fuerit vox ejus./ 37:5 Tonabit Deus in voce sua mirabiliter,/ qui facit magna et inscrutabilia ;/ 37:6 qui præcipit nivi ut descendat in terram,/ et hiemis pluviis, et imbri fortitudinis suæ ;/ 37:13 sive in una tribu, sive in terra sua,/ sive in quocumque loco misericordiæ suæ/ eas jusserit inveniri./ 38:6 Super quo bases illius solidatæ sunt ?/ aut quis demisit lapidem angularem ejus,/ 38:13 Et tenuisti concutiens extrema terræ,/ et excussisti impios ex ea ?/ 38:14 Restituetur ut lutum signaculum,/ et stabit sicut vestimentum :/ 38:15 auferetur ab impiis lux sua,/ et brachium excelsum confringetur./ 38:16 Numquid ingressus es profunda maris,/ et in novissimis abyssi deambulasti ?/ 38:26 ut plueret super terram absque homine in deserto,/ ubi nullus mortalium commoratur ;/ 38:37 Quis enarrabit cælorum rationem ?/ et concentum cæli quis dormire faciet ?/ 39:1 [Numquid nosti tempus partus ibicum in petris,/ vel parturientes cervas observasti ?/ 39:17 Privavit enim eam Deus sapientia,/ nec dedit illi intelligentiam./ 39:21 Terram ungula fodit ; exultat audacter :/ in occursum pergit armatis./ 39:23 Super ipsum sonabit pharetra ;/ vibrabit hasta et clypeus :/ 39:25 Ubi audierit buccinam, dicit : Vah !/ procul odoratur bellum :/ exhortationem ducum, et ululatum exercitus./ 39:28 In petris manet,/ et in præruptis silicibus commoratur,/ atque inaccessis rupibus./ 39:32 [Numquid qui contendit cum Deo, tam facile conquiescit ?/ utique qui arguit Deum, debet respondere ei.] 40:3 Numquid irritum facies judicium meum,/ et condemnabis me, ut tu justificeris ?/ 40:12 Stringit caudam suam quasi cedrum ;/ nervi testiculorum ejus perplexi sunt./ 40:13 Ossa ejus velut fistulæ æris ;/ cartilago illius quasi laminæ ferreæ./ 40:16 Sub umbra dormit in secreto calami,/ et in locis humentibus./ 40:20 An extrahere poteris Leviathan hamo,/ et fune ligabis linguam ejus ?/ 41:14 Membra carnium ejus cohærentia sibi :/ mittet contra eum fulmina, et ad locum alium non ferentur./ 41:17 Cum apprehenderit eum gladius, subsistere non poterit,/ neque hasta, neque thorax :/ 42:8 Sumite ergo vobis septem tauros et septem arietes, et ite ad servum meum Job, et offerte holocaustum pro vobis : Job autem servus meus orabit pro vobis. Faciem ejus suscipiam, ut non vobis imputetur stultitia : neque enim locuti estis ad me recta, sicut servus meus Job. 42:9 Abierunt ergo Eliphaz Themanites, et Baldad Suhites, et Sophar Naamathites, et fecerunt sicut locutus fuerat Dominus ad eos : et suscepit Dominus faciem Job. 42:11 Venerunt autem ad eum omnes fratres sui, et universæ sorores suæ, et cuncti qui noverant eum prius, et comederunt cum eo panem in domo ejus : et moverunt super eum caput, et consolati sunt eum super omni malo quod intulerat Dominus super eum : et dederunt ei unusquisque ovem unam, et inaurem auream unam. 42:16 Vixit autem Job post hæc centum quadraginta annis, et vidit filios suos, et filios filiorum suorum usque ad quartam generationem : et mortuus est senex, et plenus dierum. @Ps 1:5 Ideo non resurgent impii in judicio,/ neque peccatores in concilio justorum :/ 1:6 quoniam novit Dominus viam justorum,/ et iter impiorum peribit.] 2:2 Astiterunt reges terræ,/ et principes convenerunt in unum/ adversus Dominum, et adversus christum ejus./ 4:3 Filii hominum, usquequo gravi corde ?/ ut quid diligitis vanitatem, et quæritis mendacium ?/ 5:4 Quoniam ad te orabo, Domine :/ mane exaudies vocem meam./ 5:11 Sepulchrum patens est guttur eorum ;/ linguis suis dolose agebant :/ judica illos, Deus./ Decidant a cogitationibus suis ;/ secundum multitudinem impietatum eorum expelle eos,/ quoniam irritaverunt te, Domine./ 6:7 Laboravi in gemitu meo ;/ lavabo per singulas noctes lectum meum :/ lacrimis meis stratum meum rigabo./ 6:11 Erubescant, et conturbentur vehementer, omnes inimici mei ;/ convertantur, et erubescant valde velociter.] 7:2 [Domine Deus meus, in te speravi ;/ salvum me fac ex omnibus persequentibus me, et libera me :/ 7:7 Exsurge, Domine, in ira tua,/ et exaltare in finibus inimicorum meorum :/ et exsurge, Domine Deus meus, in præcepto quod mandasti,/ 7:8 et synagoga populorum circumdabit te :/ et propter hanc in altum regredere :/ 7:10 Consumetur nequitia peccatorum, et diriges justum,/ scrutans corda et renes, Deus./ 8:6 Minuisti eum paulominus ab angelis ;/ gloria et honore coronasti eum ;/ 9:8 et Dominus in æternum permanet./ Paravit in judicio thronum suum,/ 9:9 et ipse judicabit orbem terræ in æquitate :/ judicabit populos in justitia./ 9:12 Psallite Domino qui habitat in Sion ;/ annuntiate inter gentes studia ejus :/ 9:15 qui exaltas me de portis mortis,/ ut annuntiem omnes laudationes tuas in portis filiæ Sion :/ 9:16 exultabo in salutari tuo./ Infixæ sunt gentes in interitu quem fecerunt ;/ in laqueo isto quem absconderunt/ comprehensus est pes eorum./ 9:22 Ut quid, Domine, recessisti longe ;/ despicis in opportunitatibus, in tribulatione ?/ 9:25 Exacerbavit Dominum peccator :/ secundum multitudinem iræ suæ, non quæret./ 9:26 Non est Deus in conspectu ejus ;/ inquinatæ sunt viæ illius in omni tempore./ Auferuntur judicia tua a facie ejus ;/ omnium inimicorum suorum dominabitur./ 9:38 Desiderium pauperum exaudivit Dominus ;/ præparationem cordis eorum audivit auris tua :/ 10:3 Quoniam ecce peccatores intenderunt arcum ;/ paraverunt sagittas suas in pharetra,/ ut sagittent in obscuro rectos corde :/ 10:4 quoniam quæ perfecisti destruxerunt ;/ justus autem, quid fecit ?/ 10:5 Dominus in templo sancto suo ;/ Dominus in cælo sedes ejus./ Oculi ejus in pauperem respiciunt ;/ palpebræ ejus interrogant filios hominum./ 12:2 quamdiu ponam consilia in anima mea ;/ dolorem in corde meo per diem ?/ 12:3 usquequo exaltabitur inimicus meus super me ?/ 13:3 Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt./ Non est qui faciat bonum, non est usque ad unum./ Sepulchrum patens est guttur eorum ;/ linguis suis dolose agebant./ Venenum aspidum sub labiis eorum,/ quorum os maledictione et amaritudine plenum est ;/ veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem./ Contritio et infelicitas in viis eorum,/ et viam pacis non cognoverunt ;/ non est timor Dei ante oculos eorum./ 13:6 Quoniam Dominus in generatione justa est :/ consilium inopis confudistis,/ quoniam Dominus spes ejus est./ 14:3 qui loquitur veritatem in corde suo :/ qui non egit dolum in lingua sua,/ nec fecit proximo suo malum,/ et opprobrium non accepit adversus proximos suos./ 14:5 qui pecuniam suam non dedit ad usuram,/ et munera super innocentem non accepit :/ qui facit hæc non movebitur in æternum.] 15:3 Sanctis qui sunt in terra ejus,/ mirificavit omnes voluntates meas in eis./ 15:4 Multiplicatæ sunt infirmitates eorum :/ postea acceleraverunt./ Non congregabo conventicula eorum de sanguinibus,/ nec memor ero nominum eorum per labia mea./ 15:8 Providebam Dominum in conspectu meo semper :/ quoniam a dextris est mihi, ne commovear./ 15:10 Quoniam non derelinques animam meam in inferno,/ nec dabis sanctum tuum videre corruptionem./ Notas mihi fecisti vias vitæ ;/ adimplebis me lætitia cum vultu tuo :/ delectationes in dextera tua usque in finem.] 15:11 X 16:8 A resistentibus dexteræ tuæ custodi me/ ut pupillam oculi./ Sub umbra alarum tuarum protege me/ 16:10 adipem suum concluserunt :/ os eorum locutum est superbiam./ 16:13 Exsurge, Domine : præveni eum, et supplanta eum :/ eripe animam meam ab impio ;/ frameam tuam 16:14 ab inimicis manus tuæ./ Domine, a paucis de terra divide eos in vita eorum ;/ de absconditis tuis adimpletus est venter eorum./ Saturati sunt filiis,/ et dimiserunt reliquias suas parvulis suis./ 16:15 Ego autem in justitia apparebo conspectui tuo ;/ satiabor cum apparuerit gloria tua.] 17:6 Dolores inferni circumdederunt me ;/ præoccupaverunt me laquei mortis./ 17:8 Commota est, et contremuit terra ;/ fundamenta montium conturbata sunt, et commota sunt :/ quoniam iratus est eis./ 17:10 Inclinavit cælos, et descendit,/ et caligo sub pedibus ejus./ 17:13 Præ fulgore in conspectu ejus nubes transierunt ;/ grando et carbones ignis./ 17:18 Eripuit me de inimicis meis fortissimis, et ab his qui oderunt me./ Quoniam confortati sunt super me ;/ 17:19 prævenerunt me in die afflictionis meæ :/ et factus est Dominus protector meus./ 17:21 et retribuet mihi Dominus secundum justitiam meam,/ et secundum puritatem manuum mearum retribuet mihi :/ 17:31 Deus meus, impolluta via ejus ;/ eloquia Domini igne examinata :/ protector est omnium sperantium in se./ 17:32 Quoniam quis deus præter Dominum ?/ aut quis deus præter Deum nostrum ?/ 17:35 qui docet manus meas ad prælium./ Et posuisti, ut arcum æreum, brachia mea,/ 17:36 et dedisti mihi protectionem salutis tuæ :/ et dextera tua suscepit me,/ et disciplina tua correxit me in finem,/ et disciplina tua ipsa me docebit./ 17:37 Dilatasti gressus meos subtus me,/ et non sunt infirmata vestigia mea./ 17:45 Populus quem non cognovi servivit mihi ;/ in auditu auris obedivit mihi./ 17:47 Vivit Dominus, et benedictus Deus meus,/ et exaltetur Deus salutis meæ./ 18:10 Timor Domini sanctus, permanens in sæculum sæculi ;/ judicia Domini vera, justificata in semetipsa,/ 18:11 desiderabilia super aurum et lapidem pretiosum multum,/ et dulciora super mel et favum./ 19:9 Ipsi obligati sunt, et ceciderunt ;/ nos autem surreximus, et erecti sumus./ 20:5 Vitam petiit a te, et tribuisti ei longitudinem dierum,/ in sæculum, et in sæculum sæculi./ 20:8 Quoniam rex sperat in Domino,/ et in misericordia Altissimi non commovebitur./ 20:10 Pones eos ut clibanum ignis in tempore vultus tui :/ Dominus in ira sua conturbabit eos,/ et devorabit eos ignis./ 21:2 [Deus, Deus meus, respice in me : quare me dereliquisti ?/ longe a salute mea verba delictorum meorum./ 21:11 In te projectus sum ex utero ;/ de ventre matris meæ Deus meus es tu :/ 21:15 Sicut aqua effusus sum,/ et dispersa sunt omnia ossa mea :/ factum est cor meum tamquam cera liquescens in medio ventris mei./ 21:16 Aruit tamquam testa virtus mea,/ et lingua mea adhæsit faucibus meis :/ et in pulverem mortis deduxisti me./ 21:17 Quoniam circumdederunt me canes multi ;/ concilium malignantium obsedit me./ Foderunt manus meas et pedes meos ;/ 21:24 Qui timetis Dominum, laudate eum ;/ universum semen Jacob, glorificate eum./ 21:25 Timeat eum omne semen Israël,/ quoniam non sprevit, neque despexit deprecationem pauperis,/ nec avertit faciem suam a me :/ et cum clamarem ad eum, exaudivit me./ 21:27 Edent pauperes, et saturabuntur,/ et laudabunt Dominum qui requirunt eum :/ vivent corda eorum in sæculum sæculi./ 21:28 Reminiscentur et convertentur ad Dominum universi fines terræ ;/ et adorabunt in conspectu ejus universæ familiæ gentium :/ 21:32 Annuntiabitur Domino generatio ventura ;/ et annuntiabunt cæli justitiam ejus/ populo qui nascetur, quem fecit Dominus.] 22:2 in loco pascuæ, ibi me collocavit./ Super aquam refectionis educavit me ;/ 22:3 animam meam convertit./ Deduxit me super semitas justitiæ/ propter nomen suum./ 22:4 Nam etsi ambulavero in medio umbræ mortis,/ non timebo mala, quoniam tu mecum es./ Virga tua, et baculus tuus,/ ipsa me consolata sunt./ 22:5 Parasti in conspectu meo mensam/ adversus eos qui tribulant me ;/ impinguasti in oleo caput meum :/ et calix meus inebrians, quam præclarus est !/ 22:6 Et misericordia tua subsequetur me/ omnibus diebus vitæ meæ ;/ et ut inhabitem in domo Domini/ in longitudinem dierum.] 23:4 Innocens manibus et mundo corde,/ qui non accepit in vano animam suam,/ nec juravit in dolo proximo suo :/ 23:5 hic accipiet benedictionem a Domino,/ et misericordiam a Deo salutari suo./ 24:1 In finem. Psalmus David. [Ad te, Domine, levavi animam meam :/ 24:3 Neque irrideant me inimici mei :/ etenim universi qui sustinent te, non confundentur./ 24:7 Delicta juventutis meæ, et ignorantias meas, ne memineris./ Secundum misericordiam tuam memento mei tu,/ propter bonitatem tuam, Domine./ 24:13 Anima ejus in bonis demorabitur,/ et semen ejus hæreditabit terram./ 24:16 Respice in me, et miserere mei,/ quia unicus et pauper sum ego./ 24:17 Tribulationes cordis mei multiplicatæ sunt :/ de necessitatibus meis erue me./ 24:20 Custodi animam meam, et erue me :/ non erubescam, quoniam speravi in te./ 25:6 Lavabo inter innocentes manus meas,/ et circumdabo altare tuum, Domine :/ 25:9 Ne perdas cum impiis, Deus, animam meam,/ et cum viris sanguinum vitam meam :/ 25:10 in quorum manibus iniquitates sunt ;/ dextera eorum repleta est muneribus./ 26:1 Psalmus David, priusquam liniretur. [Dominus illuminatio mea et salus mea : quem timebo ?/ Dominus protector vitæ meæ :/ a quo trepidabo ?/ 26:2 Dum appropiant super me nocentes ut edant carnes meas,/ qui tribulant me inimici mei,/ ipsi infirmati sunt et ceciderunt./ 26:3 Si consistant adversum me castra, non timebit cor meum ;/ si exsurgat adversum me prælium, in hoc ego sperabo./ 26:4 Unam petii a Domino, hanc requiram,/ ut inhabitem in domo Domini omnibus diebus vitæ meæ ;/ ut videam voluptatem Domini, et visitem templum ejus./ 26:8 Tibi dixit cor meum : Exquisivit te facies mea ;/ faciem tuam, Domine, requiram./ 26:12 Ne tradideris me in animas tribulantium me,/ quoniam insurrexerunt in me testes iniqui,/ et mentita est iniquitas sibi./ 26:14 Expecta Dominum, viriliter age :/ et confortetur cor tuum, et sustine Dominum.] 27:2 Exaudi, Domine, vocem deprecationis meæ dum oro ad te ;/ dum extollo manus meas ad templum sanctum tuum./ 27:4 Da illis secundum opera eorum,/ et secundum nequitiam adinventionum ipsorum./ Secundum opera manuum eorum tribue illis ;/ redde retributionem eorum ipsis./ 27:5 Quoniam non intellexerunt opera Domini,/ et in opera manuum ejus destrues illos,/ et non ædificabis eos./ 28:1 Psalmus David, in consummatione tabernaculi. [Afferte Domino, filii Dei,/ afferte Domino filios arietum./ 28:3 Vox Domini super aquas ;/ Deus majestatis intonuit :/ Dominus super aquas multas./ 28:5 Vox Domini confringentis cedros,/ et confringet Dominus cedros Libani :/ 28:6 et comminuet eas, tamquam vitulum Libani,/ et dilectus quemadmodum filius unicornium./ 28:7 Vox Domini intercidentis flammam ignis ;/ 28:8 vox Domini concutientis desertum :/ et commovebit Dominus desertum Cades./ 28:9 Vox Domini præparantis cervos :/ et revelabit condensa,/ et in templo ejus omnes dicent gloriam./ 29:1 Psalmus cantici, in dedicatione domus David. 29:6 Quoniam ira in indignatione ejus,/ et vita in voluntate ejus :/ ad vesperum demorabitur fletus,/ et ad matutinum lætitia./ 29:10 Quæ utilitas in sanguine meo,/ dum descendo in corruptionem ?/ numquid confitebitur tibi pulvis,/ aut annuntiabit veritatem tuam ?/ 29:12 Convertisti planctum meum in gaudium mihi ;/ conscidisti saccum meum, et circumdedisti me lætitia :/ 30:2 [In te, Domine, speravi ;/ non confundar in æternum :/ in justitia tua libera me./ 30:9 Nec conclusisti me in manibus inimici :/ statuisti in loco spatioso pedes meos./ 30:11 Quoniam defecit in dolore vita mea,/ et anni mei in gemitibus./ Infirmata est in paupertate virtus mea,/ et ossa mea conturbata sunt./ 30:13 Oblivioni datus sum, tamquam mortuus a corde ;/ factus sum tamquam vas perditum :/ 30:20 Quam magna multitudo dulcedinis tuæ, Domine,/ quam abscondisti timentibus te ;/ perfecisti eis qui sperant in te in conspectu filiorum hominum !/ 30:21 Abscondes eos in abscondito faciei tuæ a conturbatione hominum ;/ proteges eos in tabernaculo tuo, a contradictione linguarum./ 31:4 Quoniam die ac nocte gravata est super me manus tua,/ conversus sum in ærumna mea, dum configitur spina./ 32:6 Verbo Domini cæli firmati sunt,/ et spiritu oris ejus omnis virtus eorum./ 32:18 Ecce oculi Domini super metuentes eum,/ et in eis qui sperant super misericordia ejus :/ 32:19 ut eruat a morte animas eorum,/ et alat eos in fame./ 33:1 Davidi, cum immutavit vultum suum coram Achimelech, et dimisit eum, et abiit. 33:9 Gustate et videte quoniam suavis est Dominus ;/ beatus vir qui sperat in eo./ 33:12 Venite, filii ; audite me :/ timorem Domini docebo vos./ 33:13 Quis est homo qui vult vitam ;/ diligit dies videre bonos ?/ 34:5 Fiant tamquam pulvis ante faciem venti,/ et angelus Domini coarctans eos./ 34:6 Fiat via illorum tenebræ et lubricum,/ et angelus Domini persequens eos./ 34:7 Quoniam gratis absconderunt mihi interitum laquei sui ; supervacue exprobraverunt animam meam./ 34:16 Dissipati sunt, nec compuncti ;/ tentaverunt me, subsannaverunt me subsannatione ;/ frenduerunt super me dentibus suis./ 34:17 Domine, quando respicies ?/ Restitue animam meam a malignitate eorum ;/ a leonibus unicam meam./ 34:22 Vidisti, Domine : ne sileas ;/ Domine, ne discedas a me./ 34:23 Exsurge et intende judicio meo, Deus meus ;/ et Dominus meus, in causam meam./ 34:28 Et lingua mea meditabitur justitiam tuam ;/ tota die laudem tuam.] 35:5 Iniquitatem meditatus est in cubili suo ;/ astitit omni viæ non bonæ :/ malitiam autem non odivit./ 35:9 Inebriabuntur ab ubertate domus tuæ,/ et torrente voluptatis tuæ potabis eos :/ 36:1 Psalmus ipsi David. [Noli æmulari in malignantibus,/ neque zelaveris facientes iniquitatem :/ 36:7 Subditus esto Domino, et ora eum./ Noli æmulari in eo qui prosperatur in via sua ;/ in homine faciente injustitias./ 36:14 Gladium evaginaverunt peccatores ;/ intenderunt arcum suum :/ ut dejiciant pauperem et inopem,/ ut trucident rectos corde./ 36:16 Melius est modicum justo,/ super divitias peccatorum multas :/ 36:17 quoniam brachia peccatorum conterentur :/ confirmat autem justos Dominus./ 36:19 Non confundentur in tempore malo,/ et in diebus famis saturabuntur :/ 36:21 Mutuabitur peccator, et non solvet ;/ justus autem miseretur et tribuet :/ 36:22 quia benedicentes ei hæreditabunt terram ;/ maledicentes autem ei disperibunt./ 36:23 Apud Dominum gressus hominis dirigentur,/ et viam ejus volet./ 36:27 Declina a malo, et fac bonum,/ et inhabita in sæculum sæculi :/ 36:28 quia Dominus amat judicium,/ et non derelinquet sanctos suos :/ in æternum conservabuntur./ Injusti punientur,/ et semen impiorum peribit./ 36:34 Exspecta Dominum, et custodi viam ejus,/ et exaltabit te ut hæreditate capias terram :/ cum perierint peccatores, videbis./ 36:35 Vidi impium superexaltatum,/ et elevatum sicut cedros Libani :/ 37:2 [Domine, ne in furore tuo arguas me,/ neque in ira tua corripias me :/ 37:3 quoniam sagittæ tuæ infixæ sunt mihi,/ et confirmasti super me manum tuam./ 37:11 Cor meum conturbatum est ;/ dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum,/ et ipsum non est mecum./ 37:12 Amici mei et proximi mei adversum me appropinquaverunt, et steterunt ;/ et qui juxta me erant, de longe steterunt :/ et vim faciebant qui quærebant animam meam./ 37:23 Intende in adjutorium meum,/ Domine Deus salutis meæ.] 38:2 [Dixi : Custodiam vias meas :/ ut non delinquam in lingua mea./ Posui ori meo custodiam,/ cum consisteret peccator adversum me./ 38:8 Et nunc quæ est exspectatio mea : nonne Dominus ?/ et substantia mea apud te est./ 38:12 A fortitudine manus tuæ ego defeci in increpationibus :/ propter iniquitatem corripuisti hominem./ Et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus :/ verumtamen vane conturbatur omnis homo./ 39:6 Multa fecisti tu, Domine Deus meus, mirabilia tua ;/ et cogitationibus tuis non est qui similis sit tibi./ Annuntiavi et locutus sum :/ multiplicati sunt super numerum./ 39:10 Annuntiavi justitiam tuam in ecclesia magna ;/ ecce labia mea non prohibebo : Domine, tu scisti./ 39:15 Confundantur et revereantur simul,/ qui quærunt animam meam ut auferant eam ;/ convertantur retrorsum et revereantur,/ qui volunt mihi mala./ 39:17 Exsultent et lætentur super te omnes quærentes te ;/ et dicant semper : Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum./ 40:10 Etenim homo pacis meæ in quo speravi,/ qui edebat panes meos,/ magnificavit super me supplantationem./ 40:14 Benedictus Dominus Deus Israël/ a sæculo et usque in sæculum. Fiat, fiat.] 41:5 Hæc recordatus sum, et effudi in me animam meam,/ quoniam transibo in locum tabernaculi admirabilis, usque ad domum Dei,/ in voce exsultationis et confessionis, sonus epulantis./ 41:7 et Deus meus./ Ad meipsum anima mea conturbata est :/ propterea memor ero tui de terra Jordanis et Hermoniim a monte modico./ 42:1 Psalmus David. [Judica me, Deus, et discerne causam meam de gente non sancta :/ ab homine iniquo et doloso erue me./ 42:2 Quia tu es, Deus, fortitudo mea : quare me repulisti ?/ et quare tristis incedo, dum affligit me inimicus ?/ 42:3 Emitte lucem tuam et veritatem tuam :/ ipsa me deduxerunt, et adduxerunt/ in montem sanctum tuum, et in tabernacula tua./ 43:3 Manus tua gentes disperdidit, et plantasti eos ;/ afflixisti populos, et expulisti eos./ 43:4 Nec enim in gladio suo possederunt terram,/ et brachium eorum non salvavit eos :/ sed dextera tua et brachium tuum,/ et illuminatio vultus tui, quoniam complacuisti in eis./ 43:7 Non enim in arcu meo sperabo,/ et gladius meus non salvabit me :/ 43:9 In Deo laudabimur tota die,/ et in nomine tuo confitebimur in sæculum./ 43:10 Nunc autem repulisti et confudisti nos,/ et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris./ 43:11 Avertisti nos retrorsum post inimicos nostros,/ et qui oderunt nos diripiebant sibi./ 43:12 Dedisti nos tamquam oves escarum,/ et in gentibus dispersisti nos./ 43:13 Vendidisti populum tuum sine pretio,/ et non fuit multitudo in commutationibus eorum./ 43:14 Posuisti nos opprobrium vicinis nostris ;/ subsannationem et derisum his qui sunt in circuitu nostro./ 43:15 Posuisti nos in similitudinem gentibus ;/ commotionem capitis in populis./ 43:19 Et non recessit retro cor nostrum ;/ et declinasti semitas nostras a via tua :/ 44:2 [Eructavit cor meum verbum bonum :/ dico ego opera mea regi./ Lingua mea calamus scribæ/ velociter scribentis./ 44:3 Speciosus forma præ filiis hominum,/ diffusa est gratia in labiis tuis :/ propterea benedixit te Deus in æternum./ 44:6 Sagittæ tuæ acutæ :/ populi sub te cadent,/ in corda inimicorum regis./ 44:15 circumamicta varietatibus./ Adducentur regi virgines post eam ;/ proximæ ejus afferentur tibi./ 46:7 Psallite Deo nostro, psallite ;/ psallite regi nostro, psallite :/ 47:5 Quoniam ecce reges terræ congregati sunt ;/ convenerunt in unum./ 47:15 Quoniam hic est Deus,/ Deus noster in æternum, et in sæculum sæculi :/ ipse reget nos in sæcula.] 48:6 Cur timebo in die mala ?/ iniquitas calcanei mei circumdabit me./ 48:7 Qui confidunt in virtute sua,/ et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur./ 48:11 Non videbit interitum,/ cum viderit sapientes morientes :/ simul insipiens et stultus peribunt./ Et relinquent alienis divitias suas,/ 48:12 et sepulchra eorum domus illorum in æternum ;/ tabernacula eorum in progenie et progenie :/ vocaverunt nomina sua in terris suis./ 48:17 Ne timueris cum dives factus fuerit homo,/ et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus :/ 49:1 Psalmus Asaph. [Deus deorum Dominus locutus est,/ et vocavit terram a solis ortu usque ad occasum./ 49:7 Audi, populus meus, et loquar ;/ Israël, et testificabor tibi :/ Deus, Deus tuus ego sum./ 49:9 Non accipiam de domo tua vitulos,/ neque de gregibus tuis hircos :/ 49:11 Cognovi omnia volatilia cæli,/ et pulchritudo agri mecum est./ 49:12 Si esuriero, non dicam tibi :/ meus est enim orbis terræ et plenitudo ejus./ 49:15 Et invoca me in die tribulationis :/ eruam te, et honorificabis me./ 49:20 Sedens adversus fratrem tuum loquebaris,/ et adversus filium matris tuæ ponebas scandalum./ 49:22 Intelligite hæc, qui obliviscimini Deum,/ nequando rapiat, et non sit qui eripiat./ 49:23 Sacrificium laudis honorificabit me,/ et illic iter quo ostendam illi salutare Dei.] 51:6 Dilexisti omnia verba præcipitationis ;/ lingua dolosa./ 52:1 In finem, pro Maëleth intelligentiæ David. [Dixit insipiens in corde suo : Non est Deus./ 52:4 Omnes declinaverunt ; simul inutiles facti sunt :/ non est qui faciat bonum, non est usque ad unum./ 52:7 Quis dabit ex Sion salutare Israël ?/ cum converterit Deus captivitatem plebis suæ,/ exsultabit Jacob, et lætabitur Israël.] 54:2 [Exaudi, Deus, orationem meam,/ et ne despexeris deprecationem meam :/ 54:3 intende mihi, et exaudi me./ Contristatus sum in exercitatione mea,/ et conturbatus sum/ 54:8 Ecce elongavi fugiens,/ et mansi in solitudine./ 54:10 Præcipita, Domine ; divide linguas eorum :/ quoniam vidi iniquitatem et contradictionem in civitate./ 54:14 Tu vero homo unanimis,/ dux meus, et notus meus :/ 54:15 qui simul mecum dulces capiebas cibos ;/ in domo Dei ambulavimus cum consensu./ 54:19 Redimet in pace animam meam ab his qui appropinquant mihi :/ quoniam inter multos erant mecum./ 54:20 Exaudiet Deus, et humiliabit illos,/ qui est ante sæcula./ Non enim est illis commutatio,/ et non timuerunt Deum./ 54:21 Extendit manum suam in retribuendo ;/ contaminaverunt testamentum ejus :/ 54:22 divisi sunt ab ira vultus ejus,/ et appropinquavit cor illius./ Molliti sunt sermones ejus super oleum ;/ et ipsi sunt jacula./ 55:3 Conculcaverunt me inimici mei tota die,/ quoniam multi bellantes adversum me./ 55:5 In Deo laudabo sermones meos ;/ in Deo speravi :/ non timebo quid faciat mihi caro./ 55:9 Deus, vitam meam annuntiavi tibi ;/ posuisti lacrimas meas in conspectu tuo,/ sicut et in promissione tua :/ 55:10 tunc convertentur inimici mei retrorsum./ In quacumque die invocavero te,/ ecce cognovi quoniam Deus meus es./ 56:5 et eripuit animam meam de medio catulorum leonum./ Dormivi conturbatus./ Filii hominum dentes eorum arma et sagittæ,/ et lingua eorum gladius acutus./ 56:9 Exsurge, gloria mea ;/ exsurge, psalterium et cithara :/ exsurgam diluculo./ 56:10 Confitebor tibi in populis, Domine,/ et psalmum dicam tibi in gentibus :/ 57:4 Alienati sunt peccatores a vulva ;/ erraverunt ab utero :/ locuti sunt falsa./ 58:1 In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem, quando misit Saul et custodivit domum ejus ut eum interficeret. 58:2 [Eripe me de inimicis meis, Deus meus,/ et ab insurgentibus in me libera me./ 58:6 Exsurge in occursum meum, et vide :/ et tu, Domine Deus virtutum, Deus Israël,/ intende ad visitandas omnes gentes :/ non miserearis omnibus qui operantur iniquitatem./ 58:7 Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes :/ et circuibunt civitatem./ 58:10 Fortitudinem meam ad te custodiam,/ quia, Deus, susceptor meus es :/ 58:11 Deus meus misericordia ejus præveniet me./ 58:12 Deus ostendet mihi super inimicos meos :/ ne occidas eos, nequando obliviscantur populi mei./ Disperge illos in virtute tua,/ et depone eos, protector meus, Domine :/ 58:13 delictum oris eorum, sermonem labiorum ipsorum ;/ et comprehendantur in superbia sua./ Et de execratione et mendacio annuntiabuntur 58:14 in consummatione :/ in ira consummationis, et non erunt./ Et scient quia Deus dominabitur Jacob, et finium terræ./ 58:15 Convertentur ad vesperam, et famem patientur ut canes :/ et circuibunt civitatem. 58:17 Ego autem cantabo fortitudinem tuam,/ et exsultabo mane misericordiam tuam :/ quia factus es susceptor meus,/ et refugium meum in die tribulationis meæ./ 59:1 In finem, pro his qui immutabuntur, in tituli inscriptionem ipsi David, in doctrinam, 59:2 cum succendit Mesopotamiam Syriæ et Sobal, et convertit Joab, et percussit Idumæam in valle Salinarum duodecim millia. 59:6 Dedisti metuentibus te significationem,/ ut fugiant a facie arcus ;/ ut liberentur dilecti tui./ 59:7 Salvum fac dextera tua, et exaudi me./ 59:12 nonne tu, Deus, qui repulisti nos ?/ et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris ?/ 60:2 [Exaudi, Deus, deprecationem meam ;/ intende orationi meæ./ 60:3 A finibus terræ ad te clamavi, dum anxiaretur cor meum ;/ in petra exaltasti me./ Deduxisti me, 60:4 quia factus es spes mea :/ turris fortitudinis a facie inimici./ 60:7 Dies super dies regis adjicies ;/ annos ejus usque in diem generationis et generationis./ 61:4 Quousque irruitis in hominem ?/ interficitis universi vos,/ tamquam parieti inclinato et maceriæ depulsæ./ 61:5 Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere ;/ cucurri in siti :/ ore suo benedicebant,/ et corde suo maledicebant./ 61:6 Verumtamen Deo subjecta esto, anima mea,/ quoniam ab ipso patientia mea :/ 61:9 Sperate in eo, omnis congregatio populi ;/ effundite coram illo corda vestra :/ Deus adjutor noster in æternum./ 62:5 Sic benedicam te in vita mea,/ et in nomine tuo levabo manus meas./ 62:11 tradentur in manus gladii :/ partes vulpium erunt./ 62:12 Rex vero lætabitur in Deo ;/ laudabuntur omnes qui jurant in eo :/ quia obstructum est os loquentium iniqua.] 63:7 Scrutati sunt iniquitates ;/ defecerunt scrutantes scrutinio./ Accedet homo ad cor altum,/ 63:8 et exaltabitur Deus./ Sagittæ parvulorum factæ sunt plagæ eorum,/ 63:9 et infirmatæ sunt contra eos linguæ eorum./ Conturbati sunt omnes qui videbant eos,/ 63:10 et timuit omnis homo./ Et annuntiaverunt opera Dei,/ et facta ejus intellexerunt./ 63:11 Lætabitur justus in Domino, et sperabit in eo,/ et laudabuntur omnes recti corde.] 64:1 In finem. Psalmus David, canticum Jeremiæ et Ezechielis populo transmigrationis, cum inciperent exire. 64:10 Visitasti terram, et inebriasti eam ;/ multiplicasti locupletare eam./ Flumen Dei repletum est aquis ; parasti cibum illorum :/ quoniam ita est præparatio ejus./ 64:11 Rivos ejus inebria ;/ multiplica genimina ejus :/ in stillicidiis ejus lætabitur germinans./ 65:5 Venite, et videte opera Dei :/ terribilis in consiliis super filios hominum./ 65:6 Qui convertit mare in aridam ;/ in flumine pertransibunt pede :/ ibi lætabimur in ipso./ 65:7 Qui dominatur in virtute sua in æternum ;/ oculi ejus super gentes respiciunt :/ qui exasperant non exaltentur in semetipsis./ 65:8 Benedicite, gentes, Deum nostrum,/ et auditam facite vocem laudis ejus :/ 65:14 quæ distinxerunt labia mea :/ et locutum est os meum in tribulatione mea./ 65:17 Ad ipsum ore meo clamavi,/ et exaltavi sub lingua mea./ 66:2 [Deus misereatur nostri, et benedicat nobis ;/ illuminet vultum suum super nos, et misereatur nostri :/ 66:3 ut cognoscamus in terra viam tuam,/ in omnibus gentibus salutare tuum./ 66:4 Confiteantur tibi populi, Deus :/ confiteantur tibi populi omnes./ 66:6 Confiteantur tibi populi, Deus :/ confiteantur tibi populi omnes./ 67:4 Et justi epulentur, et exsultent in conspectu Dei,/ et delectentur in lætitia./ 67:5 Cantate Deo ; psalmum dicite nomini ejus :/ iter facite ei qui ascendit super occasum./ Dominus nomen illi ; exsultate in conspectu ejus./ Turbabuntur a facie ejus,/ 67:12 Dominus dabit verbum evangelizantibus, virtute multa./ 67:16 Mons Dei, mons pinguis :/ mons coagulatus, mons pinguis./ 67:17 Ut quid suspicamini, montes coagulatos ?/ mons in quo beneplacitum est Deo habitare in eo ;/ etenim Dominus habitabit in finem./ 67:18 Currus Dei decem millibus multiplex, millia lætantium ;/ Dominus in eis in Sina, in sancto./ 67:23 Dixit Dominus : Ex Basan convertam,/ convertam in profundum maris :/ 67:24 ut intingatur pes tuus in sanguine ;/ lingua canum tuorum ex inimicis, ab ipso./ 67:31 Increpa feras arundinis ;/ congregatio taurorum in vaccis populorum :/ ut excludant eos qui probati sunt argento./ Dissipa gentes quæ bella volunt./ 68:3 Infixus sum in limo profundi et non est substantia./ Veni in altitudinem maris, et tempestas demersit me./ 68:7 Non erubescant in me qui exspectant te, Domine, Domine virtutum ;/ non confundantur super me qui quærunt te, Deus Israël./ 68:14 Ego vero orationem meam ad te, Domine ;/ tempus beneplaciti, Deus./ In multitudine misericordiæ tuæ,/ exaudi me in veritate salutis tuæ./ 68:19 Intende animæ meæ, et libera eam ;/ propter inimicos meos, eripe me./ 68:21 in conspectu tuo sunt omnes qui tribulant me./ Improperium exspectavit cor meum et miseriam :/ et sustinui qui simul contristaretur, et non fuit ;/ et qui consolaretur, et non inveni./ 68:24 Obscurentur oculi eorum, ne videant,/ et dorsum eorum semper incurva./ 68:25 Effunde super eos iram tuam,/ et furor iræ tuæ comprehendat eos./ 68:26 Fiat habitatio eorum deserta,/ et in tabernaculis eorum non sit qui inhabitet./ 68:28 Appone iniquitatem super iniquitatem eorum,/ et non intrent in justitiam tuam./ 68:31 Laudabo nomen Dei cum cantico,/ et magnificabo eum in laude :/ 68:33 Videant pauperes, et lætentur ;/ quærite Deum, et vivet anima vestra :/ 70:1 Psalmus David, filiorum Jonadab, et priorum captivorum. [In te, Domine, speravi ; non confundar in æternum./ 70:2 In justitia tua libera me, et eripe me :/ inclina ad me aurem tuam, et salva me./ 70:10 Quia dixerunt inimici mei mihi,/ et qui custodiebant animam meam consilium fecerunt in unum,/ 70:13 Confundantur et deficiant detrahentes animæ meæ ;/ operiantur confusione et pudore qui quærunt mala mihi./ 71:10 Reges Tharsis et insulæ munera offerent ;/ reges Arabum et Saba dona adducent :/ 71:11 et adorabunt eum omnes reges terræ ;/ omnes gentes servient ei./ 71:18 Benedictus Dominus Deus Israël,/ qui facit mirabilia solus./ 72:2 Mei autem pene moti sunt pedes,/ pene effusi sunt gressus mei :/ 72:12 Ecce ipsi peccatores, et abundantes in sæculo/ obtinuerunt divitias./ 72:13 Et dixi : Ergo sine causa justificavi cor meum,/ et lavi inter innocentes manus meas,/ 72:19 Quomodo facti sunt in desolationem ?/ subito defecerunt : perierunt propter iniquitatem suam./ 72:22 et ego ad nihilum redactus sum, et nescivi :/ 72:28 Mihi autem adhærere Deo bonum est ;/ ponere in Domino Deo spem meam :/ ut annuntiem omnes prædicationes tuas/ in portis filiæ Sion.] 73:3 Leva manus tuas in superbias eorum in finem :/ quanta malignatus est inimicus in sancto !/ 73:4 Et gloriati sunt qui oderunt te in medio solemnitatis tuæ ;/ posuerunt signa sua, signa :/ 73:7 Incenderunt igni sanctuarium tuum ;/ in terra polluerunt tabernaculum nominis tui./ 73:8 Dixerunt in corde suo cognatio eorum simul :/ Quiescere faciamus omnes dies festos Dei a terra./ 73:12 Deus autem rex noster ante sæcula :/ operatus est salutem in medio terræ./ 73:18 Memor esto hujus : inimicus improperavit Domino,/ et populus insipiens incitavit nomen tuum./ 74:4 Liquefacta est terra et omnes qui habitant in ea :/ ego confirmavi columnas ejus./ 74:5 Dixi iniquis : Nolite inique agere :/ et delinquentibus : Nolite exaltare cornu :/ 74:6 nolite extollere in altum cornu vestrum ;/ nolite loqui adversus Deum iniquitatem./ 74:7 Quia neque ab oriente, neque ab occidente,/ neque a desertis montibus :/ 74:8 quoniam Deus judex est./ Hunc humiliat, et hunc exaltat :/ 74:9 quia calix in manu Domini vini meri, plenus misto./ Et inclinavit ex hoc in hoc ;/ verumtamen fæx ejus non est exinanita :/ bibent omnes peccatores terræ./ 74:10 Ego autem annuntiabo in sæculum ;/ cantabo Deo Jacob :/ 74:11 et omnia cornua peccatorum confringam,/ et exaltabuntur cornua justi.] 75:9 De cælo auditum fecisti judicium :/ terra tremuit et quievit 75:12 Vovete et reddite Domino Deo vestro,/ omnes qui in circuitu ejus affertis munera :/ terribili, 75:13 et ei qui aufert spiritum principum :/ terribili apud reges terræ.] 76:4 memor fui Dei, et delectatus sum,/ et exercitatus sum, et defecit spiritus meus./ 76:12 Memor fui operum Domini,/ quia memor ero ab initio mirabilium tuorum :/ 76:14 Deus, in sancto via tua :/ quis deus magnus sicut Deus noster ?/ 76:17 Viderunt te aquæ, Deus ;/ viderunt te aquæ, et timuerunt :/ et turbatæ sunt abyssi./ 77:2 Aperiam in parabolis os meum ;/ loquar propositiones ab initio./ 77:3 Quanta audivimus, et cognovimus ea,/ et patres nostri narraverunt nobis./ 77:6 ut cognoscat generatio altera :/ filii qui nascentur et exsurgent,/ et narrabunt filiis suis,/ 77:7 ut ponant in Deo spem suam,/ et non obliviscantur operum Dei,/ et mandata ejus exquirant :/ 77:13 Interrupit mare, et perduxit eos,/ et statuit aquas quasi in utre :/ 77:21 Ideo audivit Dominus et distulit ;/ et ignis accensus est in Jacob,/ et ira ascendit in Israël :/ 77:29 Et manducaverunt, et saturati sunt nimis,/ et desiderium eorum attulit eis :/ 77:30 non sunt fraudati a desiderio suo./ Adhuc escæ eorum erant in ore ipsorum,/ 77:31 et ira Dei ascendit super eos :/ et occidit pingues eorum,/ et electos Israël impedivit./ 77:38 Ipse autem est misericors,/ et propitius fiet peccatis eorum,/ et non disperdet eos./ Et abundavit ut averteret iram suam,/ et non accendit omnem iram suam./ 77:40 Quoties exacerbaverunt eum in deserto ;/ in iram concitaverunt eum in inaquoso ?/ 77:42 Non sunt recordati manus ejus,/ die qua redemit eos de manu tribulantis :/ 77:49 misit in eos iram indignationis suæ,/ indignationem, et iram, et tribulationem,/ immissiones per angelos malos./ 77:50 Viam fecit semitæ iræ suæ :/ non pepercit a morte animabus eorum,/ et jumenta eorum in morte conclusit :/ 77:51 et percussit omne primogenitum in terra Ægypti ;/ primitias omnis laboris eorum in tabernaculis Cham :/ 77:52 et abstulit sicut oves populum suum,/ et perduxit eos tamquam gregem in deserto :/ 77:57 Et averterunt se, et non servaverunt pactum :/ quemadmodum patres eorum, conversi sunt in arcum pravum./ 77:66 Et percussit inimicos suos in posteriora ;/ opprobrium sempiternum dedit illis./ 77:67 Et repulit tabernaculum Joseph,/ et tribum Ephraim non elegit :/ 77:68 sed elegit tribum Juda,/ montem Sion, quem dilexit./ 77:71 pascere Jacob servum suum,/ et Israël hæreditatem suam./ 78:2 Posuerunt morticina servorum tuorum escas volatilibus cæli ;/ carnes sanctorum tuorum bestiis terræ./ 78:4 Facti sumus opprobrium vicinis nostris ;/ subsannatio et illusio his qui in circuitu nostro sunt./ 78:6 Effunde iram tuam in gentes quæ te non noverunt,/ et in regna quæ nomen tuum non invocaverunt :/ 78:9 Adjuva nos, Deus salutaris noster,/ et propter gloriam nominis tui, Domine, libera nos :/ et propitius esto peccatis nostris, propter nomen tuum./ 78:11 Introëat in conspectu tuo gemitus compeditorum ;/ secundum magnitudinem brachii tui posside filios mortificatorum :/ 79:4 Deus, converte nos, et ostende faciem tuam,/ et salvi erimus./ 79:6 cibabis nos pane lacrimarum,/ et potum dabis nobis in lacrimis in mensura ?/ 79:8 Deus virtutum, converte nos, et ostende faciem tuam,/ et salvi erimus./ 79:9 Vineam de Ægypto transtulisti :/ ejecisti gentes, et plantasti eam./ 79:15 Deus virtutum, convertere,/ respice de cælo, et vide,/ et visita vineam istam :/ 79:19 Et non discedimus a te :/ vivificabis nos, et nomen tuum invocabimus./ 79:20 Domine Deus virtutum, converte nos, et ostende faciem tuam,/ et salvi erimus.] 80:1 In finem, pro torcularibus. Psalmus ipsi Asaph. 80:2 [Exsultate Deo adjutori nostro ;/ jubilate Deo Jacob./ 80:3 Sumite psalmum, et date tympanum ;/ psalterium jucundum cum cithara./ 80:4 Buccinate in neomenia tuba,/ in insigni die solemnitatis vestræ :/ 80:6 Testimonium in Joseph posuit illud,/ cum exiret de terra Ægypti ;/ linguam quam non noverat, audivit./ 81:5 Nescierunt, neque intellexerunt ;/ in tenebris ambulant :/ movebuntur omnia fundamenta terræ./ 82:6 Quoniam cogitaverunt unanimiter ;/ simul adversum te testamentum disposuerunt :/ 82:8 Gebal, et Ammon, et Amalec ;/ alienigenæ cum habitantibus Tyrum./ 82:9 Etenim Assur venit cum illis :/ facti sunt in adjutorium filiis Lot./ 82:11 Disperierunt in Endor ;/ facti sunt ut stercus terræ./ 82:12 Pone principes eorum sicut Oreb,/ et Zeb, et Zebee, et Salmana :/ omnes principes eorum,/ 82:15 Sicut ignis qui comburit silvam,/ et sicut flamma comburens montes,/ 82:19 Et cognoscant quia nomen tibi Dominus :/ tu solus Altissimus in omni terra.] 83:4 Etenim passer invenit sibi domum,/ et turtur nidum sibi, ubi ponat pullos suos :/ altaria tua, Domine virtutum,/ rex meus, et Deus meus./ 83:6 Beatus vir cujus est auxilium abs te :/ ascensiones in corde suo disposuit,/ 83:8 Etenim benedictionem dabit legislator ;/ ibunt de virtute in virtutem :/ videbitur Deus deorum in Sion./ 83:12 Quia misericordiam et veritatem diligit Deus :/ gratiam et gloriam dabit Dominus./ 83:13 Non privabit bonis eos qui ambulant in innocentia :/ Domine virtutum, beatus homo qui sperat in te.] 84:3 Remisisti iniquitatem plebis tuæ ;/ operuisti omnia peccata eorum./ 84:4 Mitigasti omnem iram tuam ;/ avertisti ab ira indignationis tuæ./ 85:12 Confitebor tibi, Domine Deus meus, in toto corde meo,/ et glorificabo nomen tuum in æternum :/ 85:14 Deus, iniqui insurrexerunt super me,/ et synagoga potentium quæsierunt animam meam :/ et non proposuerunt te in conspectu suo./ 85:17 Fac mecum signum in bonum,/ ut videant qui oderunt me, et confundantur :/ quoniam tu, Domine, adjuvisti me, et consolatus es me.] 87:9 Longe fecisti notos meos a me ;/ posuerunt me abominationem sibi./ Traditus sum, et non egrediebar ;/ 87:15 Ut quid, Domine, repellis orationem meam ;/ avertis faciem tuam a me ?/ 88:4 Disposui testamentum electis meis ;/ juravi David servo meo :/ 88:5 Usque in æternum præparabo semen tuum,/ et ædificabo in generationem et generationem sedem tuam./ 88:7 Quoniam quis in nubibus æquabitur Domino ;/ similis erit Deo in filiis Dei ?/ 88:10 Tu dominaris potestati maris ;/ motum autem fluctuum ejus tu mitigas./ 88:12 Tui sunt cæli, et tua est terra :/ orbem terræ, et plenitudinem ejus tu fundasti ;/ 88:13 aquilonem et mare tu creasti./ Thabor et Hermon in nomine tuo exsultabunt :/ 88:14 tuum brachium cum potentia./ Firmetur manus tua, et exaltetur dextera tua :/ 88:15 justitia et judicium præparatio sedis tuæ :/ misericordia et veritas præcedent faciem tuam./ 88:16 Beatus populus qui scit jubilationem :/ Domine, in lumine vultus tui ambulabunt,/ 88:17 et in nomine tuo exsultabunt tota die,/ et in justitia tua exaltabuntur./ 88:20 Tunc locutus es in visione sanctis tuis,/ et dixisti : Posui adjutorium in potente,/ et exaltavi electum de plebe mea./ 88:21 Inveni David, servum meum ;/ oleo sancto meo unxi eum./ 88:25 Et veritas mea et misericordia mea cum ipso,/ et in nomine meo exaltabitur cornu ejus./ 88:28 Et ego primogenitum ponam illum,/ excelsum præ regibus terræ./ 88:34 misericordiam autem meam non dispergam ab eo,/ neque nocebo in veritate mea,/ 88:35 neque profanabo testamentum meum :/ et quæ procedunt de labiis meis non faciam irrita./ 88:37 semen ejus in æternum manebit./ Et thronus ejus sicut sol in conspectu meo,/ 88:47 Usquequo, Domine, avertis in finem ?/ exardescet sicut ignis ira tua ?/ 88:48 Memorare quæ mea substantia :/ numquid enim vane constituisti omnes filios hominum ?/ 88:51 Memor esto, Domine, opprobrii servorum tuorum,/ quod continui in sinu meo, multarum gentium :/ 88:52 quod exprobraverunt inimici tui, Domine ;/ quod exprobraverunt commutationem christi tui./ 88:53 Benedictus Dominus in æternum. Fiat, fiat.] 89:2 Priusquam montes fierent,/ aut formaretur terra et orbis,/ a sæculo et usque in sæculum tu es, Deus./ 89:3 Ne avertas hominem in humilitatem :/ et dixisti : Convertimini, filii hominum./ 89:4 Quoniam mille anni ante oculos tuos/ tamquam dies hesterna quæ præteriit :/ et custodia in nocte 89:5 quæ pro nihilo habentur,/ eorum anni erunt./ 89:8 Posuisti iniquitates nostras in conspectu tuo ;/ sæculum nostrum in illuminatione vultus tui./ 89:9 Quoniam omnes dies nostri defecerunt,/ et in ira tua defecimus./ Anni nostri sicut aranea meditabuntur ;/ 89:11 Quis novit potestatem iræ tuæ,/ et præ timore tuo iram tuam 89:12 dinumerare ?/ Dexteram tuam sic notam fac,/ et eruditos corde in sapientia./ 89:15 Lætati sumus pro diebus quibus nos humiliasti ;/ annis quibus vidimus mala./ 89:17 Et sit splendor Domini Dei nostri super nos,/ et opera manuum nostrarum dirige super nos,/ et opus manuum nostrarum dirige.] 90:2 Dicet Domino : Susceptor meus es tu, et refugium meum ;/ Deus meus, sperabo in eum./ 90:8 Verumtamen oculis tuis considerabis,/ et retributionem peccatorum videbis./ 90:15 Clamabit ad me, et ego exaudiam eum ;/ cum ipso sum in tribulatione :/ eripiam eum, et glorificabo eum./ 91:2 [Bonum est confiteri Domino,/ et psallere nomini tuo, Altissime :/ 91:3 ad annuntiandum mane misericordiam tuam,/ et veritatem tuam per noctem,/ 91:4 in decachordo, psalterio ;/ cum cantico, in cithara./ 91:8 Cum exorti fuerint peccatores sicut fœnum,/ et apparuerint omnes qui operantur iniquitatem,/ ut intereant in sæculum sæculi :/ 92:3 Elevaverunt flumina, Domine,/ elevaverunt flumina vocem suam ;/ elevaverunt flumina fluctus suos,/ 92:5 Testimonia tua credibilia facta sunt nimis ;/ domum tuam decet sanctitudo, Domine,/ in longitudinem dierum.] 93:2 Exaltare, qui judicas terram ;/ redde retributionem superbis./ 93:3 Usquequo peccatores, Domine,/ usquequo peccatores gloriabuntur ;/ 93:4 effabuntur et loquentur iniquitatem ;/ loquentur omnes qui operantur injustitiam ?/ 93:5 Populum tuum, Domine, humiliaverunt,/ et hæreditatem tuam vexaverunt./ 93:12 Beatus homo quem tu erudieris, Domine,/ et de lege tua docueris eum :/ 93:14 Quia non repellet Dominus plebem suam,/ et hæreditatem suam non derelinquet,/ 93:15 quoadusque justitia convertatur in judicium :/ et qui juxta illam, omnes qui recto sunt corde./ 93:17 Nisi quia Dominus adjuvit me,/ paulominus habitasset in inferno anima mea./ 93:18 Si dicebam : Motus est pes meus :/ misericordia tua, Domine, adjuvabat me./ 93:23 Et reddet illis iniquitatem ipsorum,/ et in malitia eorum disperdet eos :/ disperdet illos Dominus Deus noster.] 94:3 quoniam Deus magnus Dominus,/ et rex magnus super omnes deos./ 94:4 Quia in manu ejus sunt omnes fines terræ,/ et altitudines montium ipsius sunt ;/ 94:6 Venite, adoremus, et procidamus,/ et ploremus ante Dominum qui fecit nos :/ 94:9 sicut in irritatione,/ secundum diem tentationis in deserto,/ ubi tentaverunt me patres vestri :/ probaverunt me, et viderunt opera mea./ 94:10 Quadraginta annis offensus fui generationi illi,/ et dixi : Semper hi errant corde./ 95:1 Canticum ipsi David, quando domus ædificabatur post captivitatem. [Cantate Domino canticum novum ;/ cantate Domino omnis terra./ 95:3 Annuntiate inter gentes gloriam ejus ;/ in omnibus populis mirabilia ejus./ 95:4 Quoniam magnus Dominus, et laudabilis nimis :/ terribilis est super omnes deos./ 95:5 Quoniam omnes dii gentium dæmonia ;/ Dominus autem cælos fecit./ 95:7 Afferte Domino, patriæ gentium,/ afferte Domino gloriam et honorem ;/ 95:11 Lætentur cæli, et exsultet terra ;/ commoveatur mare et plenitudo ejus ;/ 96:1 Huic David, quando terra ejus restituta est. [Dominus regnavit : exsultet terra ;/ lætentur insulæ multæ./ 96:6 Annuntiaverunt cæli justitiam ejus,/ et viderunt omnes populi gloriam ejus./ 96:8 Audivit, et lætata est Sion,/ et exsultaverunt filiæ Judæ/ propter judicia tua, Domine./ 96:10 Qui diligitis Dominum, odite malum :/ custodit Dominus animas sanctorum suorum ;/ de manu peccatoris liberabit eos./ 97:4 Jubilate Deo, omnis terra ;/ cantate, et exsultate, et psallite./ 97:6 in tubis ductilibus, et voce tubæ corneæ./ Jubilate in conspectu regis Domini :/ 97:8 Flumina plaudent manu ;/ simul montes exsultabunt 97:9 a conspectu Domini :/ quoniam venit judicare terram./ Judicabit orbem terrarum in justitia,/ et populos in æquitate.] 98:5 Exaltate Dominum Deum nostrum,/ et adorate scabellum pedum ejus,/ quoniam sanctum est./ 98:6 Moyses et Aaron in sacerdotibus ejus,/ et Samuel inter eos qui invocant nomen ejus :/ invocabant Dominum, et ipse exaudiebat eos ;/ 99:3 Scitote quoniam Dominus ipse est Deus ;/ ipse fecit nos, et non ipsi nos :/ populus ejus, et oves pascuæ ejus./ 99:4 Introite portas ejus in confessione ;/ atria ejus in hymnis :/ confitemini illi./ Laudate nomen ejus, 99:5 quoniam suavis est Dominus,/ in æternum misericordia ejus,/ et usque in generationem et generationem veritas ejus.] 100:3 Non proponebam ante oculos meos rem injustam ;/ facientes prævaricationes odivi ;/ non adhæsit mihi 100:5 Detrahentem secreto proximo suo, hunc persequebar :/ superbo oculo, et insatiabili corde, cum hoc non edebam./ 101:3 Non avertas faciem tuam a me :/ in quacumque die tribulor, inclina ad me aurem tuam ;/ in quacumque die invocavero te, velociter exaudi me./ 101:10 quia cinerem tamquam panem manducabam,/ et potum meum cum fletu miscebam,/ 101:11 a facie iræ et indignationis tuæ :/ quia elevans allisisti me./ 101:14 Tu exsurgens misereberis Sion,/ quia tempus miserendi ejus, quia venit tempus :/ 101:16 Et timebunt gentes nomen tuum, Domine,/ et omnes reges terræ gloriam tuam :/ 101:20 Quia prospexit de excelso sancto suo ;/ Dominus de cælo in terram aspexit :/ 101:21 ut audiret gemitus compeditorum ;/ ut solveret filios interemptorum :/ 101:22 ut annuntient in Sion nomen Domini,/ et laudem ejus in Jerusalem :/ 101:23 in conveniendo populos in unum, et reges,/ ut serviant Domino./ 101:29 Filii servorum tuorum habitabunt,/ et semen eorum in sæculum dirigetur.] 102:2 Benedic, anima mea, Domino,/ et noli oblivisci omnes retributiones ejus./ 102:3 Qui propitiatur omnibus iniquitatibus tuis ;/ qui sanat omnes infirmitates tuas :/ 102:4 qui redimit de interitu vitam tuam ;/ qui coronat te in misericordia et miserationibus :/ 102:5 qui replet in bonis desiderium tuum ;/ renovabitur ut aquilæ juventus tua :/ 102:6 faciens misericordias Dominus,/ et judicium omnibus injuriam patientibus./ 102:7 Notas fecit vias suas Moysi ;/ filiis Israël voluntates suas./ 102:8 Miserator et misericors Dominus :/ longanimis, et multum misericors./ 102:16 quoniam spiritus pertransibit in illo, et non subsistet,/ et non cognoscet amplius locum suum./ 102:20 Benedicite Domino, omnes angeli ejus :/ potentes virtute, facientes verbum illius,/ ad audiendam vocem sermonum ejus./ 102:21 Benedicite Domino, omnes virtutes ejus ;/ ministri ejus, qui facitis voluntatem ejus./ 102:22 Benedicite Domino, omnia opera ejus :/ in omni loco dominationis ejus,/ benedic, anima mea, Domino.] 103:3 qui tegis aquis superiora ejus :/ qui ponis nubem ascensum tuum ;/ qui ambulas super pennas ventorum :/ 103:5 Qui fundasti terram super stabilitatem suam :/ non inclinabitur in sæculum sæculi./ 103:7 Ab increpatione tua fugient ;/ a voce tonitrui tui formidabunt./ 103:8 Ascendunt montes, et descendunt campi,/ in locum quem fundasti eis./ 103:9 Terminum posuisti quem non transgredientur,/ neque convertentur operire terram./ 103:13 Rigans montes de superioribus suis ;/ de fructu operum tuorum satiabitur terra :/ 103:14 producens fœnum jumentis,/ et herbam servituti hominum,/ ut educas panem de terra,/ 103:15 et vinum lætificet cor hominis :/ ut exhilaret faciem in oleo,/ et panis cor hominis confirmet./ 103:16 Saturabuntur ligna campi,/ et cedri Libani quas plantavit :/ 103:17 illic passeres nidificabunt :/ herodii domus dux est eorum./ 103:18 Montes excelsi cervis ;/ petra refugium herinaciis./ 103:20 Posuisti tenebras, et facta est nox ;/ in ipsa pertransibunt omnes bestiæ silvæ :/ 103:25 Hoc mare magnum et spatiosum manibus ;/ illic reptilia quorum non est numerus :/ animalia pusilla cum magnis./ 103:30 Emittes spiritum tuum, et creabuntur,/ et renovabis faciem terræ./ 104:5 Mementote mirabilium ejus quæ fecit ;/ prodigia ejus, et judicia oris ejus :/ 104:6 semen Abraham servi ejus ;/ filii Jacob electi ejus./ 104:8 Memor fuit in sæculum testamenti sui ;/ verbi quod mandavit in mille generationes :/ 104:9 quod disposuit ad Abraham,/ et juramenti sui ad Isaac :/ 104:10 et statuit illud Jacob in præceptum,/ et Israël in testamentum æternum,/ 104:11 dicens : Tibi dabo terram Chanaan,/ funiculum hæreditatis vestræ :/ 104:12 cum essent numero brevi,/ paucissimi, et incolæ ejus./ 104:14 Non reliquit hominem nocere eis :/ et corripuit pro eis reges./ 104:16 Et vocavit famem super terram,/ et omne firmamentum panis contrivit./ 104:17 Misit ante eos virum :/ in servum venundatus est, Joseph./ 104:18 Humiliaverunt in compedibus pedes ejus ;/ ferrum pertransiit animam ejus :/ 104:19 donec veniret verbum ejus./ Eloquium Domini inflammavit eum./ 104:21 Constituit eum dominum domus suæ,/ et principem omnis possessionis suæ :/ 104:23 Et intravit Israël in Ægyptum,/ et Jacob accola fuit in terra Cham./ 104:26 Misit Moysen servum suum ;/ Aaron quem elegit ipsum./ 104:31 Dixit, et venit cœnomyia et ciniphes/ in omnibus finibus eorum./ 104:32 Posuit pluvias eorum grandinem :/ ignem comburentem in terra ipsorum./ 104:34 Dixit, et venit locusta,/ et bruchus cujus non erat numerus :/ 104:35 et comedit omne fœnum in terra eorum,/ et comedit omnem fructum terræ eorum./ 104:41 Dirupit petram, et fluxerunt aquæ :/ abierunt in sicco flumina./ 104:42 Quoniam memor fuit verbi sancti sui,/ quod habuit ad Abraham puerum suum./ 105:2 Quis loquetur potentias Domini ;/ auditas faciet omnes laudes ejus ?/ 105:5 ad videndum in bonitate electorum tuorum ;/ ad lætandum in lætitia gentis tuæ :/ ut lauderis cum hæreditate tua./ 105:6 Peccavimus cum patribus nostris :/ injuste egimus ; iniquitatem fecimus./ 105:9 Et increpuit mare Rubrum et exsiccatum est,/ et deduxit eos in abyssis sicut in deserto./ 105:13 Cito fecerunt ; obliti sunt operum ejus :/ et non sustinuerunt consilium ejus./ 105:16 Et irritaverunt Moysen in castris ;/ Aaron, sanctum Domini./ 105:18 Et exarsit ignis in synagoga eorum :/ flamma combussit peccatores./ 105:21 Obliti sunt Deum qui salvavit eos ;/ qui fecit magnalia in Ægypto,/ 105:26 Et elevavit manum suam super eos/ ut prosterneret eos in deserto :/ 105:27 et ut dejiceret semen eorum in nationibus,/ et dispergeret eos in regionibus./ 105:32 Et irritaverunt eum ad aquas contradictionis,/ et vexatus est Moyses propter eos :/ 105:34 Non disperdiderunt gentes/ quas dixit Dominus illis :/ 105:37 Et immolaverunt filios suos et filias suas dæmoniis./ 105:38 Et effuderunt sanguinem innocentem,/ sanguinem filiorum suorum et filiarum suarum,/ quas sacrificaverunt sculptilibus Chanaan./ Et infecta est terra in sanguinibus,/ 105:39 et contaminata est in operibus eorum :/ et fornicati sunt in adinventionibus suis./ 105:42 Et tribulaverunt eos inimici eorum,/ et humiliati sunt sub manibus eorum ;/ 105:43 sæpe liberavit eos./ Ipsi autem exacerbaverunt eum in consilio suo,/ et humiliati sunt in iniquitatibus suis./ 105:45 Et memor fuit testamenti sui,/ et pœnituit eum secundum multitudinem misericordiæ suæ :/ 105:47 Salvos nos fac, Domine Deus noster,/ et congrega nos de nationibus :/ ut confiteamur nomini sancto tuo,/ et gloriemur in laude tua./ 105:48 Benedictus Dominus Deus Israël, a sæculo et usque in sæculum ;/ et dicet omnis populus : Fiat, fiat.] 106:10 Sedentes in tenebris et umbra mortis ;/ vinctos in mendicitate et ferro./ 106:17 Suscepit eos de via iniquitatis eorum ;/ propter injustitias enim suas humiliati sunt./ 106:19 Et clamaverunt ad Dominum cum tribularentur,/ et de necessitatibus eorum liberavit eos./ 106:21 Confiteantur Domino misericordiæ ejus,/ et mirabilia ejus filiis hominum./ 106:23 Qui descendunt mare in navibus,/ facientes operationem in aquis multis :/ 106:27 Turbati sunt, et moti sunt sicut ebrius,/ et omnis sapientia eorum devorata est./ 106:31 Confiteantur Domino misericordiæ ejus,/ et mirabilia ejus filiis hominum./ 106:36 Et collocavit illic esurientes,/ et constituerunt civitatem habitationis :/ 106:40 Effusa est contemptio super principes :/ et errare fecit eos in invio, et non in via./ 106:43 Quis sapiens, et custodiet hæc,/ et intelliget misericordias Domini ?] 107:4 Confitebor tibi in populis, Domine,/ et psallam tibi in nationibus :/ 107:6 Exaltare super cælos, Deus,/ et super omnem terram gloria tua :/ 107:7 ut liberentur dilecti tui./ Salvum fac dextera tua, et exaudi me./ 107:8 Deus locutus est in sancto suo :/ Exsultabo, et dividam Sichimam ;/ et convallem tabernaculorum dimetiar./ 107:9 Meus est Galaad, et meus est Manasses,/ et Ephraim susceptio capitis mei./ Juda rex meus ; 107:10 Moab lebes spei meæ :/ in Idumæam extendam calceamentum meum ;/ mihi alienigenæ amici facti sunt./ 108:3 Locuti sunt adversum me lingua dolosa,/ et sermonibus odii circumdederunt me :/ et expugnaverunt me gratis./ 108:6 Constitue super eum peccatorem,/ et diabolus stet a dextris ejus./ 108:12 Non sit illi adjutor,/ nec sit qui misereatur pupillis ejus./ 108:17 et persecutus est hominem inopem et mendicum,/ et compunctum corde, mortificare./ 108:24 Genua mea infirmata sunt a jejunio,/ et caro mea immutata est propter oleum./ 108:28 Maledicent illi, et tu benedices :/ qui insurgunt in me confundantur ;/ servus autem tuus lætabitur./ 108:30 Confitebor Domino nimis in ore meo,/ et in medio multorum laudabo eum :/ 109:3 Tecum principium in die virtutis tuæ/ in splendoribus sanctorum :/ ex utero, ante luciferum, genui te./ 109:6 Judicabit in nationibus, implebit ruinas ;/ conquassabit capita in terra multorum./ 109:7 De torrente in via bibet ;/ propterea exaltabit caput.] 110:2 Magna opera Domini :/ exquisita in omnes voluntates ejus./ 110:3 Confessio et magnificentia opus ejus,/ et justitia ejus manet in sæculum sæculi./ 110:7 ut det illis hæreditatem gentium./ Opera manuum ejus veritas et judicium./ 110:8 Fidelia omnia mandata ejus,/ confirmata in sæculum sæculi,/ facta in veritate et æquitate./ 110:10 Initium sapientiæ timor Domini ;/ intellectus bonus omnibus facientibus eum :/ laudatio ejus manet in sæculum sæculi.] 111:1 Alleluja, reversionis Aggæi et Zachariæ. [Beatus vir qui timet Dominum :/ in mandatis ejus volet nimis./ 111:4 Exortum est in tenebris lumen rectis :/ misericors, et miserator, et justus./ 111:5 Jucundus homo qui miseretur et commodat ;/ disponet sermones suos in judicio :/ 111:9 Dispersit, dedit pauperibus ;/ justitia ejus manet in sæculum sæculi :/ cornu ejus exaltabitur in gloria./ 111:10 Peccator videbit, et irascetur ;/ dentibus suis fremet et tabescet :/ desiderium peccatorum peribit.] 112:1 Alleluja. [Laudate, pueri, Dominum ;/ laudate nomen Domini./ 113:2 facta est Judæa sanctificatio ejus ;/ Israël potestas ejus./ 113:6 montes, exsultastis sicut arietes ?/ et colles, sicut agni ovium ?/ 113:7 A facie Domini mota est terra,/ a facie Dei Jacob :/ 113:9 Non nobis, Domine, non nobis,/ sed nomini tuo da gloriam :/ 113:25 Non mortui laudabunt te, Domine,/ neque omnes qui descendunt in infernum :/ 113:26 sed nos qui vivimus, benedicimus Domino,/ ex hoc nunc et usque in sæculum.] 114:7 Convertere, anima mea, in requiem tuam,/ quia Dominus benefecit tibi :/ 114:9 Placebo Domino in regione vivorum.] 116:1 Alleluja. [Laudate Dominum, omnes gentes ;/ laudate eum, omnes populi./ 117:5 De tribulatione invocavi Dominum,/ et exaudivit me in latitudine Dominus./ 117:7 Dominus mihi adjutor,/ et ego despiciam inimicos meos./ 117:10 Omnes gentes circuierunt me,/ et in nomine Domini, quia ultus sum in eos./ 117:11 Circumdantes circumdederunt me,/ et in nomine Domini, quia ultus sum in eos./ 117:12 Circumdederunt me sicut apes,/ et exarserunt sicut ignis in spinis :/ et in nomine Domini, quia ultus sum in eos./ 117:13 Impulsus eversus sum, ut caderem,/ et Dominus suscepit me./ 117:14 Fortitudo mea et laus mea Dominus,/ et factus est mihi in salutem./ 117:16 Dextera Domini fecit virtutem ;/ dextera Domini exaltavit me :/ dextera Domini fecit virtutem./ 117:17 Non moriar, sed vivam,/ et narrabo opera Domini./ 117:20 Hæc porta Domini :/ justi intrabunt in eam./ 118:2 Beati qui scrutantur testimonia ejus ;/ in toto corde exquirunt eum./ 118:5 Utinam dirigantur viæ meæ/ ad custodiendas justificationes tuas./ 118:13 In labiis meis pronuntiavi omnia judicia oris tui./ 118:19 Incola ego sum in terra :/ non abscondas a me mandata tua./ 118:24 Nam et testimonia tua meditatio mea est,/ et consilium meum justificationes tuæ./ 118:25 Adhæsit pavimento anima mea :/ vivifica me secundum verbum tuum./ 118:28 Dormitavit anima mea præ tædio :/ confirma me in verbis tuis./ 118:40 Ecce concupivi mandata tua :/ in æquitate tua vivifica me./ 118:44 Et custodiam legem tuam semper,/ in sæculum et in sæculum sæculi./ 118:45 Et ambulabam in latitudine,/ quia mandata tua exquisivi./ 118:51 Superbi inique agebant usquequaque ;/ a lege autem tua non declinavi./ 118:57 Portio mea, Domine,/ dixi custodire legem tuam./ 118:62 Media nocte surgebam ad confitendum tibi,/ super judicia justificationis tuæ./ 118:67 Priusquam humiliarer ego deliqui :/ propterea eloquium tuum custodivi./ 118:71 Bonum mihi quia humiliasti me,/ ut discam justificationes tuas./ 118:73 Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me :/ da mihi intellectum, et discam mandata tua./ 118:74 Qui timent te videbunt me et lætabuntur,/ quia in verba tua supersperavi./ 118:86 Omnia mandata tua veritas :/ inique persecuti sunt me, adjuva me./ 118:87 Paulominus consummaverunt me in terra ;/ ego autem non dereliqui mandata tua./ 118:94 Tuus sum ego ; salvum me fac :/ quoniam justificationes tuas exquisivi./ 118:112 Inclinavi cor meum ad faciendas justificationes tuas in æternum,/ propter retributionem./ 118:121 Feci judicium et justitiam :/ non tradas me calumniantibus me./ 118:125 Servus tuus sum ego : da mihi intellectum,/ ut sciam testimonia tua./ 118:126 Tempus faciendi, Domine :/ dissipaverunt legem tuam./ 118:129 Mirabilia testimonia tua :/ ideo scrutata est ea anima mea./ 118:131 Os meum aperui, et attraxi spiritum :/ quia mandata tua desiderabam./ 118:138 Mandasti justitiam testimonia tua,/ et veritatem tuam nimis./ 118:144 Æquitas testimonia tua in æternum :/ intellectum da mihi, et vivam./ 118:146 Clamavi ad te ; salvum me fac :/ ut custodiam mandata tua./ 118:150 Appropinquaverunt persequentes me iniquitati :/ a lege autem tua longe facti sunt./ 118:159 Vide quoniam mandata tua dilexi, Domine :/ in misericordia tua vivifica me./ 118:176 Erravi sicut ovis quæ periit : quære servum tuum,/ quia mandata tua non sum oblitus.] 120:5 Dominus custodit te ;/ Dominus protectio tua super manum dexteram tuam./ 121:4 Illuc enim ascenderunt tribus, tribus Domini :/ testimonium Israël,/ ad confitendum nomini Domini./ 124:3 Quia non relinquet Dominus virgam peccatorum/ super sortem justorum :/ ut non extendant justi/ ad iniquitatem manus suas,/ 127:2 Labores manuum tuarum quia manducabis :/ beatus es, et bene tibi erit./ 127:3 Uxor tua sicut vitis abundans/ in lateribus domus tuæ ;/ filii tui sicut novellæ olivarum/ in circuitu mensæ tuæ./ 127:5 Benedicat tibi Dominus ex Sion,/ et videas bona Jerusalem omnibus diebus vitæ tuæ./ 127:6 Et videas filios filiorum tuorum :/ pacem super Israël.] 128:2 sæpe expugnaverunt me a juventute mea :/ etenim non potuerunt mihi./ 128:6 Fiant sicut fœnum tectorum,/ quod priusquam evellatur exaruit :/ 129:4 Quia apud te propitiatio est ;/ et propter legem tuam sustinui te, Domine./ Sustinuit anima mea in verbo ejus :/ 129:6 A custodia matutina usque ad noctem,/ speret Israël in Domino./ 129:7 Quia apud Dominum misericordia,/ et copiosa apud eum redemptio./ 130:2 Si non humiliter sentiebam,/ sed exaltavi animam meam :/ sicut ablactatus est super matre sua,/ ita retributio in anima mea./ 131:1 Canticum graduum. [Memento, Domine, David,/ et omnis mansuetudinis ejus :/ 131:2 sicut juravit Domino ;/ votum vovit Deo Jacob :/ 131:10 Propter David servum tuum/ non avertas faciem christi tui./ 131:13 Quoniam elegit Dominus Sion :/ elegit eam in habitationem sibi./ 134:1 Alleluja. [Laudate nomen Domini ;/ laudate, servi, Dominum :/ 134:4 Quoniam Jacob elegit sibi Dominus ;/ Israël in possessionem sibi./ 134:9 Et misit signa et prodigia in medio tui, Ægypte :/ in Pharaonem, et in omnes servos ejus./ 134:11 Sehon, regem Amorrhæorum, et Og, regem Basan,/ et omnia regna Chanaan :/ 135:20 et Og, regem Basan,/ quoniam in æternum misericordia ejus :/ 135:24 et redemit nos ab inimicis nostris,/ quoniam in æternum misericordia ejus./ 136:2 In salicibus in medio ejus/ suspendimus organa nostra :/ 136:7 Memor esto, Domine, filiorum Edom,/ in die Jerusalem :/ qui dicunt : Exinanite, exinanite/ usque ad fundamentum in ea./ 137:1 Ipsi David. [Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo,/ quoniam audisti verba oris mei./ In conspectu angelorum psallam tibi ;/ 137:2 adorabo ad templum sanctum tuum,/ et confitebor nomini tuo :/ super misericordia tua et veritate tua ;/ quoniam magnificasti super omne, nomen sanctum tuum./ 137:4 Confiteantur tibi, Domine, omnes reges terræ,/ quia audierunt omnia verba oris tui./ 137:5 Et cantent in viis Domini,/ quoniam magna est gloria Domini ;/ 138:3 Intellexisti cogitationes meas de longe ;/ semitam meam et funiculum meum investigasti :/ 138:5 Ecce, Domine, tu cognovisti omnia,/ novissima et antiqua./ Tu formasti me, et posuisti super me manum tuam./ 138:12 Quia tenebræ non obscurabuntur a te,/ et nox sicut dies illuminabitur :/ sicut tenebræ ejus, ita et lumen ejus./ 138:19 Si occideris, Deus, peccatores,/ viri sanguinum, declinate a me :/ 138:21 Nonne qui oderunt te, Domine, oderam,/ et super inimicos tuos tabescebam ?/ 138:24 Et vide si via iniquitatis in me est,/ et deduc me in via æterna.] 139:5 Custodi me, Domine, de manu peccatoris,/ et ab hominibus iniquis eripe me./ Qui cogitaverunt supplantare gressus meos :/ 139:6 absconderunt superbi laqueum mihi./ Et funes extenderunt in laqueum ;/ juxta iter, scandalum posuerunt mihi./ 139:9 Ne tradas me, Domine, a desiderio meo peccatori :/ cogitaverunt contra me ;/ ne derelinquas me, ne forte exaltentur./ 139:10 Caput circuitus eorum :/ labor labiorum ipsorum operiet eos./ 139:11 Cadent super eos carbones ;/ in ignem dejicies eos :/ in miseriis non subsistent./ 139:12 Vir linguosus non dirigetur in terra ;/ virum injustum mala capient in interitu./ 139:14 Verumtamen justi confitebuntur nomini tuo,/ et habitabunt recti cum vultu tuo.] 140:1 Psalmus David. [Domine, clamavi ad te : exaudi me ;/ intende voci meæ, cum clamavero ad te./ 140:4 Non declines cor meum in verba malitiæ,/ ad excusandas excusationes in peccatis ;/ cum hominibus operantibus iniquitatem,/ et non communicabo cum electis eorum./ 140:5 Corripiet me justus in misericordia, et increpabit me :/ oleum autem peccatoris non impinguet caput meum./ Quoniam adhuc et oratio mea in beneplacitis eorum :/ 140:6 absorpti sunt juncti petræ judices eorum./ Audient verba mea, quoniam potuerunt./ 140:7 Sicut crassitudo terræ erupta est super terram,/ dissipata sunt ossa nostra secus infernum./ 141:3 Effundo in conspectu ejus orationem meam,/ et tribulationem meam ante ipsum pronuntio :/ 141:4 in deficiendo ex me spiritum meum,/ et tu cognovisti semitas meas./ In via hac qua ambulabam/ absconderunt laqueum mihi./ 142:1 Psalmus David, quando persequebatur eum Absalom filius ejus. [Domine, exaudi orationem meam ;/ auribus percipe obsecrationem meam in veritate tua ;/ exaudi me in tua justitia./ 142:3 Quia persecutus est inimicus animam meam ;/ humiliavit in terra vitam meam ;/ collocavit me in obscuris, sicut mortuos sæculi./ 142:5 Memor fui dierum antiquorum ;/ meditatus sum in omnibus operibus tuis :/ in factis manuum tuarum meditabar./ 142:9 Eripe me de inimicis meis, Domine :/ ad te confugi./ 142:11 Propter nomen tuum, Domine, vivificabis me :/ in æquitate tua, educes de tribulatione animam meam,/ 143:2 Misericordia mea et refugium meum ;/ susceptor meus et liberator meus ;/ protector meus, et in ipso speravi,/ qui subdit populum meum sub me./ 143:7 Emitte manum tuam de alto : eripe me,/ et libera me de aquis multis,/ de manu filiorum alienorum :/ 144:1 Laudatio ipsi David. [Exaltabo te, Deus meus rex,/ et benedicam nomini tuo in sæculum, et in sæculum sæculi./ 144:3 Magnus Dominus, et laudabilis nimis,/ et magnitudinis ejus non est finis./ 144:8 Miserator et misericors Dominus :/ patiens, et multum misericors./ 144:9 Suavis Dominus universis,/ et miserationes ejus super omnia opera ejus./ 144:10 Confiteantur tibi, Domine, omnia opera tua,/ et sancti tui benedicant tibi./ 144:11 Gloriam regni tui dicent,/ et potentiam tuam loquentur :/ 144:15 Oculi omnium in te sperant, Domine,/ et tu das escam illorum in tempore opportuno./ 144:19 Voluntatem timentium se faciet,/ et deprecationem eorum exaudiet, et salvos faciet eos./ 145:7 Qui custodit veritatem in sæculum ;/ facit judicium injuriam patientibus ;/ dat escam esurientibus./ Dominus solvit compeditos ;/ 145:9 Dominus custodit advenas,/ pupillum et viduam suscipiet,/ et vias peccatorum disperdet./ 146:2 Ædificans Jerusalem Dominus,/ dispersiones Israëlis congregabit :/ 146:5 Magnus Dominus noster, et magna virtus ejus,/ et sapientiæ ejus non est numerus./ 146:7 Præcinite Domino in confessione ;/ psallite Deo nostro in cithara./ 146:9 qui dat jumentis escam ipsorum,/ et pullis corvorum invocantibus eum./ 147:2 Quoniam confortavit seras portarum tuarum ;/ benedixit filiis tuis in te./ 147:4 Qui emittit eloquium suum terræ :/ velociter currit sermo ejus./ 147:5 Qui dat nivem sicut lanam ;/ nebulam sicut cinerem spargit./ 147:6 Mittit crystallum suam sicut buccellas :/ ante faciem frigoris ejus quis sustinebit ?/ 148:11 reges terræ et omnes populi ;/ principes et omnes judices terræ ;/ 148:12 juvenes et virgines ; senes cum junioribus,/ laudent nomen Domini :/ 149:3 Laudent nomen ejus in choro ;/ in tympano et psalterio psallant ei./ 149:5 Exsultabunt sancti in gloria ;/ lætabuntur in cubilibus suis./ 149:6 Exaltationes Dei in gutture eorum,/ et gladii ancipites in manibus eorum :/ @Pr 1:3 ad intelligenda verba prudentiæ,/ et suscipiendam eruditionem doctrinæ,/ justitiam, et judicium, et æquitatem :/ 1:12 deglutiamus eum sicut infernus viventem,/ et integrum quasi descendentem in lacum ;/ 1:13 omnem pretiosam substantiam reperiemus ;/ implebimus domos nostras spoliis :/ 1:27 Cum irruerit repentina calamitas,/ et interitus quasi tempestas ingruerit ;/ quando venerit super vos tribulatio et angustia :/ 1:33 Qui autem me audierit, absque terrore requiescet,/ et abundantia perfruetur, timore malorum sublato.] 2:11 consilium custodiet te,/ et prudentia servabit te :/ 2:20 Ut ambules in via bona,/ et calles justorum custodias :/ 3:1 [Fili mi, ne obliviscaris legis meæ,/ et præcepta mea cor tuum custodiat :/ 3:2 longitudinem enim dierum, et annos vitæ, et pacem,/ apponent tibi./ 3:3 Misericordia et veritas te non deserant ;/ circumda eas gutturi tuo,/ et describe in tabulis cordis tui :/ 3:9 Honora Dominum de tua substantia,/ et de primitiis omnium frugum tuarum da ei :/ 3:12 quem enim diligit Dominus, corripit,/ et quasi pater in filio complacet sibi./ 3:19 Dominus sapientia fundavit terram ;/ stabilivit cælos prudentia./ 3:27 [Noli prohibere benefacere eum qui potest :/ si vales, et ipse benefac./ 3:28 Ne dicas amico tuo : Vade, et revertere : cras dabo tibi :/ cum statim possis dare./ 4:5 Posside sapientiam, posside prudentiam :/ ne obliviscaris, neque declines a verbis oris mei./ 4:7 Principium sapientiæ : posside sapientiam,/ et in omni possessione tua acquire prudentiam./ 4:11 Viam sapientiæ monstrabo tibi ;/ ducam te per semitas æquitatis :/ 4:21 Ne recedant ab oculis tuis :/ custodi ea in medio cordis tui :/ 5:7 Nunc ergo fili mi, audi me,/ et ne recedas a verbis oris mei./ 5:11 et gemas in novissimis,/ quando consumpseris carnes tuas et corpus tuum,/ et dicas : 5:19 Cerva carissima, et gratissimus hinnulus :/ ubera ejus inebrient te in omni tempore ;/ in amore ejus delectare jugiter./ 6:1 [Fili mi, si spoponderis pro amico tuo,/ defixisti apud extraneum manum tuam :/ 6:12 [Homo apostata, vir inutilis, graditur ore perverso ;/ 6:16 [Sex sunt quæ odit Dominus,/ et septimum detestatur anima ejus :/ 6:23 Quia mandatum lucerna est, et lex lux,/ et via vitæ increpatio disciplinæ :/ 6:29 sic qui ingreditur ad mulierem proximi sui,/ non erit mundus cum tetigerit eam./ 6:30 Non grandis est culpa cum quis furatus fuerit :/ furatur enim ut esurientem impleat animam ;/ 6:34 quia zelus et furor viri/ non parcet in die vindictæ,/ 7:1 [Fili mi, custodi sermones meos,/ et præcepta mea reconde tibi./ Fili, 7:2 serva mandata mea, et vives ;/ et legem meam quasi pupillam oculi tui :/ 7:5 ut custodiant te a muliere extranea,/ et ab aliena quæ verba sua dulcia facit./ 7:14 Victimas pro salute vovi ;/ hodie reddidi vota mea :/ 7:16 Intexui funibus lectulum meum ;/ stravi tapetibus pictis ex Ægypto :/ 7:19 Non est enim vir in domo sua :/ abiit via longissima :/ 7:22 Statim eam sequitur quasi bos ductus ad victimam,/ et quasi agnus lasciviens,/ et ignorans quod ad vincula stultus trahatur :/ 7:23 donec transfigat sagitta jecur ejus,/ velut si avis festinet ad laqueum,/ et nescit quod de periculo animæ illius agitur./ 8:13 Timor Domini odit malum :/ arrogantiam, et superbiam,/ et viam pravam, et os bilingue, detestor./ 8:20 In viis justitiæ ambulo,/ in medio semitarum judicii :/ 8:24 Nondum erant abyssi, et ego jam concepta eram :/ necdum fontes aquarum eruperant,/ 8:29 quando circumdabat mari terminum suum,/ et legem ponebat aquis, ne transirent fines suos ;/ quando appendebat fundamenta terræ :/ 9:8 Noli arguere derisorem, ne oderit te :/ argue sapientem, et diliget te./ 9:16 Qui est parvulus declinet ad me./ Et vecordi locuta est :/ 11:25 Anima quæ benedicit impinguabitur,/ et qui inebriat, ipse quoque inebriabitur./ 11:27 Bene consurgit diluculo qui quærit bona ;/ qui autem investigator malorum est, opprimetur ab eis./ 11:28 Qui confidit in divitiis suis corruet :/ justi autem quasi virens folium germinabunt./ 12:2 Qui bonus est hauriet gratiam a Domino ;/ qui autem confidit in cogitationibus suis impie agit./ 12:10 Novit justus jumentorum suorum animas ;/ viscera autem impiorum crudelia./ 12:12 Desiderium impii munimentum est pessimorum ;/ radix autem justorum proficiet.]\ 12:13 [Propter peccata labiorum ruina proximat malo ;/ effugiet autem justus de angustia./ 12:17 Qui quod novit loquitur, index justitiæ est ;/ qui autem mentitur, testis est fraudulentus./ 12:18 Est qui promittit, et quasi gladio pungitur conscientiæ :/ lingua autem sapientium sanitas est./ 12:19 Labium veritatis firmum erit in perpetuum ;/ qui autem testis est repentinus, concinnat linguam mendacii./ 12:21 Non contristabit justum quidquid ei acciderit :/ impii autem replebuntur malo./ 12:24 [Manus fortium dominabitur ;/ quæ autem remissa est, tributis serviet./ 13:1 [Filius sapiens doctrina patris ;/ qui autem illusor est non audit cum arguitur./ 13:2 De fructu oris sui homo satiabitur bonis :/ anima autem prævaricatorum iniqua./ 13:9 Lux justorum lætificat :/ lucerna autem impiorum extinguetur./ 13:13 [Qui detrahit alicui rei, ipse se in futurum obligat ;/ qui autem timet præceptum, in pace versabitur./ Animæ dolosæ errant in peccatis :/ justi autem misericordes sunt, et miserantur./ 13:16 Astutus omnia agit cum consilio ;/ qui autem fatuus est aperit stultitiam./ 13:17 Nuntius impii cadet in malum ;/ legatus autem fidelis, sanitas./ 13:18 Egestas et ignominia ei qui deserit disciplinam ;/ qui autem acquiescit arguenti glorificabitur./ 14:4 Ubi non sunt boves, præsepe vacuum est ;/ ubi autem plurimæ segetes, ibi manifesta est fortitudo bovis./ 14:11 Domus impiorum delebitur :/ tabernacula vero justorum germinabunt./ 14:20 Etiam proximo suo pauper odiosus erit :/ amici vero divitum multi./ 14:31 Qui calumniatur egentem exprobrat factori ejus ;/ honorat autem eum qui miseretur pauperis./ 14:32 In malitia sua expelletur impius :/ sperat autem justus in morte sua./ 15:5 Stultus irridet disciplinam patris sui ;/ qui autem custodit increpationes astutior fiet./ In abundanti justitia virtus maxima est :/ cogitationes autem impiorum eradicabuntur./ 15:27 Conturbat domum suam qui sectatur avaritiam ;/ qui autem odit munera, vivet./ Per misericordiam et fidem purgantur peccata :/ per timorem autem Domini declinat omnis a malo./ 16:8 Melius est parum cum justitia/ quam multi fructus cum iniquitate./ 16:19 Melius est humiliari cum mitibus/ quam dividere spolia cum superbis./ 16:32 Melior est patiens viro forti,/ et qui dominatur animo suo expugnatore urbium./ 17:1 [Melior est buccella sicca cum gaudio/ quam domus plena victimis cum jurgio./ 17:11 Semper jurgia quærit malus :/ angelus autem crudelis mittetur contra eum./ 18:1 [Occasiones quærit qui vult recedere ab amico :/ omni tempore erit exprobrabilis./ 18:13 Qui prius respondet quam audiat,/ stultum se esse demonstrat, et confusione dignum./ 20:13 Noli diligere somnum, ne te egestas opprimat :/ aperi oculos tuos, et saturare panibus./ 20:19 Ei qui revelat mysteria, et ambulat fraudulenter,/ et dilatat labia sua, ne commiscearis./ 20:20 Qui maledicit patri suo et matri,/ extinguetur lucerna ejus in mediis tenebris :/ 20:24 A Domino diriguntur gressus viri :/ quis autem hominum intelligere potest viam suam ?/ 21:1 [Sicut divisiones aquarum, ita cor regis in manu Domini :/ quocumque voluerit, inclinabit illud./ 21:2 Omnis via viri recta sibi videtur :/ appendit autem corda Dominus./ 21:5 Cogitationes robusti semper in abundantia ;/ omnis autem piger semper in egestate est.]\ 21:19 Melius est habitare in terra deserta/ quam cum muliere rixosa et iracunda./ 21:26 Tota die concupiscit et desiderat ;/ qui autem justus est, tribuet, et non cessabit./ 22:9 Qui pronus est ad misericordiam benedicetur :/ de panibus enim suis dedit pauperi./ Victoriam et honorem acquiret qui dat munera ;/ animam autem aufert accipientium./ 22:13 Dicit piger : Leo est foris ;/ in medio platearum occidendus sum./ 22:14 Fovea profunda os alienæ :/ cui iratus est Dominus, incidet in eam./ 22:17 [Inclina aurem tuam, et audi verba sapientium :/ appone autem cor ad doctrinam meam,/ 22:18 quæ pulchra erit tibi cum servaveris eam in ventre tuo,/ et redundabit in labiis tuis :/ 22:19 ut sit in Domino fiducia tua,/ unde et ostendi eam tibi hodie./ 22:20 Ecce descripsi eam tibi tripliciter,/ in cogitationibus et scientia :/ 22:22 Non facias violentiam pauperi quia pauper est,/ neque conteras egenum in porta :/ 22:24 Noli esse amicus homini iracundo,/ neque ambules cum viro furioso :/ 22:26 Noli esse cum his qui defigunt manus suas,/ et qui vades se offerunt pro debitis :/ 23:2 Et statue cultrum in gutture tuo :/ si tamen habes in potestate animam tuam./ 23:4 Noli laborare ut diteris,/ sed prudentiæ tuæ pone modum./ 23:5 Ne erigas oculos tuos ad opes quas non potes habere,/ quia facient sibi pennas quasi aquilæ, et volabunt in cælum./ 23:6 Ne comedas cum homine invido,/ et ne desideres cibos ejus :/ 23:7 quoniam in similitudinem arioli et conjectoris/ æstimat quod ignorat./ Comede et bibe, dicet tibi ;/ et mens ejus non est tecum./ 23:8 Cibos quos comederas evomes,/ et perdes pulchros sermones tuos./ 23:13 Noli subtrahere a puero disciplinam :/ si enim percusseris eum virga, non morietur./ 23:15 Fili mi, si sapiens fuerit animus tuus,/ gaudebit tecum cor meum :/ 23:17 Non æmuletur cor tuum peccatores,/ sed in timore Domini esto tota die :/ 23:20 Noli esse in conviviis potatorum,/ nec in comessationibus eorum qui carnes ad vescendum conferunt :/ 23:24 Exsultat gaudio pater justi ;/ qui sapientem genuit, lætabitur in eo./ 23:28 Insidiatur in via quasi latro,/ et quos incautos viderit, interficiet.]\ 24:1 [Ne æmuleris viros malos,/ nec desideres esse cum eis :/ 24:5 Vir sapiens fortis est,/ et vir doctus robustus et validus :/ 24:11 [Erue eos qui ducuntur ad mortem,/ et qui trahuntur ad interitum, liberare ne cesses./ 24:12 Si dixeris : Vires non suppetunt ;/ qui inspector est cordis ipse intelligit :/ et servatorem animæ tuæ nihil fallit,/ reddetque homini juxta opera sua./ 24:14 Sic et doctrina sapientiæ animæ tuæ :/ quam cum inveneris, habebis in novissimis spem,/ et spes tua non peribit./ 24:19 Ne contendas cum pessimis,/ nec æmuleris impios :/ 24:21 Time Dominum, fili mi, et regem,/ et cum detractoribus non commiscearis :/ 24:24 Qui dicunt impio : Justus es : maledicent eis populi,/ et detestabuntur eos tribus./ 24:33 Parum, inquam, dormies, modicum dormitabis ;/ pauxillum manus conseres ut quiescas :/ 25:12 Inauris aurea, et margaritum fulgens,/ qui arguit sapientem et aurem obedientem./ 25:16 [Mel invenisti : comede quod sufficit tibi,/ ne forte satiatus evomas illud./ 25:24 Melius est sedere in angulo domatis/ quam cum muliere litigiosa et in domo communi./ 26:2 Sicut avis ad alia transvolans, et passer quolibet vadens,/ sic maledictum frustra prolatum in quempiam superveniet./ 26:15 Abscondit piger manum sub ascella sua,/ et laborat si ad os suum eam converterit./ 26:27 Qui fodit foveam incidet in eam,/ et qui volvit lapidem revertetur ad eum./ 27:10 [Amicum tuum et amicum patris tui ne dimiseris,/ et domum fratris tui ne ingrediaris in die afflictionis tuæ./ Melior est vicinus juxta/ quam frater procul./ 27:27 Sufficiat tibi lac caprarum in cibos tuos,/ et in necessaria domus tuæ, et ad victum ancillis tuis.] 28:1 [Fugit impius nemine persequente ;/ justus autem, quasi leo confidens, absque terrore erit./ 28:12 In exsultatione justorum multa gloria est ;/ regnantibus impiis, ruinæ hominum./ 29:8 Homines pestilentes dissipant civitatem ;/ sapientes vero avertunt furorem./ 29:10 Viri sanguinum oderunt simplicem ;/ justi autem quærunt animam ejus./ 30:4 Quis ascendit in cælum, atque descendit ?/ quis continuit spiritum in manibus suis ?/ quis colligavit aquas quasi in vestimento ?/ quis suscitavit omnes terminos terræ ?/ quod nomen est ejus, et quod nomen filii ejus, si nosti ?/ 30:5 Omnis sermo Dei ignitus :/ clypeus est sperantibus in se./ 30:8 vanitatem et verba mendacia longe fac a me ;/ mendicitatem et divitias ne dederis mihi :/ tribue tantum victui meo necessaria,/ 30:17 Oculum qui subsannat patrem,/ et qui despicit partum matris suæ,/ effodiant eum corvi de torrentibus,/ et comedant eum filii aquilæ !]\ 30:23 per odiosam mulierem, cum in matrimonio fuerit assumpta ;/ et per ancillam, cum fuerit hæres dominæ suæ.]\ 30:31 gallus succinctus lumbos ;/ et aries ; nec est rex, qui resistat ei./ 31:14 Facta est quasi navis institoris,/ de longe portans panem suum./ @Ecl 9:9 Perfruere vita cum uxore quam diligis,/ cunctis diebus vitæ instabilitatis tuæ,/ qui dati sunt tibi sub sole omni tempore vanitatis tuæ :/ hæc est enim pars in vita/ et in labore tuo quo laboras sub sole./ @Ct 2:5 Fulcite me floribus,/ stipate me malis,/ quia amore langueo./ 4:4 Sicut turris David collum tuum,/ quæ ædificata est cum propugnaculis ;/ mille clypei pendent ex ea,/ omnis armatura fortium./ @Sap 1:1 [Diligite justitiam, qui judicatis terram./ Sentite de Domino in bonitate,/ et in simplicitate cordis quærite illum :/ 1:5 Spiritus enim sanctus disciplinæ effugiet fictum,/ et auferet se a cogitationibus quæ sunt sine intellectu,/ et corripietur a superveniente iniquitate./ 1:6 Benignus est enim spiritus sapientiæ,/ et non liberabit maledicum a labiis suis :/ quoniam renum illius testis est Deus,/ et cordis illius scrutator est verus,/ et linguæ ejus auditor./ 1:7 Quoniam spiritus Domini replevit orbem terrarum,/ et hoc quod continet omnia, scientiam habet vocis./ 1:13 Quoniam Deus mortem non fecit,/ nec lætatur in perditione vivorum./ 1:14 Creavit enim ut essent omnia,/ et sanabiles fecit nationes orbis terrarum :/ et non est in illis medicamentum exterminii,/ nec inferorum regnum in terra./ 2:10 Opprimamus pauperem justum, et non parcamus viduæ,/ nec veterani revereamur canos multi temporis :/ 2:11 sit autem fortitudo nostra lex justitiæ ;/ quod enim infirmum est, inutile invenitur./ 2:22 Et nescierunt sacramenta Dei :/ neque mercedem speraverunt justitiæ,/ nec judicaverunt honorem animarum sanctarum./ 3:3 et quod a nobis est iter exterminium ;/ illi autem sunt in pace :/ 3:4 etsi coram hominibus tormenta passi sunt,/ spes illorum immortalitate plena est./ 3:5 In paucis vexati sunt, in multis bene disponentur,/ quoniam Deus tentavit eos,/ et invenit illos dignos se./ 3:10 Impii autem secundum quæ cogitaverunt/ correptionem habebunt :/ qui neglexerunt justum,/ et a Domino recesserunt./ 3:11 Sapientiam enim et disciplinam qui abjicit infelix est :/ et vacua est spes illorum,/ et labores sine fructu,/ et inutilia opera eorum./ 3:17 Et si quidem longæ vitæ erunt, in nihilum computabuntur,/ et sine honore erit novissima senectus illorum :/ 3:18 et si celerius defuncti fuerint, non habebunt spem,/ nec in die agnitionis allocutionem./ 4:1 [O quam pulchra est casta generatio, cum claritate !/ immortalis est enim memoria illius,/ quoniam et apud Deum nota est, et apud homines./ 4:4 Etsi in ramis in tempore germinaverint,/ infirmiter posita, a vento commovebuntur,/ et a nimietate ventorum eradicabuntur./ 4:18 Videbunt, et contemnent eum ;/ illos autem Dominus irridebit./ 4:19 Et erunt post hæc decidentes sine honore,/ et in contumelia inter mortuos in perpetuum :/ quoniam disrumpet illos inflatos sine voce,/ et commovebit illos a fundamentis,/ et usque ad supremum desolabuntur,/ et erunt gementes, et memoria illorum peribit./ 5:7 Lassati sumus in via iniquitatis et perditionis,/ et ambulavimus vias difficiles :/ viam autem Domini ignoravimus./ 5:11 aut tamquam avis quæ transvolat in aëre,/ cujus nullum invenitur argumentum itineris,/ sed tantum sonitus alarum verberans levem ventum,/ et scindens per vim itineris aërem :/ commotis alis transvolavit,/ et post hoc nullum signum invenitur itineris illius ;/ 5:14 Talia dixerunt in inferno hi qui peccaverunt :/ 5:15 quoniam spes impii tamquam lanugo est quæ a vento tollitur,/ et tamquam spuma gracilis quæ a procella dispergitur,/ et tamquam fumus qui a vento diffusus est,/ et tamquam memoria hospitis unius diei prætereuntis./ 5:17 Ideo accipient regnum decoris,/ et diadema speciei de manu Domini :/ quoniam dextera sua teget eos,/ et brachio sancto suo defendet illos./ 6:4 Quoniam data est a Domino potestas vobis,/ et virtus ab Altissimo :/ qui interrogabit opera vestra, et cogitationes scrutabitur./ 6:5 Quoniam cum essetis ministri regni illius,/ non recte judicastis, nec custodistis legem justitiæ,/ neque secundum voluntatem Dei ambulastis./ 6:6 Horrende et cito apparebit vobis,/ quoniam judicium durissimum his qui præsunt fiet./ 6:10 Ad vos ergo, reges, sunt hi sermones mei :/ ut discatis sapientiam, et non excidatis./ 6:13 Clara est, et quæ numquam marcescit, sapientia :/ et facile videtur ab his qui diligunt eam,/ et invenitur ab his qui quærunt illam./ 6:24 [Quid est autem sapientia, et quemadmodum facta sit, referam,/ et non abscondam a vobis sacramenta Dei :/ sed ab initio nativitatis investigabo,/ et ponam in lucem scientiam illius,/ et non præteribo veritatem./ 7:1 [Sum quidem et ego mortalis homo, similis omnibus,/ et ex genere terreni illius qui prior factus est :/ et in ventre matris figuratus sum caro ;/ 7:2 decem mensium tempore coagulatus sum in sanguine :/ ex semine hominis, et delectamento somni conveniente./ 7:3 Et ego natus accepi communem aërem,/ et in similiter factam decidi terram,/ et primam vocem similem omnibus emisi plorans./ 7:7 Propter hoc optavi, et datus est mihi sensus ;/ et invocavi, et venit in me spiritus sapientiæ :/ 7:15 Mihi autem dedit Deus dicere ex sententia,/ et præsumere digna horum quæ mihi dantur :/ quoniam ipse sapientiæ dux est,/ et sapientium emendator./ 7:22 [Est enim in illa spiritus intelligentiæ,/ sanctus, unicus, multiplex, subtilis,/ disertus, mobilis, incoinquinatus, certus,/ suavis, amans bonum, acutus,/ quem nihil vetat, benefaciens,/ 7:25 Vapor est enim virtutis Dei,/ et emanatio quædam est claritatis omnipotentis Dei sincera,/ et ideo nihil inquinatum in eam incurrit :/ 7:27 Et cum sit una, omnia potest ;/ et in se permanens omnia innovat :/ et per nationes in animas sanctas se transfert ;/ amicos Dei et prophetas constituit./ 8:9 Proposui ergo hanc adducere mihi ad convivendum,/ sciens quoniam mecum communicabit de bonis,/ et erit allocutio cogitationis et tædii mei./ 8:11 et acutus inveniar in judicio,/ et in conspectu potentium admirabilis ero,/ et facies principum mirabuntur me :/ 8:14 Disponam populos,/ et nationes mihi erunt subditæ :/ 8:15 timebunt me audientes reges horrendi./ In multitudine videbor bonus,/ et in bello fortis./ 8:18 et in amicitia illius delectatio bona,/ et in operibus manuum illius honestas sine defectione,/ et in certamine loquelæ illius sapientia,/ et præclaritas in communicatione sermonum ipsius :/ circuibam quærens, ut mihi illam assumerem./ 9:4 da mihi sedium tuarum assistricem sapientiam,/ et noli me reprobare a pueris tuis :/ 9:6 Nam etsi quis erit consummatus inter filios hominum,/ si ab illo abfuerit sapientia tua, in nihilum computabitur./ 9:7 Tu elegisti me regem populo tuo,/ et judicem filiorum tuorum et filiarum :/ 9:8 et dixisti me ædificare templum in monte sancto tuo,/ et in civitate habitationis tuæ altare :/ similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio./ 9:9 Et tecum sapientia tua, quæ novit opera tua,/ quæ et affuit tunc cum orbem terrarum faceres,/ et sciebat quid esset placitum oculis tuis,/ et quid directum in præceptis tuis./ 9:12 Et erunt accepta opera mea,/ et disponam populum tuum juste,/ et ero dignus sedium patris mei./ 9:13 Quis enim hominum poterit scire consilium Dei ?/ aut quis poterit cogitare quid velit Deus ?/ 9:16 Et difficile æstimamus quæ in terra sunt,/ et quæ in prospectu sunt invenimus cum labore :/ quæ autem in cælis sunt, quis investigabit ?/ 9:17 Sensum autem tuum, quis sciet, nisi tu dederis sapientiam,/ et miseris spiritum sanctum tuum de altissimis,/ 10:3 Ab hac ut recessit injustus in ira sua,/ per iram homicidii fraterni deperiit./ 10:5 Hæc et in consensu nequitiæ, cum se nationes contulissent,/ scivit justum, et conservavit sine querela Deo,/ et in filii misericordia fortem custodivit./ 10:6 Hæc justum a pereuntibus impiis liberavit fugientem,/ descendente igne in Pentapolim :/ 10:7 quibus in testimonium nequitiæ/ fumigabunda constat deserta terra,/ et incerto tempore fructus habentes arbores :/ et incredibilis animæ memoria stans figmentum salis./ 10:9 Sapientia autem hos qui se observant/ a doloribus liberavit./ 10:10 Hæc profugum iræ fratris justum deduxit per vias rectas,/ et ostendit illi regnum Dei,/ et dedit illi scientiam sanctorum ;/ honestavit illum in laboribus,/ et complevit labores illius./ 10:12 Custodivit illum ab inimicis,/ et a seductoribus tutavit illum :/ et certamen forte dedit illi ut vinceret,/ et sciret quoniam omnium potentior est sapientia./ 10:14 et in vinculis non dereliquit illum,/ donec afferret illi sceptrum regni,/ et potentiam adversus eos qui eum deprimebant :/ et mendaces ostendit qui maculaverunt illum,/ et dedit illi claritatem æternam.]\ 10:15 [Hæc populum justum et semen sine querela liberavit/ a nationibus quæ illum deprimebant./ 10:17 Et reddidit justis mercedem laborum suorum,/ et deduxit illos in via mirabili :/ et fuit illis in velamento diei,/ et in luce stellarum per noctem ;/ 10:19 Inimicos autem illorum demersit in mare,/ et ab altitudine inferorum eduxit illos./ Ideo justi tulerunt spolia impiorum,/ 11:4 Sitierunt, et invocaverunt te,/ et data est illis aqua de petra altissima,/ et requies sitis de lapide duro.]\ 11:5 [Per quæ enim pœnas passi sunt inimici illorum/ a defectione potus sui,/ et in eis cum abundarent filii Israël lætati sunt :/ 11:9 ostendens per sitim quæ tunc fuit,/ quemadmodum tuos exaltares,/ et adversarios illorum necares./ 11:21 Sed et sine his uno spiritu poterant occidi,/ persecutionem passi ab ipsis factis suis,/ et dispersi per spiritum virtutis tuæ :/ sed omnia in mensura, et numero et pondere disposuisti./ 11:22 Multum enim valere, tibi soli supererat semper :/ et virtuti brachii tui quis resistet ?/ 11:25 Diligis enim omnia quæ sunt,/ et nihil odisti eorum quæ fecisti ;/ nec enim odiens aliquid constituisti aut fecisti./ 11:27 Parcis autem omnibus, quoniam tua sunt, Domine,/ qui amas animas.] 12:6 et auctores parentes animarum inauxiliatarum,/ perdere voluisti per manus parentum nostrorum :/ 12:9 Non quia impotens eras in bello subjicere impios justis,/ aut bestiis sævis, aut verbo duro simul exterminare :/ 12:13 Non enim est alius deus quam tu,/ cui cura est de omnibus,/ ut ostendas quoniam non injuste judicas judicium./ 12:14 Neque rex, neque tyrannus in conspectu tuo inquirent/ de his quos perdidisti./ 12:15 Cum ergo sis justus, juste omnia disponis ;/ ipsum quoque qui non debet puniri, condemnare,/ exterum æstimas a tua virtute./ 12:18 Tu autem dominator virtutis, cum tranquillitate judicas,/ et cum magna reverentia disponis nos :/ subest enim tibi, cum volueris posse.]\ 12:19 [Docuisti autem populum tuum per talia opera,/ quoniam oportet justum esse et humanum ;/ et bonæ spei fecisti filios tuos,/ quoniam judicans das locum in peccatis pœnitentiæ./ 13:1 [Vani autem sunt omnes homines/ in quibus non subest scientia Dei ;/ et de his quæ videntur bona,/ non potuerunt intelligere eum qui est,/ neque operibus attendentes agnoverunt quis esset artifex :/ 13:3 Quorum si specie delectati, deos putaverunt,/ sciant quanto his dominator eorum speciosior est :/ speciei enim generator hæc omnia constituit./ 13:4 Aut si virtutem et opera eorum mirati sunt,/ intelligant ab illis quoniam qui hæc fecit fortior est illis :/ 13:10 [Infelices autem sunt,/ et inter mortuos spes illorum est,/ qui appellaverunt deos opera manuum hominum :/ aurum et argentum, artis inventionem,/ et similitudines animalium, aut lapidem inutilem,/ opus manus antiquæ./ 13:11 Aut si quis artifex faber de silva lignum rectum secuerit,/ et hujus docte eradat omnem corticem,/ et arte sua usus/ diligenter fabricet vas utile in conversationem vitæ ;/ 13:12 reliquiis autem ejus operis/ ad præparationem escæ abutatur,/ 13:13 et reliquum horum quod ad nullos usus facit,/ lignum curvum et vorticibus plenum/ sculpat diligenter per vacuitatem suam,/ et per scientiam suæ artis figuret illud,/ et assimilet illud imagini hominis,/ 13:15 et faciat ei dignam habitationem,/ et in pariete ponens illud,/ et confirmans ferro 13:16 ne forte cadat,/ prospiciens illi :/ sciens quoniam non potest adjuvare se :/ imago enim est, et opus est illi adjutorium./ 13:17 Et de substantia sua, et de filiis suis,/ et de nuptiis votum faciens inquirit :/ non erubescit loqui cum illo qui sine anima est./ 14:8 per manus autem quod fit idolum,/ maledictum est et ipsum, et qui fecit illud :/ quia ille quidem operatus est,/ illud autem cum esset fragile, deus cognominatus est./ 14:9 Similiter autem odio sunt Deo impius et impietas ejus ;/ 14:12 Initium enim fornicationis est exquisitio idolorum,/ et adinventio illorum corruptio vitæ est :/ 14:14 Supervacuitas enim hominum hæc advenit in orbem terrarum,/ et ideo brevis illorum finis est inventus.]\ 14:17 Et hos quos in palam homines honorare non poterant/ propter hoc quod longe essent,/ e longinquo figura eorum allata,/ evidentem imaginem regis quem honorare volebant fecerunt,/ ut illum qui aberat, tamquam præsentem colerent sua sollicitudine./ 14:20 Multitudo autem hominum, abducta per speciem operis,/ eum qui ante tempus tamquam homo honoratus fuerat,/ nunc deum æstimaverunt./ 14:21 Et hæc fuit vitæ humanæ deceptio,/ quoniam aut affectui aut regibus deservientes homines,/ incommunicabile nomen lapidibus et lignis imposuerunt.]\ 14:24 neque vitam, neque nuptias mundas jam custodiunt :/ sed alius alium per invidiam occidit,/ aut adulterans contristat,/ 14:26 Dei immemoratio, animarum inquinatio,/ nativitatis immutatio, nuptiarum inconstantia,/ inordinatio mœchiæ et impudicitiæ./ 15:1 [Tu autem, Deus noster, suavis et verus es,/ patiens, et in misericordia disponens omnia./ 15:2 Etenim si peccaverimus, tui sumus,/ scientes magnitudinem tuam ;/ et si non peccaverimus,/ scimus quoniam apud te sumus computati./ 15:4 Non enim in errorem induxit nos/ hominum malæ artis excogitatio,/ nec umbra picturæ labor sine fructu,/ effigies sculpta per varios colores :/ 15:7 [Sed et figulus mollem terram premens,/ laboriose fingit ad usus nostros unumquodque vas ;/ et de eodem luto fingit quæ munda sunt in usum vasa,/ et similiter quæ his sunt contraria :/ horum autem vasorum quis sit usus,/ judex est figulus./ 15:8 Et cum labore vano deum fingit de eodem luto/ ille qui paulo ante de terra factus fuerat,/ et post pusillum reducit se unde acceptus est,/ repetitus animæ debitum quam habebat./ 15:9 Sed cura est illi non quia laboraturus est,/ nec quoniam brevis illi vita est :/ sed concertatur aurificibus et argentariis ;/ sed et ærarios imitatur,/ et gloriam præfert, quoniam res supervacuas fingit./ 15:10 Cinis est enim cor ejus,/ et terra supervacua spes illius,/ et luto vilior vita ejus :/ 15:16 Homo enim fecit illos ;/ et qui spiritum mutuatus est, is finxit illos./ Nemo enim sibi similem homo poterit deum fingere./ 15:19 Sed nec aspectu aliquis ex his animalibus bona potest conspicere :/ effugerunt autem Dei laudem et benedictionem ejus.] 16:7 Qui enim conversus est,/ non per hoc quod videbat sanabatur,/ sed per te, omnium salvatorem./ 16:8 In hoc autem ostendisti inimicis nostris/ quia tu es qui liberas ab omni malo./ 16:10 Filios autem tuos nec draconum venenatorum vicerunt dentes :/ misericordia enim tua adveniens sanabat illos./ 16:11 In memoria enim sermonum tuorum examinabantur,/ et velociter salvabantur :/ ne in altam incidentes oblivionem/ non possent tuo uti adjutorio./ 16:12 Etenim neque herba, neque malagma sanavit eos :/ sed tuus, Domine, sermo, qui sanat omnia./ 16:16 Negantes enim te nosse impii,/ per fortitudinem brachii tui flagellati sunt :/ novis aquis, et grandinibus,/ et pluviis persecutionem passi,/ et per ignem consumpti./ 16:17 Quod enim mirabile erat, in aqua, quæ omnia extinguit,/ plus ignis valebat :/ vindex est enim orbis justorum./ 16:20 Pro quibus angelorum esca nutrivisti populum tuum,/ et paratum panem de cælo præstitisti illis sine labore,/ omne delectamentum in se habentem,/ et omnis saporis suavitatem./ 16:24 Creatura enim tibi factori deserviens,/ exardescit in tormentum adversus injustos,/ et lenior fit ad benefaciendum pro his qui in te confidunt./ 16:25 Propter hoc et tunc in omnia transfigurata,/ omnium nutrici gratiæ tuæ deserviebat,/ ad voluntatem eorum qui a te desiderabant :/ 16:27 Quod enim ab igne non poterat exterminari,/ statim ab exiguo radio solis calefactum tabescebat :/ 16:28 ut notum omnibus esset/ quoniam oportet prævenire solem ad benedictionem tuam,/ et ad ortum lucis te adorare./ 17:1 [Magna sunt enim judicia tua, Domine,/ et inenarrabilia verba tua :/ propter hoc indisciplinatæ animæ erraverunt./ 17:6 Apparebat autem illis subitaneus ignis, timore plenus ;/ et timore perculsi illius quæ non videbatur faciei,/ æstimabant deteriora esse quæ videbantur./ 17:10 Cum sit enim timida nequitia,/ dat testimonium condemnationis :/ semper enim præsumit sæva,/ perturbata conscientia :/ 17:11 nihil enim est timor nisi proditio cogitationis auxiliorum./ 17:14 aliquando monstrorum exagitabantur timore,/ aliquando animæ deficiebant traductione :/ subitaneus enim illis et insperatus timor supervenerat./ 17:18 aut sonus validus præcipitatarum petrarum,/ aut ludentium animalium cursus invisus,/ aut mugientium valida bestiarum vox,/ aut resonans de altissimis montibus echo :/ deficientes faciebant illos præ timore./ 17:20 Solis autem illis superposita erat gravis nox,/ imago tenebrarum quæ superventura illis erat :/ ipsi ergo sibi erant graviores tenebris.] 18:2 et qui ante læsi erant, quia non lædebantur, gratias agebant,/ et ut esset differentia, donum petebant./ 18:5 [Cum cogitarent justorum occidere infantes,/ et uno exposito filio et liberato,/ in traductionem illorum, multitudinem filiorum abstulisti,/ et pariter illos perdidisti in aqua valida./ 18:12 Similiter ergo omnes, uno nomine mortis,/ mortuos habebant innumerabiles :/ nec enim ad sepeliendum vivi sufficiebant,/ quoniam uno momento quæ erat præclarior/ natio illorum exterminata est./ 18:16 gladius acutus insimulatum imperium tuum portans :/ et stans, replevit omnia morte,/ et usque ad cælum attingebat stans in terra./ 18:18 Et alius alibi projectus semivivus,/ propter quam moriebatur causam demonstrabat mortis./ 18:20 Tetigit autem tunc et justos tentatio mortis,/ et commotio in eremo facta est multitudinis :/ sed non diu permansit ira tua./ 18:22 Vicit autem turbas non in virtute corporis,/ nec armaturæ potentia :/ sed verbo illum qui se vexabat subjecit,/ juramenta parentum et testamentum commemorans./ 18:24 In veste enim poderis quam habebat, totus erat orbis terrarum ;/ et parentum magnalia in quatuor ordinibus lapidum erant sculpta,/ et magnificentia tua in diademate capitis illius sculpta erat./ 18:25 His autem cessit qui exterminabat, et hæc extimuit :/ erat enim sola tentatio iræ sufficiens.] 19:1 [Impiis autem usque in novissimum/ sine misericordia ira supervenit./ Præsciebat enim et futura illorum :/ 19:4 Ducebat enim illos ad hunc finem digna necessitas ;/ et horum quæ acciderant commemorationem amittebant,/ ut quæ deerant tormentis repleret punitio :/ 19:7 Nam nubes castra eorum obumbrabat,/ et ex aqua quæ ante erat, terra arida apparuit,/ et in mari Rubro via sine impedimento,/ et campus germinans de profundo nimio :/ 19:10 Memores enim erant adhuc eorum/ quæ in incolatu illorum facta fuerant :/ quemadmodum pro natione animalium eduxit terra muscas,/ et pro piscibus eructavit fluvius multitudinem ranarum./ 19:12 In allocutione enim desiderii ascendit illis de mari ortygometra :/ et vexationes peccatoribus supervenerunt,/ non sine illis quæ ante facta erant argumentis per vim fulminum :/ juste enim patiebantur secundum suas nequitias.]\ 19:16 Percussi sunt autem cæcitate :/ sicut illi in foribus justi,/ cum subitaneis cooperti essent tenebris,/ unusquisque transitum ostii sui quærebat./ 19:18 Agrestia enim in aquatica convertebantur,/ et quæcumque erant natantia, in terram transibant./ 19:19 Ignis in aqua valebat supra suam virtutem,/ et aqua extinguentis naturæ obliviscebatur./ 19:20 Flammæ e contrario corruptibilium animalium/ non vexaverunt carnes coambulantium,/ nec dissolvebant illam, quæ facile dissolvebatur sicut glacies, bonam escam./ In omnibus enim magnificasti populum tuum, Domine,/ et honorasti, et non despexisti,/ in omni tempore et in omni loco assistens eis.] @Sir 6:33 Fili, si attenderis mihi, disces :/ et si accommodaveris animum tuum, sapiens eris./ 26:7 calumniam mendacem super mortem omnia gravia :/ 29:16 Super scutum potentis 29:17 et super lanceam/ 29:18 adversus inimicum tuum pugnabit.]\ 29:19 [Vir bonus fidem facit pro proximo suo :/ et qui perdiderit confusionem derelinquet sibi./ 29:20 Gratiam fidejussoris ne obliviscaris :/ dedit enim pro te animam suam./ 29:21 Repromissorem fugit peccator et immundus./ 29:22 Bona repromissoris sibi ascribit peccator :/ et ingratus sensu derelinquet liberantem se./ 29:23 Vir repromittit de proximo suo :/ et cum perdiderit reverentiam, derelinquetur ab eo./ 29:24 Repromissio nequissima multos perdidit dirigentes,/ et commovit illos quasi fluctus maris./ 29:25 Viros potentes gyrans migrare fecit,/ et vagati sunt in gentibus alienis./ 29:26 Peccator transgrediens mandatum Domini incidet in promissionem nequam :/ et qui conatur multa agere incidet in judicium./ 29:27 Recupera proximum secundum virtutem tuam,/ et attende tibi ne incidas.]\ 29:28 [Initium vitæ hominis, aqua et panis,/ et vestimentum, et domus protegens turpitudinem./ 29:29 Melior est victus pauperis sub tegmine asserum/ quam epulæ splendidæ in peregre sine domicilio./ 29:30 Minimum pro magno placeat tibi,/ et improperium peregrinationis non audies./ 29:31 Vita nequam hospitandi de domo in domum :/ et ubi hospitabitur non fiducialiter aget, nec aperiet os./ 29:32 Hospitabitur, et pascet, et potabit ingratos,/ et ad hæc amara audiet :/ 29:33 transi, hospes, et orna mensam,/ et quæ in manu habes ciba ceteros./ 29:34 Exi a facie honoris amicorum meorum :/ necessitudine domus meæ hospitio mihi factus est frater./ 29:35 Gravia hæc homini habenti sensum :/ correptio domus, et improperium fœneratoris.] 31:22 Quam sufficiens est homini eruditio vinum exiguum !/ et in dormiendo non laborabis ab illo,/ et non senties dolorem./ 36:2 et immitte timorem tuum super gentes quæ non exquisierunt te,/ ut cognoscant quia non est deus nisi tu,/ et enarrent magnalia tua./ 36:5 ut cognoscant te, sicut et nos cognovimus/ quoniam non est deus præter te, Domine./ 36:13 Congrega omnes tribus Jacob,/ ut cognoscant quia non est deus nisi tu,/ et enarrent magnalia tua,/ et hæreditabis eos sicut ab initio./ 38:22 Noli oblivisci, neque enim est conversio :/ et huic nihil proderis, et teipsum pessimabis./ @Is 1:4 Væ genti peccatrici,/ populo gravi iniquitate,/ semini nequam, filiis sceleratis !/ dereliquerunt Dominum ;/ blasphemaverunt Sanctum Israël ;/ abalienati sunt retrorsum./ 1:7 Terra vestra deserta ;/ civitates vestræ succensæ igni :/ regionem vestram coram vobis alieni devorant,/ et desolabitur sicut in vastitate hostili./ 1:11 Quo mihi multitudinem victimarum vestrarum ?/ dicit Dominus./ Plenus sum :/ holocausta arietum,/ et adipem pinguium,/ et sanguinem vitulorum et agnorum et hircorum,/ nolui./ 1:13 Ne offeratis ultra sacrificium frustra :/ incensum abominatio est mihi./ Neomeniam et sabbatum, et festivitates alias, non feram ;/ iniqui sunt cœtus vestri./ 1:14 Calendas vestras, et solemnitates vestras odivit anima mea :/ facta sunt mihi molesta ; laboravi sustinens./ 1:15 Et cum extenderitis manus vestras, avertam oculos meos a vobis,/ et cum multiplicaveritis orationem, non exaudiam :/ manus enim vestræ sanguine plenæ sunt./ 1:16 Lavamini, mundi estote ;/ auferte malum cogitationum vestrarum/ ab oculis meis :/ quiescite agere perverse,/ 1:20 Quod si nolueritis, et me ad iracundiam provocaveritis,/ gladius devorabit vos,/ quia os Domini locutum est./ 1:21 Quomodo facta est meretrix/ civitas fidelis, plena judicii ?/ justitia habitavit in ea,/ nunc autem homicidæ./ 1:22 Argentum tuum versum est in scoriam ;/ vinum tuum mistum est aqua./ 1:27 Sion in judicio redimetur,/ et reducent eam in justitia./ 2:2 [Et erit in novissimis diebus :/ præparatus mons domus Domini/ in vertice montium,/ et elevabitur super colles ;/ et fluent ad eum omnes gentes,/ 2:12 Quia dies Domini exercituum/ super omnem superbum, et excelsum,/ et super omnem arrogantem,/ et humiliabitur ;/ 3:6 Apprehendet enim vir fratrem suum,/ domesticum patris sui :/ Vestimentum tibi est, princeps esto noster,/ ruina autem hæc sub manu tua./ 3:7 Respondebit in die illa, dicens :/ Non sum medicus,/ et in domo mea non est panis neque vestimentum :/ nolite constituere me principem populi./ 3:12 Populum meum exactores sui spoliaverunt,/ et mulieres dominatæ sunt eis./ Popule meus, qui te beatum dicunt, ipsi te decipiunt,/ et viam gressuum tuorum dissipant./ 3:15 Quare atteritis populum meum,/ et facies pauperum commolitis ?/ dicit Dominus Deus exercituum.]\ 3:17 decalvabit Dominus verticem filiarum Sion,/ et Dominus crinem earum nudabit./ 4:1 [Et apprehendent septem mulieres virum unum in die illa, dicentes :/ Panem nostrum comedemus,/ et vestimentis nostris operiemur :/ tantummodo invocetur nomen tuum super nos ;/ aufer opprobrium nostrum.] 5:4 Quid est quod debui ultra facere vineæ meæ,/ et non feci ei ?/ an quod exspectavi ut faceret uvas,/ et fecit labruscas ?/ 5:6 Et ponam eam desertam ;/ non putabitur et non fodietur :/ et ascendent vepres et spinæ,/ et nubibus mandabo/ ne pluant super eam imbrem./ 5:7 Vinea enim Domini exercituum/ domus Israël est ;/ et vir Juda/ germen ejus delectabile :/ et exspectavi ut faceret judicium,/ et ecce iniquitas ;/ et justitiam, et ecce clamor.]\ 5:17 Et pascentur agni juxta ordinem suum,/ et deserta in ubertatem versa advenæ comedent.]\ 5:18 [Væ qui trahitis iniquitatem/ in funiculis vanitatis,/ et quasi vinculum plaustri peccatum !/ 5:19 qui dicitis : Festinet,/ et cito veniat opus ejus, ut videamus ;/ et appropiet, et veniat/ consilium sancti Israël,/ et sciemus illud !/ 5:23 qui justificatis impium pro muneribus,/ et justitiam justi aufertis ab eo !/ 5:25 Ideo iratus est furor Domini in populum suum,/ et extendit manum suam super eum, et percussit eum :/ et conturbati sunt montes,/ et facta sunt morticina eorum quasi stercus in medio platearum./ In his omnibus non est adversus furor ejus,/ sed adhuc manus ejus extenta./ 5:26 Et elevabit signum in nationibus procul,/ et sibilabit ad eum de finibus terræ :/ et ecce festinus velociter veniet./ 5:29 Rugitus ejus ut leonis ;/ rugiet ut catuli leonum :/ et frendet, et tenebit prædam,/ et amplexabitur, et non erit qui eruat./ 6:5 Et dixi : [Væ mihi, quia tacui,/ quia vir pollutus labiis ego sum,/ et in medio populi polluta labia habentis ego habito,/ et regem Dominum exercituum vidi oculis meis.] 7:1 Et factum est in diebus Achaz, filii Joathan, filii Oziæ, regis Juda, ascendit Rasin, rex Syriæ, et Phacee, filius Romeliæ, rex Israël, in Jerusalem, ad præliandum contra eam : et non potuerunt 7:14 Propter hoc dabit Dominus ipse vobis signum :/ ecce virgo concipiet, et pariet filium,/ et vocabitur nomen ejus Emmanuel./ 7:18 Et erit in die illa : sibilabit Dominus/ muscæ quæ est in extremo fluminum Ægypti,/ et api quæ est in terra Assur ;/ 7:23 Et erit in die illa : omnis locus ubi fuerint/ mille vites, mille argenteis,/ in spinas et in vepres erunt./ 7:24 Cum sagittis et arcu ingredientur illuc :/ vepres enim et spinæ erunt in universa terra./ 8:2 Et adhibui mihi testes fideles, Uriam sacerdotem, et Zachariam, filium Barachiæ : 8:3 et accessi ad prophetissam, et concepit, et peperit filium. Et dixit Dominus ad me : Voca nomen ejus : Accelera spolia detrahere ; Festina prædari : 8:8 et ibit per Judam, inundans, et transiens :/ usque ad collum veniet./ Et erit extensio alarum ejus/ implens latitudinem terræ tuæ, o Emmanuel !/ 8:9 Congregamini, populi, et vincimini ;/ et audite, universæ procul terræ :/ confortamini, et vincimini ;/ accingite vos, et vincimini./ 8:10 Inite consilium, et dissipabitur ;/ loquimini verbum, et non fiet :/ quia nobiscum Deus./ 8:12 Non dicatis : Conjuratio ;/ omnia enim quæ loquitur populus iste, conjuratio est :/ et timorem ejus ne timeatis, neque paveatis./ 8:13 Dominum exercituum ipsum sanctificate ;/ ipse pavor vester, et ipse terror vester :/ 9:3 Multiplicasti gentem,/ et non magnificasti lætitiam./ Lætabuntur coram te, sicut qui lætantur in messe ;/ sicut exsultant victores capta præda, quando dividunt spolia./ 9:6 Parvulus enim natus est nobis,/ et filius datus est nobis,/ et factus est principatus super humerum ejus :/ et vocabitur nomen ejus,/ Admirabilis, Consiliarius, Deus, Fortis,/ Pater futuri sæculi, Princeps pacis./ 9:7 Multiplicabitur ejus imperium,/ et pacis non erit finis ;/ super solium David, et super regnum ejus sedebit,/ ut confirmet illud et corroboret/ in judicio et justitia,/ amodo et usque in sempiternum :/ zelus Domini exercituum faciet hoc.]\ 9:9 Et sciet omnis populus Ephraim,/ et habitantes Samariam,/ in superbia et magnitudine cordis dicentes :/ 9:10 Lateres ceciderunt, sed quadris lapidibus ædificabimus ;/ sycomoros succiderunt, sed cedros immutabimus./ 9:17 Propter hoc super adolescentulis ejus non lætabitur Dominus,/ et pupillorum ejus et viduarum non miserebitur :/ quia omnis hypocrita est et nequam,/ et universum os locutum est stultitiam ;/ in omnibus his non est aversus furor ejus,/ sed adhuc manus ejus extenta./ 9:18 Succensa est enim quasi ignis impietas :/ veprem et spinam vorabit,/ et succendetur in densitate saltus,/ et convolvetur superbia fumi./ 9:19 In ira Domini exercituum conturbata est terra,/ et erit populus quasi esca ignis ;/ vir fratri suo non parcet./ 10:5 [Væ Assur ! virga furoris mei et baculus ipse est ;/ in manu eorum indignatio mea./ 10:9 Numquid non principes mei simul reges sunt ?/ numquid non ut Charcamis, sic Calano ?/ et ut Arphad, sic Emath ?/ numquid non ut Damascus, sic Samaria ?/ 10:17 Et erit lumen Israël in igne,/ et Sanctus ejus in flamma ;/ et succendetur, et devorabitur/ spina ejus et vepres in die una./ 10:21 Reliquiæ convertentur ; reliquiæ, inquam, Jacob/ ad Deum fortem./ 10:24 Propter hoc, hæc dicit Dominus Deus exercituum :/ Noli timere, populus meus,/ habitator Sion, ab Assur :/ in virga percutiet te,/ et baculum suum levabit super te,/ in via Ægypti./ 10:26 Et suscitabit super eum Dominus exercituum flagellum,/ juxta plagam Madian in petra Oreb :/ et virgam suam super mare,/ et levabit eam in via Ægypti./ 10:28 [Veniet in Ajath, transibit in Magron,/ apud Machmas commendabit vasa sua./ 11:8 Et delectabitur infans ab ubere super foramine aspidis ;/ et in caverna reguli/ qui ablactatus fuerit manum suam mittet./ 12:4 Et dicetis in die illa :/ Confitemini Domino et invocate nomen ejus ;/ notas facite in populis adinventiones ejus ;/ mementote quoniam excelsum est nomen ejus./ 13:2 [Super montem caliginosum levate signum :/ exaltate vocem,/ levate manum,/ et ingrediantur portas duces./ 13:8 et conteretur./ Torsiones et dolores tenebunt ;/ quasi parturiens dolebunt :/ unusquisque ad proximum suum stupebit,/ facies combustæ vultus eorum./ 13:11 Et visitabo super orbis mala,/ et contra impios iniquitatem eorum ;/ et quiescere faciam superbiam infidelium,/ et arrogantiam fortium humiliabo./ 13:15 Omnis qui inventus fuerit occidetur,/ et omnis qui supervenerit cadet in gladio ;/ 13:18 sed sagittis parvulos interficient,/ et lactantibus uteris non miserebuntur,/ et super filios non parcet oculus eorum./ 13:20 Non habitabitur usque in finem,/ et non fundabitur usque ad generationem et generationem ;/ nec ponet ibi tentoria Arabs,/ nec pastores requiescent ibi./ 14:4 sumes parabolam istam/ contra regem Babylonis, et dices :/ Quomodo cessavit exactor ;/ quievit tributum ?/ 14:10 Universi respondebunt, et dicent tibi :/ Et tu vulneratus es sicut et nos ;/ nostri similis effectus es./ 14:31 Ulula, porta ; clama civitas ;/ prostrata est Philisthæa omnis ;/ ab aquilone enim fumus veniet,/ et non est qui effugiet agmen ejus./ 15:2 Ascendit domus,/ et Dibon ad excelsa,/ in planctum super Nabo ;/ et super Medaba, Moab ululavit ;/ in cunctis capitibus ejus calvitium,/ et omnis barba radetur./ 15:7 Secundum magnitudinem operis, et visitatio eorum :/ ad torrentem Salicum ducent eos./ 16:8 Quoniam suburbana Hesebon deserta sunt,/ et vineam Sabama/ domini gentium exciderunt :/ flagella ejus usque ad Jazer pervenerunt,/ erraverunt in deserto ;/ propagines ejus relictæ sunt,/ transierunt mare./ 17:10 Quia oblitus es Dei salvatoris tui,/ et fortis adjutoris tui non es recordata :/ propterea plantabis plantationem fidelem,/ et germen alienum seminabis ;/ 19:18 In die illa erunt quinque civitates/ in terra Ægypti/ loquentes lingua Chanaan,/ et jurantes per Dominum exercituum :/ Civitas solis vocabitur una./ 21:4 Emarcuit cor meum ;/ tenebræ stupefecerunt me :/ Babylon dilecta mea/ posita est mihi in miraculum./ 21:11 Onus Duma. [Ad me clamat ex Seir :/ Custos, quid de nocte ?/ custos, quid de nocte ?/ 21:12 Dixit custos :/ Venit mane et nox ;/ si quæritis, quærite ;/ convertimini, venite.]\ 22:3 Cuncti principes tui fugerunt simul/ dureque ligati sunt ;/ omnes qui inventi sunt vincti sunt pariter ;/ procul fugerunt./ 22:4 Propterea dixi : Recedite a me :/ amare flebo ;/ nolite incumbere ut consolemini me/ super vastitate filiæ populi mei ;/ 22:18 Coronas coronabit te tribulatione ;/ quasi pilam mittet te in terram latam et spatiosam ;/ ibi morieris, et ibi erit currus gloriæ tuæ,/ ignominia domus domini tui./ 23:3 In aquis multis semen Nili ;/ messis fluminis fruges ejus :/ et facta est negotiatio gentium./ 23:6 Transite maria, ululate,/ qui habitatis in insula !/ 23:11 Manum suam extendit super mare ;/ conturbavit regna./ Dominus mandavit adversus Chanaan,/ ut contereret fortes ejus ;/ 23:12 et dixit : Non adjicies ultra ut glorieris,/ calumniam sustinens virgo filia Sidonis :/ in Cethim consurgens transfreta :/ ibi quoque non erit requies tibi./ 23:16 [Sume citharam, circui civitatem,/ meretrix oblivioni tradita :/ bene cane, frequenta canticum,/ ut memoria tui sit./ 24:1 [Ecce Dominus dissipabit terram :/ et nudabit eam, et affliget faciem ejus,/ et disperget habitatores ejus./ 24:6 Propter hoc maledictio vorabit terram,/ et peccabunt habitatores ejus ;/ ideoque insanient cultores ejus,/ et relinquentur homines pauci./ 24:13 Quia hæc erunt in medio terræ/ in medio populorum,/ quomodo si paucæ olivæ quæ remanserunt/ excutiantur ex olea et racemi,/ cum fuerit finita vindemia.]\ 24:16 A finibus terræ laudes audivimus,/ gloriam Justi./ Et dixi : Secretum meum mihi,/ secretum meum mihi./ Væ mihi !/ prævaricantes prævaricati sunt,/ et prævaricatione transgressorum prævaricati sunt./ 25:2 Quia posuisti civitatem in tumulum,/ urbem fortem in ruinam, domum alienorum :/ ut non sit civitas,/ et in sempiternum non ædificetur./ 25:3 Super hoc laudabit te populus fortis ;/ civitas gentium robustarum timebit te :/ 25:4 quia factus es fortitudo pauperi,/ fortitudo egeno in tribulatione sua,/ spes a turbine,/ umbraculum ab æstu ;/ spiritus enim robustorum/ quasi turbo impellens parietem./ 25:8 Præcipitabit mortem in sempiternum ;/ et auferet Dominus Deus/ lacrimam ab omni facie,/ et opprobrium populi sui auferet/ de universa terra :/ quia Dominus locutus est.]\ 26:4 Sperastis in Domino in sæculis æternis ;/ in Domino Deo forti in perpetuum./ 26:5 Quia incurvabit habitantes in excelso ;/ civitatem sublimem humiliabit :/ humiliabit eam usque ad terram,/ detrahet eam usque ad pulverem./ 26:12 Domine, dabis pacem nobis :/ omnia enim opera nostra/ operatus es nobis./ 26:14 Morientes non vivant,/ gigantes non resurgant :/ propterea visitasti et contrivisti eos,/ et perdidisti omnem memoriam eorum./ 26:18 Concepimus, et quasi parturivimus,/ et peperimus spiritum./ Salutes non fecimus in terra ;/ ideo non ceciderunt habitatores terræ./ 27:4 Indignatio non est mihi./ Quis dabit me spinam et veprem in prælio ?/ gradiar super eam,/ succendam eam pariter./ 27:5 An potius tenebit fortitudinem meam ?/ faciet pacem mihi,/ pacem faciet mihi./ 27:9 Idcirco super hoc dimittetur iniquitas domui Jacob ;/ et iste omnis fructus : ut auferatur peccatum ejus,/ cum posuerit omnes lapides altaris/ sicut lapides cineris allisos :/ non stabunt luci et delubra./ 28:12 Cui dixit : Hæc est requies mea,/ reficite lassum ;/ et hoc est meum refrigerium :/ et noluerunt audire./ 28:15 Dixistis enim : Percussimus fœdus cum morte,/ et cum inferno fecimus pactum :/ flagellum inundans cum transierit, non veniet super nos/ quia posuimus mendacium spem nostram,/ et mendacio protecti sumus./ 29:1 [Væ Ariel, Ariel/ civitas, quam expugnavit David !/ additus est annus ad annum :/ solemnitates evolutæ sunt./ 29:10 Quoniam miscuit vobis Dominus/ spiritum soporis ; claudet oculos vestros :/ prophetas et principes vestros, qui vident visiones, operiet./ 30:8 Nunc ergo ingressus, scribe ei super buxum,/ et in libro diligenter exara illud,/ et erit in die novissimo/ in testimonium usque in æternum./ 30:10 qui dicunt videntibus : Nolite videre,/ et aspicientibus : Nolite aspicere nobis ea quæ recta sunt ;/ loquimini nobis placentia :/ videte nobis errores./ 30:15 Quia hæc dicit Dominus Deus, Sanctus Israël :/ Si revertamini et quiescatis, salvi eritis ;/ in silentio et in spe erit fortitudo vestra./ Et noluistis,/ 30:16 et dixistis : Nequaquam,/ sed ad equos fugiemus :/ ideo fugietis ;/ et : Super veloces ascendemus :/ ideo velociores erunt qui persequentur vos./ 30:18 Propterea exspectat Dominus ut misereatur vestri ;/ et ideo exaltabitur parcens vobis,/ quia Deus judicii Dominus :/ beati omnes qui exspectant eum !/ 30:19 Populus enim Sion habitabit in Jerusalem :/ plorans nequaquam plorabis :/ miserans miserebitur tui, ad vocem clamoris tui :/ statim ut audierit, respondebit tibi./ 30:23 Et dabitur pluvia semini tuo,/ ubicumque seminaveris in terra,/ et panis frugum terræ/ erit uberrimus et pinguis ;/ pascetur in possessione tua in die illo agnus spatiose,/ 30:25 Et erunt super omnem montem excelsum,/ et super omnem collem elevatum,/ rivi currentium aquarum,/ in die interfectionis multorum,/ cum ceciderint turres :/ 30:30 Et auditam faciet Dominus gloriam vocis suæ,/ et terrorem brachii sui ostendet/ in comminatione furoris, et flamma ignis devorantis :/ allidet in turbine, et in lapide grandinis./ 31:3 Ægyptus homo, et non deus ;/ et equi eorum caro, et non spiritus ;/ et Dominus inclinabit manum suam,/ et corruet auxiliator, et cadet cui præstatur auxilium,/ simulque omnes consumentur./ 31:4 Quia hæc dicit Dominus ad me :/ Quomodo si rugiat leo/ et catulus leonis super prædam suam ;/ et cum occurrerit ei multitudo pastorum,/ a voce eorum non formidabit,/ et a multitudine eorum non pavebit :/ sic descendet Dominus exercituum ut prælietur/ super montem Sion et super collem ejus./ 31:8 Et cadet Assur in gladio non viri,/ et gladius non hominis vorabit eum :/ et fugiet non a facie gladii,/ et juvenes ejus vectigales erunt./ 31:9 Et fortitudo ejus a terrore transibit,/ et pavebunt fugientes principes ejus,/ dixit Dominus : cujus ignis est in Sion/ et caminus ejus in Jerusalem.] 32:11 Obstupescite, opulentæ ;/ conturbamini, confidentes :/ exuite vos et confundimini ;/ accingite lumbos vestros./ 32:13 Super humum populi mei/ spinæ et vepres ascendent :/ quanto magis super omnes domos gaudii/ civitatis exultantis !/ 32:20 Beati qui seminatis super omnes aquas,/ immittentes pedem bovis et asini.] 33:6 Et erit fides in temporibus tuis :/ divitiæ salutis sapientia et scientia ;/ timor Domini ipse est thesaurus ejus./ 33:7 Ecce videntes clamabunt foris ;/ angeli pacis amare flebunt./ 33:9 Luxit et elanguit terra ;/ confusus est Libanus, et obsorduit :/ et factus est Saron sicut desertum,/ et concussa est Basan, et Carmelus./ 33:12 Et erunt populi quasi de incendio cinis ;/ spinæ congregatæ igni comburentur./ 33:14 Conterriti sunt in Sion peccatores ;/ possedit tremor hypocritas./ Quis poterit habitare de vobis cum igne devorante ?/ quis habitabit ex vobis cum ardoribus sempiternis ?/ 33:15 Qui ambulat in justitiis et loquitur veritatem,/ qui projicit avaritiam ex calumnia,/ et excutit manus suas ab omni munere,/ qui obturat aures suas ne audiat sanguinem,/ et claudit oculos suos ne videat malum./ 33:16 Iste in excelsis habitabit ;/ munimenta saxorum sublimitas ejus :/ panis ei datus est, aquæ ejus fideles sunt./ 33:20 Respice, Sion, civitatem solemnitatis nostræ :/ oculi tui videbunt Jerusalem,/ habitationem opulentam,/ tabernaculum quod nequaquam transferri poterit ;/ nec auferentur clavi ejus in sempiternum,/ et omnes funiculi ejus non rumpentur :/ 33:21 quia solummodo ibi magnificus est Dominus noster :/ locus fluviorum rivi latissimi et patentes :/ non transibit per eum navis remigum,/ neque trieris magna transgredietur eum./ 34:1 [Accedite, gentes, et audite ;/ et populi, attendite :/ audiat terra, et plenitudo ejus ;/ orbis, et omne germen ejus./ 34:2 Quia indignatio Domini super omnes gentes,/ et furor super universam militiam eorum :/ interfecit eos, et dedit eos in occisionem./ 34:4 Et tabescet omnis militia cælorum,/ et complicabuntur sicut liber cæli :/ et omnis militia eorum defluet,/ sicut defluit folium de vinea et de ficu./ 34:6 Gladius Domini repletus est sanguine,/ incrassatus est adipe,/ de sanguine agnorum et hircorum,/ de sanguine medullatorum arietum :/ victima enim Domini in Bosra,/ et interfectio magna in terra Edom./ 34:11 Et possidebunt illam onocrotalus et ericius ;/ ibis et corvus habitabunt in ea :/ et extendetur super eam mensura, ut redigatur ad nihilum,/ et perpendiculum in desolationem./ 34:15 Ibi habuit foveam ericius, et enutrivit catulos,/ et circumfodit, et fovit in umbra ejus ;/ illuc congregati sunt milvi, alter ad alterum./ 34:17 Et ipse misit eis sortem,/ et manus ejus divisit eam illis in mensuram :/ usque in æternum possidebunt eam ;/ in generationem et generationem habitabunt in ea.] 35:4 Dicite pusillanimis :/ Confortamini, et nolite timere :/ ecce Deus vester ultionem adducet retributionis ;/ Deus ipse veniet, et salvabit vos./ 35:5 Tunc aperientur oculi cæcorum,/ et aures surdorum patebunt ;/ 35:6 tunc saliet sicut cervus claudus,/ et aperta erit lingua mutorum :/ quia scissæ sunt in deserto aquæ,/ et torrentes in solitudine ;/ 35:8 Et erit ibi semita et via,/ et via sancta vocabitur :/ non transibit per eam pollutus,/ et hæc erit vobis directa via,/ ita ut stulti non errent per eam./ 35:10 Et redempti a Domino convertentur,/ et venient in Sion cum laude,/ et lætitia sempiterna super caput eorum :/ gaudium et lætitiam obtinebunt,/ et fugiet dolor et gemitus.] 36:3 Et egressus est ad eum Eliacim, filius Helciæ, qui erat super domum, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph, a commentariis. 36:6 Ecce confidis super baculum arundineum confractum istum, super Ægyptum ; cui si innixus fuerit homo, intrabit in manum ejus, et perforabit eam : sic Pharao, rex Ægypti, omnibus qui confidunt in eo. 36:10 et nunc numquid sine Domino ascendi ad terram istam, ut disperderem eam ? Dominus dixit ad me : Ascende super terram istam, et disperde eam.\ 36:15 Et non vobis tribuat fiduciam Ezechias super Domino, dicens : Eruens liberabit nos Dominus : non dabitur civitas ista in manu regis Assyriorum. 36:22 Et ingressus est Eliacim, filius Helciæ, qui erat super domum, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph, a commentariis, ad Ezechiam, scissis vestibus, et nuntiaverunt ei verba Rabsacis. 37:4 Si quomodo audiat Dominus Deus tuus verba Rabsacis, quem misit rex Assyriorum dominus suus ad blasphemandum Deum viventem et exprobrandum sermonibus quos audivit Dominus Deus tuus : leva ergo orationem pro reliquiis quæ repertæ sunt. 37:8 Reversus est autem Rabsaces, et invenit regem Assyriorum præliantem adversus Lobnam : audierat enim quia profectus esset de Lachis. 37:9 Et audivit de Tharaca rege Æthiopiæ, dicentes : Egressus est ut pugnet contra te. Quod cum audisset, misit nuntios ad Ezechiam, dicens : 37:11 Ecce tu audisti omnia quæ fecerunt reges Assyriorum omnibus terris, quas subverterunt : et tu poteris liberari ? 37:14 Et tulit Ezechias libros de manu nuntiorum, et legit eos, et ascendit in domum Domini, et expandit eos Ezechias coram Domino : 37:16 Domine exercituum, Deus Israël, qui sedes super cherubim, tu es Deus solus omnium regnorum terræ : tu fecisti cælum et terram. 37:18 Vere enim, Domine, desertas fecerunt reges Assyriorum terras, et regiones earum, 37:20 Et nunc, Domine Deus noster, salva nos de manu ejus, et cognoscant omnia regna terræ quia tu es Dominus solus. 37:26 Numquid non audisti quæ olim fecerim ei ?/ Ex diebus antiquis ego plasmavi illud ;/ et nunc adduxi,/ et factum est in eradicationem collium compugnantium,/ et civitatum munitarum./ 37:30 Tibi autem hoc erit signum : comede hoc anno quæ sponte nascuntur, et in anno secundo pomis vescere ; in anno autem tertio seminate et metite, et plantate vineas, et comedite fructum earum. 37:31 Et mittet id quod salvatum fuerit de domo Juda, et quod reliquum est, radicem deorsum, et faciet fructum sursum : 38:2 Et convertit Ezechias faciem suam ad parietem, et oravit ad Dominum, 38:5 Vade, et dic Ezechiæ : Hæc dicit Dominus Deus David patris tui : Audivi orationem tuam, et vidi lacrimas tuas ; ecce ego adjiciam super dies tuos quindecim annos, 38:12 Generatio mea ablata est, et convoluta est a me,/ quasi tabernaculum pastorum./ Præcisa est velut a texente vita mea ;/ dum adhuc ordirer, succidit me :/ de mane usque ad vesperam finies me./ 38:13 Sperabam usque ad mane ;/ quasi leo, sic contrivit omnia ossa mea :/ de mane usque ad vesperam finies me./ 38:14 Sicut pullus hirundinis, sic clamabo ;/ meditabor ut columba./ Attenuati sunt oculi mei, suspicientes in excelsum./ Domine, vim patior : responde pro me./ 39:1 In tempore illo misit Merodach Baladan, filius Baladan, rex Babylonis, libros et munera ad Ezechiam : audierat enim quod ægrotasset et convaluisset. 40:2 Loquimini ad cor Jerusalem,/ et advocate eam,/ quoniam completa est malitia ejus,/ dimissa est iniquitas illius :/ suscepit de manu Domini duplicia/ pro omnibus peccatis suis./ 40:4 Omnis vallis exaltabitur,/ et omnis mons et collis humiliabitur,/ et erunt prava in directa,/ et aspera in vias planas :/ 40:7 Exsiccatum est fœnum, et cecidit flos,/ quia spiritus Domini sufflavit in eo./ Vere fœnum est populus :/ 40:9 Super montem excelsum ascende,/ tu qui evangelizas Sion ;/ exalta in fortitudine vocem tuam,/ qui evangelizas Jerusalem :/ exalta, noli timere./ Dic civitatibus Juda :/ Ecce Deus vester :/ 40:10 ecce Dominus Deus in fortitudine veniet,/ et brachium ejus dominabitur :/ ecce merces ejus cum eo,/ et opus illius coram illo./ 40:12 Quis mensus est pugillo aquas,/ et cælos palmo ponderavit ?/ quis appendit tribus digitis molem terræ,/ et liberavit in pondere montes,/ et colles in statera ?/ 40:14 cum quo iniit consilium, et instruxit eum,/ et docuit eum semitam justitiæ,/ et erudivit eum scientiam,/ et viam prudentiæ ostendit illi ?/ 40:16 Et Libanus non sufficiet ad succendendum,/ et animalia ejus non sufficient ad holocaustum./ 40:20 Forte lignum et imputribile elegit ;/ artifex sapiens quærit/ quomodo statuat simulacrum, quod non moveatur./ 40:25 Et cui assimilastis me, et adæquastis ?/ dicit Sanctus./ 40:26 Levate in excelsum oculos vestros, et videte/ quis creavit hæc :/ qui educit in numero militiam eorum,/ et omnes ex nomine vocat ;/ præ multitudine fortitudinis et roboris, virtutisque ejus,/ neque unum reliquum fuit./ 40:28 Numquid nescis, aut non audisti ?/ Deus sempiternus Dominus,/ qui creavit terminos terræ :/ non deficiet, neque laborabit,/ nec est investigatio sapientiæ ejus./ 40:29 Qui dat lasso virtutem,/ et his qui non sunt, fortitudinem et robur multiplicat./ 40:31 qui autem sperant in Domino mutabunt fortitudinem,/ assument pennas sicut aquilæ :/ current et non laborabunt,/ ambulabunt et non deficient.] 41:1 [Taceant ad me insulæ,/ et gentes mutent fortitudinem :/ accedant, et tunc loquantur ;/ simul ad judicium propinquemus./ 41:2 Quis suscitavit ab oriente Justum,/ vocavit eum ut sequeretur se ?/ Dabit in conspectu ejus gentes,/ et reges obtinebit :/ dabit quasi pulverem gladio ejus,/ sicut stipulam vento raptam arcui ejus./ 41:3 Persequetur eos, transibit in pace :/ semita in pedibus ejus non apparebit./ 41:4 Quis hæc operatus est, et fecit,/ vocans generationes ab exordio ?/ Ego Dominus :/ primus et novissimus ego sum./ 41:5 Viderunt insulæ, et timuerunt ;/ extrema terræ obstupuerunt :/ appropinquaverunt, et accesserunt./ 41:9 in quo apprehendi te ab extremis terræ,/ et a longinquis ejus vocavi te,/ et dixi tibi : Servus meus es tu :/ elegi te, et non abjeci te./ 41:10 Ne timeas, quia ego tecum sum ;/ ne declines, quia ego Deus tuus :/ confortavi te, et auxiliatus sum tibi,/ et suscepit te dextera Justi mei./ 41:13 Quia ego Dominus Deus tuus,/ apprehendens manum tuam,/ dicensque tibi : Ne timeas :/ ego adjuvi te./ 41:14 Noli timere, vermis Jacob,/ qui mortui estis ex Israël :/ ego auxiliatus sum tibi, dicit Dominus,/ et redemptor tuus Sanctus Israël./ 41:18 Aperiam in supinis collibus flumina,/ et in medio camporum fontes :/ ponam desertum in stagna aquarum,/ et terram inviam in rivos aquarum./ 41:19 Dabo in solitudinem cedrum,/ et spinam, et myrtum, et lignum olivæ ;/ ponam in deserto abietem,/ ulmum, et buxum simul :/ 41:20 ut videant, et sciant,/ et recogitent, et intelligant pariter,/ quia manus Domini fecit hoc,/ et Sanctus Israël creavit illud./ 41:21 Prope facite judicium vestrum,/ dicit Dominus ;/ Afferte, si quid forte habetis,/ dicit rex Jacob./ 41:22 Accedant, et nuntient nobis/ quæcumque ventura sunt ;/ priora quæ fuerunt, nuntiate,/ et ponemus cor nostrum,/ et sciemus novissima eorum ;/ et quæ ventura sunt, indicate nobis./ 41:23 Annuntiate quæ ventura sunt in futurum,/ et sciemus quia dii estis vos ;/ bene quoque aut male, si potestis, facite,/ et loquamur et videamus simul./ 41:24 Ecce vos estis ex nihilo,/ et opus vestrum ex eo quod non est :/ abominatio est qui elegit vos./ 41:25 Suscitavi ab aquilone, et veniet ab ortu solis :/ vocabit nomen meum,/ et adducet magistratus quasi lutum,/ et velut plastes conculcans humum./ 41:28 Et vidi,/ et non erat neque ex istis quisquam/ qui iniret consilium,/ et interrogatus responderet verbum./ 41:29 Ecce omnes injusti,/ et vana opera eorum ;/ ventus et inane simulacra eorum.] 42:1 [Ecce servus meus, suscipiam eum ;/ electus meus, complacuit sibi in illo anima mea :/ dedi spiritum meum super eum :/ judicium gentibus proferet./ 42:2 Non clamabit, neque accipiet personam,/ nec audietur vox ejus foris./ 42:3 Calamum quassatum non conteret,/ et linum fumigans non extinguet :/ in veritate educet judicium./ 42:5 Hæc dicit Dominus Deus,/ creans cælos, et extendens eos ;/ formans terram, et quæ germinant ex ea ;/ dans flatum populo qui est super eam,/ et spiritum calcantibus eam :/ 42:6 Ego Dominus vocavi te in justitia,/ et apprehendi manum tuam,/ et servavi te :/ et dedi te in fœdus populi,/ in lucem gentium,/ 42:11 Sublevetur desertum et civitates ejus./ In domibus habitabit Cedar :/ laudate, habitatores petræ ;/ de vertice montium clamabunt./ 42:14 [Tacui semper,/ silui, patiens fui :/ sicut parturiens loquar ;/ dissipabo, et absorbebo simul./ 42:17 Conversi sunt retrorsum, confundantur confusione,/ qui confidunt in sculptili ;/ qui dicunt conflatili :/ Vos dii nostri./ 42:18 Surdi, audite,/ et cæci, intuemini ad videndum./ 42:19 Quis cæcus, nisi servus meus ;/ et surdus, nisi ad quem nuntios meos misi ?/ quis cæcus, nisi qui venundatus est ?/ et quis cæcus, nisi servus Domini ?/ 42:24 Quis dedit in direptionem Jacob,/ et Israël vastantibus ?/ nonne Dominus ipse, cui peccavimus ?/ Et noluerunt in viis ejus ambulare,/ et non audierunt legem ejus./ 43:1 [Et nunc hæc dicit Dominus/ creans te, Jacob,/ et formans te, Israël :/ Noli timere, quia redemi te,/ et vocavi te nomine tuo : meus es tu./ 43:3 Quia ego Dominus Deus tuus,/ Sanctus Israël, salvator tuus,/ dedi propitiationem tuam Ægyptum,/ Æthopiam, et Saba, pro te./ 43:6 Dicam aquiloni : Da ;/ et austro : Noli prohibere :/ affer filios meos de longinquo,/ et filias meas ab extremis terræ./ 43:9 Omnes gentes congregatæ sunt simul,/ et collectæ sunt tribus./ Quis in vobis annuntiet istud,/ et quæ prima sunt audire nos faciet ?/ Dent testes eorum, justificentur,/ et audiant, et dicant : Vere./ 43:10 Vos testes mei, dicit Dominus,/ et servus meus quem elegi :/ ut sciatis, et credatis mihi,/ et intelligatis quia ego ipse sum ;/ ante me non est formatus Deus,/ et post me non erit./ 43:11 Ego sum, ego sum Dominus,/ et non est absque me salvator./ 43:13 Et ab initio ego ipse,/ et non est qui de manu mea eruat./ Operabor, et quis avertet illud ?]\ 43:17 qui eduxit quadrigam et equum,/ agmen et robustum :/ simul obdormierunt, nec resurgent ;/ contriti sunt quasi linum, et extincti sunt./ 43:19 Ecce ego facio nova,/ et nunc orientur, utique cognoscetis ea :/ ponam in deserto viam,/ et in invio flumina./ 43:20 Glorificabit me bestia agri,/ dracones, et struthiones :/ quia dedi in deserto aquas,/ flumina in invio,/ ut darem potum populo meo, electo meo./ 43:21 Populum istum formavi mihi :/ laudem meam narrabit.]\ 43:22 [Non me invocasti, Jacob,/ nec laborasti in me, Israël./ 43:24 Non emisti mihi argento calamum,/ et adipe victimarum tuarum non inebriasti me :/ verumtamen servire me fecisti in peccatis tuis ;/ præbuisti mihi laborem in iniquitatibus tuis./ 44:3 Effundam enim aquas super sitientem,/ et fluenta super aridam ;/ effundam spiritum meum super semen tuum,/ et benedictionem meam super stirpem tuam :/ 44:6 [Hæc dicit Dominus, rex Israël,/ et redemptor ejus, Dominus exercituum :/ Ego primus, et ego novissimus,/ et absque me non est deus./ 44:7 Quis similis mei ? vocet,/ et annuntiet : et ordinem exponat mihi,/ ex quo constitui populum antiquum ;/ ventura et quæ futura sunt annuntient eis./ 44:8 Nolite timere, neque conturbemini :/ ex tunc audire te feci,/ et annuntiavi ; vos estis testes mei./ Numquid est Deus absque me,/ et formator quem ego non noverim ?/ 44:14 succidit cedros,/ tulit ilicem, et quercum,/ quæ steterat inter ligna saltus ;/ plantavit pinum, quam pluvia nutrivit :/ 44:20 Pars ejus cinis est ;/ cor insipiens adoravit illud,/ et non liberabit animam suam :/ neque dicet : Forte mendacium est in dextera mea./ 44:22 Delevi ut nubem iniquitates tuas,/ et quasi nebulam peccata tua :/ revertere ad me, quoniam redemi te./ 44:26 suscitans verbum servi sui,/ et consilium nuntiorum suorum complens ;/ qui dico Jerusalem : Habitaberis,/ et civitatibus Juda : Ædificabimini,/ et deserta ejus suscitabo ;/ 44:28 qui dico Cyro : Pastor meus es,/ et omnem voluntatem meam complebis ;/ qui dico Jerusalem : Ædificaberis,/ et templo : Fundaberis.] 45:2 Ego ante te ibo, et gloriosos terræ humiliabo ;/ portas æreas conteram,/ et vectes ferreos confringam :/ 45:5 Ego Dominus, et non est amplius ;/ extra me non est deus ;/ accinxi te, et non cognovisti me :/ 45:6 ut sciant hi qui ab ortu solis et qui ab occidente,/ quoniam absque me non est :/ ego Dominus, et non est alter :/ 45:14 [Hæc dicit Dominus :/ Labor Ægypti, et negotiatio Æthiopiæ,/ et Sabaim viri sublimes/ ad te transibunt, et tui erunt ;/ post te ambulabunt,/ vincti manicis pergent, et te adorabunt,/ teque deprecabuntur./ Tantum in te est Deus,/ et non est absque te deus./ 45:16 Confusi sunt, et erubuerunt omnes :/ simul abierunt in confusionem fabricatores errorum./ 45:18 Quia hæc dicit Dominus/ creans cælos,/ ipse Deus formans terram/ et faciens eam, ipse plastes ejus ;/ non in vanum creavit eam :/ ut habitaretur formavit eam :/ Ego Dominus, et non est alius./ 45:19 Non in abscondito locutus sum,/ in loco terræ tenebroso ;/ non dixi semini Jacob frustra :/ Quærite me :/ ego Dominus loquens justitiam,/ annuntians recta./ 45:21 Annuntiate, et venite,/ et consiliamini simul./ Quis auditum fecit hoc ab initio,/ ex tunc prædixit illud ?/ numquid non ego Dominus,/ et non est ultra deus absque me ?/ Deus justus, et salvans non est præter me./ 45:23 In memetipso juravi ;/ egredietur de ore meo justitiæ verbum,/ et non revertetur :/ quia mihi curvabitur omne genu,/ et jurabit omnis lingua./ 45:24 Ergo in Domino, dicet,/ meæ sunt justitiæ et imperium ;/ ad eum venient, et confundentur/ omnes qui repugnant ei./ 45:25 In Domino justificabitur, et laudabitur/ omne semen Israël.] 45:26 X 46:7 Portant illum in humeris gestantes,/ et ponentes in loco suo,/ et stabit, ac de loco suo non movebitur :/ sed et cum clamaverint ad eum, non audiet ;/ de tribulatione non salvabit eos./ 46:9 Recordamini prioris sæculi,/ quoniam ego sum Deus, et non est ultra deus,/ nec est similis mei./ 46:11 Vocans ab oriente avem,/ et de terra longinqua virum voluntatis meæ :/ et locutus sum, et adducam illud ;/ creavi et faciam illud./ 47:1 [Descende, sede in pulvere,/ virgo filia Babylon :/ sede in terra ; non est solium/ filiæ Chaldæorum,/ quia ultra non vocaberis/ mollis et tenera./ 47:5 Sede tacens, et intra in tenebras,/ filia Chaldæorum,/ quia non vocaberis ultra/ domina regnorum./ 47:6 Iratus sum super populum meum :/ contaminavi hæreditatem meam,/ et dedi eos in manu tua :/ non posuisti eis misericordias ;/ super senem aggravasti jugum tuum valde./ 47:9 Venient tibi duo hæc/ subito in die una,/ sterilitas et viduitas :/ universa venerunt super te,/ propter multitudinem maleficiorum tuorum,/ et propter duritiam incantatorum tuorum vehementem./ 47:10 Et fiduciam habuisti in malitia tua,/ et dixisti : Non est qui videat me./ Sapientia tua et scientia tua,/ hæc decepit te./ Et dixisti in corde tuo :/ Ego sum, et præter me non est altera./ 48:1 [Audite hæc, domus Jacob,/ qui vocamini nomine Israël,/ et de aquis Juda existis ;/ qui juratis in nomine Domini,/ et Dei Israël recordamini/ non in veritate neque in justitia./ 48:2 De civitate enim sancta vocati sunt,/ et super Deum Israël constabiliti sunt :/ Dominus exercituum nomen ejus./ 48:3 Priora ex tunc annuntiavi,/ et ex ore meo exierunt, et audita feci ea :/ repente operatus sum, et venerunt./ 48:5 Prædixi tibi ex tunc ;/ antequam venirent, indicavi tibi,/ ne forte diceres : Idola mea fecerunt hæc,/ et sculptilia mea et conflatilia mandaverunt ista./ 48:8 Neque audisti, neque cognovisti,/ neque ex tunc aperta est auris tua :/ scio enim quia prævaricans prævaricaberis,/ et transgressorem ex utero vocavi te./ 48:9 Propter nomen meum longe faciam furorem meum,/ et laude mea infrenabo te,/ ne intereas./ 48:12 Audi me, Jacob,/ et Israël, quem ego voco :/ ego ipse, ego primus,/ et ego novissimus./ 48:14 Congregamini, omnes vos, et audite :/ quis de eis annuntiavit hæc ?/ Dominus dilexit eum, faciet voluntatem suam in Babylone,/ et brachium suum in Chaldæis./ 48:16 Accedite ad me et audite hoc :/ non a principio in abscondito locutus sum :/ ex tempore antequam fieret, ibi eram :/ et nunc Dominus Deus misit me,/ et spiritus ejus./ 48:18 Utinam attendisses mandata mea :/ facta fuisset sicut flumen pax tua,/ et justitia tua sicut gurgites maris :/ 48:20 Egredimini de Babylone, fugite a Chaldæis,/ in voce exsultationis annuntiate :/ auditum facite hoc,/ et efferte illud usque ad extrema terræ./ Dicite : Redemit Dominus/ servum suum Jacob./ 48:21 Non sitierunt in deserto, cum educeret eos :/ aquam de petra produxit eis,/ et scidit petram, et fluxerunt aquæ./ 49:1 [Audite, insulæ,/ et attendite, populi de longe :/ Dominus ab utero vocavit me ;/ de ventre matris meæ recordatus est nominis mei./ 49:2 Et posuit os meum quasi gladium acutum,/ in umbra manus suæ protexit me,/ et posuit me sicut sagittam electam :/ in pharetra sua abscondit me./ 49:4 Et ego dixi : In vacuum laboravi ;/ sine causa et vane fortitudinem meam consumpsi :/ ergo judicium meum cum Domino,/ et opus meum cum Deo meo./ 49:6 Et dixit : Parum est ut sis mihi servus/ ad suscitandas tribus Jacob,/ et fæces Israël convertendas :/ ecce dedi te in lucem gentium,/ ut sis salus mea/ usque ad extremum terræ./ 49:7 Hæc dicit Dominus,/ redemptor Israël, Sanctus ejus,/ ad contemptibilem animam, ad abominatam gentem,/ ad servum dominorum :/ Reges videbunt,/ et consurgent principes, et adorabunt/ propter Dominum, quia fidelis est,/ et Sanctum Israël qui elegit te.]\ 49:8 [Hæc dicit Dominus :/ In tempore placito exaudivi te,/ et in die salutis auxiliatus sum tui :/ et servavi te, et dedi te in fœdus populi,/ ut suscitares terram,/ et possideres hæreditates dissipatas ;/ 49:9 ut diceres his qui vincti sunt : Exite,/ et his qui in tenebris : Revelamini./ Super vias pascentur,/ et in omnibus planis pascua eorum./ 49:15 Numquid oblivisci potest mulier infantem suum,/ ut non misereatur filio uteri sui ?/ Etsi illa oblita fuerit,/ ego tamen non obliviscar tui./ 49:18 Leva in circuitu oculos tuos, et vide :/ omnes isti congregati sunt, venerunt tibi./ Vivo ego, dicit Dominus,/ quia omnibus his velut ornamento vestieris,/ et circumdabis tibi eos quasi sponsa ;/ 49:20 Adhuc dicent in auribus tuis/ filii sterilitatis tuæ :/ Angustus est mihi locus ;/ fac spatium mihi ut habitem./ 49:21 Et dices in corde tuo :/ Quis genuit mihi istos ?/ ego sterilis et non pariens,/ transmigrata, et captiva ;/ et istos quis enutrivit ?/ ego destituta et sola ;/ et isti ubi erant ?/ 49:22 Hæc dicit Dominus Deus :/ Ecce levabo ad gentes manum meam,/ et ad populos exaltabo signum meum :/ et afferent filios tuos in ulnis,/ et filias tuas super humeros portabunt./ 49:25 Quia hæc dicit Dominus :/ Equidem, et captivitas a forti tolletur,/ et quod ablatum fuerit a robusto, salvabitur./ Eos vero qui judicaverunt te, ego judicabo,/ et filios tuos ego salvabo./ 50:5 Dominus Deus aperuit mihi aurem,/ ego autem non contradico :/ retrorsum non abii./ 50:11 Ecce vos omnes accendentes ignem,/ accincti flammis :/ ambulate in lumine ignis vestri,/ et in flammis quas succendistis ;/ de manu mea factum est hoc vobis :/ in doloribus dormietis.] 51:2 Attendite ad Abraham, patrem vestrum,/ et ad Saram, quæ peperit vos :/ quia unum vocavi eum,/ et benedixi ei, et multiplicavi eum./ 51:3 Consolabitur ergo Dominus Sion,/ et consolabitur omnes ruinas ejus :/ et ponet desertum ejus quasi delicias,/ et solitudinem ejus quasi hortum Domini./ Gaudium et lætitia invenietur in ea,/ gratiarum actio et vox laudis./ 51:4 Attendite ad me, popule meus,/ et tribus mea, me audite :/ quia lex a me exiet,/ et judicium meum in lucem populorum requiescet./ 51:6 Levate in cælum oculos vestros,/ et videte sub terra deorsum :/ quia cæli sicut fumus liquescent,/ et terra sicut vestimentum atteretur,/ et habitatores ejus sicut hæc interibunt :/ salus autem mea in sempiternum erit,/ et justitia mea non deficiet./ 51:7 Audite me, qui scitis justum,/ populus meus, lex mea in corde eorum :/ nolite timere opprobrium hominum,/ et blasphemias eorum ne metuatis :/ 51:8 sicut enim vestimentum, sic comedet eos vermis,/ et sicut lanam, sic devorabit eos tinea :/ salus autem mea in sempiternum erit,/ et justitia mea in generationes generationum./ 51:9 Consurge, consurge, induere fortitudinem,/ brachium Domini !/ consurge sicut in diebus antiquis,/ in generationibus sæculorum./ Numquid non tu percussisti superbum,/ vulnerasti draconem ?/ 51:10 numquid non tu siccasti mare,/ aquam abyssi vehementis ;/ qui posuisti profundum maris viam,/ ut transirent liberati ?/ 51:11 Et nunc qui redempti sunt a Domino, revertentur,/ et venient in Sion laudantes,/ et lætitia sempiterna super capita eorum :/ gaudium et lætitiam tenebunt ;/ fugiet dolor et gemitus./ 51:14 Cito veniet gradiens ad aperiendum ;/ et non interficiet usque ad internecionem,/ nec deficiet panis ejus./ 51:15 Ego autem sum Dominus Deus tuus,/ qui conturbo mare, et intumescunt fluctus ejus :/ Dominus exercituum nomen meum./ 51:20 Filii tui projecti sunt, dormierunt/ in capite omnium viarum/ sicut oryx illaqueatus,/ pleni indignatione Domini,/ increpatione Dei tui./ 51:22 Hæc dicit dominator tuus Dominus,/ et Deus tuus, qui pugnabit pro populo suo :/ Ecce tuli de manu tua/ calicem soporis,/ fundum calicis indignationis meæ :/ non adjicies ut bibas illum ultra./ 52:1 [Consurge, consurge, induere fortitudine tua, Sion !/ induere vestimentis gloriæ tuæ,/ Jerusalem, civitas Sancti,/ quia non adjiciet ultra ut pertranseat per te/ incircumcisus et immundus./ 52:2 Excutere de pulvere, consurge ;/ sede, Jerusalem !/ solve vincula colli tui,/ captiva filia Sion./ 52:3 Quia hæc dicit Dominus :/ Gratis venundati estis,/ et sine argento redimemini./ 52:7 [Quam pulchri super montes pedes annuntiantis/ et prædicantis pacem ;/ annuntiantis bonum,/ prædicantis salutem,/ dicentis Sion :/ Regnabit Deus tuus !/ 52:9 Gaudete, et laudate simul,/ deserta Jerusalem,/ quia consolatus est Dominus populum suum ;/ redemit Jerusalem./ 52:14 Sicut obstupuerunt super te multi,/ sic inglorius erit inter viros aspectus ejus,/ et forma ejus inter filios hominum./ 52:15 Iste asperget gentes multas ;/ super ipsum continebunt reges os suum :/ quia quibus non est narratum de eo viderunt,/ et qui non audierunt contemplati sunt.] 53:2 Et ascendet sicut virgultum coram eo,/ et sicut radix de terra sitienti./ Non est species ei, neque decor,/ et vidimus eum,/ et non erat aspectus, et desideravimus eum :/ 53:3 despectum, et novissimum virorum,/ virum dolorum, et scientem infirmitatem,/ et quasi absconditus vultus ejus et despectus,/ unde nec reputavimus eum./ 53:5 Ipse autem vulneratus est propter iniquitates nostras ;/ attritus est propter scelera nostra :/ disciplina pacis nostræ super eum,/ et livore ejus sanati sumus./ 53:6 Omnes nos quasi oves erravimus,/ unusquisque in viam suam declinavit :/ et posuit Dominus in eo/ iniquitatem omnium nostrum./ 53:11 Pro eo quod laboravit anima ejus,/ videbit et saturabitur./ In scientia sua justificabit/ ipse justus servus meus multos,/ et iniquitates eorum ipse portabit./ 54:2 Dilata locum tentorii tui,/ et pelles tabernaculorum tuorum extende :/ ne parcas :/ longos fac funiculos tuos,/ et clavos tuos consolida./ 54:5 Quia dominabitur tui qui fecit te,/ Dominus exercituum nomen ejus,/ et redemptor tuus, Sanctus Israël :/ Deus omnis terræ vocabitur./ 54:9 Sicut in diebus Noë istud mihi est,/ cui juravi ne inducerem aquas Noë ultra super terram ;/ sic juravi ut non irascar tibi,/ et non increpem te./ 54:11 Paupercula, tempestate convulsa absque ulla consolatione,/ ecce ego sternam per ordinem lapides tuos,/ et fundabo te in sapphiris :/ 54:12 et ponam jaspidem propugnacula tua,/ et portas tuas in lapides sculptos,/ et omnes terminos tuos in lapides desiderabiles ;/ 54:14 Et in justitia fundaberis :/ recede procul a calumnia, quia non timebis,/ et a pavore, quia non appropinquabit tibi./ 54:17 Omne vas quod fictum est contra te, non dirigetur,/ et omnem linguam resistentem tibi in judicio, judicabis./ Hæc est hæreditas servorum Domini,/ et justitia eorum apud me, dicit Dominus.] 55:1 [Omnes sitientes, venite ad aquas,/ et qui non habetis argentum,/ properate, emite, et comedite :/ venite, emite absque argento/ et absque ulla commutatione/ vinum et lac./ 55:2 Quare appenditis argentum non in panibus,/ et laborem vestrum non in saturitate ?/ Audite, audientes me, et comedite bonum,/ et delectabitur in crassitudine anima vestra./ 55:3 Inclinate aurem vestram, et venite ad me ;/ audite, et vivet anima vestra,/ et feriam vobiscum pactum sempiternum,/ misericordias David fideles./ 55:5 Ecce gentem quam nesciebas vocabis,/ et gentes quæ te non cognoverunt ad te current,/ propter Dominum Deum tuum,/ et Sanctum Israël, quia glorificavit te./ 55:8 Non enim cogitationes meæ cogitationes vestræ,/ neque viæ vestræ viæ meæ, dicit Dominus./ 55:10 Et quomodo descendit imber et nix de cælo,/ et illuc ultra non revertitur,/ sed inebriat terram, et infundit eam,/ et germinare eam facit,/ et dat semen serenti,/ et panem comedenti :/ 55:12 Quia in lætitia egrediemini,/ et in pace deducemini ;/ montes et colles cantabunt coram vobis laudem,/ et omnia ligna regionis plaudent manu./ 56:3 Et non dicat filius advenæ qui adhæret Domino, dicens :/ Separatione dividet me Dominus a populo suo ;/ et non dicat eunuchus :/ Ecce ego lignum aridum./ 56:7 adducam eos in montem sanctum meum,/ et lætificabo eos in domo orationis meæ ;/ holocausta eorum et victimæ eorum placebunt mihi super altari meo,/ quia domus mea domus orationis vocabitur/ cunctis populis./ 56:10 Speculatores ejus cæci omnes ;/ nescierunt universi :/ canes muti non valentes latrare,/ videntes vana, dormientes,/ et amantes somnia./ 56:11 Et canes imprudentissimi/ nescierunt saturitatem ;/ ipsi pastores/ ignoraverunt intelligentiam :/ omnes in viam suam declinaverunt ;/ unusquisque ad avaritiam suam, a summo usque ad novissimum./ 57:1 [Justus perit,/ et non est qui recogitet in corde suo ;/ et viri misericordiæ colliguntur,/ quia non est qui intelligat :/ a facie enim malitiæ collectus est justus./ 57:2 Veniat pax ;/ requiescat in cubili suo/ qui ambulavit in directione sua./ 57:5 qui consolamini in diis/ subter omne lignum frondosum,/ immolantes parvulos in torrentibus,/ subter eminentes petras ?/ 57:6 In partibus torrentis pars tua ;/ hæc est sors tua :/ et ipsis effudisti libamen,/ obtulisti sacrificium./ Numquid super his non indignabor ?/ 57:8 Et post ostium, et retro postem,/ posuisti memoriale tuum./ Quia juxta me discooperuisti,/ et suscepisti adulterum, dilatasti cubile tuum,/ et pepigisti cum eis fœdus ;/ dilexisti stratum eorum/ manu aperta./ 57:15 Quia hæc dicit Excelsus,/ et Sublimis, habitans æternitatem, et sanctum nomen ejus :/ in excelso et in sancto habitans,/ et cum contrito et humili spiritu :/ ut vivificet spiritum humilium,/ et vivificet cor contritorum./ 57:18 Vias ejus vidi, et sanavi eum ;/ et reduxi eum, et reddidi consolationes/ ipsi, et lugentibus ejus./ 58:2 Me etenim de die in diem quærunt,/ et scire vias meas volunt,/ quasi gens quæ justitiam fecerit,/ et judicium Dei sui non dereliquerit./ Rogant me judicia justitiæ ;/ appropinquare Deo volunt./ 58:5 Numquid tale est jejunium quod elegi,/ per diem affligere hominem animam suam ?/ numquid contorquere quasi circulum caput suum,/ et saccum et cinerem sternere ?/ numquid istud vocabis jejunium,/ et diem acceptabilem Domino ?]\ 58:6 [Nonne hoc est magis jejunium quod elegi ?/ Dissolve colligationes impietatis,/ solve fasciculos deprimentes,/ dimitte eos qui confracti sunt liberos,/ et omne onus dirumpe ;/ 58:13 Si averteris a sabbato pedem tuum/ facere voluntatem tuam in die sancto meo,/ et vocaveris sabbatum delicatum,/ et sanctum Domini gloriosum,/ et glorificaveris eum dum non facis vias tuas,/ et non invenitur voluntas tua, ut loquaris sermonem :/ 58:14 tunc delectaberis super Domino,/ et sustollam te super altitudines terræ,/ et cibabo te hæreditate Jacob patris tui :/ os enim Domini locutum est.] 59:1 [Ecce non est abbreviata manus Domini, ut salvare nequeat,/ neque aggravata est auris ejus, ut non exaudiat./ 59:4 Non est qui invocet justitiam,/ neque est qui judicet vere :/ sed confidunt in nihilo, et loquuntur vanitates ;/ conceperunt laborem, et pepererunt iniquitatem./ 59:7 Pedes eorum ad malum currunt,/ et festinant ut effundant sanguinem innocentem ;/ cogitationes eorum cogitationes inutiles :/ vastitas et contritio in viis eorum./ 59:8 Viam pacis nescierunt,/ et non est judicium in gressibus eorum ;/ semitæ eorum incurvatæ sunt eis :/ omnis qui calcat in eis, ignorat pacem./ 59:10 Palpavimus sicut cæci parietem,/ et quasi absque oculis attrectavimus :/ impegimus meridie quasi in tenebris ;/ in caliginosis quasi mortui./ 59:14 Et conversum est retrorsum judicium,/ et justitia longe stetit,/ quia corruit in platea veritas,/ et æquitas non potuit ingredi./ 59:15 Et facta est veritas in oblivionem,/ et qui recessit a malo, prædæ patuit./ Et vidit Dominus, et malum apparuit in oculis ejus,/ quia non est judicium./ 59:17 Indutus est justitia ut lorica,/ et galea salutis in capite ejus ;/ indutus est vestimentis ultionis,/ et opertus est quasi pallio zeli :/ 59:21 Hoc fœdus meum cum eis,/ dicit Dominus :/ spiritus meus qui est in te,/ et verba mea quæ posui in ore tuo,/ non recedent de ore tuo,/ et de ore seminis tui,/ et de ore seminis seminis tui, dicit Dominus,/ amodo et usque in sempiternum.] 60:5 Tunc videbis, et afflues ;/ mirabitur et dilatabitur cor tuum :/ quando conversa fuerit ad te multitudo maris ;/ fortitudo gentium venerit tibi./ 60:14 Et venient ad te curvi filii eorum qui humiliaverunt te,/ et adorabunt vestigia pedum tuorum omnes qui detrahebant tibi :/ et vocabunt te civitatem Domini,/ Sion Sancti Israël./ 60:15 Pro eo quod fuisti derelicta/ et odio habita,/ et non erat qui per te transiret :/ ponam te in superbiam sæculorum,/ gaudium in generationem et generationem :/ 60:17 Pro ære afferam aurum,/ et pro ferro afferam argentum,/ et pro lignis æs,/ et pro lapidibus ferrum :/ et ponam visitationem tuam pacem,/ et præpositos tuos justitiam./ 60:18 Non audietur ultra iniquitas in terra tua ;/ vastitas et contritio in terminis tuis :/ et occupabit salus muros tuos,/ et portas tuas laudatio./ 60:19 Non erit tibi amplius sol ad lucendum per diem,/ nec splendor lunæ illuminabit te :/ sed erit tibi Dominus in lucem sempiternam,/ et Deus tuus in gloriam tuam./ 60:21 Populus autem tuus omnes justi ;/ in perpetuum hæreditabunt terram :/ germen plantationis meæ,/ opus manus meæ ad glorificandum./ 60:22 Minimus erit in mille,/ et parvulus in gentem fortissimam./ Ego Dominus in tempore ejus/ subito faciam istud.] 61:6 Vos autem sacerdotes Domini vocabimini :/ Ministri Dei nostri, dicetur vobis,/ fortitudinem gentium comedetis,/ et in gloria earum superbietis./ 61:7 Pro confusione vestra duplici et rubore,/ laudabunt partem suam ;/ propter hoc in terra sua duplicia possidebunt,/ lætitia sempiterna erit eis./ 62:4 Non vocaberis ultra Derelicta,/ et terra tua non vocabitur amplius Desolata ;/ sed vocaberis, Voluntas mea in ea,/ et terra tua Inhabitata,/ quia complacuit Domino in te,/ et terra tua inhabitabitur./ 62:6 Super muros tuos, Jerusalem, constitui custodes ;/ tota die et tota nocte/ in perpetuum non tacebunt./ Qui reminiscimini Domini, ne taceatis,/ 62:10 Transite, transite per portas,/ præparate viam populo :/ planum facite iter, eligite lapides,/ et elevate signum ad populos./ 62:12 Et vocabunt eos, Populus sanctus,/ redempti a Domino ;/ tu autem vocaberis, Quæsita civitas,/ et non Derelicta.] 63:1 [Quis est iste, qui venit de Edom,/ tinctis vestibus de Bosra ?/ iste formosus in stola sua,/ gradiens in multitudine fortitudinis suæ ?/ Ego qui loquor justitiam,/ et propugnator sum ad salvandum./ 63:3 Torcular calcavi solus,/ et de gentibus non est vir mecum ;/ calcavi eos in furore meo,/ et conculcavi eos in ira mea :/ et aspersus est sanguis eorum super vestimenta mea,/ et omnia indumenta mea inquinavi./ 63:4 Dies enim ultionis in corde meo ;/ annus redemptionis meæ venit./ 63:5 Circumspexi, et non erat auxiliator ;/ quæsivi, et non fuit qui adjuvaret :/ et salvavit mihi brachium meum,/ et indignatio mea ipsa auxiliata est mihi./ 63:7 [Miserationum Domini recordabor ;/ laudem Domini/ super omnibus quæ reddidit nobis Dominus,/ et super multitudinem bonorum domui Israël,/ quæ largitus est eis secundum indulgentiam suam,/ et secundum multitudinem misericordiarum suarum./ 63:10 Ipsi autem ad iracundiam provocaverunt,/ et afflixerunt spiritum Sancti ejus :/ et conversus est eis in inimicum,/ et ipse debellavit eos./ 63:16 Tu enim pater noster :/ et Abraham nescivit nos,/ et Israël ignoravit nos :/ tu, Domine, pater noster,/ redemptor noster, a sæculo nomen tuum./ 63:18 Quasi nihilum possederunt populum sanctum tuum :/ hostes nostri conculcaverunt sanctificationem tuam./ 64:1 [Utinam dirumperes cælos, et descenderes ;/ a facie tua montes defluerent ;/ 64:2 sicut exustio ignis tabescerent,/ aquæ arderent igni :/ ut notum fieret nomen tuum inimicis tuis ;/ a facie tua gentes turbarentur./ 64:4 A sæculo non audierunt, neque auribus perceperunt ;/ oculus non vidit, Deus, absque te,/ quæ præparasti exspectantibus te./ 64:8 Et nunc, Domine, pater noster es tu,/ nos vero lutum ;/ et fictor noster tu,/ et opera manuum tuarum omnes nos./ 65:1 [Quæsierunt me qui ante non interrogabant ;/ invenerunt qui non quæsierunt me./ Dixi : Ecce ego, ecce ego,/ ad gentem quæ non invocabat nomen meum./ 65:8 Hæc dicit Dominus :/ Quomodo si inveniatur granum in botro,/ et dicatur : Ne dissipes illud,/ quoniam benedictio est :/ sic faciam propter servos meos,/ ut non disperdam totum./ 65:11 Et vos qui dereliquistis Dominum,/ qui obliti estis montem sanctum meum,/ qui ponitis fortunæ mensam,/ et libatis super eam :/ 65:16 in quo qui benedictus est super terram/ benedicetur in Deo, amen,/ et qui jurat in terra/ jurabit in Deo, amen :/ quia oblivioni traditæ sunt angustiæ priores,/ et quia absconditæ sunt ab oculis meis./ 66:4 Unde et ego eligam illusiones eorum,/ et quæ timebant adducam eis ;/ quia vocavi, et non erat qui responderet ;/ locutus sum, et non audierunt ;/ feceruntque malum in oculis meis,/ et quæ nolui elegerunt./ 66:8 Quis audivit umquam tale ?/ et quis vidit huic simile ?/ numquid parturiet terra in die una,/ aut parietur gens simul,/ quia parturivit et peperit/ Sion filios suos ?/ 66:10 Lætamini cum Jerusalem et exsultate in ea,/ omnes qui diligitis eam ;/ gaudete cum ea gaudio,/ universi qui lugetis super eam :/ 66:11 ut sugatis et repleamini/ ab ubere consolationis ejus ;/ ut mulgeatis et deliciis affluatis/ ab omnimoda gloria ejus./ 66:12 Quia hæc dicit Dominus :/ Ecce ego declinabo super eam quasi fluvium pacis,/ et quasi torrentem inundantem gloriam gentium,/ quam sugetis :/ ad ubera portabimini,/ et super genua blandientur vobis./ 66:14 Videbitis, et gaudebit cor vestrum,/ et ossa vestra quasi herba germinabunt :/ et cognoscetur manus Domini servis ejus,/ et indignabitur inimicis suis./ 66:15 Quia ecce Dominus in igne veniet,/ et quasi turbo quadrigæ ejus,/ reddere in indignatione furorem suum/ et increpationem suam in flamma ignis :/ 66:18 Ego autem opera eorum et cogitationes eorum/ venio ut congregem,/ cum omnibus gentibus et linguis :/ et venient, et videbunt gloriam meam./ 66:20 et adducent omnes fratres vestros/ de cunctis gentibus/ donum Domino,/ in equis, et in quadrigis, et in lecticis,/ et in mulis, et in carrucis,/ ad montem sanctum meum/ Jerusalem, dicit Dominus :/ quomodo si inferant filii Israël munus/ in vase mundo in domum Domini./ 66:22 Quia sicut cæli novi et terra nova,/ quæ ego facio stare coram me, dicit Dominus,/ sic stabit semen vestrum et nomen vestrum./ 66:23 Et erit mensis ex mense,/ et sabbatum ex sabbato :/ veniet omnis caro ut adoret coram facie mea,/ dicit Dominus./ 66:24 Et egredientur, et videbunt cadavera/ virorum qui prævaricati sunt in me ;/ vermis eorum non morietur,/ et ignis eorum non extinguetur :/ et erunt usque ad satietatem visionis omni carni.] @Jr 1:1 Verba Jeremiæ filii Helciæ, de sacerdotibus qui fuerunt in Anathoth, in terra Benjamin. 1:2 Quod factum est verbum Domini ad eum in diebus Josiæ filii Amon, regis Juda, in tertiodecimo anno regni ejus. 1:3 Et factum est in diebus Joakim filii Josiæ, regis Juda, usque ad consummationem undecimi anni Sedeciæ, filii Josiæ, regis Juda, usque ad transmigrationem Jerusalem, in mense quinto.\ 1:5 [Priusquam te formarem in utero, novi te,/ et antequam exires de vulva, sanctificavi te,/ et prophetam in gentibus dedi te.] 1:7 Et dixit Dominus ad me : [Noli dicere : Puer sum :/ quoniam ad omnia quæ mittam te ibis,/ et universa quæcumque mandavero tibi loqueris./ 1:12 Et dixit Dominus ad me : [Bene vidisti :/ quia vigilabo ego super verbo meo,/ ut faciam illud.] 1:15 quia ecce ego convocabo omnes cognationes regnorum aquilonis,/ ait Dominus :/ et venient, et ponent unusquisque solium suum/ in introitu portarum Jerusalem,/ et super omnes muros ejus in circuitu,/ et super universas urbes Juda :/ 2:6 Et non dixerunt : Ubi est Dominus/ qui ascendere nos fecit de terra Ægypti ;/ qui traduxit nos per desertum,/ per terram inhabitabilem et inviam,/ per terram sitis, et imaginem mortis,/ per terram in qua non ambulavit vir,/ neque habitavit homo ?/ 2:9 Propterea adhuc judicio contendam vobiscum, ait Dominus,/ et cum filiis vestris disceptabo./ 2:12 Obstupescite, cæli, super hoc,/ et portæ ejus, desolamini vehementer, dicit Dominus./ 2:13 Duo enim mala fecit populus meus :/ me dereliquerunt fontem aquæ vivæ,/ et foderunt sibi cisternas, cisternas dissipatas,/ quia continere non valent aquas./ 2:15 Super eum rugierunt leones,/ et dederunt vocem suam :/ posuerunt terram ejus in solitudinem./ Civitates ejus exustæ sunt,/ et non est qui habitet in eis./ 2:19 Arguet te malitia tua,/ et aversio tua increpabit te./ Scito et vide quia malum et amarum est/ reliquisse te Dominum Deum tuum,/ et non esse timorem mei apud te,/ dicit Dominus Deus exercituum./ 2:20 A sæculo confregisti jugum meum :/ rupisti vincula mea,/ et dixisti : Non serviam./ In omni enim colle sublimi,/ et sub omni ligno frondoso,/ tu prosternebaris meretrix./ 2:23 Quomodo dicis : Non sum polluta ;/ post Baalim non ambulavi ?/ Vide vias tuas in convalle ;/ scito quid feceris :/ cursor levis explicans vias suas./ 2:24 Onager assuetus in solitudine,/ in desiderio animæ suæ attraxit ventum amoris sui :/ nullus avertet eam :/ omnes qui quærunt eam non deficient :/ in menstruis ejus invenient eam./ 2:25 Prohibe pedem tuum a nuditate,/ et guttur tuum a siti./ Et dixisti : Desperavi : nequaquam faciam :/ adamavi quippe alienos,/ et post eos ambulabo.]\ 2:26 [Quomodo confunditur fur quando deprehenditur,/ sic confusi sunt domus Israël,/ ipsi et reges eorum,/ principes, et sacerdotes, et prophetæ eorum,/ 2:28 Ubi sunt dii tui quos fecisti tibi ?/ surgant, et liberent te in tempore afflictionis tuæ :/ secundum numerum quippe civitatum tuarum erant dii tui, Juda./ 2:30 Frustra percussi filios vestros :/ disciplinam non receperunt./ Devoravit gladius vester prophetas vestros :/ quasi leo vastator 2:31 generatio vestra./ Videte verbum Domini :/ numquid solitudo factus sum Israëli,/ aut terra serotina ?/ quare ergo dixit populus meus : Recessimus ;/ non veniemus ultra ad te ?/ 2:32 Numquid obliviscetur virgo ornamenti sui,/ aut sponsa fasciæ pectoralis suæ ?/ populus vero meus oblitus est mei diebus innumeris./ 2:33 Quid niteris bonam ostendere viam tuam/ ad quærendam dilectionem,/ quæ insuper et malitias tuas docuisti vias tuas,/ 2:34 et in alis tuis inventus est sanguis animarum pauperum et innocentum ?/ non in fossis inveni eos,/ sed in omnibus quæ supra memoravi./ 2:36 Quam vilis facta es nimis, iterans vias tuas !/ et ab Ægypto confunderis,/ sicut confusa es ab Assur./ 2:37 Nam et ab ista egredieris,/ et manus tuæ erunt super caput tuum :/ quoniam obtrivit Dominus confidentiam tuam,/ et nihil habebis prosperum in ea.] 3:1 [Vulgo dicitur : Si dimiserit vir uxorem suam,/ et recedens ab eo duxerit virum alterum,/ numquid revertetur ad eam ultra ?/ numquid non polluta et contaminata erit mulier illa ?/ Tu autem fornicata es cum amatoribus multis :/ tamen revertere ad me, dicit Dominus,/ et ego suscipiam te./ 3:3 Quam ob rem prohibitæ sunt stillæ pluviarum,/ et serotinus imber non fuit./ Frons mulieris meretricis facta est tibi ;/ noluisti erubescere./ 3:6 Et dixit Dominus ad me in diebus Josiæ regis : [Numquid vidisti quæ fecerit aversatrix Israël ?/ Abiit sibimet super omnem montem excelsum,/ et sub omni ligno frondoso,/ et fornicata est ibi./ 3:7 Et dixi, cum fecisset hæc omnia :/ Ad me revertere :/ et non est reversa./ Et vidit prævaricatrix soror ejus Juda/ 3:8 quia pro eo quod mœchata esset aversatrix Israël,/ dimisissem eam,/ et dedissem ei libellum repudii :/ et non timuit prævaricatrix Juda soror ejus,/ sed abiit, et fornicata est etiam ipsa :/ 3:10 et in omnibus his non est reversa ad me/ prævaricatrix soror ejus Juda/ in toto corde suo,/ sed in mendacio, ait Dominus.] 3:11 Et dixit Dominus ad me : Justificavit animam suam aversatrix Israël, comparatione prævaricatricis Judæ. 3:12 Vade, et clama sermones istos contra aquilonem, et dices : [Revertere, aversatrix Israël, ait Dominus,/ et non avertam faciem meam a vobis,/ quia sanctus ego sum, dicit Dominus,/ et non irascar in perpetuum./ 3:21 Vox in viis audita est,/ ploratus et ululatus filiorum Israël :/ quoniam iniquam fecerunt viam suam ;/ obliti sunt Domini Dei sui./ 3:23 Vere mendaces erant colles,/ et multitudo montium :/ vere in Domino Deo nostro salus Israël./ 3:24 Confusio comedit laborem patrum nostrorum ab adolescentia nostra :/ greges eorum, et armenta eorum,/ filios eorum, et filias eorum./ 3:25 Dormiemus in confusione nostra,/ et operiet nos ignominia nostra :/ quoniam Domino Deo nostro peccavimus nos, et patres nostri,/ ab adolescentia nostra usque ad diem hanc :/ et non audivimus vocem Domini Dei nostri.] 4:2 Et jurabis : Vivit Dominus in veritate, et in judicio, et in justitia :/ et benedicent eum gentes,/ ipsumque laudabunt./ 4:4 Circumcidimini Domino,/ et auferte præputia cordium vestrorum,/ viri Juda, et habitatores Jerusalem :/ ne forte egrediatur ut ignis indignatio mea,/ et succendatur, et non sit qui extinguat,/ propter malitiam cogitationum vestrarum.]\ 4:6 Levate signum in Sion ;/ confortamini, nolite stare :/ quia malum ego adduco ab aquilone,/ et contritionem magnam./ 4:8 Super hoc accingite vos ciliciis ;/ plangite, et ululate :/ quia non est aversa ira furoris Domini a nobis./ 4:13 Ecce quasi nubes ascendet,/ et quasi tempestas currus ejus :/ velociores aquilis equi illius./ Væ nobis, quoniam vastati sumus./ 4:19 Ventrem meum, ventrem meum doleo ;/ sensus cordis mei turbati sunt in me./ Non tacebo, quoniam vocem buccinæ audivit anima mea,/ clamorem prælii./ 4:20 Contritio super contritionem vocata est,/ et vastata est omnis terra :/ repente vastata sunt tabernacula mea ;/ subito pelles meæ./ 4:21 Usquequo videbo fugientem ;/ audiam vocem buccinæ ?/ 4:22 Quia stultus populus meus me non cognovit :/ filii insipientes sunt et vecordes :/ sapientes sunt ut faciant mala,/ bene autem facere nescierunt./ 4:23 Aspexi terram, et ecce vacua erat et nihili ;/ et cælos, et non erat lux in eis./ 4:30 Tu autem vastata, quid facies ?/ cum vestieris te coccino,/ cum ornata fueris monili aureo,/ et pinxeris stibio oculos tuos,/ frustra componeris :/ contempserunt te amatores tui ;/ animam tuam quærent./ 4:31 Vocem enim quasi parturientis audivi,/ angustias ut puerperæ :/ vox filiæ Sion intermorientis,/ expandentisque manus suas :/ Væ mihi, quia defecit anima mea propter interfectos !] 5:1 [Circuite vias Jerusalem,/ et aspicite, et considerate,/ et quærite in plateis ejus,/ an inveniatis virum facientem judicium,/ et quærentem fidem :/ et propitius ero ei./ 5:2 Quod si etiam : Vivit Dominus, dixerint,/ et hoc falso jurabunt./ 5:3 Domine, oculi tui respiciunt fidem :/ percussisti eos, et non doluerunt ;/ attrivisti eos, et renuerunt accipere disciplinam :/ induraverunt facies suas supra petram,/ et noluerunt reverti./ 5:5 Ibo igitur ad optimates, et loquar eis :/ ipsi enim cognoverunt viam Domini,/ judicium Dei sui :/ et ecce magis hi simul confregerunt jugum ;/ ruperunt vincula./ 5:6 Idcirco percussit eos leo de silva ;/ lupus ad vesperam vastavit eos :/ pardus vigilans super civitates eorum :/ omnis qui egressus fuerit ex eis capietur :/ quia multiplicatæ sunt prævaricationes eorum ;/ confortatæ sunt aversiones eorum./ 5:7 Super quo propitius tibi esse potero ?/ filii tui dereliquerunt me,/ et jurant in his qui non sunt dii./ Saturavi eos, et mœchati sunt,/ et in domo meretricis luxuriabantur./ 5:10 Ascendite muros ejus, et dissipate :/ consummationem autem nolite facere :/ auferte propagines ejus,/ quia non sunt Domini./ 5:13 Prophetæ fuerunt in ventum locuti,/ et responsum non fuit in eis :/ hæc ergo evenient illis./ 5:15 Ecce ego adducam super vos gentem de longinquo,/ domus Israël, ait Dominus :/ gentem robustam,/ gentem antiquam,/ gentem cujus ignorabis linguam,/ nec intelliges quid loquatur./ 5:16 Pharetra ejus quasi sepulchrum patens ;/ universi fortes./ 5:17 Et comedet segetes tuas et panem tuum ;/ devorabit filios tuos et filias tuas ;/ comedet gregem tuum et armenta tua ;/ comedet vineam tuam et ficum tuam :/ et conteret urbes munitas tuas,/ in quibus tu habes fiduciam, gladio./ 5:21 Audi, popule stulte, qui non habes cor :/ qui habentes oculos, non videtis ;/ et aures, et non auditis./ 5:22 Me ergo non timebitis, ait Dominus,/ et a facie mea non dolebitis ?/ qui posui arenam terminum mari,/ præceptum sempiternum quod non præteribit :/ et commovebuntur, et non poterunt ;/ et intumescent fluctus ejus, et non transibunt illud./ 5:25 Iniquitates vestræ declinaverunt hæc,/ et peccata vestra prohibuerunt bonum a vobis :/ 5:31 prophetæ prophetabant mendacium,/ et sacerdotes applaudebant manibus suis,/ et populus meus dilexit talia./ Quid igitur fiet in novissimo ejus ?] 6:3 Ad eam venient pastores et greges eorum ;/ fixerunt in ea tentoria in circuitu :/ pascet unusquisque eos qui sub manu sua sunt./ 6:4 Sanctificate super eam bellum :/ consurgite, et ascendamus in meridie :/ væ nobis, quia declinavit dies ;/ quia longiores factæ sunt umbræ vesperi !/ 6:6 Quia hæc dicit Dominus exercituum :/ Cædite lignum ejus,/ et fundite circa Jerusalem aggerem./ Hæc est civitas visitationis :/ omnis calumnia in medio ejus./ 6:7 Sicut frigidam fecit cisterna aquam suam,/ sic frigidam fecit malitiam suam./ Iniquitas et vastitas audietur in ea,/ coram me semper infirmitas et plaga./ 6:10 Cui loquar, et quem contestabor ut audiat ?/ ecce incircumcisæ aures eorum,/ et audire non possunt :/ ecce verbum Domini factum est eis in opprobrium,/ et non suscipient illud./ 6:11 Idcirco furore Domini plenus sum ;/ laboravi sustinens./ Effunde super parvulum foris,/ et super consilium juvenum simul :/ vir enim cum muliere capietur ;/ senex cum pleno dierum./ 6:13 a minore quippe usque ad majorem/ omnes avaritiæ student,/ et a propheta usque ad sacerdotem/ cuncti faciunt dolum./ 6:14 Et curabant contritionem filiæ populi mei cum ignominia,/ dicentes : Pax, pax !/ et non erat pax./ 6:17 Et constitui super vos speculatores :/ Audite vocem tubæ./ Et dixerunt : Non audiemus./ 6:19 Audi, terra :/ ecce ego adducam mala super populum istum,/ fructum cogitationum ejus :/ quia verba mea non audierunt,/ et legem meam projecerunt./ 6:21 Propterea hæc dicit Dominus :/ Ecce ego dabo in populum istum ruinas :/ et ruent in eis patres et filii simul ;/ vicinus et proximus peribunt./ 6:23 Sagittam et scutum arripiet :/ crudelis est et non miserebitur./ Vox ejus quasi mare sonabit :/ et super equos ascendent,/ præparati quasi vir ad prælium/ adversum te, filia Sion./ 6:24 Audivimus famam ejus ;/ dissolutæ sunt manus nostræ :/ tribulatio apprehendit nos,/ dolores ut parturientem./ 6:28 Omnes isti principes declinantes,/ ambulantes fraudulenter,/ æs et ferrum :/ universi corrupti sunt./ 6:29 Defecit sufflatorium ;/ in igne consumptum est plumbum :/ frustra conflavit conflator,/ malitiæ enim eorum non sunt consumptæ./ 7:5 Quoniam si bene direxeritis vias vestras, et studia vestra ;/ si feceritis judicium inter virum et proximum ejus ;/ 7:16 Tu ergo, noli orare pro populo hoc,/ nec assumas pro eis laudem et orationem :/ et non obsistas mihi,/ quia non exaudiam te./ 7:25 a die qua egressi sunt patres eorum de terra Ægypti/ usque ad diem hanc./ Et misi ad vos omnes servos meos prophetas per diem,/ consurgens diluculo, et mittens :/ 7:26 et non audierunt me,/ nec inclinaverunt aurem suam :/ sed induraverunt cervicem suam,/ et pejus operati sunt quam patres eorum.] 7:27 Et loqueris ad eos omnia verba hæc, et non audient te : et vocabis eos, et non respondebunt tibi. 7:28 Et dices ad eos : [Hæc est gens quæ non audivit vocem Domini Dei sui,/ nec recepit disciplinam ;/ periit fides,/ et ablata est de ore eorum./ 7:29 Tonde capillum tuum, et projice,/ et sume in directum planctum :/ quia projecit Dominus et reliquit generationem furoris sui ;/ 7:33 Et erit morticinum populi hujus in cibos volucribus cæli et bestiis terræ,/ et non erit qui abigat./ 8:4 Et dices ad eos : [Hæc dicit Dominus :/ Numquid qui cadit non resurget ?/ et qui aversus est non revertetur ?/ 8:8 Quomodo dicitis : Sapientes nos sumus,/ et lex Domini nobiscum est ?/ vere mendacium operatus est stylus mendax scribarum !/ 8:9 Confusi sunt sapientes ;/ perterriti et capti sunt :/ verbum enim Domini projecerunt,/ et sapientia nulla est in eis./ 8:10 Propterea dabo mulieres eorum exteris,/ agros eorum hæredibus,/ quia a minimo usque ad maximum/ omnes avaritiam sequuntur :/ a propheta usque ad sacerdotem/ cuncti faciunt mendacium./ 8:11 Et sanabant contritionem filiæ populi mei ad ignominiam,/ dicentes : Pax, pax !/ cum non esset pax./ 8:14 Quare sedemus ?/ convenite, et ingrediamur civitatem munitam,/ et sileamus ibi :/ quia Dominus Deus noster silere nos fecit,/ et potum dedit nobis aquam fellis :/ peccavimus enim Domino./ 8:16 A Dan auditus est fremitus equorum ejus ;/ a voce hinnituum pugnatorum ejus commota est omnis terra :/ et venerunt, et devoraverunt terram et plenitudinem ejus ;/ urbem et habitatores ejus./ 8:19 Ecce vox clamoris filiæ populi mei de terra longinqua :/ Numquid Dominus non est in Sion ?/ aut rex ejus non est in ea ?/ Quare ergo me ad iracundiam concitaverunt in sculptilibus suis,/ et in vanitatibus alienis ?/ 8:22 Numquid resina non est in Galaad ?/ aut medicus non est ibi ?/ quare igitur non est obducta cicatrix filiæ populi mei ?] 9:2 Quis dabit me in solitudine diversorium viatorum,/ et derelinquam populum meum,/ et recedam ab eis ?/ quia omnes adulteri sunt,/ cœtus prævaricatorum./ 9:3 Et extenderunt linguam suam/ quasi arcum mendacii et non veritatis :/ confortati sunt in terra,/ quia de malo ad malum egressi sunt,/ et me non cognoverunt, dicit Dominus./ 9:4 Unusquisque se a proximo suo custodiat,/ et in omni fratre suo non habeat fiduciam :/ quia omnis frater supplantans supplantabit,/ et omnis amicus fraudulenter incedet./ 9:5 Et vir fratrem suum deridebit,/ et veritatem non loquentur :/ docuerunt enim linguam suam loqui mendacium ;/ ut inique agerent laboraverunt./ 9:13 Et dixit Dominus :/ Quia dereliquerunt legem meam quam dedi eis,/ et non audierunt vocem meam,/ et non ambulaverunt in ea,/ 9:17 Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël :/ Contemplamini, et vocate lamentatrices, et veniant :/ et ad eas quæ sapientes sunt mittite, et properent :/ 9:19 Quia vox lamentationis audita est de Sion :/ Quomodo vastati sumus,/ et confusi vehementer ?/ quia dereliquimus terram ;/ quoniam dejecta sunt tabernacula nostra./ 9:21 quia ascendit mors per fenestras nostras ;/ ingressa est domos nostras,/ disperdere parvulos deforis,/ juvenes de plateis.] 9:22 Loquere : [Hæc dicit Dominus :/ Et cadet morticinum hominis/ quasi stercus super faciem regionis,/ et quasi fœnum post tergum metentis,/ et non est qui colligat./ 9:26 super Ægyptum, et super Juda, et super Edom,/ et super filios Ammon, et super Moab ;/ et super omnes qui attonsi sunt in comam,/ habitantes in deserto :/ quia omnes gentes habent præputium,/ omnis autem domus Israël incircumcisi sunt corde.] 10:2 Hæc dicit Dominus :/ Juxta vias gentium nolite discere,/ et a signis cæli nolite metuere, quæ timent gentes,/ 10:5 in similitudinem palmæ fabricata sunt,/ et non loquentur :/ portata tollentur,/ quia incedere non valent./ Nolite ergo timere ea,/ quia nec male possunt facere, nec bene./ 10:7 Quis non timebit te, o Rex gentium ?/ tuum est enim decus :/ inter cunctos sapientes gentium,/ et in universis regnis eorum,/ nullus est similis tui./ 10:9 Argentum involutum de Tharsis affertur,/ et aurum de Ophaz :/ opus artificis et manus ærarii./ Hyacinthus et purpura indumentum eorum :/ opus artificum universa hæc./ 10:16 Non est his similis pars Jacob :/ qui enim formavit omnia, ipse est,/ et Israël virga hæreditatis ejus :/ Dominus exercituum nomen illi./ 10:19 Væ mihi super contritione mea :/ pessima plaga mea./ Ego autem dixi :/ Plane hæc infirmitas mea est, et portabo illam./ 10:20 Tabernaculum meum vastatum est ;/ omnes funiculi mei dirupti sunt :/ filii mei exierunt a me, et non subsistunt./ Non est qui extendat ultra tentorium meum,/ et erigat pelles meas./ 10:21 Quia stulte egerunt pastores,/ et Dominum non quæsierunt :/ propterea non intellexerunt,/ et omnis grex eorum dispersus est./ 10:22 Vox auditionis ecce venit,/ et commotio magna de terra aquilonis :/ ut ponat civitates Juda solitudinem,/ et habitaculum draconum./ 10:25 Effunde indignationem tuam super gentes quæ non cognoverunt te,/ et super provincias quæ nomen tuum non invocaverunt :/ quia comederunt Jacob, et devoraverunt eum,/ et consumpserunt illum, et decus ejus dissipaverunt.] 11:10 Reversi sunt ad iniquitates patrum suorum priores,/ qui noluerunt audire verba mea :/ et hi ergo abierunt post deos alienos, ut servirent eis :/ irritum fecerunt domus Israël et domus Juda pactum meum/ quod pepigi cum patribus eorum./ 11:15 Quid est, quod dilectus meus in domo mea fecit scelera multa ?/ numquid carnes sanctæ auferent a te malitias tuas,/ in quibus gloriata es ?/ 11:17 Et Dominus exercituum, qui plantavit te,/ locutus est super te malum,/ pro malis domus Israël, et domus Juda,/ quæ fecerunt sibi ad irritandum me,/ libantes Baalim.]\ 11:22 propterea hæc dicit Dominus exercituum :/ Ecce ego visitabo super eos :/ juvenes morientur in gladio ;/ filii eorum et filiæ eorum morientur in fame./ 12:1 [Justus quidem tu es, Domine, si disputem tecum :/ verumtamen justa loquar ad te :/ Quare via impiorum prosperatur ;/ bene est omnibus qui prævaricantur et inique agunt ?/ 12:5 Si cum peditibus currens laborasti,/ quomodo contendere poteris cum equis ?/ cum autem in terra pacis securus fueris,/ quid facies in superbia Jordanis ?/ 12:7 [Reliqui domum meam ;/ dimisi hæreditatem meam :/ dedi dilectam animam meam in manu inimicorum ejus./ 12:9 Numquid avis discolor hæreditas mea mihi ?/ numquid avis tincta per totum ?/ Venite, congregamini, omnes bestiæ terræ :/ properate ad devorandum./ 12:15 Et cum evulsero eos, convertar,/ et miserebor eorum, et reducam eos :/ virum ad hæreditatem suam,/ et virum in terram suam./ 13:2 Et possedi lumbare juxta verbum Domini, et posui circa lumbos meos. 13:11 Sicut enim adhæret lumbare ad lumbos viri,/ sic agglutinavi mihi omnem domum Israël,/ et omnem domum Juda, dicit Dominus,/ ut essent mihi in populum,/ et in nomen, et in laudem, et in gloriam :/ et non audierunt.]\ 13:15 Audite, et auribus percipite :/ nolite elevari, quia Dominus locutus est./ 13:19 Civitates austri clausæ sunt,/ et non est qui aperiat :/ translata est omnis Juda transmigratione perfecta./ 13:20 Levate oculos vestros et videte,/ qui venitis ab aquilone :/ ubi est grex qui datus est tibi,/ pecus inclytum tuum ?/ 13:21 Quid dices cum visitaverit te ?/ tu enim docuisti eos adversum te,/ et erudisti in caput tuum./ Numquid non dolores apprehendent te,/ quasi mulierem parturientem ?/ 13:23 Si mutare potest Æthiops pellem suam,/ aut pardus varietates suas,/ et vos poteritis benefacere,/ cum didiceritis malum./ 13:26 Unde et ego nudavi femora tua contra faciem tuam,/ et apparuit ignominia tua :/ 14:2 [Luxit Judæa, et portæ ejus corruerunt,/ et obscuratæ sunt in terra,/ et clamor Jerusalem ascendit./ 14:3 Majores miserunt minores suos ad aquam :/ venerunt ad hauriendum./ Non invenerunt aquam :/ reportaverunt vasa sua vacua./ Confusi sunt, et afflicti,/ et operuerunt capita sua./ 14:4 Propter terræ vastitatem,/ quia non venit pluvia in terram,/ confusi sunt agricolæ :/ operuerunt capita sua./ 14:6 Et onagri steterunt in rupibus ;/ traxerunt ventum quasi dracones :/ defecerunt oculi eorum,/ quia non erat herba./ 14:7 Si iniquitates nostræ responderint nobis, Domine,/ fac propter nomen tuum :/ quoniam multæ sunt aversiones nostræ :/ tibi peccavimus./ 14:9 quare futurus es velut vir vagus,/ ut fortis qui non potest salvare ?/ Tu autem in nobis es, Domine,/ et nomen tuum invocatum est super nos :/ ne derelinquas nos./ 14:10 Hæc dicit Dominus populo huic,/ qui dilexit movere pedes suos,/ et non quievit,/ et Domino non placuit :/ Nunc recordabitur iniquitatum eorum,/ et visitabit peccata eorum./ 14:12 Cum jejunaverint,/ non exaudiam preces eorum,/ et si obtulerint holocautomata et victimas,/ non suscipiam ea :/ quoniam gladio, et fame, et peste consumam eos.] 14:19 Numquid projiciens abjecisti Judam ?/ aut Sion abominata est anima tua ?/ quare ergo percussisti nos ita ut nulla sit sanitas ?/ Exspectavimus pacem,/ et non est bonum :/ et tempus curationis,/ et ecce turbatio./ 14:22 Numquid sunt in sculptilibus gentium qui pluant ?/ aut cæli possunt dare imbres ?/ nonne tu es Dominus Deus noster, quem exspectavimus ?/ tu enim fecisti omnia hæc.] 15:2 Quod si dixerint ad te : Quo egrediemur ?/ dices ad eos : Hæc dicit Dominus :/ Qui ad mortem, ad mortem,/ et qui ad gladium, ad gladium,/ et qui ad famem, ad famem,/ et qui ad captivitatem, ad captivitatem./ 15:4 Et dabo eos in fervorem universis regnis terræ,/ propter Manassen filium Ezechiæ regis Juda,/ super omnibus quæ fecit in Jerusalem./ 15:6 Tu reliquisti me, dicit Dominus ;/ retrorsum abiisti :/ et extendam manum meam super te, et interficiam te :/ laboravi rogans./ 15:9 Infirmata est quæ peperit septem ;/ defecit anima ejus :/ occidit ei sol cum adhuc esset dies :/ confusa est, et erubuit :/ et residuos ejus in gladium dabo/ in conspectu inimicorum eorum, ait Dominus.]\ 15:14 Et adducam inimicos tuos de terra quam nescis,/ quia ignis succensus est in furore meo :/ super vos ardebit./ 15:15 Tu scis, Domine : recordare mei, et visita me,/ et tuere me ab his qui persequuntur me./ Noli in patientia tua suscipere me :/ scito quoniam sustinui propter te opprobrium./ 15:20 Et dabo te populo huic in murum æreum fortem :/ et bellabunt adversum te, et non prævalebunt,/ quia ego tecum sum ut salvem te, et eruam te, dicit Dominus :/ 16:3 Quia hæc dicit Dominus/ super filios et filias qui generantur in loco isto,/ et super matres eorum, quæ genuerunt eos,/ et super patres eorum, de quorum stirpe sunt nati in terra hac :/ 16:4 Mortibus ægrotationum morientur :/ non plangentur, et non sepelientur :/ in sterquilinium super faciem terræ erunt,/ et gladio et fame consumentur :/ et erit cadaver eorum in escam volatilibus cæli et bestiis terræ./ 16:5 Hæc enim dicit Dominus :/ Ne ingrediaris domum convivii,/ neque vadas ad plangendum,/ neque consoleris eos,/ quia abstuli pacem meam a populo isto, dicit Dominus,/ misericordiam et miserationes./ 16:6 Et morientur grandes et parvi in terra ista :/ non sepelientur, neque plangentur,/ et non se incident,/ neque calvitium fiet pro eis./ 16:8 Et domum convivii non ingrediaris,/ ut sedeas cum eis, et comedas, et bibas./ 16:9 Quia hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël :/ Ecce ego auferam de loco isto,/ in oculis vestris, et in diebus vestris,/ vocem gaudii et vocem lætitiæ,/ vocem sponsi et vocem sponsæ./ 16:10 Et cum annuntiaveris populo huic omnia verba hæc,/ et dixerint tibi :/ Quare locutus est Dominus super nos omne malum grande istud ?/ quæ iniquitas nostra,/ et quod peccatum nostrum,/ quod peccavimus Domino Deo nostro ?/ 16:11 dices ad eos :/ Quia dereliquerunt me patres vestri, ait Dominus,/ et abierunt post deos alienos,/ et servierunt eis, et adoraverunt eos,/ et me dereliquerunt, et legem meam non custodierunt./ 16:15 sed : Vivit Dominus qui eduxit filios Israël de terra aquilonis,/ et de universis terris ad quas ejeci eos :/ et reducam eos in terram suam,/ quam dedi patribus eorum./ 16:18 Et reddam primum duplices iniquitates et peccata eorum,/ quia contaminaverunt terram meam in morticinis idolorum suorum,/ et abominationibus suis impleverunt hæreditatem meam./ 17:3 sacrificantes in agro :/ fortitudinem tuam, et omnes thesauros tuos in direptionem dabo ;/ excelsa tua propter peccata in universis finibus tuis./ 17:4 Et relinqueris sola ab hæreditate tua, quam dedi tibi,/ et servire te faciam inimicis tuis in terra quam ignoras :/ quoniam ignem succendisti in furore meo :/ usque in æternum ardebit.]\ 17:17 Non sis tu mihi formidini :/ spes mea tu in die afflictionis./ 17:21 Hæc dicit Dominus :/ Custodite animas vestras,/ et nolite portare pondera in die sabbati,/ nec inferatis per portas Jerusalem :/ 18:8 si pœnitentiam egerit gens illa a malo suo/ quod locutus sum adversus eam,/ agam et ego pœnitentiam super malo/ quod cogitavi ut facerem ei./ 18:9 Et subito loquar de gente et de regno,/ ut ædificem et plantem illud./ 18:10 Si fecerit malum in oculis meis,/ ut non audiat vocem meam,/ pœnitentiam agam super bono quod locutus sum ut facerem ei./ 18:13 Ideo hæc dicit Dominus :/ Interrogate gentes :/ Quis audivit talia horribilia,/ quæ fecit nimis virgo Israël ?/ 18:18 Et dixerunt : [Venite, et cogitemus contra Jeremiam cogitationes :/ non enim peribit lex a sacerdote,/ neque consilium a sapiente,/ nec sermo a propheta :/ venite, et percutiamus eum lingua,/ et non attendamus ad universos sermones ejus.] 18:23 Tu autem, Domine, scis omne consilium eorum/ adversum me in mortem :/ ne propitieris iniquitati eorum,/ et peccatum eorum a facie tua non deleatur :/ fiant corruentes in conspectu tuo ;/ in tempore furoris tui abutere eis.] 19:1 Hæc dicit Dominus : Vade, et accipe lagunculam figuli testeam a senioribus populi et a senioribus sacerdotum, 19:3 Et dices : [Audite verbum Domini,/ reges Juda, et habitatores Jerusalem./ Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël :/ Ecce ego inducam afflictionem super locum istum,/ ita ut omnis qui audierit illam, tinniant aures ejus,/ 19:4 eo quod dereliquerint me,/ et alienum fecerint locum istum,/ et libaverunt in eo diis alienis quos nescierunt,/ ipsi et patres eorum, et reges Juda :/ et repleverunt locum istum sanguine innocentum,/ 19:7 Et dissipabo consilium Juda et Jerusalem in loco isto,/ et subvertam eos gladio in conspectu inimicorum suorum,/ et in manu quærentium animas eorum :/ et dabo cadavera eorum escam volatilibus cæli et bestiis terræ./ 19:9 Et cibabo eos carnibus filiorum suorum et carnibus filiarum suarum :/ et unusquisque carnem amici sui comedet in obsidione,/ et in angustia in qua concludent eos inimici eorum,/ et qui quærunt animas eorum.] 20:7 [Seduxisti me, Domine, et seductus sum :/ fortior me fuisti, et invaluisti :/ factus sum in derisum tota die ;/ omnes subsannant me./ 20:16 Sit homo ille ut sunt civitates quæ subvertit Dominus,/ et non pœnituit eum :/ audiat clamorem mane,/ et ululatum in tempore meridiano,/ 20:18 Quare de vulva egressus sum,/ ut viderem laborem et dolorem,/ et consumerentur in confusione dies mei ?] 21:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, quando misit ad eum rex Sedecias Phassur filium Melchiæ, et Sophoniam filium Maasiæ sacerdotem, dicens : 21:4 Hæc dicit Dominus Deus Israël : Ecce ego convertam vasa belli quæ in manibus vestris sunt, et quibus vos pugnatis adversum regem Babylonis et Chaldæos qui obsident vos in circuitu murorum : et congregabo ea in medio civitatis hujus. 21:7 Et post hæc, ait Dominus, dabo Sedeciam regem Juda, et servos ejus, et populum ejus, et qui derelicti sunt in civitate hac a peste, et gladio, et fame, in manu Nabuchodonosor regis Babylonis, et in manu inimicorum eorum, et in manu quærentium animam eorum : et percutiet eos in ore gladii, et non flectetur, neque parcet, nec miserebitur. 21:9 Qui habitaverit in urbe hac morietur gladio, et fame, et peste : qui autem egressus fuerit, et transfugerit ad Chaldæos qui obsident vos, vivet, et erit ei anima sua quasi spolium. 21:12 domus David./ Hæc dicit Dominus :/ Judicate mane judicium,/ et eruite vi oppressum de manu calumniantis,/ ne forte egrediatur ut ignis indignatio mea,/ et succendatur, et non sit qui extinguat,/ propter malitiam studiorum vestrorum./ 22:4 Si enim facientes feceritis verbum istud,/ ingredientur per portas domus hujus/ reges sedentes de genere David super thronum ejus,/ et ascendentes currus et equos,/ ipsi, et servi, et populus eorum./ 22:7 Et sanctificabo super te, interficientem virum et arma ejus :/ et succident electas cedros tuas,/ et præcipitabunt in ignem./ 22:9 Et respondebunt :/ Eo quod dereliquerint pactum Domini Dei sui,/ et adoraverint deos alienos, et servierint eis./ 22:18 Propterea hæc dicit Dominus ad Joakim,/ filium Josiæ, regem Juda :/ Non plangent eum : Væ frater ! et væ soror !/ non concrepabunt ei : Væ domine ! et væ inclyte !/ 22:20 [Ascende Libanum, et clama,/ et in Basan da vocem tuam :/ et clama ad transeuntes,/ quia contriti sunt omnes amatores tui./ 22:24 Vivo ego, dicit Dominus,/ quia si fuerit Jechonias filius Joakim regis Juda/ annulus in manu dextera mea,/ inde evellam eum,/ 22:28 Numquid vas fictile atque contritum/ vir iste Jechonias ?/ numquid vas absque omni voluptate ?/ quare abjecti sunt ipse et semen ejus,/ et projecti in terram quam ignoraverunt ?/ 23:7 Propter hoc ecce dies veniunt, dicit Dominus,/ et non dicent ultra : Vivit Dominus,/ qui eduxit filios Israël de terra Ægypti,/ 23:9 Ad prophetas : [Contritum est cor meum in medio mei ;/ contremuerunt omnia ossa mea :/ factus sum quasi vir ebrius,/ et quasi homo madidus a vino,/ a facie Domini,/ et a facie verborum sanctorum ejus./ 23:10 Quia adulteris repleta est terra,/ quia a facie maledictionis luxit terra,/ arefacta sunt arva deserti :/ factus est cursus eorum malus,/ et fortitudo eorum dissimilis./ 23:13 Et in prophetis Samariæ vidi fatuitatem :/ prophetabant in Baal,/ et decipiebant populum meum Israël./ 23:15 Propterea hæc dicit Dominus exercituum ad prophetas :/ Ecce ego cibabo eos absinthio,/ et potabo eos felle :/ a prophetis enim Jerusalem egressa est pollutio/ super omnem terram./ 23:18 Quis enim affuit in consilio Domini,/ et vidit, et audivit sermonem ejus ?/ quis consideravit verbum illius, et audivit ?/ 23:22 Si stetissent in consilio meo,/ et nota fecissent verba mea populo meo,/ avertissem utique eos a via sua mala,/ et a cogitationibus suis pessimis./ 23:26 Usquequo istud est in corde prophetarum vaticinantium mendacium,/ et prophetantium seductiones cordis sui ?/ 23:32 Ecce ego ad prophetas somniantes mendacium, ait Dominus,/ qui narraverunt ea, et seduxerunt populum meum/ in mendacio suo et in miraculis suis,/ cum ego non misissem eos, nec mandassem eis :/ qui nihil profuerunt populo huic, dicit Dominus./ 23:39 propterea ecce ego tollam vos portans,/ et derelinquam vos,/ et civitatem quam dedi vobis et patribus vestris,/ a facie mea :/ 24:8 Et sicut ficus pessimæ quæ comedi non possunt eo quod sint malæ,/ hæc dicit Dominus :/ Sic dabo Sedeciam regem Juda,/ et principes ejus, et reliquos de Jerusalem,/ qui remanserunt in urbe hac,/ et qui habitant in terra Ægypti./ 25:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam, de omni populo Juda, in anno quarto Joakim filii Josiæ regis Juda (ipse est annus primus Nabuchodonosor regis Babylonis), 25:3 A tertiodecimo anno Josiæ filii Amon regis Juda, usque ad diem hanc, iste tertius et vigesimus annus, factum est verbum Domini ad me, et locutus sum ad vos, de nocte consurgens et loquens, et non audistis. 25:5 cum diceret : Revertimini unusquisque a via sua mala, et a pessimis cogitationibus vestris, et habitabitis in terra quam dedit Dominus vobis et patribus vestris, a sæculo et usque in sæculum : 25:6 et nolite ire post deos alienos, ut serviatis eis, adoretisque eos : neque me ad iracundiam provocetis in operibus manuum vestrarum, et non affligam vos. 25:15 Quia sic dicit Dominus exercituum, Deus Israël : Sume calicem vini furoris hujus de manu mea, et propinabis de illo cunctis gentibus ad quas ego mittam te. 25:17 Et accepi calicem de manu Domini, et propinavi cunctis gentibus ad quas misit me Dominus, 25:20 et universis generaliter : cunctis regibus terræ Ausitidis, et cunctis regibus terræ Philisthiim, et Ascaloni, et Gazæ, et Accaron, et reliquiis Azoti : 25:29 quia ecce in civitate in qua invocatum est nomen meum ego incipiam affligere, et vos quasi innocentes et immunes eritis ? non eritis immunes : gladium enim ego voco super omnes habitatores terræ, dicit Dominus exercituum. 25:31 Pervenit sonitus usque ad extrema terræ,/ quia judicium Domino cum gentibus :/ judicatur ipse cum omni carne./ Impios tradidi gladio, dicit Dominus./ 25:34 Ululate, pastores, et clamate,/ et aspergite vos cinere, optimates gregis :/ quia completi sunt dies vestri ut interficiamini,/ et dissipationes vestræ :/ et cadetis quasi vasa pretiosa./ 25:36 Vox clamoris pastorum, et ululatus optimatum gregis,/ quia vastavit Dominus pascua eorum :/ 26:4 Et dices ad eos : Hæc dicit Dominus : Si non audieritis me, ut ambuletis in lege mea quam dedi vobis, 26:5 ut audiatis sermones servorum meorum prophetarum quos ego misi ad vos, de nocte consurgens, et dirigens, et non audistis : 26:13 Nunc ergo bonas facite vias vestras et studia vestra, et audite vocem Domini Dei vestri, et pœnitebit Dominum mali quod locutus est adversum vos. 26:21 Et audivit rex Joakim, et omnes potentes et principes ejus, verba hæc, et quæsivit rex interficere eum : et audivit Urias, et timuit, fugitque, et ingressus est Ægyptum. 27:5 Ego feci terram, et homines, et jumenta quæ sunt super faciem terræ, in fortitudine mea magna, et in brachio meo extento, et dedi eam ei qui placuit in oculis meis. 27:9 Vos ergo nolite audire prophetas vestros, et divinos, et somniatores, et augures, et maleficos, qui dicunt vobis : Non servietis regi Babylonis : 27:12 Et ad Sedeciam regem Juda locutus sum secundum omnia verba hæc, dicens : Subjicite colla vestra sub jugo regis Babylonis, et servite ei et populo ejus, et vivetis. 27:14 Nolite audire verba prophetarum dicentium vobis : Non servietis regi Babylonis : quia mendacium ipsi loquuntur vobis : 27:15 quia non misi eos, ait Dominus, et ipsi prophetant in nomine meo mendaciter, ut ejiciant vos, et pereatis, tam vos quam prophetæ qui vaticinantur vobis. 27:19 Quia hæc dicit Dominus exercituum ad columnas, et ad mare, et ad bases, et ad reliqua vasorum quæ remanserunt in civitate hac, 27:20 quæ non tulit Nabuchodonosor rex Babylonis cum transferret Jechoniam filium Joakim regem Juda de Jerusalem in Babylonem, et omnes optimates Juda et Jerusalem : 27:22 In Babylonem transferentur, et ibi erunt usque ad diem visitationis suæ, dicit Dominus, et afferri faciam ea, et restitui in loco isto. 28:1 Et factum est in anno illo, in principio regni Sedeciæ regis Juda, in anno quarto, in mense quinto, dixit ad me Hananias filius Azur, propheta de Gabaon, in domo Domini, coram sacerdotibus et omni populo, dicens : 28:6 et ait Jeremias propheta : Amen ! sic faciat Dominus : suscitet Dominus verba tua quæ prophetasti, ut referantur vasa in domum Domini, et omnis transmigratio de Babylone ad locum istum. 28:12 Et abiit Jeremias propheta in viam suam. Et factum est verbum Domini ad Jeremiam, postquam confregit Hananias propheta catenam de collo Jeremiæ prophetæ, dicens : 28:13 Vade, et dices Hananiæ : Hæc dicit Dominus : Catenas ligneas contrivisti, et facies pro eis catenas ferreas. 29:8 Hæc enim dicit Dominus exercituum, Deus Israël : Non vos seducant prophetæ vestri qui sunt in medio vestrum, et divini vestri, et ne attendatis ad somnia vestra quæ vos somniatis : 29:9 quia falso ipsi prophetant vobis in nomine meo, et non misi eos, dicit Dominus. 30:2 Hæc dicit Dominus Deus Israël, dicens : Scribe tibi omnia verba quæ locutus sum ad te, in libro. 30:8 Et erit in die illa, ait Dominus exercituum :/ conteram jugum ejus de collo tuo,/ et vincula ejus dirumpam,/ et non dominabuntur ei amplius alieni :/ 30:10 Tu ergo ne timeas, serve meus Jacob, ait Dominus,/ neque paveas, Israël :/ quia ecce ego salvabo te de terra longinqua,/ et semen tuum de terra captivitatis eorum :/ et revertetur Jacob, et quiescet,/ et cunctis affluet bonis, et non erit quem formidet :/ 30:12 Quia hæc dicit Dominus :/ Insanabilis fractura tua ;/ pessima plaga tua :/ 30:17 Obducam enim cicatricem tibi,/ et a vulneribus tuis sanabo te, dicit Dominus./ Quia ejectam vocaverunt te, Sion :/ hæc est, quæ non habebat requirentem./ 30:18 Hæc dicit Dominus :/ Ecce ego convertam conversionem tabernaculorum Jacob,/ et tectis ejus miserebor :/ et ædificabitur civitas in excelso suo,/ et templum juxta ordinem suum fundabitur :/ 31:15 Hæc dicit Dominus :/ Vox in excelso audita est lamentationis :/ luctus, et fletus Rachel plorantis filios suos,/ et nolentis consolari super eis,/ quia non sunt./ 31:16 Hæc dicit Dominus :/ Quiescat vox tua a ploratu,/ et oculi tui a lacrimis,/ quia est merces operi tuo, ait Dominus,/ et revertentur de terra inimici :/ 31:21 Statue tibi speculam ;/ pone tibi amaritudines ;/ dirige cor tuum in viam rectam in qua ambulasti :/ revertere, virgo Israël,/ revertere ad civitates tuas istas./ 31:30 Sed unusquisque in iniquitate sua morietur :/ omnis homo qui comederit uvam acerbam,/ obstupescent dentes ejus./ 31:34 et non docebit ultra vir proximum suum/ et vir fratrem suum,/ dicens : Cognosce Dominum :/ omnes enim cognoscent me,/ a minimo eorum usque ad maximum, ait Dominus :/ quia propitiabor iniquitati eorum,/ et peccati eorum non memorabor amplius./ 32:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, in anno decimo Sedeciæ regis Juda, ipse est annus decimusoctavus Nabuchodonosor. 32:3 Clauserat enim eum Sedecias rex Juda, dicens : Quare vaticinaris, dicens : Hæc dicit Dominus : Ecce ego dabo civitatem istam in manus regis Babylonis, et capiet eam : 32:11 Et accepi librum possessionis signatum, et stipulationes, et rata, et signa forinsecus : 32:24 Ecce munitiones exstructæ sunt adversum civitatem ut capiatur,/ et urbs data est in manus Chaldæorum/ qui præliantur adversus eam,/ a facie gladii, et famis, et pestilentiæ :/ et quæcumque locutus es, acciderunt,/ ut tu ipse cernis./ 32:28 Propterea hæc dicit Dominus :/ Ecce ego tradam civitatem istam in manus Chaldæorum,/ et in manus regis Babylonis,/ et capient eam./ 32:31 Quia in furore et in indignatione mea facta est mihi civitas hæc,/ a die qua ædificaverunt eam/ usque ad diem istam qua auferetur de conspectu meo,/ 32:32 propter malitiam filiorum Israël et filiorum Juda,/ quam fecerunt ad iracundiam me provocantes,/ ipsi et reges eorum,/ principes eorum, et sacerdotes eorum, et prophetæ eorum,/ viri Juda et habitatores Jerusalem./ 32:34 Et posuerunt idola sua in domo in qua invocatum est nomen meum,/ ut polluerent eam./ 32:35 Et ædificaverunt excelsa Baal/ quæ sunt in valle filii Ennom,/ ut initiarent filios suos et filias suas Moloch,/ quod non mandavi eis,/ nec ascendit in cor meum ut facerent abominationem hanc :/ et in peccatum deducerent Judam./ 32:36 Et nunc propter ista,/ hæc dicit Dominus Deus Israël ad civitatem hanc,/ de qua vos dicitis quod tradetur in manus regis Babylonis,/ in gladio, et in fame, et in peste :/ 32:37 Ecce ego congregabo eos de universis terris ad quas ejeci eos/ in furore meo, et in ira mea, et in indignatione grandi :/ et reducam eos ad locum istum,/ et habitare eos faciam confidenter :/ 33:3 Clama ad me, et exaudiam te,/ et annuntiabo tibi grandia et firma quæ nescis./ 33:5 venientium ut dimicent cum Chaldæis,/ et impleant eas cadaveribus hominum/ quos percussi in furore meo et in indignatione mea,/ abscondens faciem meam a civitate hac,/ propter omnem malitiam eorum :/ 33:24 [Numquid non vidisti quid populus hic locutus sit, dicens :/ Duæ cognationes quas elegerat Dominus abjectæ sunt ?/ et populum meum despexerunt,/ eo quod non sit ultra gens coram eis./ 34:1 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino quando Nabuchodonosor rex Babylonis, et omnis exercitus ejus, universaque regna terræ quæ erant sub potestate manus ejus, et omnes populi, bellabant contra Jerusalem, et contra omnes urbes ejus, dicens : 34:5 sed in pace morieris : et secundum combustiones patrum tuorum, regum priorum qui fuerunt ante te, sic comburent te : et : Væ domine, plangent te : quia verbum ego locutus sum, dicit Dominus. 34:8 Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, postquam percussit rex Sedecias fœdus cum omni populo in Jerusalem, prædicans 34:10 Audierunt ergo omnes principes et universus populus qui inierant pactum ut dimitteret unusquisque servum suum et unusquisque ancillam suam liberos, et ultra non dominarentur eis : audierunt igitur, et dimiserunt. 34:16 et reversi estis, et commaculastis nomen meum, et reduxistis unusquisque servum suum et unusquisque ancillam suam quos dimiseratis ut essent liberi et suæ potestatis, et subjugastis eos ut sint vobis servi et ancillæ. 35:14 Prævaluerunt sermones Jonadab filii Rechab quos præcepit filiis suis ut non biberent vinum, et non biberunt usque ad diem hanc, quia obedierunt præcepto patris sui : ego autem locutus sum ad vos, de mane consurgens et loquens, et non obedistis mihi. 35:16 Firmaverunt igitur filii Jonadab filii Rechab præceptum patris sui quod præceperat eis : populus autem iste non obedivit mihi. 35:17 Idcirco hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël : Ecce ego adducam super Juda et super omnes habitatores Jerusalem universam afflictionem quam locutus sum adversum illos, eo quod locutus sum ad illos, et non audierunt ; vocavi illos, et non responderunt mihi. 36:2 Tolle volumen libri, et scribes in eo omnia verba quæ locutus sum tibi adversum Israël et Judam, et adversum omnes gentes, a die qua locutus sum ad te ex diebus Josiæ usque ad diem hanc : 36:6 Ingredere ergo tu, et lege de volumine in quo scripsisti ex ore meo verba Domini, audiente populo in domo Domini, in die jejunii : insuper et audiente universo Juda qui veniunt de civitatibus suis, leges eis, 36:7 si forte cadat oratio eorum in conspectu Domini, et revertatur unusquisque a via sua pessima : quoniam magnus furor et indignatio est quam locutus est Dominus adversus populum hunc. 36:10 Legitque Baruch ex volumine sermones Jeremiæ in domo Domini, in gazophylacio Gamariæ filii Saphan scribæ, in vestibulo superiori, in introitu portæ novæ domus Domini, audiente omni populo. 36:11 Cumque audisset Michæas filius Gamariæ filii Saphan omnes sermones Domini ex libro, 36:14 Miserunt itaque omnes principes ad Baruch Judi filium Nathaniæ filii Selemiæ filii Chusi, dicentes : Volumen ex quo legisti, audiente populo, sume in manu tua, et veni. Tulit ergo Baruch filius Neriæ volumen in manu sua, et venit ad eos : 37:4 Jeremias autem libere ambulabat in medio populi : non enim miserant eum in custodiam carceris. Igitur exercitus Pharaonis egressus est de Ægypto, et audientes Chaldæi qui obsidebant Jerusalem, hujuscemodi nuntium, recesserunt ab Jerusalem. 37:9 Sed etsi percusseritis omnem exercitum Chaldæorum qui præliantur adversum vos, et derelicti fuerint ex eis aliqui vulnerati, singuli de tentorio suo consurgent, et incendent civitatem hanc igni. 37:12 Cumque pervenisset ad portam Benjamin, erat ibi custos portæ per vices, nomine Jerias filius Selemiæ filii Hananiæ : et apprehendit Jeremiam prophetam, dicens : Ad Chaldæos profugis. 37:13 Et respondit Jeremias : Falsum est : non fugio ad Chaldæos. Et non audivit eum, sed comprehendit Jerias Jeremiam, et adduxit eum ad principes : 37:14 quam ob rem irati principes contra Jeremiam, cæsum eum miserunt in carcerem qui erat in domo Jonathan scribæ : ipse enim præpositus erat super carcerem. 37:18 ubi sunt prophetæ vestri, qui prophetabant vobis, et dicebant : Non veniet rex Babylonis super vos, et super terram hanc ? 38:25 Si autem audierint principes quia locutus sum tecum, et venerint ad te, et dixerint tibi : Indica nobis quid locutus sis cum rege : ne celes nos, et non te interficiemus : et quid locutus est tecum rex : 39:10 Et de plebe pauperum, qui nihil penitus habebant, dimisit Nabuzardan magister militum in terra Juda, et dedit eis vineas et cisternas in die illa. 39:11 Præceperat autem Nabuchodonosor rex Babylonis de Jeremia Nabuzardan magistro militum, dicens : 40:5 et mecum noli venire, sed habita apud Godoliam filium Ahicam filii Saphan, quem præposuit rex Babylonis civitatibus Juda : habita ergo cum eo in medio populi : vel quocumque placuerit tibi ut vadas, vade. Dedit quoque ei magister militiæ cibaria et munuscula, et dimisit eum. 40:8 venerunt ad Godoliam in Masphath, et Ismahel filius Nathaniæ, et Johanan et Jonathan filii Caree, et Sareas filius Thanehumeth, et filii Ophi, qui erant de Netophathi, et Jezonias filius Maachathi, ipsi et viri eorum. 40:10 Ecce ego habito in Masphath, ut respondeam præcepto Chaldæorum qui mittuntur ad nos : vos autem colligite vindemiam, et messem, et oleum, et condite in vasis vestris, et manete in urbibus vestris quas tenetis. 40:12 reversi sunt, inquam, omnes Judæi de universis locis ad quæ profugerant, et venerunt in terram Juda ad Godoliam in Masphath, et collegerunt vinum et messem multam nimis.\ 40:13 Johanan autem filius Caree, et omnes principes exercitus qui dispersi fuerant in regionibus, venerunt ad Godoliam in Masphath, 41:10 Et captivas duxit Ismahel omnes reliquias populi qui erant in Masphath, filias regis, et universum populum qui remanserat in Masphath, quos commendaverat Nabuzardan princeps militiæ, Godoliæ filio Ahicam : et cepit eos Ismahel filius Nathaniæ, et abiit ut transiret ad filios Ammon.\ 41:14 et reversus est omnis populus quem ceperat Ismahel, in Masphath, reversusque abiit ad Johanan filium Caree. 42:2 dixeruntque ad Jeremiam prophetam : Cadat oratio nostra in conspectu tuo, et ora pro nobis ad Dominum Deum tuum, pro universis reliquiis istis, quia derelicti sumus pauci de pluribus, sicut oculi tui nos intuentur : 42:5 Et illi dixerunt ad Jeremiam : Sit Dominus inter nos testis veritatis et fidei, si non juxta omne verbum in quo miserit te Dominus Deus tuus ad nos, sic faciemus : 43:9 Sume lapides grandes in manu tua, et abscondes eos in crypta quæ est sub muro latericio in porta domus Pharaonis in Taphnis, cernentibus viris Judæis : 44:6 Et conflata est indignatio mea et furor meus, et succensa est in civitatibus Juda, et in plateis Jerusalem : et versæ sunt in solitudinem et vastitatem secundum diem hanc. 44:8 provocantes me in operibus manuum vestrarum, sacrificando diis alienis in terra Ægypti, in quam ingressi estis ut habitetis ibi : et dispereatis, et sitis in maledictionem et in opprobrium cunctis gentibus terræ ? 44:10 Non sunt mundati usque ad diem hanc : et non timuerunt, et non ambulaverunt in lege Domini, et in præceptis meis quæ dedi coram vobis et coram patribus vestris. 44:13 Et visitabo super habitatores terræ Ægypti sicut visitavi super Jerusalem, in gladio, et fame, et peste : 44:14 et non erit qui effugiat, et sit residuus de reliquiis Judæorum qui vadunt ut peregrinentur in terra Ægypti, et revertantur in terram Juda, ad quam ipsi elevant animas suas ut revertantur, et habitent ibi : non revertentur, nisi qui fugerint.\ 44:24 Dixit autem Jeremias ad omnem populum, et ad universas mulieres : Audite verbum Domini, omnis Juda qui estis in terra Ægypti. 44:25 Hæc inquit Dominus exercituum, Deus Israël, dicens : Vos et uxores vestræ locuti estis ore vestro, et manibus vestris implestis, dicentes : Faciamus vota nostra quæ vovimus, ut sacrificemus reginæ cæli, et libemus ei libamina. Implestis vota vestra, et opere perpetrastis ea. 44:26 Ideo audite verbum Domini, omnis Juda qui habitatis in terra Ægypti : Ecce ego juravi in nomine meo magno, ait Dominus, quia nequaquam ultra vocabitur nomen meum ex ore omnis viri Judæi, dicentis : Vivit Dominus Deus, in omni terra Ægypti. 44:30 hæc dicit Dominus : Ecce ego tradam Pharaonem Ephree regem Ægypti in manu inimicorum ejus, et in manu quærentium animam illius, sicut tradidi Sedeciam regem Juda in manu Nabuchodonosor regis Babylonis inimici sui, et quærentis animam ejus. 45:4 Hæc dicit Dominus : Sic dices ad eum : Ecce quos ædificavi, ego destruo, et quos plantavi, ego evello, et universam terram hanc : 45:5 et tu quæris tibi grandia ? noli quærere, quia ecce ego adducam malum super omnem carnem, ait Dominus, et dabo tibi animam tuam in salutem in omnibus locis ad quæcumque perrexeris. 46:4 Jungite equos, et ascendite, equites :/ state in galeis, polite lanceas, induite vos loricis./ 46:5 Quid igitur ? vidi ipsos pavidos,/ et terga vertentes,/ fortes eorum cæsos :/ fugerunt conciti, nec respexerunt :/ terror undique, ait Dominus./ 46:10 Dies autem ille Domini Dei exercituum dies ultionis,/ ut sumat vindictam de inimicis suis :/ devorabit gladius, et saturabitur,/ et inebriabitur sanguine eorum :/ victima enim Domini Dei exercituum/ in terra aquilonis juxta flumen Euphraten./ 46:11 Ascende in Galaad, et tolle resinam,/ virgo filia Ægypti :/ frustra multiplicas medicamina :/ sanitas non erit tibi./ 46:12 Audierunt gentes ignominiam tuam,/ et ululatus tuus replevit terram :/ quia fortis impegit in fortem,/ et ambo pariter conciderunt.]\ 46:14 [Annuntiate Ægypto, et auditum facite in Magdalo,/ et resonet in Memphis, et in Taphnis :/ dicite : Sta, et præpara te,/ quia devorabit gladius ea quæ per circuitum tuum sunt./ 46:18 Vivo ego, inquit Rex (Dominus exercituum nomen ejus),/ quoniam sicut Thabor in montibus,/ et sicut Carmelus in mari, veniet./ 46:21 Mercenarii quoque ejus,/ qui versabantur in medio ejus quasi vituli saginati,/ versi sunt, et fugerunt simul,/ nec stare potuerunt :/ quia dies interfectionis eorum venit super eos,/ tempus visitationis eorum./ 46:24 Confusa est filia Ægypti,/ et tradita in manu populi aquilonis./ 46:27 Et tu ne timeas, serve meus Jacob,/ et ne paveas, Israël :/ quia ecce ego salvum te faciam de longinquo,/ et semen tuum de terra captivitatis tuæ :/ et revertetur Jacob, et requiescet,/ et prosperabitur, et non erit qui exterreat eum./ 47:4 pro adventu diei in quo vastabuntur omnes Philisthiim,/ et dissipabitur Tyrus et Sidon/ cum omnibus reliquis auxiliis suis :/ depopulatus est enim Dominus Palæstinos,/ reliquias insulæ Cappadociæ./ 47:5 Venit calvitium super Gazam ;/ conticuit Ascalon, et reliquiæ vallis earum :/ usquequo concideris ?/ 48:1 Ad Moab. [Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël :/ Væ super Nabo, quoniam vastata est, et confusa !/ capta est Cariathaim, confusa est fortis, et tremuit./ 48:2 Non est ultra exsultatio in Moab contra Hesebon :/ cogitaverunt malum : Venite, et disperdamus eam de gente./ Ergo silens conticesces, sequeturque te gladius./ 48:15 Vastata est Moab, et civitates illius succiderunt,/ et electi juvenes ejus descenderunt in occisionem, ait Rex :/ Dominus exercituum nomen ejus./ 48:18 Descende de gloria, et sede in siti,/ habitatio filiæ Dibon,/ quoniam vastator Moab ascendit ad te :/ dissipavit munitiones tuas./ 48:27 Fuit enim in derisum tibi Israël :/ quasi inter fures reperisses eum :/ propter verba ergo tua quæ adversum illum locutus es,/ captivus duceris./ 48:29 Audivimus superbiam Moab : superbus est valde :/ sublimitatem ejus, et arrogantiam,/ et superbiam, et altitudinem cordis ejus./ 48:32 de planctu Jazer plorabo tibi, vinea Sabama./ Propagines tuæ transierunt mare ;/ usque ad mare Jazer pervenerunt :/ super messem tuam et vindemiam tuam prædo irruit./ 48:33 Ablata est lætitia et exsultatio/ de Carmelo et de terra Moab,/ et vinum de torcularibus sustuli :/ nequaquam calcator uvæ solitum celeuma cantabit./ 48:34 De clamore Hesebon usque Eleale et Jasa, dederunt vocem suam ;/ a Segor usque ad Oronaim, vitula conternante :/ aquæ quoque Nemrim pessimæ erunt./ 48:39 Quomodo victa est, et ululaverunt ?/ quomodo dejecit cervicem Moab, et confusus est ?/ eritque Moab in derisum, et in exemplum omnibus in circuitu suo./ 48:45 In umbra Hesebon steterunt de laqueo fugientes,/ quia ignis egressus est de Hesebon,/ et flamma de medio Seon :/ et devorabit partem Moab,/ et verticem filiorum tumultus./ 49:1 Ad filios Ammon. [Hæc dicit Dominus :/ Numquid non filii sunt Israël,/ aut hæres non est ei ?/ cur igitur hæreditate possedit Melchom Gad,/ et populus ejus in urbibus ejus habitavit ?/ 49:2 Ideo ecce dies veniunt, dicit Dominus,/ et auditum faciam super Rabbath filiorum Ammon fremitum prælii,/ et erit in tumultum dissipata,/ filiæque ejus igni succendentur,/ et possidebit Israël possessores suos, ait Dominus./ 49:3 Ulula, Hesebon, quoniam vastata est Hai ;/ clamate, filiæ Rabbath :/ accingite vos ciliciis,/ plangite et circuite per sepes,/ quoniam Melchom in transmigrationem ducetur,/ sacerdotes ejus et principes ejus simul./ 49:4 Quid gloriaris in vallibus ?/ defluxit vallis tua, filia delicata,/ quæ confidebas in thesauris tuis,/ et dicebas : Quis veniet ad me ?/ 49:7 Ad Idumæam. [Hæc dicit Dominus exercituum :/ Numquid non ultra est sapientia in Theman ?/ periit consilium a filiis ;/ inutilis facta est sapientia eorum./ 49:8 Fugite, et terga vertite ;/ descendite in voraginem, habitatores Dedan :/ quoniam perditionem Esau adduxi super eum,/ tempus visitationis ejus./ 49:9 Si vindemiatores venissent super te,/ non reliquissent racemum :/ si fures in nocte rapuissent quod sufficeret sibi./ 49:10 Ego vero discooperui Esau :/ revelavi abscondita ejus,/ et celari non poterit :/ vastatum est semen ejus,/ et fratres ejus, et vicini ejus, et non erit./ 49:18 Sicut subversa est Sodoma et Gomorrha,/ et vicinæ ejus, ait Dominus :/ non habitabit ibi vir,/ et non incolet eam filius hominis./ 49:19 Ecce quasi leo ascendet/ de superbia Jordanis ad pulchritudinem robustam,/ quia subito currere faciam eum ad illam./ Et quis erit electus, quem præponam ei ?/ quis enim similis mei ?/ et quis sustinebit me ?/ et quis est iste pastor, qui resistat vultui meo ?/ 49:20 Propterea audite consilium Domini quod iniit de Edom,/ et cogitationes ejus quas cogitavit de habitatoribus Theman :/ si non dejecerint eos parvuli gregis,/ nisi dissipaverint cum eis habitaculum eorum./ 49:21 A voce ruinæ eorum commota est terra ;/ clamor in mari Rubro auditus est vocis ejus./ 49:23 Ad Damascum. [Confusa est Emath et Arphad,/ quia auditum pessimum audierunt :/ turbati sunt in mari ;/ præ sollicitudine quiescere non potuit./ 49:35 [Hæc dicit Dominus exercituum :/ Ecce ego confringam arcum Ælam,/ et summam fortitudinem eorum :/ 50:2 [Annuntiate in gentibus, et auditum facite :/ levate signum, prædicate, et nolite celare :/ dicite : Capta est Babylon,/ confusus est Bel, victus est Merodach,/ confusa sunt sculptilia ejus,/ superata sunt idola eorum./ 50:6 Grex perditus factus est populus meus :/ pastores eorum seduxerunt eos,/ feceruntque vagari in montibus :/ de monte in collem transierunt ;/ obliti sunt cubilis sui./ 50:15 Clamate adversus eam,/ ubique dedit manum :/ ceciderunt fundamenta ejus,/ destructi sunt muri ejus,/ quoniam ultio Domini est :/ ultionem accipite de ea :/ sicut fecit, facite ei./ 50:17 Grex dispersus Israël :/ leones ejecerunt eum./ Primus comedit eum rex Assur :/ iste novissimus exossavit eum/ Nabuchodonosor rex Babylonis./ 50:20 In diebus illis, et in tempore illo, ait Dominus,/ quæretur iniquitas Israël, et non erit,/ et peccatum Juda, et non invenietur :/ quoniam propitius ero eis quos reliquero./ 50:26 Venite ad eam ab extremis finibus ;/ aperite ut exeant qui conculcent eam :/ tollite de via lapides, et redigite in acervos :/ et interficite eam, nec sit quidquam reliquum./ 50:27 Dissipate universos fortes ejus :/ descendant in occisionem :/ væ eis, quia venit dies eorum,/ tempus visitationis eorum !/ 50:33 Hæc dicit Dominus exercituum :/ Calumniam sustinent filii Israël,/ et filii Juda simul :/ omnes qui ceperunt eos, tenent :/ nolunt dimittere eos./ 50:39 Propterea habitabunt dracones cum faunis ficariis,/ et habitabunt in ea struthiones :/ et non inhabitabitur ultra usque in sempiternum,/ nec exstruetur usque ad generationem et generationem./ 50:40 Sicut subvertit Dominus Sodomam et Gomorrham,/ et vicinas ejus, ait Dominus,/ non habitabit ibi vir,/ et non incolet eam filius hominis./ 50:42 Arcum et scutum apprehendent :/ crudeles sunt, et immisericordes :/ vox eorum quasi mare sonabit,/ et super equos ascendent,/ sicut vir paratus ad prælium contra te, filia Babylon./ 50:45 Propterea audite consilium Domini/ quod mente concepit adversum Babylonem,/ et cogitationes ejus/ quas cogitavit super terram Chaldæorum :/ nisi detraxerint eos parvuli gregum,/ nisi dissipatum fuerit cum ipsis habitaculum eorum./ 51:3 Non tendat qui tendit arcum suum,/ et non ascendat loricatus :/ nolite parcere juvenibus ejus ;/ interficite omnem militiam ejus./ 51:6 Fugite de medio Babylonis,/ et salvet unusquisque animam suam :/ nolite tacere super iniquitatem ejus,/ quoniam tempus ultionis est a Domino :/ vicissitudinem ipse retribuet ei./ 51:9 Curavimus Babylonem, et non est sanata :/ derelinquamus eam, et eamus unusquisque in terram suam :/ quoniam pervenit usque ad cælos judicium ejus,/ et elevatum est usque ad nubes./ 51:12 Super muros Babylonis levate signum,/ augete custodiam, levate custodes,/ præparate insidias :/ quia cogitavit Dominus,/ et fecit quæcumque locutus est contra habitatores Babylonis./ 51:13 Quæ habitas super aquas multas,/ locuples in thesauris :/ venit finis tuus, pedalis præcisionis tuæ./ 51:17 Stultus factus est omnis homo a scientia ;/ confusus est omnis conflator in sculptili :/ quia mendax est conflatio eorum,/ nec est spiritus in eis./ 51:24 et reddam Babyloni, et cunctis habitatoribus Chaldææ,/ omne malum suum quod fecerunt in Sion,/ in oculis vestris, ait Dominus./ 51:30 Cessaverunt fortes Babylonis a prælio ;/ habitaverunt in præsidiis :/ devoratum est robur eorum,/ et facti sunt quasi mulieres :/ incensa sunt tabernacula ejus,/ contriti sunt vectes ejus./ 51:34 Comedit me, devoravit me Nabuchodonosor rex Babylonis :/ reddidit me quasi vas inane,/ absorbuit me quasi draco,/ replevit ventrem suum teneritudine mea, et ejecit me./ 51:35 Iniquitas adversum me/ et caro mea super Babylonem,/ dicit habitatio Sion :/ et sanguis meus super habitatores Chaldææ, dicit Jerusalem./ 51:38 Simul ut leones rugient ;/ excutient comas veluti catuli leonum./ 51:39 In calore eorum ponam potus eorum,/ et inebriabo eos ut sopiantur,/ et dormiant somnum sempiternum,/ et non consurgant, dicit Dominus./ 51:42 Ascendit super Babylonem mare :/ multitudine fluctuum ejus operta est./ 51:48 Et laudabunt super Babylonem cæli et terra,/ et omnia quæ in eis sunt :/ quia ab aquilone venient ei prædones, ait Dominus./ 51:55 quoniam vastavit Dominus Babylonem,/ et perdidit ex ea vocem magnam :/ et sonabunt fluctus eorum quasi aquæ multæ ;/ dedit sonitum vox eorum :/ 51:57 Et inebriabo principes ejus, et sapientes ejus,/ et duces ejus, et magistratus ejus, et fortes ejus :/ et dormient somnum sempiternum,/ et non expergiscentur, ait Rex/ (Dominus exercituum nomen ejus)./ 51:60 Et scripsit Jeremias omne malum quod venturum erat super Babylonem, in libro uno : omnia verba hæc quæ scripta sunt contra Babylonem. 52:1 Filius viginti et unius anni erat Sedecias cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem. Et nomen matris ejus Amital filia Jeremiæ de Lobna. 52:12 In mense autem quinto, decima mensis, ipse est annus nonusdecimus Nabuchodonosor regis Babylonis, venit Nabuzardan princeps militiæ, qui stabat coram rege Babylonis, in Jerusalem, 52:13 et incendit domum Domini, et domum regis, et omnes domos Jerusalem : et omnem domum magnam igni combussit : 52:14 et totum murum Jerusalem per circuitum destruxit cunctus exercitus Chaldæorum qui erat cum magistro militiæ. 52:15 De pauperibus autem populi, et de reliquo vulgo quod remanserat in civitate, et de perfugis qui transfugerant ad regem Babylonis, et ceteros de multitudine transtulit Nabuzardan princeps militiæ. 52:16 De pauperibus vero terræ reliquit Nabuzardan princeps militiæ vinitores et agricolas. 52:17 Columnas quoque æreas quæ erant in domo Domini, et bases, et mare æneum quod erat in domo Domini, confregerunt Chaldæi, et tulerunt omne æs eorum in Babylonem, 52:26 Tulit autem eos Nabuzardan magister militiæ, et duxit eos ad regem Babylonis in Reblatha : @Lam 1:2 Plorans ploravit in nocte,/ et lacrimæ ejus in maxillis ejus :/ non est qui consoletur eam/ ex omnibus caris ejus ;/ omnes amici ejus spreverunt eam,/ et facti sunt ei inimici./ 2:2 Præcipitavit Dominus, nec pepercit/ omnia speciosa Jacob :/ destruxit in furore suo/ munitiones virginis Juda,/ et dejecit in terram ;/ polluit regnum et principes ejus./ 4:20 Spiritus oris nostri, christus Dominus,/ captus est in peccatis nostris,/ cui diximus : In umbra tua/ vivemus in gentibus./ @Bar 3:8 Et ecce nos in captivitate nostra sumus hodie,/ qua nos dispersisti in improperium,/ et in maledictum, et in peccatum,/ secundum omnes iniquitates patrum nostrorum,/ qui recesserunt a te, Domine Deus noster.]\ @Ez 1:2 In quinta mensis, ipse est annus quintus transmigrationis regis Joachin, 1:3 factum est verbum Domini ad Ezechielem filium Buzi sacerdotem, in terra Chaldæorum, secus flumen Chobar : et facta est super eum ibi manus Domini. 1:26 Et super firmamentum quod erat imminens capiti eorum, quasi aspectus lapidis sapphiri similitudo throni : et super similitudinem throni similitudo quasi aspectus hominis desuper. 2:3 et dicentem : Fili hominis, mitto ego te ad filios Israël, ad gentes apostatrices quæ recesserunt a me : ipsi et patres eorum prævaricati sunt pactum meum usque ad diem hanc : 2:4 et filii dura facie et indomabili corde sunt, ad quos ego mitto te. Et dices ad eos : Hæc dicit Dominus Deus : 2:9 Et vidi : et ecce manus missa ad me, in qua erat involutus liber : et expandit illum coram me, qui erat scriptus intus et foris : et scriptæ erant in eo lamentationes, et carmen, et væ. 3:6 neque ad populos multos profundi sermonis et ignotæ linguæ, quorum non possis audire sermones : et si ad illos mittereris, ipsi audirent te : 3:7 domus autem Israël nolunt audire te, quia nolunt audire me : omnis quippe domus Israël attrita fronte est, et duro corde. 3:11 et vade, ingredere ad transmigrationem, ad filios populi tui, et loqueris ad eos : et dices eis : Hæc dicit Dominus Deus : si forte audiant et quiescant. 3:18 Si, dicente me ad impium : Morte morieris, non annuntiaveris ei, neque locutus fueris ut avertatur a via sua impia et vivat, ipse impius in iniquitate sua morietur, sanguinem autem ejus de manu tua requiram. 3:19 Si autem tu annuntiaveris impio, et ille non fuerit conversus ab impietate sua et a via sua impia, ipse quidem in iniquitate sua morietur : tu autem animam tuam liberasti. 3:20 Sed et si conversus justus a justitia sua fuerit, et fecerit iniquitatem, ponam offendiculum coram eo : ipse morietur quia non annuntiasti ei. In peccato suo morietur, et non erunt in memoria justitiæ ejus quas fecit : sanguinem vero ejus de manu tua requiram. 4:2 Et ordinabis adversus eam obsidionem, et ædificabis munitiones, et comportabis aggerem, et dabis contra eam castra, et pones arietes in gyro. 4:4 Et tu dormies super latus tuum sinistrum, et pones iniquitates domus Israël super eo, numero dierum quibus dormies super illud : et assumes iniquitatem eorum. 4:5 Ego autem dedi tibi annos iniquitatis eorum, numero dierum trecentos et nonaginta dies : et portabis iniquitatem domus Israël. 5:11 Idcirco vivo ego, dicit Dominus Deus, nisi pro eo quod sanctum meum violasti in omnibus offensionibus tuis et in cunctis abominationibus tuis, ego quoque confringam : et non parcet oculus meus, et non miserebor. 6:11 Hæc dicit Dominus Deus :/ Percute manum tuam/ et allide pedem tuum,/ et dic : Heu ! ad omnes abominationes malorum domus Israël :/ quia gladio, fame et peste ruituri sunt./ 6:14 Et extendam manum meam super eos :/ et faciam terram desolatam et destitutam,/ a deserto Deblatha, in omnibus habitationibus eorum :/ et scient quia ego Dominus.] 7:2 Et tu, fili hominis, hæc dicit Dominus Deus terræ Israël : [Finis venit : venit finis super quatuor plagas terræ./ 7:10 Ecce dies, ecce venit :/ egressa est contritio,/ floruit virga, germinavit superbia,/ 7:14 [Canite tuba, præparentur omnes :/ et non est qui vadat ad prælium :/ ira enim mea super universum populum ejus./ 7:15 Gladium foris, et pestis et fames intrinsecus :/ qui in agro est, gladio morietur,/ et qui in civitate, pestilentia et fame devorabuntur./ 7:21 Et dabo illud in manus alienorum ad diripiendum,/ et impiis terræ in prædam,/ et contaminabunt illud./ 7:22 Et avertam faciem meam ab eis,/ et violabunt arcanum meum :/ et introibunt in illud emissarii,/ et contaminabunt illud./ 7:23 Fac conclusionem,/ quoniam terra plena est judicio sanguinum,/ et civitas plena iniquitate./ 7:25 Angustia superveniente, requirent pacem,/ et non erit./ 8:1 Et factum est in anno sexto, in sexto mense, in quinta mensis, ego sedebam in domo mea, et senes Juda sedebant coram me, et cecidit ibi super me manus Domini Dei. 8:2 Et vidi : et ecce similitudo quasi aspectus ignis : ab aspectu lumborum ejus et deorsum, ignis : et a lumbis ejus et sursum, quasi aspectus splendoris, ut visio electri. 8:3 Et emissa similitudo manus apprehendit me in cincinno capitis mei, et elevavit me spiritus inter terram et cælum : et adduxit me in Jerusalem, in visione Dei, juxta ostium interius quod respiciebat ad aquilonem, ubi erat statutum idolum zeli ad provocandam æmulationem. 8:6 Et dixit ad me : Fili hominis, putasne vides tu quid isti faciunt, abominationes magnas quas domus Israël facit hic, ut procul recedam a sanctuario meo ? et adhuc conversus videbis abominationes majores. 8:7 Et introduxit me ad ostium atrii, et vidi, et ecce foramen unum in pariete. 8:8 Et dixit ad me : Fili hominis, fode parietem. Et cum fodissem parietem, apparuit ostium unum. 8:10 Et ingressus vidi, et ecce omnis similitudo reptilium et animalium, abominatio, et universa idola domus Israël, depicta erant in pariete in circuitu per totum : 8:11 et septuaginta viri de senioribus domus Israël : et Jezonias filius Saphan stabat in medio eorum stantium ante picturas : et unusquisque habebat thuribulum in manu sua, et vapor nebulæ de thure consurgebat. 9:3 Et gloria Domini Israël assumpta est de cherub, quæ erat super eum ad limen domus : et vocavit virum qui indutus erat lineis, et atramentarium scriptoris habebat in lumbis suis : 9:6 senem, adolescentulum et virginem, parvulum et mulieres interficite usque ad internecionem : omnem autem super quem videritis thau, ne occidatis : et a sanctuario meo incipite. Cœperunt ergo a viris senioribus, qui erant ante faciem domus. 9:11 Et ecce vir qui erat indutus lineis, qui habebat atramentarium in dorso suo, respondit verbum, dicens : Feci sicut præcepisti mihi. 10:3 Cherubim autem stabant a dextris domus cum ingrederetur vir, et nubes implevit atrium interius. 10:7 Et extendit cherub manum de medio cherubim ad ignem qui erat inter cherubim, et sumpsit, et dedit in manus ejus qui indutus erat lineis : qui accipiens egressus est. 10:14 Quatuor autem facies habebat unum : facies una, facies cherub, et facies secunda, facies hominis : et in tertio facies leonis, et in quarto facies aquilæ. 11:11 Hæc non erit vobis in lebetem, et vos non eritis in medio ejus in carnes : in finibus Israël judicabo vos, 11:12 et scietis quia ego Dominus : quia in præceptis meis non ambulastis, et judicia mea non fecistis, sed juxta judicia gentium quæ in circuitu vestro sunt estis operati. 11:13 Et factum est cum prophetarem, Pheltias filius Banaiæ mortuus est : et cecidi in faciem meam clamans voce magna, et dixi : Heu ! heu ! heu ! Domine Deus, consummationem tu facis reliquiarum Israël ?\ 11:15 Fili hominis, fratres tui, fratres tui, viri propinqui tui, et omnis domus Israël, universi quibus dixerunt habitatores Jerusalem : Longe recedite a Domino : nobis data est terra in possessionem. 12:2 Fili hominis, in medio domus exasperantis tu habitas : qui oculos habent ad videndum, et non vident, et aures ad audiendum, et non audiunt : quia domus exasperans est. 12:3 Tu ergo, fili hominis, fac tibi vasa transmigrationis, et transmigrabis per diem coram eis. Transmigrabis autem de loco tuo ad locum alterum in conspectu eorum, si forte aspiciant, quia domus exasperans est : 12:5 Ante oculos eorum perfode tibi parietem, et egredieris per eum. 12:6 In conspectu eorum in humeris portaberis ; in caligine effereris : faciem tuam velabis, et non videbis terram, quia portentum dedi te domui Israël. 12:7 Feci ergo sicut præceperat mihi Dominus : vasa mea protuli quasi vasa transmigrantis per diem, et vespere perfodi mihi parietem manu : et in caligine egressus sum, in humeris portatus in conspectu eorum. 12:12 Et dux qui est in medio eorum,/ in humeris portabitur ; in caligine egredietur :/ parietem perfodient, ut educant eum ;/ facies ejus operietur, ut non videat oculo terram./ 12:13 Et extendam rete meum super eum,/ et capietur in sagena mea :/ et adducam eum in Babylonem, in terram Chaldæorum,/ et ipsam non videbit :/ ibique morietur./ 12:23 Ideo dic ad eos :/ Hæc dicit Dominus Deus :/ Quiescere faciam proverbium istud,/ neque vulgo dicetur ultra in Israël :/ et loquere ad eos quod appropinquaverint dies,/ et sermo omnis visionis./ 12:24 Non enim erit ultra omnis visio cassa,/ neque divinatio ambigua in medio filiorum Israël :/ 12:27 [Fili hominis, ecce domus Israël dicentium :/ Visio quam hic videt,/ in dies multos et in tempora longa iste prophetat./ 13:2 Fili hominis, vaticinare ad prophetas Israël qui prophetant, et dices prophetantibus de corde suo : [Audite verbum Domini./ 13:9 Et erit manus mea super prophetas/ qui vident vana, et divinant mendacium :/ in consilio populi mei non erunt,/ et in scriptura domus Israël non scribentur,/ nec in terram Israël ingredientur,/ et scietis quia ego Dominus Deus :/ 13:10 eo quod deceperint populum meum,/ dicentes : Pax, et non est pax :/ et ipse ædificabat parietem,/ illi autem liniebant eum luto absque paleis./ 13:17 Et tu, fili hominis, pone faciem tuam contra filias populi tui quæ prophetant de corde suo : et vaticinare super eas, 13:22 Pro eo quod mœrere fecistis cor justi mendaciter,/ quem ego non contristavi,/ et confortastis manus impii,/ ut non reverteretur a via sua mala, et viveret :/ 14:6 Propterea dic ad domum Israël : Hæc dicit Dominus Deus : Convertimini, et recedite ab idolis vestris, et ab universis contaminationibus vestris avertite facies vestras. 14:17 Vel si gladium induxero super terram illam,/ et dixero gladio : Transi per terram :/ et interfecero de ea hominem et jumentum,/ 14:18 et tres viri isti fuerint in medio ejus :/ vivo ego, dicit Dominus Deus,/ non liberabunt filios neque filias,/ sed ipsi soli liberabuntur./ 14:19 Si autem et pestilentiam immisero super terram illam,/ et effudero indignationem meam super eam in sanguine,/ ut auferam ex ea hominem et jumentum,/ 14:20 et Noë, et Daniel, et Job fuerint in medio ejus :/ vivo ego, dicit Dominus Deus,/ quia filium et filiam non liberabunt,/ sed ipsi justitia sua liberabunt animas suas./ 14:23 Et consolabuntur vos,/ cum videritis viam eorum/ et adinventiones eorum :/ et cognoscetis quod non frustra fecerim omnia quæ feci in ea,/ ait Dominus Deus.] 15:6 Propterea hæc dicit Dominus Deus :/ Quomodo lignum vitis inter ligna silvarum,/ quod dedi igni ad devorandum,/ sic tradam habitatores Jerusalem./ 15:7 Et ponam faciem meam in eos :/ de igne egredientur,/ et ignis consumet eos :/ et scietis quia ego Dominus,/ cum posuero faciem meam in eos,/ 16:4 Et quando nata es, in die ortus tui non est præcisus umbilicus tuus, et aqua non es lota in salutem, nec sale salita, nec involuta pannis. 16:5 Non pepercit super te oculus, ut faceret tibi unum de his, misertus tui : sed projecta es super faciem terræ in abjectione animæ tuæ in die qua nata es.\ 16:6 Transiens autem per te, vidi te conculcari in sanguine tuo : et dixi tibi cum esses in sanguine tuo : Vive, dixi, inquam, tibi : in sanguine tuo vive. 16:10 Et vestivi te discoloribus, et calceavi te janthino, et cinxi te bysso, et indui te subtilibus : 16:11 et ornavi te ornamento, et dedi armillas in manibus tuis, et torquem circa collum tuum : 16:12 et dedi inaurem super os tuum, et circulos auribus tuis, et coronam decoris in capite tuo. 16:14 Et egressum est nomen tuum in gentes propter speciem tuam, quia perfecta eras in decore meo quem posueram super te, dicit Dominus Deus. 16:15 Et habens fiduciam in pulchritudine tua, fornicata es in nomine tuo : et exposuisti fornicationem tuam omni transeunti, ut ejus fieres. 16:20 Et tulisti filios tuos et filias tuas quas generasti mihi, et immolasti eis ad devorandum. Numquid parva est fornicatio tua ? 16:22 Et post omnes abominationes tuas et fornicationes, non es recordata dierum adolescentiæ tuæ, quando eras nuda et confusione plena, conculcata in sanguine tuo. 16:31 Quia fabricasti lupanar tuum in capite omnis viæ, et excelsum tuum fecisti in omni platea : nec facta es quasi meretrix fastidio augens pretium, 16:37 ecce ego congregabo omnes amatores tuos quibus commista es, et omnes quos dilexisti, cum universis quos oderas : et congregabo eos super te undique, et nudabo ignominiam tuam coram eis, et videbunt omnem turpitudinem tuam. 16:41 et comburent domos tuas igni, et facient in te judicia in oculis mulierum plurimarum. Et desines fornicari, et mercedes ultra non dabis : 16:48 Vivo ego, dicit Dominus Deus, quia non fecit Sodoma soror tua, ipsa et filiæ ejus, sicut fecisti tu et filiæ tuæ. 16:49 Ecce hæc fuit iniquitas Sodomæ sororis tuæ : superbia, saturitas panis et abundantia, et otium ipsius et filiarum ejus : et manum egeno et pauperi non porrigebant : 16:52 Ergo et tu porta confusionem tuam, quæ vicisti sorores tuas peccatis tuis, sceleratius agens ab eis : justificatæ sunt enim a te : ergo et tu confundere, et porta ignominiam tuam, quæ justificasti sorores tuas.\ 16:56 Non fuit autem Sodoma soror tua audita in ore tuo in die superbiæ tuæ, 17:21 Et omnes profugi ejus, cum universo agmine suo, gladio cadent : residui autem in omnem ventum dispergentur : et scietis quia ego Dominus locutus sum. 17:22 Hæc dicit Dominus Deus : Et sumam ego de medulla cedri sublimis, et ponam : de vertice ramorum ejus tenerum distringam, et plantabo super montem excelsum et eminentem. 17:23 In monte sublimi Israël plantabo illud, et erumpet in germen, et faciet fructum, et erit in cedrum magnam : et habitabunt sub ea omnes volucres, et universum volatile sub umbra frondium ejus nidificabit : 17:24 et scient omnia ligna regionis quia ego Dominus humiliavi lignum sublime, et exaltavi lignum humile ; et siccavi lignum viride, et frondere feci lignum aridum. Ego Dominus locutus sum, et feci. 18:7 et hominem non contristaverit, pignus debitori reddiderit, per vim nihil rapuerit : panem suum esurienti dederit, et nudum operuerit vestimento : 18:9 in præceptis meis ambulaverit, et judicia mea custodierit, ut faciat veritatem : hic justus est ; vita vivet, ait Dominus Deus. 18:16 et virum non contristaverit, pignus non retinuerit, et rapinam non rapuerit : panem suum esurienti dederit, et nudum operuerit vestimento : 18:21 Si autem impius egerit pœnitentiam ab omnibus peccatis suis quæ operatus est, et custodierit omnia præcepta mea, et fecerit judicium et justitiam, vita vivet, et non morietur. 18:22 Omnium iniquitatum ejus quas operatus est, non recordabor : in justitia sua quam operatus est, vivet. 18:24 Si autem averterit se justus a justitia sua, et fecerit iniquitatem secundum omnes abominationes quas operari solet impius, numquid vivet ? Omnes justitiæ ejus quas fecerat, non recordabuntur : in prævaricatione qua prævaricatus est, et in peccato suo quod peccavit, in ipsis morietur.\ 18:25 Et dixistis : Non est æqua via Domini ! Audite ergo, domus Israël : numquid via mea non est æqua, et non magis viæ vestræ pravæ sunt ? 19:1 Et tu assume planctum super principes Israël, 20:13 Et irritaverunt me domus Israël in deserto : in præceptis meis non ambulaverunt, et judicia mea projecerunt, quæ faciens homo vivet in eis, et sabbata mea violaverunt vehementer. Dixi ergo ut effunderem furorem meum super eos in deserto, et consumerem eos : 20:15 Ego igitur levavi manum meam super eos in deserto, ne inducerem eos in terram quam dedi eis, fluentem lacte et melle, præcipuam terrarum omnium : 20:18 Dixi autem ad filios eorum in solitudine : In præceptis patrum vestrorum nolite incedere, nec judicia eorum custodiatis, nec in idolis eorum polluamini. 20:19 Ego Dominus Deus vester : in præceptis meis ambulate : judicia mea custodite, et facite ea, 20:22 Averti autem manum meam, et feci propter nomen meum, ut non violaretur coram gentibus de quibus ejeci eos in oculis earum. 20:28 et induxissem eos in terram super quam levavi manum meam ut darem eis : viderunt omnem collem excelsum, et omne lignum nemorosum, et immolaverunt ibi victimas suas, et dederunt ibi irritationem oblationis suæ, et posuerunt ibi odorem suavitatis suæ, et libaverunt libationes suas. 20:31 et in oblatione donorum vestrorum, cum traducitis filios vestros per ignem, vos polluimini in omnibus idolis vestris usque hodie : et ego respondebo vobis, domus Israël ? Vivo ego, dicit Dominus Deus, quia non respondebo vobis. 20:39 Et vos, domus Israël, hæc dicit Dominus Deus : Singuli post idola vestra ambulate, et servite eis. Quod si et in hoc non audieritis me, et nomen meum sanctum pollueritis ultra in muneribus vestris et in idolis vestris : 20:40 in monte sancto meo, in monte excelso Israël, ait Dominus Deus, ibi serviet mihi omnis domus Israël : omnes, inquam, in terra in qua placebunt mihi : et ibi quæram primitias vestras, et initium decimarum vestrarum, in omnibus sanctificationibus vestris. 20:42 Et scietis quia ego Dominus, cum induxero vos ad terram Israël, in terram pro qua levavi manum meam ut darem eam patribus vestris. 20:47 Et dices saltui meridiano :/ Audi verbum Domini :/ Hæc dicit Dominus Deus :/ Ecce ego succendam in te ignem,/ et comburam in te omne lignum viride,/ et omne lignum aridum :/ non extinguetur flamma succensionis :/ et comburetur in ea omnis facies/ ab austro usque ad aquilonem,/ 21:7 Cumque dixerint ad te : Quare tu gemis ?/ dices : Pro auditu :/ quia venit, et tabescet omne cor,/ et dissolventur universæ manus,/ et infirmabitur omnis spiritus,/ et per cuncta genua fluent aquæ :/ ecce venit, et fiet, ait Dominus Deus.] 21:12 Clama et ulula, fili hominis,/ quia hic factus est in populo meo,/ hic in cunctis ducibus Israël qui fugerant :/ gladio traditi sunt cum populo meo :/ idcirco plaude super femur, 21:14 Tu ergo, fili hominis, propheta,/ et percute manu ad manum :/ et duplicetur gladius,/ ac triplicetur gladius interfectorum :/ hic est gladius occisionis magnæ,/ qui obstupescere eos facit/ 21:16 Exacuere, vade ad dexteram sive ad sinistram,/ quocumque faciei tuæ est appetitus./ 21:28 Et tu, fili hominis, propheta, et dic : Hæc dicit Dominus Deus ad filios Ammon, et ad opprobrium eorum : et dices : [Mucro, mucro, evaginate ad occidendum :/ limate ut interficias et fulgeas :/ 21:31 Et effundam super te indignationem meam ;/ in igne furoris mei sufflabo in te :/ daboque te in manus hominum insipientium,/ et fabricantium interitum./ 22:10 Verecundiora patris discooperuerunt in te ; immunditiam menstruatæ humiliaverunt in te : 22:11 et unusquisque in uxorem proximi sui operatus est abominationem, et socer nurum suam polluit nefarie : frater sororem suam, filiam patris sui, oppressit in te. 22:13 Ecce complosi manus meas super avaritiam tuam quam fecisti, et super sanguinem qui effusus est in medio tui. 22:20 congregatione argenti, et æris, et stanni, et ferri, et plumbi, in medio fornacis, ut succendam in ea ignem ad conflandum. Sic congregabo in furore meo, et in ira mea : et requiescam, et conflabo vos. 22:27 Principes ejus in medio illius quasi lupi rapientes prædam ad effundendum sanguinem, et ad perdendas animas, et avare ad sectanda lucra. 23:11 Quod cum vidisset soror ejus Ooliba,/ plus quam illa insanivit libidine,/ et fornicationem suam super fornicationem sororis suæ :/ 23:33 Ebrietate et dolore repleberis :/ calice mœroris et tristitiæ,/ calice sororis tuæ Samariæ./ 23:40 Miserunt ad viros venientes de longe,/ ad quos nuntium miserant :/ itaque ecce venerunt quibus te lavisti,/ et circumlinisti stibio oculos tuos,/ et ornata es mundo muliebri./ 23:41 Sedisti in lecto pulcherrimo,/ et mensa ornata est ante te :/ thymiama meum et unguentum meum posuisti super eam./ 23:42 Et vox multitudinis exsultantis erat in ea :/ et in viris, qui de multitudine hominum adducebantur,/ et veniebant de deserto,/ posuerunt armillas in manibus eorum,/ et coronas speciosas in capitibus eorum./ 23:45 Viri ergo justi sunt :/ hi judicabunt eas judicio adulterarum,/ et judicio effundentium sanguinem :/ quia adulteræ sunt,/ et sanguis in manibus earum./ 24:6 Propterea hæc dicit Dominus Deus : Væ civitati sanguinum, ollæ cujus rubigo in ea est, et rubigo ejus non exivit de ea ! per partes et per partes suas ejice eam : non cecidit super eam sors. 24:7 Sanguis enim ejus in medio ejus est ; super limpidissimam petram effudit illum : non effudit illum super terram, ut possit operiri pulvere. 24:21 Loquere domui Israël : Hæc dicit Dominus Deus : Ecce ego polluam sanctuarium meum, superbiam imperii vestri, et desiderabile oculorum vestrorum, et super quo pavet anima vestra : filii vestri et filiæ vestræ quas reliquistis, gladio cadent. 24:27 in die, inquam illa, aperietur os tuum cum eo qui fugit, et loqueris, et non silebis ultra : erisque eis in portentum, et scietis quia ego Dominus. 25:9 idcirco ecce ego aperiam humerum Moab de civitatibus,/ de civitatibus, inquam, ejus, et de finibus ejus,/ inclytas terræ Bethiesimoth, et Beelmeon, et Cariathaim,/ 25:13 idcirco hæc dicit Dominus Deus :/ Extendam manum meam super Idumæam,/ et auferam de ea hominem et jumentum,/ et faciam eam desertam ab austro :/ et qui sunt in Dedan, gladio cadent./ 25:14 Et dabo ultionem meam super Idumæam/ per manum populi mei Israël :/ et facient in Edom juxta iram meam et furorem meum,/ et scient vindictam meam,/ dicit Dominus Deus.]\ 26:2 [Fili hominis, pro eo quod dixit Tyrus de Jerusalem :/ Euge, confractæ sunt portæ populorum,/ conversa est ad me :/ implebor ; deserta est :/ 26:6 Filiæ quoque ejus quæ sunt in agro,/ gladio interficientur :/ et scient quia ego Dominus.]\ 26:7 [Quia hæc dicit Dominus Deus :/ Ecce ego adducam ad Tyrum/ Nabuchodonosor regem Babylonis ab aquilone,/ regem regum,/ cum equis, et curribus, et equitibus,/ et cœtu, populoque magno./ 26:8 Filias tuas quæ sunt in agro, gladio interficiet,/ et circumdabit te munitionibus,/ et comportabit aggerem in gyro,/ et elevabit contra te clypeum :/ 26:9 et vineas et arietes temperabit in muros tuos,/ et turres tuas destruet in armatura sua./ 26:16 Et descendent de sedibus suis omnes principes maris,/ et auferent exuvias suas,/ et vestimenta sua varia abjicient,/ et induentur stupore :/ in terra sedebunt,/ et attoniti super repentino casu tuo admirabuntur :/ 26:20 et detraxero te cum his qui descendunt in lacum/ ad populum sempiternum ;/ et collocavero te in terra novissima sicut solitudines veteres,/ cum his qui deducuntur in lacum,/ ut non habiteris ;/ porro cum dedero gloriam in terra viventium :/ 27:6 Quercus de Basan dolaverunt in remos tuos,/ et transtra tua fecerunt tibi ex ebore indico,/ et prætoriola de insulis Italiæ./ 27:11 Filii Aradii cum exercitu tuo erant super muros tuos in circuitu :/ sed et Pigmæi qui erant in turribus tuis,/ pharetras suas suspenderunt in muris tuis per gyrum :/ ipsi compleverunt pulchritudinem tuam./ 27:12 Carthaginenses negotiatores tui,/ a multitudine cunctarum divitiarum,/ argento, ferro, stanno, plumboque/ repleverunt nundinas tuas./ 27:15 Filii Dedan negotiatores tui ;/ insulæ multæ, negotiatio manus tuæ :/ dentes eburneos et hebeninos commutaverunt in pretio tuo./ 27:24 Ipsi negotiatores tui multifariam,/ involucris hyacinthi, et polymitorum,/ gazarumque pretiosarum,/ quæ obvolutæ et astrictæ erant funibus :/ cedros quoque habebant in negotiationibus tuis./ 27:27 Divitiæ tuæ, et thesauri tui,/ et multiplex instrumentum tuum :/ nautæ tui et gubernatores tui,/ qui tenebant supellectilem tuam,/ et populo tuo præerant :/ viri quoque bellatores tui, qui erant in te,/ cum universa multitudine tua quæ est in medio tui,/ cadent in corde maris in die ruinæ tuæ :/ 27:28 a sonitu clamoris gubernatorum tuorum conturbabuntur classes./ 27:33 Quæ in exitu negotiationum tuarum de mari/ implesti populos multos :/ in multitudine divitiarum tuarum, et populorum tuorum,/ ditasti reges terræ./ 27:34 Nunc contrita es a mari :/ in profundis aquarum opes tuæ,/ et omnis multitudo tua quæ erat in medio tui, ceciderunt./ 27:35 Universi habitatores insularum obstupuerunt super te,/ et reges earum omnes tempestate perculsi mutaverunt vultus./ 28:2 Fili hominis, dic principi Tyri : [Hæc dicit Dominus Deus :/ Eo quod elevatum est cor tuum,/ et dixisti : Deus ego sum,/ et in cathedra Dei sedi in corde maris,/ cum sis homo, et non deus :/ et dedisti cor tuum quasi cor Dei :/ 28:3 ecce sapientior es tu Daniele :/ omne secretum non est absconditum a te :/ 28:5 in multitudine sapientiæ tuæ,/ et in negotiatione tua multiplicasti tibi fortitudinem,/ et elevatum est cor tuum in robore tuo :/ 28:6 propterea hæc dicit Dominus Deus :/ Eo quod elevatum est cor tuum quasi cor dei,/ 28:7 idcirco ecce ego adducam super te alienos,/ robustissimos gentium :/ et nudabunt gladios suos super pulchritudinem sapientiæ tuæ,/ et polluent decorem tuum./ 28:9 Numquid dicens loqueris : Deus ego sum,/ coram interficientibus te,/ cum sis homo, et non deus,/ in manu occidentium te ?/ 28:10 Morte incircumcisorum morieris in manu alienorum,/ quia ego locutus sum, ait Dominus Deus.]\ 28:12 et dices ei : [Hæc dicit Dominus Deus :/ Tu signaculum similitudinis,/ plenus sapientia, et perfectus decore./ 28:13 In deliciis paradisi Dei fuisti :/ omnis lapis pretiosus operimentum tuum,/ sardius, topazius, et jaspis,/ chrysolithus, et onyx, et beryllus,/ sapphirus, et carbunculus, et smaragdus :/ aurum, opus decoris tui :/ et foramina tua, in die qua conditus es, præparata sunt./ 28:14 Tu cherub extentus, et protegens,/ et posui te in monte sancto Dei :/ in medio lapidum ignitorum ambulasti,/ 28:15 perfectus in viis tuis a die conditionis tuæ,/ donec inventa est iniquitas in te./ 28:17 Et elevatum est cor tuum in decore tuo ;/ perdidisti sapientiam tuam in decore tuo :/ in terram projeci te ;/ ante faciem regum dedi te ut cernerent te./ 28:21 Fili hominis, pone faciem tuam contra Sidonem, et prophetabis de ea : 28:22 et dices : [Hæc dicit Dominus Deus :/ Ecce ego ad te, Sidon,/ et glorificabor in medio tui :/ et scient quia ego Dominus,/ cum fecero in ea judicia,/ et sanctificatus fuero in ea./ 28:26 et habitabunt in ea securi,/ et ædificabunt domos, et plantabunt vineas,/ et habitabunt confidenter,/ cum fecero judicia in omnibus qui adversantur eis per circuitum :/ et scient quia ego Dominus Deus eorum.] 29:8 Propterea hæc dicit Dominus Deus :/ Ecce ego adducam super te gladium,/ et interficiam de te hominem et jumentum./ 30:2 Fili hominis, propheta, et dic : [Hæc dicit Dominus Deus :/ Ululate : Væ, væ diei !/ 30:3 quia juxta est dies,/ et appropinquat dies Domini, dies nubis :/ tempus gentium erit./ 30:12 Et faciam alveos fluminum aridos,/ et tradam terram in manus pessimorum :/ et dissipabo terram et plenitudinem ejus/ manu alienorum :/ ego Dominus locutus sum./ 30:15 Et effundam indignationem meam super Pelusium, robur Ægypti,/ et interficiam multitudinem Alexandriæ./ 30:19 Et judicia faciam in Ægypto :/ et scient quia ego Dominus.]\ 31:2 Fili hominis, dic Pharaoni regi Ægypti et populo ejus : [Cui similis factus es in magnitudine tua ?/ 31:3 ecce Assur quasi cedrus in Libano,/ pulcher ramis, et frondibus nemorosus, excelsusque altitudine,/ et inter condensas frondes elevatum est cacumen ejus./ 31:4 Aquæ nutrierunt illum ;/ abyssus exaltavit illum :/ flumina ejus manabant in circuitu radicum ejus,/ et rivos suos emisit ad universa ligna regionis./ 31:5 Propterea elevata est altitudo ejus super omnia ligna regionis,/ et multiplicata sunt arbusta ejus,/ et elevati sunt rami ejus præ aquis multis./ 31:8 Cedri non fuerunt altiores illo in paradiso Dei ;/ abietes non adæquaverunt summitatem ejus,/ et platani non fuerunt æquæ frondibus illius :/ omne lignum paradisi Dei non est assimilatum illi,/ et pulchritudini ejus./ 31:9 Quoniam speciosum feci eum,/ et multis condensisque frondibus,/ et æmulata sunt eum omnia ligna voluptatis/ quæ erant in paradiso Dei.]\ 31:14 Quam ob rem non elevabuntur in altitudine sua omnia ligna aquarum,/ nec ponent sublimitatem suam inter nemorosa atque frondosa,/ nec stabunt in sublimitate sua omnia quæ irrigantur aquis :/ quia omnes traditi sunt in mortem ad terram ultimam,/ in medio filiorum hominum,/ ad eos qui descendunt in lacum./ 31:16 A sonitu ruinæ ejus commovi gentes/ cum deducerem eum ad infernum/ cum his qui descendebant in lacum :/ et consolata sunt in terra infima/ omnia ligna voluptatis egregia atque præclara in Libano,/ universa quæ irrigabantur aquis./ 32:2 Fili hominis, assume lamentum super Pharaonem regem Ægypti, et dices ad eum : [Leoni gentium assimilatus es,/ et draconi qui est in mari :/ et ventilabas cornu in fluminibus tuis,/ et conturbabas aquas pedibus tuis,/ et conculcabas flumina earum./ 32:8 Omnia luminaria cæli mœrere faciam super te,/ et dabo tenebras super terram tuam,/ dicit Dominus Deus,/ cum ceciderint vulnerati tui in medio terræ,/ ait Dominus Deus./ 32:9 Et irritabo cor populorum multorum,/ cum induxero contritionem tuam in gentibus super terras quas nescis./ 32:15 cum dedero terram Ægypti desolatam :/ deseretur autem terra a plenitudine sua/ quando percussero omnes habitatores ejus :/ et scient quia ego Dominus./ 32:16 Planctus est, et plangent eum :/ filiæ gentium plangent eum :/ super Ægyptum et super multitudinem ejus plangent eum,/ ait Dominus Deus.]\ 32:18 [Fili hominis, cane lugubre super multitudinem Ægypti :/ et detrahe eam ipsam, et filias gentium robustarum, ad terram ultimam,/ cum his qui descendunt in lacum./ 32:19 Quo pulchrior es ?/ descende, et dormi cum incircumcisis./ 32:20 In medio interfectorum gladio cadent ;/ gladius datus est :/ attraxerunt eam et omnes populos ejus./ 32:24 Ibi Ælam, et omnis multitudo ejus per gyrum sepulchri sui :/ omnes hi interfecti, ruentesque gladio,/ qui descenderunt incircumcisi ad terram ultimam ;/ qui posuerunt terrorem suum in terra viventium,/ et portaverunt ignominiam suam cum his qui descendunt in lacum./ 33:4 audiens autem quisquis ille est sonitum buccinæ, et non se observaverit, veneritque gladius, et tulerit eum : sanguis ipsius super caput ejus erit. 33:5 Sonum buccinæ audivit, et non se observavit : sanguis ejus in ipso erit. Si autem se custodierit, animam suam salvabit. 33:6 Quod si speculator viderit gladium venientem, et non insonuerit buccina, et populus se non custodierit, veneritque gladius, et tulerit de eis animam : ille quidem in iniquitate sua captus est ; sanguinem autem ejus de manu speculatoris requiram. 33:8 Si me dicente ad impium : Impie, morte morieris : non fueris locutus ut se custodiat impius a via sua, ipse impius in iniquitate sua morietur ; sanguinem autem ejus de manu tua requiram. 33:11 Dic ad eos : Vivo ego, dicit Dominus Deus, nolo mortem impii, sed ut convertatur impius a via sua, et vivat. Convertimini, convertimini a viis vestris pessimis, et quare moriemini, domus Israël ? 33:12 Tu itaque, fili hominis, dic ad filios populi tui : Justitia justi non liberabit eum, in quacumque die peccaverit, et impietas impii non nocebit ei, in quacumque die conversus fuerit ab impietate sua : et justus non poterit vivere in justitia sua, in quacumque die peccaverit. 33:15 et pignus restituerit ille impius, rapinamque reddiderit, in mandatis vitæ ambulaverit, nec fecerit quidquam injustum : vita vivet, et non morietur. 33:16 Omnia peccata ejus quæ peccavit, non imputabuntur ei : judicium et justitiam fecit : vita vivet. 33:29 et scient quia ego Dominus, cum dedero terram eorum desolatam et desertam, propter universas abominationes suas quas operati sunt. 33:31 Et veniunt ad te, quasi si ingrediatur populus, et sedent coram te populus meus : et audiunt sermones tuos, et non faciunt eos : quia in canticum oris sui vertunt illos, et avaritiam suam sequitur cor eorum. 34:3 Lac comedebatis,/ et lanis operiebamini,/ et quod crassum erat occidebatis :/ gregem autem meum non pascebatis./ 34:7 Propterea, pastores, audite verbum Domini./ 34:8 Vivo ego, dicit Dominus Deus,/ quia pro eo quod facti sunt greges mei in rapinam,/ et oves meæ in devorationem omnium bestiarum agri,/ eo quod non esset pastor :/ neque enim quæsierunt pastores mei gregem meum,/ sed pascebant pastores semetipsos,/ et greges meos non pascebant :/ 34:9 propterea, pastores, audite verbum Domini./ 34:18 Nonne satis vobis erat pascua bona depasci ?/ insuper et reliquias pascuarum vestrarum conculcastis pedibus vestris :/ et cum purissimam aquam biberetis,/ reliquam pedibus vestris turbabatis :/ 34:23 [Et suscitabo super eas pastorem unum qui pascat eas,/ servum meum David :/ ipse pascet eas,/ et ipse erit eis in pastorem./ 34:26 Et ponam eos in circuitu collis mei benedictionem,/ et deducam imbrem in tempore suo :/ pluviæ benedictionis erunt./ 34:27 Et dabit lignum agri fructum suum,/ et terra dabit germen suum,/ et erunt in terra sua absque timore :/ et scient quia ego Dominus,/ cum contrivero catenas jugi eorum,/ et eruero eos de manu imperantium sibi./ 35:7 Et dabo montem Seir desolatum atque desertum,/ et auferam de eo euntem et redeuntem./ 35:12 Et scies quia ego Dominus audivi universa opprobria tua/ quæ locutus es de montibus Israël, dicens :/ Deserti ; nobis ad devorandum dati sunt./ 35:14 Hæc dicit Dominus Deus :/ Lætante universa terra,/ in solitudinem te redigam :/ 35:15 sicuti gavisus es super hæreditatem domus Israël/ eo quod fuerit dissipata,/ sic faciam tibi :/ dissipatus eris, mons Seir, et Idumæa omnis :/ et scient quia ego Dominus.] 36:11 Et replebo vos hominibus et jumentis,/ et multiplicabuntur, et crescent :/ et habitare vos faciam sicut a principio,/ bonisque donabo majoribus quam habuistis ab initio :/ et scietis quia ego Dominus./ 36:13 Hæc dicit Dominus Deus :/ Pro eo quod dicunt de vobis :/ Devoratrix hominum es, et suffocans gentem tuam :/ 36:23 Et sanctificabo nomen meum magnum/ quod pollutum est inter gentes,/ quod polluistis in medio earum :/ ut sciant gentes quia ego Dominus,/ ait Dominus exercituum,/ cum sanctificatus fuero in vobis coram eis./ 36:32 Non propter vos ego faciam, ait Dominus Deus, notum sit vobis :/ confundimini, et erubescite super viis vestris, domus Israël.]\ 37:1 Facta est super me manus Domini, et eduxit me in spiritu Domini, et dimisit me in medio campi qui erat plenus ossibus. 37:8 Et vidi, et ecce super ea nervi et carnes ascenderunt, et extenta est in eis cutis desuper : et spiritum non habebant. 37:13 Et scietis quia ego Dominus, cum aperuero sepulchra vestra, et eduxero vos de tumulis vestris, popule meus, 37:18 Cum autem dixerint ad te filii populi tui, loquentes : Nonne indicas nobis quid in his tibi velis ? 37:20 Erunt autem ligna super quæ scripseris in manu tua in oculis eorum. 37:22 Et faciam eos in gentem unam in terra in montibus Israël, et rex unus erit omnibus imperans : et non erunt ultra duæ gentes, nec dividentur amplius in duo regna, 37:24 Et servus meus David rex super eos, et pastor unus erit omnium eorum. In judiciis meis ambulabunt, et mandata mea custodient, et facient ea : 37:25 et habitabunt super terram quam dedi servo meo Jacob, in qua habitaverunt patres vestri : et habitabunt super eam ipsi, et filii eorum, et filii filiorum eorum, usque in sempiternum : et David servus meus princeps eorum in perpetuum. 38:3 Et dices ad eum : [Hæc dicit Dominus Deus :/ Ecce ego ad te, Gog, principem capitis Mosoch et Thubal./ 38:4 Et circumagam te, et ponam frenum in maxillis tuis :/ et educam te, et omnem exercitum tuum,/ equos et equites vestitos loricis universos,/ multitudinem magnam, hastam et clypeum arripientium et gladium./ 38:7 Præpara et instrue te,/ et omnem multitudinem tuam quæ coacervata est ad te :/ et esto eis in præceptum./ 38:8 Post dies multos visitaberis :/ in novissimo annorum venies ad terram quæ reversa est a gladio,/ et congregata est de populis multis ad montes Israël,/ qui fuerunt deserti jugiter :/ hæc de populis educta est,/ et habitabunt in ea confidenter universi./ 38:9 Ascendens autem quasi tempestas venies,/ et quasi nubes, ut operias terram :/ tu et omnia agmina tua,/ et populi multi tecum.]\ 38:11 et dices : Ascendam ad terram absque muro :/ veniam ad quiescentes habitantesque secure :/ hi omnes habitant sine muro ;/ vectes et portæ non sunt eis :/ 38:12 ut diripias spolia, et invadas prædam ;/ ut inferas manum tuam super eos qui deserti fuerant, et postea restituti,/ et super populum qui est congregatus ex gentibus,/ qui possidere cœpit et esse habitator umbilici terræ./ 38:14 Propterea vaticinare, fili hominis, et dices ad Gog :/ Hæc dicit Dominus Deus :/ Numquid non in die illo,/ cum habitaverit populus meus Israël confidenter,/ scies ?/ 38:15 Et venies de loco tuo a lateribus aquilonis,/ tu et populi multi tecum,/ ascensores equorum universi :/ cœtus magnus, et exercitus vehemens./ 38:16 Et ascendes super populum meum Israël/ quasi nubes, ut operias terram./ In novissimis diebus eris,/ et adducam te super terram meam :/ ut sciant gentes me/ cum sanctificatus fuero in te in oculis eorum, o Gog !]\ 38:17 [Hæc dicit Dominus Deus :/ Tu ergo ille es, de quo locutus sum in diebus antiquis/ in manu servorum meorum prophetarum Israël,/ qui prophetaverunt in diebus illorum temporum,/ ut adducerem te super eos./ 39:10 Et non portabunt ligna de regionibus,/ neque succident de saltibus :/ quoniam arma succendent igni,/ et deprædabuntur eos quibus prædæ fuerant,/ et diripient vastatores suos,/ ait Dominus Deus.]\ 39:16 Nomen autem civitatis Amona :/ et mundabunt terram./ 39:17 Tu ergo, fili hominis, hæc dicit Dominus Deus :/ Dic omni volucri, et universis avibus,/ cunctisque bestiis agri :/ Convenite, properate,/ concurrite undique ad victimam meam/ quam ego immolo vobis,/ victimam grandem super montes Israël,/ ut comedatis carnem,/ et bibatis sanguinem./ 39:18 Carnes fortium comedetis,/ et sanguinem principum terræ bibetis :/ arietum, et agnorum, et hircorum,/ taurorumque et altilium, et pinguium omnium./ 39:23 Et scient gentes quoniam in iniquitate sua capta sit domus Israël,/ eo quod dereliquerint me,/ et absconderim faciem meam ab eis,/ et tradiderim eos in manus hostium,/ et ceciderint in gladio universi./ 40:4 Et locutus est ad me idem vir : Fili hominis, vide oculis tuis, et auribus tuis audi, et pone cor tuum in omnia quæ ego ostendam tibi, quia ut ostendantur tibi adductus es huc. Annuntia omnia quæ tu vides domui Israël. 40:15 Et ante faciem portæ quæ pertingebat usque ad faciem vestibuli portæ interioris, quinquaginta cubitos. 40:23 Et porta atrii interioris contra portam aquilonis et orientalem : et mensus est a porta usque ad portam centum cubitos.\ 40:24 Et eduxit me ad viam australem : et ecce porta quæ respiciebat ad austrum : et mensus est frontem ejus et vestibulum ejus juxta mensuras superiores. 40:26 Et in gradibus septem ascendebatur ad eam, et vestibulum ante fores ejus : et cælatæ palmæ erant, una hinc, et altera inde, in fronte ejus. 40:42 Quatuor autem mensæ ad holocaustum de lapidibus quadris exstructæ, longitudine cubiti unius et dimidii, et latitudine cubiti unius et dimidii, et altitudine cubiti unius : super quas ponant vasa in quibus immolatur holocaustum et victima. 40:45 Et dixit ad me : Hoc est gazophylacium quod respicit viam meridianam : sacerdotum erit, qui excubant in custodiis templi. 40:46 Porro gazophylacium quod respicit ad viam aquilonis, sacerdotum erit, qui excubant ad ministerium altaris : isti sunt filii Sadoc, qui accedunt de filiis Levi ad Dominum ut ministrent ei. 41:1 Et introduxit me in templum, et mensus est frontes : sex cubitos latitudinis hinc, et sex cubitos latitudinis inde, latitudinem tabernaculi. 41:2 Et latitudo portæ decem cubitorum erat : et latera portæ, quinque cubitis hinc, et quinque cubitis inde : et mensus est longitudinem ejus quadraginta cubitorum, et latitudinem viginti cubitorum. 41:17 Et usque ad domum interiorem, et forinsecus per omnem parietem in circuitu, intrinsecus et forinsecus, ad mensuram. 41:20 De terra usque ad superiora portæ, cherubim et palmæ cælatæ erant in pariete templi. 41:22 Altaris lignei trium cubitorum altitudo, et longitudo ejus duorum cubitorum : et anguli ejus, et longitudo ejus, et parietes ejus lignei. Et locutus est ad me : Hæc est mensa coram Domino. 42:8 quia longitudo erat gazophylaciorum atrii exterioris quinquaginta cubitorum, et longitudo ante faciem templi, centum cubitorum. 42:14 Cum autem ingressi fuerint sacerdotes, non egredientur de sanctis in atrium exterius : et ibi reponent vestimenta sua in quibus ministrant, quia sancta sunt, vestienturque vestimentis aliis : et sic procedent ad populum.\ 43:3 Et vidi visionem secundum speciem quam videram quando venit ut disperderet civitatem, et species secundum aspectum quem videram juxta fluvium Chobar : et cecidi super faciem meam. 43:15 Ipse autem ariel quatuor cubitorum, et ab ariel usque ad sursum cornua quatuor. 43:16 Et ariel duodecim cubitorum in longitudine per duodecim cubitos latitudinis, quadrangulatum æquis lateribus. 44:19 Cumque egredientur atrium exterius ad populum, exuent se vestimentis suis in quibus ministraverant, et reponent ea in gazophylacio sanctuarii : et vestient se vestimentis aliis, et non sanctificabunt populum in vestibus suis. 44:20 Caput autem suum non radent, neque comam nutrient : sed tondentes attondent capita sua. 44:28 Non erit autem eis hæreditas : ego hæreditas eorum. Et possessionem non dabitis eis in Israël : ego enim possessio eorum. 45:3 Et a mensura ista mensurabis longitudinem viginti quinque millium, et latitudinem decem millium : et in ipso erit templum, Sanctumque sanctorum. 45:13 Et hæ sunt primitiæ quas tolletis : sextam partem ephi de coro frumenti, et sextam partem ephi de coro hordei. 45:23 Et in septem dierum solemnitate faciet holocaustum Domino, septem vitulos et septem arietes immaculatos, quotidie septem diebus : et pro peccato hircum caprarum quotidie. 46:1 Hæc dicit Dominus Deus : Porta atrii interioris quæ respicit ad orientem, erit clausa sex diebus in quibus opus fit : die autem sabbati aperietur, sed et in die calendarum aperietur. 46:7 Et ephi per vitulum, ephi quoque per arietem faciet sacrificium : de agnis autem sicut invenerit manus ejus, et olei hin per singula ephi. 46:9 Et cum intrabit populus terræ in conspectu Domini in solemnitatibus, qui ingreditur per portam aquilonis ut adoret, egrediatur per viam portæ meridianæ : porro qui ingreditur per viam portæ meridianæ, egrediatur per viam portæ aquilonis. Non revertetur per viam portæ per quam ingressus est, sed e regione illius egredietur. 46:10 Princeps autem in medio eorum cum ingredientibus ingredietur, et cum egredientibus egredietur. 46:16 Hæc dicit Dominus Deus : Si dederit princeps donum alicui de filiis suis, hæreditas ejus filiorum suorum erit : possidebunt eam hæreditarie. 46:20 Et dixit ad me : Iste est locus ubi coquent sacerdotes pro peccato et pro delicto : ubi coquent sacrificium, ut non efferant in atrium exterius, et sanctificetur populus. 47:9 Et omnis anima vivens quæ serpit quocumque venerit torrens, vivet : et erunt pisces multi satis, postquam venerint illuc aquæ istæ : et sanabuntur et vivent omnia ad quæ venerit torrens. 47:10 Et stabunt super illas piscatores : ab Engaddi usque ad Engallim siccatio sagenarum erit : plurimæ species erunt piscium ejus, sicut pisces maris magni, multitudinis nimiæ. 47:11 In littoribus autem ejus et in palustribus, non sanabuntur, quia in salinas dabuntur. 48:30 Et hi egressus civitatis : a plaga septentrionali, quingentos et quatuor millia mensurabis. @Dn 2:36 Hoc est somnium : interpretationem quoque ejus dicemus coram te, rex.\ 3:26 [Benedictus es, Domine Deus patrum nostrorum,/ et laudabile, et gloriosum nomen tuum in sæcula :/ 3:30 et præcepta tua non audivimus,/ nec observavimus,/ nec fecimus sicut præceperas nobis/ ut bene nobis esset./ 3:96 A me ergo positum est hoc decretum : ut omnis populus, tribus, et lingua, quæcumque locuta fuerit blasphemiam contra Deum Sidrach, Misach, et Abdenago, dispereat, et domus ejus vastetur : neque enim est alius deus, qui possit ita salvare. 9:25 Scito ergo, et animadverte : ab exitu sermonis, ut iterum ædificetur Jerusalem, usque ad christum ducem, hebdomades septem, et hebdomades sexaginta duæ erunt : et rursum ædificabitur platea, et muri in angustia temporum. 9:26 Et post hebdomades sexaginta duas occidetur christus : et non erit ejus populus qui eum negaturus est. Et civitatem et sanctuarium dissipabit populus cum duce venturo : et finis ejus vastitas, et post finem belli statuta desolatio. 10:17 Et quomodo poterit servus domini mei loqui cum domino meo ? nihil enim in me remansit virium, sed et halitus meus intercluditur. @Os 8:6 Quia ex Israël et ipse est :/ artifex fecit illum, et non est deus ;/ quoniam in aranearum telas erit vitulus Samariæ./ 9:7 Venerunt dies visitationis,/ venerunt dies retributionis./ Scitote, Israël,/ stultum prophetam,/ insanum virum spiritualem,/ propter multitudinem iniquitatis tuæ,/ et multitudinem amentiæ./ 12:1 [Ephraim pascit ventum,/ et sequitur æstum ;/ tota die mendacium et vastitatem multiplicat :/ et fœdus cum Assyriis iniit,/ et oleum in Ægyptum ferebat./ @Am 7:6 Misertus est Dominus super hoc : Sed et istud non erit, dixit Dominus Deus. @Abd 1:13 Neque ingredieris portam populi mei/ in die ruinæ eorum ;/ neque despicies et tu in malis ejus/ in die vastitatis illius./ Et non emitteris adversus exercitum ejus/ in die vastitatis illius,/ @Mch 1:1 Verbum Domini, quod factum est ad Michæam Morasthiten, in diebus Joathan, Achaz, et Ezechiæ, regum Juda, quod vidit super Samariam et Jerusalem.\ 7:1 [Væ mihi, quia factus sum sicut qui colligit in autumno racemos vindemiæ !/ non est botrus ad comedendum,/ præcoquas ficus desideravit anima mea./ @Nah 1:5 Montes commoti sunt ab eo,/ et colles desolati sunt :/ et contremuit terra a facie ejus,/ et orbis, et omnes habitantes in eo./ 3:8 Numquid melior es Alexandria populorum,/ quæ habitat in fluminibus ?/ aquæ in circuitu ejus ;/ cujus divitiæ, mare ;/ aquæ, muri ejus./ 3:9 Æthiopia fortitudo ejus, et Ægyptus, et non est finis ;/ Africa et Libyes fuerunt in auxilio tuo./ @Hab 1:2 [Usquequo, Domine, clamabo,/ et non exaudies ?/ vociferabor ad te, vim patiens,/ et non salvabis ?/ 3:6 Stetit, et mensus est terram ;/ aspexit, et dissolvit gentes,/ et contriti sunt montes sæculi :/ incurvati sunt colles mundi ab itineribus æternitatis ejus./ @Agg 2:20 Numquid jam semen in germine est,/ et adhuc vinea, et ficus,/ et malogranatum, et lignum olivæ non floruit ? ex die ista benedicam.]\ @Zach 4:10 Quis enim despexit dies parvos ? Et lætabuntur, et videbunt lapidem stanneum in manu Zorobabel. Septem isti oculi sunt Domini, qui discurrunt in universam terram. 10:4 Ex ipso angulus, ex ipso paxillus,/ ex ipso arcus prælii,/ ex ipso egredietur omnis exactor simul./ 11:15 Et dixit Dominus ad me : Adhuc sume tibi vasa pastoris stulti. @Mal 1:8 Si offeratis cæcum ad immolandum, nonne malum est ? et si offeratis claudum et languidum, nonne malum est ? offer illud duci tuo, si placuerit ei, aut si susceperit faciem tuam, dicit Dominus exercituum. 1:14 Maledictus dolosus qui habet in grege suo masculum, et votum faciens immolat debile Domino : quia rex magnus ego, dicit Dominus exercituum, et nomen meum horribile in gentibus. 3:1 Ecce ego mitto angelum meum, et præparabit viam ante faciem meam : et statim veniet ad templum suum Dominator quem vos quæritis, et angelus testamenti quem vos vultis. Ecce venit, dicit Dominus exercituum. 4:4 Mementote legis Moysi servi mei, quam mandavi ei in Horeb ad omnem Israël, præcepta et judicia. @1Mcc 1:41 Sanctificatio ejus desolata est sicut solitudo ; dies festi ejus conversi sunt in luctum, sabbata ejus in opprobrium, honores ejus in nihilum. 16:5 Et surrexerunt mane, et abierunt in campum : et ecce exercitus copiosus in obviam illis peditum et equitum : et fluvius torrens erat inter medium ipsorum. @2Mcc 1:1 Fratribus qui sunt per Ægyptum Judæis, salutem dicunt fratres qui sunt in Jerosolymis Judæi, et qui in regione Judææ, et pacem bonam. 1:3 et det vobis cor omnibus ut colatis eum, et faciatis ejus voluntatem, corde magno et animo volenti. 1:7 Regnante Demetrio, anno centesimo sexagesimo nono, nos Judæi scripsimus vobis in tribulatione et impetu qui supervenit nobis in istis annis, ex quo recessit Jason a sancta terra, et a regno. 1:8 Portam succenderunt, et effuderunt sanguinem innocentem : et oravimus ad Dominum, et exauditi sumus, et obtulimus sacrificium et similaginem, et accendimus lucernas, et proposuimus panes. 1:10 Anno centesimo octogesimo octavo, populus qui est Jerosolymis et in Judæa, senatusque et Judas, Aristobolo magistro Ptolemæi regis, qui est de genere christorum sacerdotum, et his qui in Ægypto sunt Judæis, salutem et sanitatem. 1:14 Etenim cum ea habitaturus venit ad locum Antiochus et amici ejus, et ut acciperet pecunias multas dotis nomine. 1:16 cum intrasset Antiochus : apertoque occulto aditu templi, mittentes lapides percusserunt ducem et eos qui cum eo erant : et diviserunt membratim, et capitibus amputatis foras projecerunt. 1:19 Nam cum in Persidem ducerentur patres nostri, sacerdotes qui tunc cultores Dei erant, acceptum ignem de altari occulte absconderunt in valle, ubi erat puteus altus et siccus, et in eo contutati sunt eum, ita ut omnibus ignotus esset locus. 1:20 Cum autem præterissent anni multi, et placuit Deo ut mitteretur Nehemias a rege Persidis, nepotes sacerdotum illorum qui absconderant, misit ad requirendum ignem : et sicut narraverunt nobis, non invenerunt ignem, sed aquam crassam. 1:21 Et jussit eos haurire, et afferre sibi : et sacrificia quæ imposita erant, jussit sacerdos Nehemias aspergi ipsa aqua : et ligna, et quæ erant superposita. 1:22 Utque hoc factum est, et tempus affuit quo sol refulsit, qui prius erat in nubilo, accensus est ignis magnus, ita ut omnes mirarentur. 1:25 solus præstans, solus justus et omnipotens et æternus, qui liberas Israël de omni malo ; qui fecisti patres electos, et sanctificasti eos : 1:30 Sacerdotes autem psallebant hymnos usquequo consumptum esset sacrificium. 1:32 Quod ut factum est, ex eis flamma accensa est : sed ex lumine quod refulsit ab altari, consumpta est. 1:33 Ut vero manifestata est res, renuntiatum est regi Persarum quod in loco in quo ignem absconderent hi qui translati fuerant sacerdotes, aqua apparuit, de qua Nehemias, et qui cum eo erant, purificaverunt sacrificia. 1:35 et cum probasset, sacerdotibus donavit multa bona, et alia atque alia munera : et accipiens manu sua, tribuebat eis. 2:1 Invenitur autem in descriptionibus Jeremiæ prophetæ, quod jussit eos ignem accipere qui transmigrabant, ut significatum est, et ut mandavit transmigratis. 2:5 Et veniens ibi Jeremias, invenit locum speluncæ : et tabernaculum, et arcam, et altare incensi intulit illuc, et ostium obstruxit. 2:7 Ut autem cognovit Jeremias, culpans illos dixit : Quod ignotus erit locus donec congreget Deus congregationem populi, et propitius fiat : 2:9 Magnifice etenim sapientiam tractabat : et ut sapientiam habens, obtulit sacrificium dedicationis et consummationis templi. 2:10 Sicut et Moyses orabat ad Dominum, et descendit ignis de cælo et consumpsit holocaustum, sic et Salomon oravit, et descendit ignis de cælo et consumpsit holocaustum. 2:11 Et dixit Moyses : Eo quod non sit comestum quod erat pro peccato, consumptum est. 2:13 Inferebantur autem in descriptionibus et commentariis Nehemiæ hæc eadem : et ut construens bibliothecam congregavit de regionibus libros et prophetarum et David, et epistolas regum, et de donariis. 2:14 Similiter autem et Judas ea quæ deciderant per bellum quod nobis acciderat, congregavit omnia, et sunt apud nos. 2:20 De Juda vero Machabæo, et fratribus ejus, et de templi magni purificatione, et de aræ dedicatione, 2:21 sed et de præliis quæ pertinent ad Antiochum Nobilem et filium ejus Eupatorem, 2:23 et famosissimum in toto orbe templum recuperarent, et civitatem liberarent, et leges quæ abolitæ erant, restituerentur, Domino cum omni tranquillitate propitio facto illis. 2:30 Sicut enim novæ domus architecto de universa structura curandum est ; ei vero qui pingere curat, quæ apta sunt ad ornatum exquirenda sunt : ita æstimandum est et in nobis. 3:2 fiebat ut et ipsi reges et principes locum summo honore dignum ducerent, et templum maximis muneribus illustrarent : 3:7 Cumque retulisset ad regem Apollonius de pecuniis quæ delatæ erant, illæ accitum Heliodorum, qui erat super negotia ejus, misit, cum mandatis ut prædictam pecuniam transportaret. 3:9 Sed cum venisset Jerosolymam, et benigne a summo sacerdote in civitate esset exceptus, narravit de dato indicio pecuniarum, et cujus rei gratia adesset, aperuit : interrogabat autem si vere hæc ita essent. 3:10 Tunc summus sacerdos ostendit deposita esse hæc, et victualia viduarum et pupillorum : 3:12 decipi vero eos qui credidissent loco et templo quod per universum mundum honoratur pro sui veneratione et sanctitate, omnino impossibile esse. 3:14 Constituta autem die, intrabat de his Heliodorus ordinaturus. Non modica vero per universam civitatem erat trepidatio. 3:15 Sacerdotes autem ante altare cum stolis sacerdotalibus jactaverunt se, et invocabant de cælo eum qui de depositis legem posuit, ut his qui deposuerant ea salva custodiret. 3:19 Accinctæque mulieres ciliciis pectus, per plateas confluebant : sed et virgines quæ conclusæ erant, procurrebant ad Oniam, aliæ autem ad muros, quædam vero per fenestras aspiciebant : 3:24 Sed spiritus omnipotentis Dei magnam fecit suæ ostensionis evidentiam, ita ut omnes qui ausi fuerant parere ei, ruentes Dei virtute, in dissolutionem et formidinem converterentur. 3:28 Et is, qui cum multis cursoribus et satellitibus prædictum ingressus est ærarium, portabatur nullo sibi auxilium ferente, manifesta Dei cognita virtute : 3:31 Tunc vero ex amicis Heliodori quidam rogabant confestim Oniam, ut invocaret Altissimum ut vitam donaret ei qui in supremo spiritu erat constitutus. 3:33 Cumque summus sacerdos exoraret, iidem juvenes eisdem vestibus amicti astantes Heliodoro, dixerunt : Oniæ sacerdoti gratias age : nam propter eum Dominus tibi vitam donavit. 3:35 Heliodorus autem, hostia Deo oblata, et votis magnis promissis ei qui vivere illi concessit, et Oniæ gratias agens, recepto exercitu, repedabat ad regem. 3:36 Testabatur autem omnibus ea quæ sub oculis suis viderat opera magni Dei. 3:39 Nam ipse, qui habet in cælis habitationem, visitator et adjutor est loci illius, et venientes ad malefaciendum percutit ac perdit. 3:40 Igitur de Heliodoro et ærarii custodia ita res se habet. 4:1 Simon autem prædictus, pecuniarum et patriæ delator, male loquebatur de Onia, tamquam ipse Heliodorum instigasset ad hæc, et ipse fuisset incentor malorum : 4:2 provisoremque civitatis, ac defensorem gentis suæ, et æmulatorem legis Dei, audebat insidiatorem regni dicere. 4:3 Sed cum inimicitiæ in tantum procederent ut etiam per quosdam Simonis necessarios homicidia fierent, 4:4 considerans Onias periculum contentionis, et Apollonium insanire, utpote ducem Cœlesyriæ et Phœnicis, ad augendam malitiam Simonis ad regem se contulit, 4:11 et amotis his quæ humanitatis causa Judæis a regibus fuerant constituta per Joannem patrem Eupolemi, qui apud Romanos de amicitia et societate functus est legatione legitima, civium jura destituens, prava instituta sanciebat. 4:13 Erat autem hoc non initium, sed incrementum quoddam, et profectus gentilis et alienigenæ conversationis, propter impii et non sacerdotis Jasonis nefarium, et inauditum scelus : 4:14 ita ut sacerdotes jam non circa altaris officia dediti essent, sed contempto templo et sacrificiis neglectis, festinarent participes fieri palæstræ et præbitionis ejus injustæ, et in exercitiis disci. 4:15 Et patrios quidem honores nihil habentes, græcas glorias optimas arbitrabantur : 4:19 misit Jason facinorosus ab Jerosolymis viros peccatores, portantes argenti didrachmas trecentas in sacrificum Herculis : quas postulaverunt hi qui asportaverant ne in sacrificiis erogarentur, quia non oporteret, sed in alios sumptus eas deputari. 4:22 Et magnifice ab Jasone et civitate susceptus, cum facularum luminibus et laudibus ingressus est : et inde in Phœnicen exercitum convertit.\ 4:23 Et post triennii tempus, misit Jason Menelaum supradicti Simonis fratrem portantem pecunias regi, et de negotiis necessariis responsa perlaturum. 4:25 Acceptisque a rege mandatis, venit, nihil quidem habens dignum sacerdotio : animos vero crudelis tyranni, et feræ beluæ iram gerens. 4:30 Et cum hæc agerentur, contigit Tharsenses et Mallotas seditionem movere, eo quod Antiochidi regis concubinæ dono essent dati. 4:38 accensisque animis Andronicum purpura exutum, per totam civitatem jubet circumduci : et in eodem loco in quo in Oniam impietatem commiserat, sacrilegum vita privari, Domino illi condignam retribuente pœnam.\ 4:50 Menelaus autem, propter eorum qui in potentia erant avaritiam, permanebat in potestate, crescens in malitia ad insidias civium. 5:2 Contigit autem per universam Jerosolymorum civitatem videri diebus quadraginta per aëra equites discurrentes, auratas stolas habentes et hastis, quasi cohortes armatos : 5:10 et qui insepultos multos abjecerat, ipse et illamentatus et insepultus abjicitur, sepultura neque peregrina usus, neque patrio sepulchro participans.\ 5:13 Fiebant ergo cædes juvenum ac seniorum, et mulierum et natorum exterminia, virginumque et parvulorum neces. 5:20 Ideoque et ipse locus particeps factus est populi malorum : postea autem fiet socius bonorum, et qui derelictus in ira Dei omnipotentis est, iterum in magni Domini reconciliatione cum summa gloria exaltabitur. 5:22 Reliquit autem et præpositos ad affligendam gentem : Jerosolymis quidem Philippum genere Phrygem, moribus crudeliorem eo ipso a quo constitutus est : 6:4 nam templum luxuria et comessationibus gentium erat plenum, et scortantium cum meretricibus : sacratisque ædibus mulieres se ultro ingerebant, intro ferentes ea quæ non licebat. 6:7 Ducebantur autem cum amara necessitate in die natalis regis ad sacrificia : et cum Liberi sacra celebrarentur, cogebantur hedera coronati Libero circuire. 6:11 Alii vero, ad proximas coëuntes speluncas, et latenter sabbati diem celebrantes, cum indicati essent Philippo, flammis succensi sunt, eo quod verebantur propter religionem et observantiam manu sibimet auxilium ferre. 6:12 Obsecro autem eos qui hunc librum lecturi sunt, ne abhorrescant propter adversos casus : sed reputent ea quæ acciderunt, non ad interitum, sed ad correptionem esse generis nostri. 6:14 Non enim, sicut in aliis nationibus, Dominus patienter exspectat, ut eas cum judicii dies advenerit, in plenitudine peccatorum puniat : 6:15 ita et in nobis statuit ut, peccatis nostris in finem devolutis, ita demum in nos vindicet. 6:16 Propter quod numquam quidem a nobis misericordiam suam amovet : corripiens vero in adversis, populum suum non dereliquit. 6:21 Hi autem qui astabant, iniqua miseratione commoti propter antiquam viri amicitiam, tollentes eum secreto rogabant afferri carnes quibus vesci ei licebat, ut simularetur manducasse sicut rex imperaverat de sacrificii carnibus, 6:22 ut hoc facto, a morte liberaretur : et propter veterem viri amicitiam, hanc in eo faciebant humanitatem. 6:24 Non enim ætati nostræ dignum est, inquit, fingere : ut multi adolescentium, arbitrantes Eleazarum nonaginta annorum transisse ad vitam alienigenarum, 6:26 Nam etsi in præsenti tempore suppliciis hominum eripiar, sed manum Omnipotentis nec vivus, nec defunctus, effugiam. 6:28 adolescentibus autem exemplum forte relinquam, si prompto animo ac fortiter pro gravissimis ac sanctissimis legibus honesta morte perfungar. His dictis, confestim ad supplicium trahebatur. 6:29 Hi autem qui eum ducebant, et paulo ante fuerant mitiores, in iram conversi sunt propter sermones ab eo dictos, quos illi per arrogantiam prolatos arbitrabantur. 6:30 Sed cum plagis perimeretur, ingemuit, et dixit : Domine, qui habes sanctam scientiam, manifeste tu scis quia cum a morte possem liberari, duros corporis sustineo dolores : secundum animam vero propter timorem tuum libenter hæc patior. 7:1 Contigit autem et septem fratres una cum matre sua apprehensos compelli a rege edere contra fas carnes porcinas, flagris et taureis cruciatos. 7:7 Mortuo itaque illo primo hoc modo, sequentem deducebant ad illudendum : et cute capitis ejus cum capillis abstracta, interrogabant si manducaret, priusquam toto corpore per membra singula puniretur. 7:15 Et cum admovissent quintum, vexabant eum. At ille respiciens in eum, 7:22 dixit ad eos : Nescio qualiter in utero meo apparuistis, neque enim ego spiritum et animam donavi vobis et vitam, et singulorum membra non ego ipsa compegi : 7:28 Peto, nate, ut aspicias ad cælum et terram, et ad omnia quæ in eis sunt, et intelligas quia ex nihilo fecit illa Deus, et hominum genus : 7:37 Ego autem, sicut fratres mei, animam et corpus meum trado pro patriis legibus, invocans Deum maturius genti nostræ propitium fieri, teque cum tormentis et verberibus confiteri quod ipse est Deus solus. 7:39 Tunc rex accensus ira in hunc, super omnes crudelius desævit, indigne ferens se derisum. 7:41 Novissime autem post filios, et mater consumpta est. 8:1 Judas vero Machabæus, et qui cum illo erant, introibant latenter in castella : et convocantes cognatos et amicos, et eos qui permanserunt in Judaismo assumentes, eduxerunt ad se sex millia virorum. 8:11 statimque ad maritimas civitates misit, convocans ad coëmptionem Judaicorum mancipiorum, promittens se nonaginta mancipia talento distracturum, non respiciens ad vindictam quæ eum ab Omnipotente esset consecutura. 8:16 Convocatis autem Machabæus septem millibus qui cum ipso erant, rogabat ne hostibus reconciliarentur, neque metuerent inique venientium adversum se hostium multitudinem : sed fortiter contenderent, 8:17 ante oculos habentes contumeliam quæ loco sancto ab his injuste esset illata, itemque et ludibrio habitæ civitatis injuriam, adhuc etiam veterum instituta convulsa. 8:18 Nam illi quidem armis confidunt, ait, simul et audacia : nos autem in omnipotente Domino, qui potest et venientes adversum nos, et universum mundum, uno nutu delere, confidimus. 8:20 et de prælio quod eis adversus Galatas fuit in Babylonia, ut omnes, ubi ad rem ventum est, Macedonibus sociis hæsitantibus, ipsi sex millia soli peremerunt centum viginti millia, propter auxilium illis datum de cælo, et beneficia pro his plurima consecuti sunt. 8:25 Pecuniis vero eorum, qui ad emptionem ipsorum venerant, sublatis, ipsos usquequaque persecuti sunt : 8:29 His itaque gestis, et communiter ab omnibus facta obsecratione, misericordem Dominum postulabant ut in finem servis suis reconciliaretur. 8:30 Et ex his qui cum Timotheo et Bacchide erant contra se contendentes, super viginti millia interfecerunt, et munitiones excelsas obtinuerunt : et plures prædas diviserunt, æquam portionem debilibus, pupillis, et viduis, sed et senioribus facientes. 8:31 Et cum arma eorum diligenter collegissent, omnia composuerunt in locis opportunis : residua vero spolia Jerosolymam detulerunt : 9:2 Intraverat enim in eam quæ dicitur Persepolis, et tentavit expoliare templum, et civitatem opprimere : sed multitudine ad arma concurrente, in fugam versi sunt : et ita contigit ut Antiochus post fugam turpiter rediret. 9:4 Elatus autem in ira, arbitrabatur se injuriam illorum qui se fugaverant posse in Judæos retorquere : ideoque jussit agitari currum suum sine intermissione agens iter, cælesti eum judicio perurgente, eo quod ita superbe locutus est se venturum Jerosolymam, et congeriem sepulchri Judæorum eam facturum. 9:14 Et civitatem, ad quam festinans veniebat ut eam ad solum deduceret ac sepulchrum congestorum faceret, nunc optat liberam reddere : 9:16 templum etiam sanctum, quod prius expoliaverat, optimis donis ornaturum, et sancta vasa multiplicaturum, et pertinentes ad sacrificia sumptus de redditibus suis præstaturum : 9:25 Ad hæc, considerans de proximo potentes quosque et vicinos temporibus insidiantes, et eventum exspectantes, designavi filium meum Antiochum regem, quem sæpe recurrens in superiora regna multis vestrum commendabam : et scripsi ad eum quæ subjecta sunt. 9:27 Confido enim eum modeste et humane acturum, et sequentem propositum meum, et communem vobis fore. 10:1 Machabæus autem, et qui cum eo erant, Domino se protegente, templum quidem et civitatem recepit : 10:2 aras autem quas alienigenæ per plateas exstruxerant, itemque delubra demolitus est : 10:6 Et cum lætitia diebus octo egerunt in modum tabernaculorum, recordantes quod ante modicum temporis diem solemnem tabernaculorum in montibus et in speluncis more bestiarum egerant. 10:7 Propter quod thyrsos, et ramos virides, et palmas præferebant ei qui prosperavit mundari locum suum. 10:8 Et decreverunt communi præcepto et decreto universæ genti Judæorum omnibus annis agere dies istos. 10:10 Nunc autem de Eupatore Antiochi impii filio quæ gesta sunt narrabimus, breviantes mala quæ in bellis gesta sunt. 10:12 Nam Ptolemæus, qui dicebatur Macer, justi tenax erga Judæos esse constituit, et præcipue propter iniquitatem quæ facta erat in eos, et pacifice agere cum eis. 10:14 Gorgias autem cum esset dux locorum, assumptis advenis, frequenter Judæos debellabat. 10:15 Judæi vero qui tenebant opportunas munitiones, fugatos ab Jerosolymis suscipiebant, et bellare tentabant. 10:16 Hi vero qui erant cum Machabæo, per orationes Dominum rogantes ut esset sibi adjutor, impetum fecerunt in munitiones Idumæorum : 10:18 Quidam autem cum confugissent in duas turres valde munitas, omnem apparatum ad repugnandum habentes, 10:19 Machabæus ad eorum expugnationem relicto Simone, et Josepho, itemque Zachæo, eisque qui cum ipsis erant satis multis, ipse ad eas quæ amplius perurgebant pugnas conversus est. 10:20 Hi vero qui cum Simone erant, cupiditate ducti, a quibusdam qui in turribus erant, suasi sunt pecunia : et septuaginta millibus didrachmis acceptis, dimiserunt quosdam effugere. 10:21 Cum autem Machabæo nuntiatum esset quod factum est, principibus populi congregatis accusavit quod pecunia fratres vendidissent, adversariis eorum dimissis. 10:25 Machabæus autem et qui cum ipso erant, appropinquante illo, deprecabantur Dominum, caput terra aspergentes, lumbosque ciliciis præcincti, 10:27 Et ita post orationem, sumptis armis, longius de civitate procedentes, et proximi hostibus effecti, resederunt. 10:30 ex quibus duo Machabæum medium habentes, armis suis circumseptum incolumem conservabant : in adversarios autem tela et fulmina jaciebant, ex quo et cæcitate confusi et repleti perturbatione, cadebant. 10:33 Machabæus autem et qui cum eo erant, lætantes obsederunt præsidium diebus quatuor. 11:1 Sed parvo post tempore, Lysias procurator regis et propinquus, ac negotiorum præpositus, graviter ferens de his quæ acciderant, 11:6 Ut autem Machabæus et qui cum eo erant cognoverunt expugnari præsidia, cum fletu et lacrimis rogabant Dominum, et omnis turba simul, ut bonum angelum mitteret ad salutem Israël. 11:13 Et quia non insensatus erat, secum ipse reputans factam erga se diminutionem, et intelligens invictos esse Hebræos, omnipotentis Dei auxilio innitentes, misit ad eos : 11:17 Joannes et Abesalom, qui missi fuerant a vobis, tradentes scripta, postulabant ut ea quæ per illos significabantur, implerem. 11:19 Si igitur in negotiis fidem conservaveritis, et deinceps bonorum vobis causa esset, tentabo. 11:26 Bene igitur feceris, si miseris ad eos et dexteram dederis : ut cognita nostra voluntate, bono animo sint, et utilitatibus propriis deserviant.\ 11:31 ut Judæi utantur cibis et legibus suis, sicut et prius : et nemo eorum ullo modo molestiam patiatur de his quæ per ignorantiam gesta sunt. 11:35 De his quæ Lysias cognatus regis concessit vobis, et nos concessimus. 12:3 Joppitæ vero tale quoddam flagitium perpetrarunt : rogaverunt Judæos cum quibus habitabant, ascendere scaphas quas paraverant, cum uxoribus et filiis, quasi nullis inimicitiis inter eos subjacentibus. 12:8 Sed cum cognovisset et eos qui erant Jamniæ, velle pari modo facere habitantibus secum Judæis, 12:11 Cumque pugna valida fieret, et auxilio Dei prospere cessisset, residui Arabes victi petebant a Juda dextram sibi dari, promittentes se pascua daturos, et in ceteris profuturos. 12:14 Hi vero qui intus erant, confidentes in stabilitate murorum et apparatu alimoniarum, remissius agebant, maledictis lacessentes Judam et blasphemantes, ac loquentes quæ fas non est. 12:16 et capta civitate per Domini voluntatem, innumerabiles cædes fecit, ita ut adjacens stagnum stadiorum duorum latitudinis sanguine interfectorum fluere videretur. 12:21 Cognito autem Judæ adventu, Timotheus præmisit mulieres et filios, et reliquum apparatum, in præsidium quod Carnion dicitur : erat enim inexpugnabile, et accessu difficile propter locorum angustias. 12:22 Cumque cohors Judæ prima apparuisset, timor hostibus incussus est ex præsentia Dei, qui universa conspicit : et in fugam versi sunt alius ab alio, ita ut magis a suis dejicerentur, et gladiorum suorum ictibus debilitarentur. 12:24 Ipse vero Timotheus incidit in partes Dosithei et Sosipatris : et multis precibus postulabat ut vivus dimitteretur, eo quod multorum ex Judæis parentes haberet ac fratres, quos morte ejus decipi eveniret. 12:27 Post horum fugam et necem, movit exercitum ad Ephron civitatem munitam, in qua multitudo diversarum gentium habitabat : et robusti juvenes pro muris consistentes fortiter repugnabant : in hac autem machinæ multæ et telorum erat apparatus. 12:28 Sed cum Omnipotentem invocassent, qui potestate sua vires hostium confringit, ceperunt civitatem : et ex eis qui intus erant, viginti quinque millia prostraverunt. 12:35 Dositheus vero quidam de Bacenoris eques, vir fortis, Gorgiam tenebat : et, cum vellet illum capere vivum, eques quidam de Thracibus irruit in eum, humerumque ejus amputavit : atque ita Gorgias effugit in Maresa. 12:36 At illis qui cum Esdrim erant diutius pugnantibus et fatigatis, invocavit Judas Dominum adjutorem et ducem belli fieri : 12:40 Invenerunt autem sub tunicis interfectorum de donariis idolorum quæ apud Jamniam fuerunt, a quibus lex prohibet Judæos : omnibus ergo manifestum factum est, ob hanc causam eos corruisse. 12:42 atque ita ad preces conversi, rogaverunt ut id quod factum erat delictum oblivioni traderetur. At vero fortissimus Judas hortabatur populum conservare se sine peccato, sub oculis videntes quæ facta sunt pro peccatis eorum qui prostrati sunt. 12:44 (nisi enim eos qui ceciderant resurrecturos speraret, superfluum videretur et vanum orare pro mortuis), 13:2 et cum eo Lysiam procuratorem et præpositum negotiorum, secum habentem peditum centum decem millia, et equitum quinque millia, et elephantos viginti duos, currus cum falcibus trecentos. 13:10 Quibus Judas cognitis, præcepit populo ut die ac nocte Dominum invocarent, quo, sicut semper, et nunc adjuvaret eos, 13:12 Omnibus itaque simul id facientibus, et petentibus a Domino misericordiam cum fletu et jejuniis, per triduum continuum prostratis, hortatus est eos Judas ut se præpararent. 13:13 Ipse vero cum senioribus cogitavit priusquam rex admoveret exercitum ad Judæam et obtineret civitatem, exire, et Domini judicio committere exitum rei. 13:15 Et dato signo suis Dei victoriæ, juvenibus fortissimis electis nocte aggressus aulam regiam, in castris interfecit viros quatuor millia, et maximum elephantorum cum his qui superpositi fuerant : 13:20 His autem qui intus erant, Judas necessaria mittebat. 13:23 commisit cum Juda, superatus est.\ Ut autem cognovit rebellasse Philippum Antiochiæ, qui relictus erat super negotia, mente consternatus, Judæos deprecans, subditusque eis, jurat de omnibus quibus justum visum est : et reconciliatus obtulit sacrificium, honoravit templum, et munera posuit. 14:1 Sed post triennii tempus, cognovit Judas et qui cum eo erant Demetrium Seleuci cum multitudine valida et navibus per portam Tripolis ascendisse ad loca opportuna, 14:3 Alcimus autem quidam, qui summus sacerdos fuerat, sed voluntarie coinquinatus est temporibus commistionis, considerans nullo modo sibi esse salutem neque accessum ad altare, 14:4 venit ad regem Demetrium centesimo quinquagesimo anno, offerens ei coronam auream et palmam, super hæc et thallos, qui templi esse videbantur. Et ipsa quidem die siluit. 14:13 datis mandatis ut ipsum quidem Judam caperet : eos vero qui cum illo erant, dispergeret, et constitueret Alcimum maximi templi summum sacerdotem. 14:14 Tunc gentes quæ de Judæa fugerant Judam, gregatim se Nicanori miscebant, miserias et clades Judæorum prosperitates rerum suarum existimantes. 14:18 Nicanor tamen, audiens virtutem comitum Judæ, et animi magnitudinem quam pro patriæ certaminibus habebant, sanguine judicium facere metuebat. 14:23 Morabatur autem Nicanor Jerosolymis, nihilque inique agebat : gregesque turbarum quæ congregatæ fuerant, dimisit. 14:26 Alcimus autem, videns caritatem illorum ad invicem et conventiones, venit ad Demetrium, et dicebat Nicanorem rebus alienis assentire, Judamque regni insidiatorem successorem sibi destinasse. 14:28 Quibus cognitis, Nicanor consternabatur, et graviter ferebat, si ea quæ convenerant irrita faceret, nihil læsus a viro : 14:29 sed quia regi resistere non poterat, opportunitatem observabat qua præceptum perficeret. 14:36 Et nunc, Sancte sanctorum, omnium Domine, conserva in æternum impollutam domum istam, quæ nuper mundata est.\ 14:39 Volens autem Nicanor manifestare odium quod habebat in Judæos, misit milites quingentos ut eum comprehenderent. 14:41 Turbis autem irruere in domum ejus, et januam dirumpere : atque ignem admovere cupientibus, cum jam comprehenderetur, gladio se petiit, 14:43 Sed cum per festinationem non certo ictu plagam dedisset, et turbæ intra ostia irrumperent, recurrens audacter ad murum præcipitavit semetipsum viriliter in turbas : 14:44 quibus velociter locum dantibus casui ejus, venit per mediam cervicem. 14:45 Et cum adhuc spiraret, accensus animo, surrexit, et cum sanguis ejus magno fluxu deflueret, et gravissimis vulneribus esset saucius, cursu turbam pertransiit : 14:46 et stans supra quamdam petram præruptam, et jam exsanguis effectus, complexus intestina sua, utrisque manibus projecit super turbas, invocans dominatorem vitæ ac spiritus ut hæc illi iterum redderet : atque ita vita defunctus est. 15:2 Judæis vero qui illum per necessitatem sequebantur, dicentibus : Ne ita ferociter et barbare feceris, sed honorem tribue diei sanctificationis, et honora eum qui universa conspicit : 15:3 ille infelix interrogavit si est potens in cælo, qui imperavit agi diem sabbatorum. 15:4 Et respondentibus illis : Est Dominus vivus ipse in cælo potens, qui jussit agi septimam diem : 15:5 at ille ait : Et ego potens sum super terram qui impero sumi arma, et negotia regis impleri. Tamen non obtinuit ut consilium perficeret. 15:11 Singulos autem illorum armavit, non clypei et hastæ munitione, sed sermonibus optimis et exhortationibus, exposito digno fide somnio, per quod universos lætificavit. 15:12 Erat autem hujuscemodi visus : Oniam, qui fuerat summus sacerdos, virum bonum et benignum, verecundum visu, modestum moribus, et eloquio decorum, et qui a puero in virtutibus exercitatus sit, manus protendentem orare pro omni populo Judæorum. 15:14 Respondentem vero Oniam dixisse : Hic est fratrum amator, et populi Israël : hic est qui multum orat pro populo et universa sancta civitate, Jeremias propheta Dei. 15:18 Erat enim pro uxoribus et filiis, itemque pro fratribus et cognatis, minor sollicitudo : maximus vero et primus pro sanctitate timor erat templi. 15:20 Et cum jam omnes sperarent judicium futurum, hostesque adessent atque exercitus esset ordinatus, bestiæ equitesque opportuno in loco compositi, 15:21 considerans Machabæus adventum multitudinis, et apparatum varium armorum, et ferocitatem bestiarum, extendens manus in cælum, prodigia facientem Dominum invocavit, qui non secundum armorum potentiam, sed prout ipsi placet, dat dignis victoriam. 15:25 Nicanor autem et qui cum ipso erant, cum tubis et canticis admovebant. 15:26 Judas vero et qui cum eo erant, invocato Deo, per orationes congressi sunt : 15:32 Et ostenso capite Nicanoris, et manu nefaria quam extendens contra domum sanctam omnipotentis Dei magnifice gloriatus est. 15:34 Omnes igitur cæli benedixerunt Dominum, dicentes : Benedictus qui locum suum incontaminatum servavit. @Mt 1:17 Omnes itaque generationes ab Abraham usque ad David, generationes quatuordecim : et a David usque ad transmigrationem Babylonis, generationes quatuordecim : et a transmigratione Babylonis usque ad Christum, generationes quatuordecim.\ 3:3 Hic est enim, qui dictus est per Isaiam prophetam dicentem : [Vox clamantis in deserto :/ Parate viam Domini ;/ rectas facite semitas ejus.] 5:15 neque accendunt lucernam, et ponunt eam sub modio, sed super candelabrum, ut luceat omnibus qui in domo sunt. 5:17 Nolite putare quoniam veni solvere legem aut prophetas : non veni solvere, sed adimplere. 5:20 Dico enim vobis, quia nisi abundaverit justitia vestra plus quam scribarum et pharisæorum, non intrabitis in regnum cælorum.\ 5:29 Quod si oculus tuus dexter scandalizat te, erue eum, et projice abs te : expedit enim tibi ut pereat unum membrorum tuorum, quam totum corpus tuum mittatur in gehennam. 5:44 Ego autem dico vobis : diligite inimicos vestros, benefacite his qui oderunt vos, et orate pro persequentibus et calumniantibus vos : 7:4 aut quomodo dicis fratri tuo : Sine ejiciam festucam de oculo tuo, et ecce trabs est in oculo tuo ? 7:16 a fructibus eorum cognoscetis eos. Numquid colligunt de spinis uvas, aut de tribulis ficus ? 8:3 Et extendens Jesus manum, tetigit eum, dicens : Volo : mundare. Et confestim mundata est lepra ejus. 8:21 Alius autem de discipulis ejus ait illi : Domine, permitte me primum ire, et sepelire patrem meum. 8:24 et ecce motus magnus factus est in mari, ita ut navicula operiretur fluctibus : ipse vero dormiebat. 8:25 Et accesserunt ad eum discipuli ejus, et suscitaverunt eum, dicentes : Domine, salva nos : perimus. 10:39 Qui invenit animam suam, perdet illam : et qui perdiderit animam suam propter me, inveniet eam. 11:7 Illis autem abeuntibus, cœpit Jesus dicere ad turbas de Joanne : Quid existis in desertum videre ? arundinem vento agitatam ? 12:41 Viri Ninivitæ surgent in judicio cum generatione ista, et condemnabunt eam : quia pœnitentiam egerunt in prædicatione Jonæ, et ecce plus quam Jonas hic. 12:46 Adhuc eo loquente ad turbas, ecce mater ejus et fratres stabant foris, quærentes loqui ei. 13:31 Aliam parabolam proposuit eis dicens : Simile est regnum cælorum grano sinapis, quod accipiens homo seminavit in agro suo : 13:33 Aliam parabolam locutus est eis : Simile est regnum cælorum fermento, quod acceptum mulier abscondit in farinæ satis tribus, donec fermentatum est totum. 14:1 In illo tempore audivit Herodes tetrarcha famam Jesu : 15:6 et non honorificabit patrem suum, aut matrem suam : et irritum fecistis mandatum Dei propter traditionem vestram. 19:1 Et factum est, cum consummasset Jesus sermones istos, migravit a Galilæa, et venit in fines Judææ trans Jordanem, 22:11 Intravit autem rex ut videret discumbentes, et vidit ibi hominem non vestitum veste nuptiali. 22:12 Et ait illi : Amice, quomodo huc intrasti non habens vestem nuptialem ? At ille obmutuit. 22:18 Cognita autem Jesus nequitia eorum, ait : Quid me tentatis, hypocritæ ? 22:19 ostendite mihi numisma census. At illi obtulerunt ei denarium. 23:16 Væ vobis duces cæci, qui dicitis : Quicumque juraverit per templum, nihil est : qui autem juraverit in auro templi, debet. 23:33 Serpentes, genimina viperarum, quomodo fugietis a judicio gehennæ ?\ 27:15 Per diem autem solemnem consueverat præses populo dimittere unum vinctum, quem voluissent : 27:28 et exuentes eum, chlamydem coccineam circumdederunt ei, 27:40 et dicentes : Vah ! qui destruis templum Dei, et in triduo illud reædificas : salva temetipsum : si Filius Dei es, descende de cruce. 28:16 Undecim autem discipuli abierunt in Galilæam in montem ubi constituerat illis Jesus.\ @Mc 2:9 Quid est facilius dicere paralytico : Dimittuntur tibi peccata : an dicere : Surge, tolle grabatum tuum, et ambula ? 2:26 quomodo introivit in domum Dei sub Abiathar principe sacerdotum, et panes propositionis manducavit, quos non licebat manducare, nisi sacerdotibus, et dedit eis qui cum eo erant ? 3:19 et Judam Iscariotem, qui et tradidit illum.\ 4:29 Et cum produxerit fructus, statim mittit falcem, quoniam adest messis. 5:35 Adhuc eo loquente, veniunt ab archisynagogo, dicentes : Quia filia tua mortua est : quid ultra vexas magistrum ? 6:27 sed misso spiculatore præcepit afferri caput ejus in disco. Et decollavit eum in carcere, 7:15 Nihil est extra hominem introiens in eum, quod possit eum coinquinare, sed quæ de homine procedunt illa sunt quæ communicant hominem. 10:2 Et accedentes pharisæi interrogabant eum : Si licet viro uxorem dimittere : tentantes eum. 10:46 Et veniunt Jericho : et proficiscente eo de Jericho, et discipulis ejus, et plurima multitudine, filius Timæi Bartimæus cæcus, sedebat juxta viam mendicans. 11:23 Amen dico vobis, quia quicumque dixerit huic monti : Tollere, et mittere in mare, et non hæsitaverit in corde suo, sed crediderit, quia quodcumque dixerit fiat, fiet ei. 11:31 At illi cogitabant secum, dicentes : Si dixerimus : De cælo, dicet : Quare ergo non credidistis ei ? 12:30 et diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota mente tua, et ex tota virtute tua. Hoc est primum mandatum. 14:35 Et cum processisset paululum, procidit super terram, et orabat ut, si fieri posset, transiret ab eo hora. 14:36 Et dixit : Abba pater, omnia tibi possibilia sunt : transfer calicem hunc a me : sed non quod ego volo, sed quod tu. 14:38 vigilate et orate, ut non intretis in tentationem. Spiritus quidem promptus est, caro vero infirma. 14:47 Unus autem quidam de circumstantibus educens gladium, percussit servum summi sacerdotis, et amputavit illi auriculam. 14:55 Summi vero sacerdotes et omne concilium quærebant adversus Jesum testimonium ut eum morti traderent : nec inveniebant. 14:72 Et statim gallus iterum cantavit. Et recordatus est Petrus verbi quod dixerat ei Jesus : Priusquam gallus cantet bis, ter me negabis. Et cœpit flere. 15:1 Et confestim mane consilium facientes summi sacerdotes cum senioribus, et scribis, et universo concilio, vincientes Jesum, duxerunt, et tradiderunt Pilato. 15:29 Et prætereuntes blasphemabant eum, moventes capita sua, et dicentes : Vah ! qui destruis templum Dei, et in tribus diebus reædificas, 15:31 Similiter et summi sacerdotes illudentes, ad alterutrum cum scribis dicebant : Alios salvos fecit ; seipsum non potest salvum facere. @Lc 2:34 Et benedixit illis Simeon, et dixit ad Mariam matrem ejus : Ecce positus est hic in ruinam et in resurrectionem multorum in Israël, et in signum cui contradicetur : 2:37 Et hæc vidua usque ad annos octoginta quatuor : quæ non discedebat de templo, jejuniis et obsecrationibus serviens nocte ac die. 4:19 prædicare captivis remissionem, et cæcis visum, dimittere confractos in remissionem, prædicare annum Domini acceptum et diem retributionis. 4:27 Et multi leprosi erant in Israël sub Eliseo propheta : et nemo eorum mundatus est nisi Naaman Syrus. 5:8 Quod cum videret Simon Petrus, procidit ad genua Jesu, dicens : Exi a me, quia homo peccator sum, Domine. 5:10 similiter autem Jacobum et Joannem, filios Zebedæi, qui erant socii Simonis. Et ait ad Simonem Jesus : Noli timere : ex hoc jam homines eris capiens. 5:17 Et factum est in una dierum, et ipse sedebat docens. Et erant pharisæi sedentes, et legis doctores, qui venerant ex omni castello Galilææ, et Judææ, et Jerusalem : et virtus Domini erat ad sanandum eos. 7:43 Respondens Simon dixit : Æstimo quia is cui plus donavit. At ille dixit ei : Recte judicasti. 8:6 Et aliud cecidit supra petram : et natum aruit, quia non habebat humorem. 8:11 Est autem hæc parabola : Semen est verbum Dei. 9:9 Et ait Herodes : Joannem ego decollavi : quis est autem iste, de quo ego talia audio ? Et quærebat videre eum.\ 9:19 At illi responderunt, et dixerunt : Joannem Baptistam, alii autem Eliam, alii vero quia unus propheta de prioribus surrexit. 10:41 Et respondens dixit illi Dominus : Martha, Martha, sollicita es, et turbaris erga plurima, 11:7 et ille de intus respondens dicat : Noli mihi molestus esse, jam ostium clausum est, et pueri mei mecum sunt in cubili : non possum surgere, et dare tibi. 11:40 Stulti ! nonne qui fecit quod deforis est, etiam id quod deintus est fecit ? 12:17 et cogitabat intra se dicens : Quid faciam, quia non habeo quo congregem fructus meos ? 12:41 Ait autem ei Petrus : Domine, ad nos dicis hanc parabolam, an et ad omnes ? 13:17 Et cum hæc diceret, erubescebant omnes adversarii ejus : et omnis populus gaudebat in universis, quæ gloriose fiebant ab eo.\ 16:3 Ait autem villicus intra se : Quid faciam, quia dominus meus aufert a me villicationem ? Fodere non valeo, mendicare erubesco. 19:35 Et duxerunt illum ad Jesum. Et jactantes vestimenta sua supra pullum, imposuerunt Jesum. 20:20 Et observantes miserunt insidiatores, qui se justos simularent, ut caperent eum in sermone, ut traderent illum principatui, et potestati præsidis. 22:1 Appropinquabat autem dies festus azymorum, qui dicitur Pascha : 23:43 Et dixit illi Jesus : Amen dico tibi : hodie mecum eris in paradiso.\ 23:51 hic non consenserat consilio, et actibus eorum : ab Arimathæa civitate Judææ, qui exspectabat et ipse regnum Dei : @Jo 1:43 In crastinum voluit exire in Galilæam, et invenit Philippum. Et dicit ei Jesus : Sequere me. 2:8 Et dicit eis Jesus : Haurite nunc, et ferte architriclino. Et tulerunt. 2:9 Ut autem gustavit architriclinus aquam vinum factam, et non sciebat unde esset, ministri autem sciebant, qui hauserant aquam : vocat sponsum architriclinus, 3:7 Non mireris quia dixi tibi : oportet vos nasci denuo. 4:26 Dicit ei Jesus : Ego sum, qui loquor tecum. 4:50 Dicit ei Jesus : Vade, filius tuus vivit. Credidit homo sermoni quem dixit ei Jesus, et ibat. 7:30 Quærebant ergo eum apprehendere : et nemo misit in illum manus, quia nondum venerat hora ejus. 8:28 Dixit ergo eis Jesus : Cum exaltaveritis Filium hominis, tunc cognoscetis quia ego sum, et a meipso facio nihil, sed sicut docuit me Pater, hæc loquor : 8:46 Quis ex vobis arguet me de peccato ? si veritatem dico vobis, quare non creditis mihi ? 9:25 Dixit ergo eis ille : Si peccator est, nescio ; unum scio, quia cæcus cum essem, modo video. 11:1 Erat autem quidam languens Lazarus a Bethania, de castello Mariæ et Marthæ sororis ejus. 11:47 Collegerunt ergo pontifices et pharisæi concilium, et dicebant : Quid facimus, quia hic homo multa signa facit ? 11:56 Quærebant ergo Jesum, et colloquebantur ad invicem, in templo stantes : Quid putatis, quia non venit ad diem festum ? Dederant autem pontifices et pharisæi mandatum ut si quis cognoverit ubi sit, indicet, ut apprehendant eum. 11:57 X 12:35 Dixit ergo eis Jesus : Adhuc modicum, lumen in vobis est. Ambulate dum lucem habetis, ut non vos tenebræ comprehendant ; et qui ambulat in tenebris, nescit quo vadat. 13:12 Postquam ergo lavit pedes eorum, et accepit vestimenta sua, cum recubuisset iterum, dixit eis : Scitis quid fecerim vobis ? 13:14 Si ergo ego lavi pedes vestros, Dominus et Magister, et vos debetis alter alterius lavare pedes. 13:19 Amodo dico vobis, priusquam fiat : ut cum factum fuerit, credatis quia ego sum. 13:37 Dicit ei Petrus : Quare non possum te sequi modo ? animam meam pro te ponam. 14:22 Dicit ei Judas, non ille Iscariotes : Domine, quid factum est, quia manifestaturus es nobis teipsum, et non mundo ? 15:4 Manete in me, et ego in vobis. Sicut palmes non potest ferre fructum a semetipso, nisi manserit in vite, sic nec vos, nisi in me manseritis. 17:5 et nunc clarifica me tu, Pater, apud temetipsum, claritate quam habui, priusquam mundus esset, apud te.\ 17:19 et pro eis ego sanctifico meipsum : ut sint et ipsi sanctificati in veritate.\ 17:20 Non pro eis autem rogo tantum, sed et pro eis qui credituri sunt per verbum eorum in me : 19:14 Erat autem parasceve Paschæ, hora quasi sexta, et dicit Judæis : Ecce rex vester. 20:20 Et cum hoc dixisset, ostendit eis manus et latus. Gavisi sunt ergo discipuli, viso Domino. @Act 1:1 Primum quidem sermonem feci de omnibus, o Theophile, quæ cœpit Jesus facere et docere 1:2 usque in diem qua præcipiens Apostolis per Spiritum Sanctum, quos elegit, assumptus est : 1:7 Dixit autem eis : Non est vestrum nosse tempora vel momenta quæ Pater posuit in sua potestate : 1:14 Hi omnes erant perseverantes unanimiter in oratione cum mulieribus, et Maria matre Jesu, et fratribus ejus.\ 1:15 In diebus illis, exsurgens Petrus in medio fratrum, dixit (erat autem turba hominum simul, fere centum viginti) : 1:16 Viri fratres, oportet impleri Scripturam quam prædixit Spiritus Sanctus per os David de Juda, qui fuit dux eorum qui comprehenderunt Jesum : 1:21 Oportet ergo ex his viris qui nobiscum sunt congregati in omni tempore quo intravit et exivit inter nos Dominus Jesus, 1:25 accipere locum ministerii hujus et apostolatus, de quo prævaricatus est Judas ut abiret in locum suum. 1:26 Et dederunt sortes eis, et cecidit sors super Mathiam : et annumeratus est cum undecim Apostolis. 2:5 Erant autem in Jerusalem habitantes Judæi, viri religiosi ex omni natione quæ sub cælo est. 2:7 Stupebant autem omnes, et mirabantur, dicentes : Nonne ecce omnes isti qui loquuntur, Galilæi sunt ? 2:8 et quomodo nos audivimus unusquisque linguam nostram in qua nati sumus ? 2:10 Phrygiam, et Pamphyliam, Ægyptum, et partes Libyæ quæ est circa Cyrenen : et advenæ Romani, 2:17 [Et erit in novissimis diebus, dicit Dominus,/ effundam de Spiritu meo super omnem carnem :/ et prophetabunt filii vestri et filiæ vestræ,/ et juvenes vestri visiones videbunt,/ et seniores vestri somnia somniabunt./ 2:23 hunc, definito consilio et præscientia Dei traditum, per manus iniquorum affligentes interemistis : 2:33 Dextera igitur Dei exaltatus, et promissione Spiritus Sancti accepta a Patre, effudit hunc, quem vos videtis et auditis. 2:34 Non enim David ascendit in cælum : dixit autem ipse : [Dixit Dominus Domino meo :/ Sede a dextris meis,/ 2:36 Certissime sciat ergo omnis domus Israël, quia et Dominum eum et Christum fecit Deus hunc Jesum, quem vos crucifixistis.\ 2:37 His autem auditis, compuncti sunt corde, et dixerunt ad Petrum et ad reliquos Apostolos : Quid faciemus, viri fratres ? 2:46 Quotidie quoque perdurantes unanimiter in templo, et frangentes circa domos panem, sumebant cibum cum exsultatione et simplicitate cordis, 3:9 Et vidit omnis populus eum ambulantem et laudantem Deum. 3:10 Cognoscebant autem illum, quod ipse erat qui ad eleemosynam sedebat ad Speciosam portam templi : et impleti sunt stupore et extasi in eo quod contigerat illi. 3:16 Et in fide nominis ejus, hunc quem vos vidistis et nostis, confirmavit nomen ejus : et fides, quæ per eum est, dedit integram sanitatem istam in conspectu omnium vestrum. 3:19 Pœnitemini igitur et convertimini, ut deleantur peccata vestra : 3:21 quem oportet quidem cælum suscipere usque in tempora restitutionis omnium quæ locutus est Deus per os sanctorum suorum a sæculo prophetarum. 3:22 Moyses quidem dixit : Quoniam prophetam suscitabit vobis Dominus Deus vester de fratribus vestris, tamquam me : ipsum audietis juxta omnia quæcumque locutus fuerit vobis. 3:23 Erit autem : omnis anima quæ non audierit prophetam illum, exterminabitur de plebe. 3:24 Et omnes prophetæ, a Samuel et deinceps, qui locuti sunt, annuntiaverunt dies istos. 3:25 Vos estis filii prophetarum, et testamenti quod disposuit Deus ad patres nostros, dicens ad Abraham : Et in semine tuo benedicentur omnes familiæ terræ. 4:4 Multi autem eorum qui audierant verbum, crediderunt : et factus est numerus virorum quinque millia. 4:5 Factum est autem in crastinum, ut congregarentur principes eorum, et seniores, et scribæ, in Jerusalem : 4:6 et Annas princeps sacerdotum, et Caiphas, et Joannes, et Alexander, et quotquot erant de genere sacerdotali. 4:10 notum sit omnibus vobis, et omni plebi Israël, quia in nomine Domini nostri Jesu Christi Nazareni, quem vos crucifixistis, quem Deus suscitavit a mortuis, in hoc iste astat coram vobis sanus. 4:16 dicentes : Quid faciemus hominibus istis ? quoniam quidem notum signum factum est per eos omnibus habitantibus Jerusalem : manifestum est, et non possumus negare. 4:17 Sed ne amplius divulgetur in populum, comminemur eis ne ultra loquantur in nomine hoc ulli hominum. 4:18 Et vocantes eos, denuntiaverunt ne omnino loquerentur neque docerent in nomine Jesu. 4:19 Petrus vero et Joannes respondentes, dixerunt ad eos : Si justum est in conspectu Dei vos potius audire quam Deum, judicate. 4:21 At illi comminantes dimiserunt eos, non invenientes quomodo punirent eos propter populum : quia omnes clarificabant id quod factum fuerat in eo quod acciderat. 4:25 qui Spiritu Sancto per os patris nostri David pueri tui dixisti : [Quare fremuerunt gentes,/ et populi meditati sunt inania ?/ 4:26 Astiterunt reges terræ,/ et principes convenerunt in unum/ adversus Dominum, et adversus Christum ejus.] 4:27 Convenerunt enim vere in civitate ista adversus sanctum puerum tuum Jesum, quem unxisti, Herodes et Pontius Pilatus, cum gentibus et populis Israël, 4:32 Multitudinis autem credentium erat cor unum et anima una : nec quisquam eorum quæ possidebat, aliquid suum esse dicebat, sed erant illis omnia communia. 4:36 Joseph autem, qui cognominatus est Barnabas ab Apostolis (quod est interpretatum, Filius consolationis), Levites, Cyprius genere, 5:4 nonne manens tibi manebat, et venundatum in tua erat potestate ? quare posuisti in corde tuo hanc rem ? non es mentitus hominibus, sed Deo. 5:25 Adveniens autem quidam, nuntiavit eis : Quia ecce viri quos posuistis in carcerem, sunt in templo, stantes et docentes populum.\ 5:28 dicens : Præcipiendo præcepimus vobis ne doceretis in nomine isto, et ecce replestis Jerusalem doctrina vestra : et vultis inducere super nos sanguinem hominis istius.\ 5:29 Respondens autem Petrus et Apostoli, dixerunt : Obedire oportet Deo magis quam hominibus. 5:34 Surgens autem quidam in concilio pharisæus, nomine Gamaliel, legis doctor, honorabilis universæ plebi, jussit foras ad breve homines fieri, 5:36 Ante hos enim dies extitit Theodas, dicens se esse aliquem, cui consensit numerus virorum circiter quadringentorum : qui occisus est, et omnes qui credebant ei, dissipati sunt, et redacti ad nihilum. 5:37 Post hunc extitit Judas Galilæus in diebus professionis, et avertit populum post se : et ipse periit, et omnes quotquot consenserunt ei, dispersi sunt. 5:38 Et nunc itaque dico vobis, discedite ab hominibus istis, et sinite illos : quoniam si est ex hominibus consilium hoc aut opus, dissolvetur : 5:42 Omni autem die non cessabant in templo et circa domos, docentes et evangelizantes Christum Jesum. 6:3 Considerate ergo, fratres, viros ex vobis boni testimonii septem, plenos Spiritu Sancto et sapientia, quos constituamus super hoc opus. 6:4 Nos vero orationi et ministerio verbi instantes erimus. 6:5 Et placuit sermo coram omni multitudine. Et elegerunt Stephanum, virum plenum fide et Spiritu Sancto, et Philippum, et Prochorum, et Nicanorem, et Timonem, et Parmenam, et Nicolaum advenam Antiochenum. 6:9 Surrexerunt autem quidam de synagoga quæ appellatur Libertinorum, et Cyrenensium, et Alexandrinorum, et eorum qui erant a Cilicia, et Asia, disputantes cum Stephano : 6:10 et non poterant resistere sapientiæ, et Spiritui qui loquebatur. 6:14 audivimus enim eum dicentem quoniam Jesus Nazarenus hic destruet locum istum, et mutabit traditiones quas tradidit nobis Moyses. 7:2 Qui ait : Viri fratres et patres, audite : Deus gloriæ apparuit patri nostro Abrahæ cum esset in Mesopotamia, priusquam moraretur in Charan, 7:9 Et patriarchæ æmulantes, Joseph vendiderunt in Ægyptum : et erat Deus cum eo, 7:10 et eripuit eum ex omnibus tribulationibus ejus, et dedit ei gratiam et sapientiam in conspectu pharaonis regis Ægypti : et constituit eum præpositum super Ægyptum, et super omnem domum suam. 7:11 Venit autem fames in universam Ægyptum et Chanaan, et tribulatio magna : et non inveniebant cibos patres nostri. 7:14 Mittens autem Joseph, accersivit Jacob patrem suum et omnem cognationem suam, in animabus septuaginta quinque. 7:16 Et translati sunt in Sichem, et positi sunt in sepulchro, quod emit Abraham pretio argenti a filiis Hemor filii Sichem.\ 7:17 Cum autem appropinquaret tempus promissionis quam confessus erat Deus Abrahæ, crevit populus, et multiplicatus est in Ægypto, 7:20 Eodem tempore natus est Moyses, et fuit gratus Deo : qui nutritus est tribus mensibus in domo patris sui. 7:22 Et eruditus est Moyses omni sapientia Ægyptiorum, et erat potens in verbis et in operibus suis. 7:26 Sequenti vero die apparuit illis litigantibus : et reconciliabat eos in pace, dicens : Viri, fratres estis : ut quid nocetis alterutrum ? 7:34 Videns vidi afflictionem populi mei qui est in Ægypto, et gemitum eorum audivi, et descendi liberare eos. Et nunc veni, et mittam te in Ægyptum. 7:36 Hic eduxit illos faciens prodigia et signa in terra Ægypti, et in rubro mari, et in deserto annis quadraginta. 7:37 Hic est Moyses, qui dixit filiis Israël : Prophetam suscitabit vobis Deus de fratribus vestris, tamquam me : ipsum audietis. 7:40 dicentes ad Aaron : Fac nobis deos qui præcedant nos : Moyses enim hic, qui eduxit nos de terra Ægypti, nescimus quid factum sit ei. 7:43 Et suscepistis tabernaculum Moloch,/ et sidus dei vestri Rempham,/ figuras quas fecistis adorare eas :/ et transferam vos trans Babylonem.] 7:44 Tabernaculum testimonii fuit cum patribus nostris in deserto, sicut disposuit illis Deus loquens ad Moysen, ut faceret illud secundum formam quam viderat. 7:45 Quod et induxerunt, suscipientes patres nostri cum Jesu in possessionem gentium quas expulit Deus a facie patrum nostrorum, usque in diebus David, 7:49 [Cælum mihi sedes est :/ terra autem scabellum pedum meorum./ Quam domum ædificabitis mihi ? dicit Dominus :/ aut quis locus requietionis meæ est ?/ 7:51 Dura cervice, et incircumcisis cordibus et auribus, vos semper Spiritui Sancto resistitis : sicut patres vestri, ita et vos. 7:52 Quem prophetarum non sunt persecuti patres vestri ? et occiderunt eos qui prænuntiabant de adventu Justi, cujus vos nunc proditores et homicidæ fuistis : 7:54 Audientes autem hæc, dissecabantur cordibus suis, et stridebant dentibus in eum. 7:57 Et ejicientes eum extra civitatem, lapidabant : et testes deposuerunt vestimenta sua secus pedes adolescentis qui vocabatur Saulus. 8:1 Facta est autem in illa die persecutio magna in ecclesia quæ erat Jerosolymis, et omnes dispersi sunt per regiones Judææ et Samariæ præter Apostolos. 8:3 Saulus autem devastabat ecclesiam per domos intrans, et trahens viros ac mulieres, tradebat in custodiam.\ 8:6 Intendebant autem turbæ his quæ a Philippo dicebantur, unanimiter audientes, et videntes signa quæ faciebat. 8:9 Vir autem quidam nomine Simon, qui ante fuerat in civitate magus, seducens gentem Samariæ, dicens se esse aliquem magnum : 8:14 Cum autem audissent Apostoli qui erant Jerosolymis, quod recepisset Samaria verbum Dei, miserunt ad eos Petrum et Joannem. 8:21 Non est tibi pars neque sors in sermone isto : cor enim tuum non est rectum coram Deo. 8:23 In felle enim amaritudinis, et obligatione iniquitatis, video te esse. 8:32 Locus autem Scripturæ quem legebat, erat hic : [Tamquam ovis ad occisionem ductus est :/ et sicut agnus coram tondente se, sine voce,/ sic non aperuit os suum./ 8:33 In humilitate judicium ejus sublatum est./ Generationem ejus quis enarrabit ?/ quoniam tolletur de terra vita ejus.] 8:36 Et dum irent per viam, venerunt ad quamdam aquam : et ait eunuchus : Ecce aqua : quid prohibet me baptizari ? 9:1 Saulus autem adhuc spirans minarum et cædis in discipulos Domini, accessit ad principem sacerdotum, 9:2 et petiit ab eo epistolas in Damascum ad synagogas : ut si quos invenisset hujus viæ viros ac mulieres, vinctos perduceret in Jerusalem.\ 9:5 Qui dixit : Quis es, domine ? Et ille : Ego sum Jesus, quem tu persequeris : durum est tibi contra stimulum calcitrare. 9:7 Et Dominus ad eum : Surge, et ingredere civitatem, et ibi dicetur tibi quid te oporteat facere. Viri autem illi qui comitabantur cum eo, stabant stupefacti, audientes quidem vocem, neminem autem videntes. 9:18 Et confestim ceciderunt ab oculis ejus tamquam squamæ, et visum recepit : et surgens baptizatus est. 9:19 Et cum accepisset cibum, confortatus est.\ Fuit autem cum discipulis qui erant Damasci per dies aliquot. 9:21 Stupebant autem omnes qui audiebant, et dicebant : Nonne hic est qui expugnabat in Jerusalem eos qui invocabant nomen istud : et huc ad hoc venit, ut vinctos illos duceret ad principes sacerdotum ? 9:22 Saulus autem multo magis convalescebat, et confundebat Judæos qui habitabant Damasci, affirmans quoniam hic est Christus. 9:23 Cum autem implerentur dies multi, consilium fecerunt in unum Judæi ut eum interficerent. 9:36 In Joppe autem fuit quædam discipula, nomine Tabitha, quæ interpretata dicitur Dorcas. Hæc erat plena operibus bonis et eleemosynis quas faciebat. 9:38 Cum autem prope esset Lydda ad Joppen, discipuli, audientes quia Petrus esset in ea, miserunt duos viros ad eum, rogantes : Ne pigriteris venire ad nos. 9:39 Exsurgens autem Petrus, venit cum illis. Et cum advenisset, duxerunt illum in cœnaculum : et circumsteterunt illum omnes viduæ flentes, et ostendentes ei tunicas et vestes quas faciebat illis Dorcas. 9:41 Dans autem illi manum, erexit eam. Et cum vocasset sanctos et viduas, assignavit eam vivam. 10:1 Vir autem quidam erat in Cæsarea, nomine Cornelius, centurio cohortis quæ dicitur Italica, 10:2 religiosus, ac timens Deum cum omni domo sua, faciens eleemosynas multas plebi, et deprecans Deum semper. 10:3 Is vidit in visu manifeste, quasi hora diei nona, angelum Dei introëuntem ad se, et dicentem sibi : Corneli. 10:4 At ille intuens eum, timore correptus, dixit : Quid est, domine ? Dixit autem illi : Orationes tuæ et eleemosynæ tuæ ascenderunt in memoriam in conspectu Dei. 10:13 Et facta est vox ad eum : Surge, Petre : occide, et manduca. 10:17 Et dum intra se hæsitaret Petrus quidnam esset visio quam vidisset, ecce viri qui missi erant a Cornelio, inquirentes domum Simonis astiterunt ad januam. 10:18 Et cum vocassent, interrogabant, si Simon qui cognominatur Petrus illic haberet hospitium. 10:22 Qui dixerunt : Cornelius centurio, vir justus et timens Deum, et testimonium habens ab universa gente Judæorum, responsum accepit ab angelo sancto accersire te in domum suam, et audire verba abs te. 10:23 Introducens ergo eos, recepit hospitio. Sequenti autem die, surgens profectus est cum illis, et quidam ex fratribus ab Joppe comitati sunt eum.\ 10:24 Altera autem die introivit Cæsaream. Cornelius vero exspectabat illos, convocatis cognatis suis et necessariis amicis. 10:26 Petrus vero elevavit eum, dicens : Surge : et ego ipse homo sum. 10:28 dixitque ad illos : Vos scitis quomodo abominatum sit viro Judæo conjungi aut accedere ad alienigenam : sed mihi ostendit Deus neminem communem aut immundum dicere hominem. 10:32 Mitte ergo in Joppen, et accersi Simonem qui cognominatur Petrus : hic hospitatur in domo Simonis coriarii juxta mare. 10:37 Vos scitis quod factum est verbum per universam Judæam : incipiens enim a Galilæa post baptismum quod prædicavit Joannes, 10:45 Et obstupuerunt ex circumcisione fideles qui venerant cum Petro, quia et in nationes gratia Spiritus Sancti effusa est. 11:1 Audierunt autem Apostoli et fratres qui erant in Judæa, quoniam et gentes receperunt verbum Dei. 11:7 Audivi autem et vocem dicentem mihi : Surge, Petre : occide, et manduca. 11:13 Narravit autem nobis quomodo vidisset angelum in domo sua, stantem et dicentem sibi : Mitte in Joppen, et accersi Simonem qui cognominatur Petrus, 11:17 Si ergo eamdem gratiam dedit illis Deus, sicut et nobis qui credidimus in Dominum Jesum Christum : ego quis eram, qui possem prohibere Deum ? 11:19 Et illi quidem qui dispersi fuerant a tribulatione quæ facta fuerat sub Stephano, perambulaverunt usque Phœnicen, et Cyprum, et Antiochiam, nemini loquentes verbum, nisi solis Judæis. 11:20 Erant autem quidam ex eis viri Cyprii et Cyrenæi, qui cum introissent Antiochiam, loquebantur et ad Græcos, annuntiantes Dominum Jesum. 11:22 Pervenit autem sermo ad aures ecclesiæ quæ erat Jerosolymis super istis : et miserunt Barnabam usque ad Antiochiam. 12:5 Et Petrus quidem servabatur in carcere. Oratio autem fiebat sine intermissione ab ecclesia ad Deum pro eo.\ 12:7 Et ecce angelus Domini astitit, et lumen refulsit in habitaculo : percussoque latere Petri, excitavit eum, dicens : Surge velociter. Et ceciderunt catenæ de manibus ejus. 12:19 Herodes autem cum requisisset eum et non invenisset, inquisitione facta de custodibus, jussit eos duci : descendensque a Judæa in Cæsaream, ibi commoratus est. 12:20 Erat autem iratus Tyriis et Sidoniis. At illi unanimes venerunt ad eum, et persuaso Blasto, qui erat super cubiculum regis, postulabant pacem, eo quod alerentur regiones eorum ab illo. 12:21 Statuto autem die Herodes vestitus veste regia sedit pro tribunali, et concionabatur ad eos. 13:1 Erant autem in ecclesia quæ erat Antiochiæ, prophetæ et doctores, in quibus Barnabas, et Simon qui vocabatur Niger, et Lucius Cyrenensis, et Manahen, qui erat Herodis Tetrarchæ collactaneus, et Saulus. 13:3 Tunc jejunantes et orantes, imponentesque eis manus, dimiserunt illos.\ 13:6 Et cum perambulassent universam insulam usque Paphum, invenerunt quemdam virum magum pseudoprophetam, Judæum, cui nomen erat Barjesu, 13:8 Resistebat autem illis Elymas magus (sic enim interpretatur nomen ejus), quærens avertere proconsulem a fide. 13:11 Et nunc ecce manus Domini super te, et eris cæcus, non videns solem usque ad tempus. Et confestim cecidit in eum caligo et tenebræ : et circuiens quærebat qui ei manum daret. 13:13 Et cum a Papho navigassent Paulus et qui cum eo erant, venerunt Pergen Pamphyliæ. Joannes autem discedens ab eis, reversus est Jerosolymam. 13:15 Post lectionem autem legis et prophetarum, miserunt principes synagogæ ad eos, dicentes : Viri fratres, si quis est in vobis sermo exhortationis ad plebem, dicite.\ 13:25 Cum impleret autem Joannes cursum suum, dicebat : Quem me arbitramini esse, non sum ego : sed ecce venit post me, cujus non sum dignus calceamenta pedum solvere. 13:27 Qui enim habitabant Jerusalem, et principes ejus hunc ignorantes, et voces prophetarum quæ per omne sabbatum leguntur, judicantes impleverunt, 13:28 et nullam causam mortis invenientes in eo, petierunt a Pilato ut interficerent eum. 13:30 Deus vero suscitavit eum a mortuis tertia die : qui visus est per dies multos his 13:33 quoniam hanc Deus adimplevit filiis nostris resuscitans Jesum, sicut et in psalmo secundo scriptum est : Filius meus es tu, ego hodie genui te. 13:48 Audientes autem gentes, gavisæ sunt, et glorificabant verbum Domini : et crediderunt quotquot erant præordinati ad vitam æternam. 13:50 Judæi autem concitaverunt mulieres religiosas et honestas, et primos civitatis, et excitaverunt persecutionem in Paulum et Barnabam : et ejecerunt eos de finibus suis. 14:2 Qui vero increduli fuerunt Judæi, suscitaverunt et ad iracundiam concitaverunt animas gentium adversus fratres. 14:6 intelligentes confugerunt ad civitates Lycaoniæ Lystram et Derben, et universam in circuitu regionem, et ibi evangelizantes erant. 14:10 Turbæ autem cum vidissent quod fecerat Paulus, levaverunt vocem suam lycaonice, dicentes : Dii similes facti hominibus descenderunt ad nos. 14:12 Sacerdos quoque Jovis, qui erat ante civitatem, tauros et coronas ante januas afferens, cum populis volebat sacrificare. 14:13 Quod ubi audierunt Apostoli, Barnabas et Paulus, conscissis tunicis suis exilierunt in turbas, clamantes 14:24 et loquentes verbum Domini in Perge, descenderunt in Attaliam : 15:1 Et quidam descendentes de Judæa docebant fratres : Quia nisi circumcidamini secundum morem Moysi, non potestis salvari. 15:2 Facta ergo seditione non minima Paulo et Barnabæ adversus illos, statuerunt ut ascenderent Paulus et Barnabas, et quidam alii ex aliis ad Apostolos et presbyteros in Jerusalem super hac quæstione. 15:4 Cum autem venissent Jerosolymam, suscepti sunt ab ecclesia, et ab Apostolis et senioribus, annuntiantes quanta Deus fecisset cum illis. 15:5 Surrexerunt autem quidam de hæresi pharisæorum, qui crediderunt, dicentes quia oportet circumcidi eos, præcipere quoque servare legem Moysi. 15:7 Cum autem magna conquisitio fieret, surgens Petrus dixit ad eos : Viri fratres, vos scitis quoniam ab antiquis diebus Deus in nobis elegit, per os meum audire gentes verbum Evangelii et credere. 15:11 sed per gratiam Domini Jesu Christi credimus salvari, quemadmodum et illi. 15:12 Tacuit autem omnis multitudo : et audiebant Barnabam et Paulum narrantes quanta Deus fecisset signa et prodigia in gentibus per eos.\ 15:15 Et huic concordant verba prophetarum : sicut scriptum est : 15:16 [Post hæc revertar,/ et reædificabo tabernaculum David quod decidit :/ et diruta ejus reædificabo,/ et erigam illud :/ 15:17 ut requirant ceteri hominum Dominum,/ et omnes gentes super quas invocatum est nomen meum,/ dicit Dominus faciens hæc./ 15:22 Tunc placuit Apostolis et senioribus cum omni ecclesia eligere viros ex eis, et mittere Antiochiam cum Paulo et Barnaba : Judam, qui cognominabatur Barsabas, et Silam, viros primos in fratribus : 15:24 Quoniam audivimus quia quidam ex nobis exeuntes, turbaverunt vos verbis, evertentes animas vestras, quibus non mandavimus, 15:28 Visum est enim Spiritui Sancto et nobis nihil ultra imponere vobis oneris quam hæc necessaria : 15:29 ut abstineatis vos ab immolatis simulacrorum, et sanguine, et suffocato, et fornicatione : a quibus custodientes vos, bene agetis. Valete. 15:30 Illi ergo dimissi, descenderunt Antiochiam : et congregata multitudine tradiderunt epistolam. 15:32 Judas autem et Silas, et ipsi cum essent prophetæ, verbo plurimo consolati sunt fratres, et confirmaverunt. 15:33 Facto autem ibi aliquanto tempore, dimissi sunt cum pace a fratribus ad eos qui miserant illos. 15:35 Paulus autem et Barnabas demorabantur Antiochiæ, docentes et evangelizantes cum aliis pluribus verbum Domini. 15:36 Post aliquot autem dies, dixit ad Barnabam Paulus : Revertentes visitemus fratres per universas civitates in quibus prædicavimus verbum Domini, quomodo se habeant. 15:39 Facta est autem dissensio, ita ut discederent ab invicem, et Barnabas quidem, assumpto Marco, navigaret Cyprum.\ 16:2 Huic testimonium bonum reddebant qui in Lystris erant et Iconio fratres. 16:3 Hunc voluit Paulus secum proficisci : et assumens circumcidit eum propter Judæos qui erant in illis locis. Sciebant enim omnes quod pater ejus erat gentilis. 16:4 Cum autem pertransirent civitates, tradebant eis custodiri dogmata quæ erant decreta ab Apostolis et senioribus qui erant Jerosolymis. 16:8 Cum autem pertransissent Mysiam, descenderunt Troadem : 16:15 Cum autem baptizata esset, et domus ejus, deprecata est, dicens : Si judicastis me fidelem Domino esse, introite in domum meam, et manete. Et coëgit nos. 16:17 Hæc subsecuta Paulum et nos, clamabat dicens : Isti homines servi Dei excelsi sunt, qui annuntiant vobis viam salutis. 16:21 et annuntiant morem quem non licet nobis suscipere neque facere, cum simus Romani.\ 16:31 At illi dixerunt : Crede in Dominum Jesum, et salvus eris tu, et domus tua. 16:36 Nuntiavit autem custos carceris verba hæc Paulo : Quia miserunt magistratus ut dimittamini : nunc igitur exeuntes, ite in pace. 16:37 Paulus autem dixit eis : Cæsos nos publice, indemnatos homines Romanos, miserunt in carcerem : et nunc occulte nos ejiciunt ? Non ita : sed veniant, 17:4 Et quidam ex eis crediderunt et adjuncti sunt Paulo et Silæ : et de colentibus gentilibusque multitudo magna, et mulieres nobiles non paucæ. 17:6 Et cum non invenissent eos, trahebant Jasonem et quosdam fratres ad principes civitatis, clamantes : Quoniam hi qui urbem concitant, et huc venerunt, 17:8 Concitaverunt autem plebem et principes civitatis audientes hæc. 17:9 Et accepta satisfactione a Jasone et a ceteris, dimiserunt eos.\ 17:13 Cum autem cognovissent in Thessalonica Judæi quia et Berœæ prædicatum est a Paulo verbum Dei, venerunt et illuc commoventes, et turbantes multitudinem. 17:17 Disputabat igitur in synagoga cum Judæis et colentibus, et in foro, per omnes dies ad eos qui aderant. 17:21 (Athenienses autem omnes, et advenæ hospites, ad nihil aliud vacabant nisi aut dicere aut audire aliquid novi.) 17:23 Præteriens enim, et videns simulacra vestra, inveni et aram in qua scriptum erat : Ignoto Deo. Quod ergo ignorantes colitis, hoc ego annuntio vobis. 17:31 eo quod statuit diem in quo judicaturus est orbem in æquitate, in viro in quo statuit, fidem præbens omnibus, suscitans eum a mortuis. 18:4 Et disputabat in synagoga per omne sabbatum, interponens nomen Domini Jesu : suadebatque Judæis et Græcis. 18:6 Contradicentibus autem eis, et blasphemantibus, excutiens vestimenta sua, dixit ad eos : Sanguis vester super caput vestrum : mundus ego : ex hoc ad gentes vadam. 18:10 propter quod ego sum tecum, et nemo apponetur tibi ut noceat te : quoniam populus est mihi multus in hac civitate. 18:14 Incipiente autem Paulo aperire os, dixit Gallio ad Judæos : Si quidem esset iniquum aliquid aut facinus pessimum, o viri Judæi, recte vos sustinerem. 18:21 sed valefaciens, et dicens : Iterum revertar ad vos, Deo volente : profectus est ab Epheso. 18:28 Vehementer enim Judæos revincebat publice, ostendens per Scripturas esse Christum Jesum. 19:4 Dixit autem Paulus : Joannes baptizavit baptismo pœnitentiæ populum, dicens in eum qui venturus esset post ipsum ut crederent, hoc est, in Jesum. 19:8 Introgressus autem synagogam, cum fiducia loquebatur per tres menses, disputans et suadens de regno Dei. 19:10 Hoc autem factum est per biennium, ita ut omnes qui habitabant in Asia audirent verbum Domini, Judæi atque gentiles. 19:11 Virtutesque non quaslibet faciebat Deus per manum Pauli, 19:12 ita ut etiam super languidos deferrentur a corpore ejus sudaria et semicinctia, et recedebant ab eis languores, et spiritus nequam egrediebantur.\ 19:13 Tentaverunt autem quidam et de circumeuntibus Judæis exorcistis invocare super eos qui habebant spiritus malos nomen Domini Jesu, dicentes : Adjuro vos per Jesum, quem Paulus prædicat. 19:14 Erant autem quidam Judæi, Scevæ principis sacerdotum septem filii, qui hoc faciebant. 19:17 Hoc autem notum factum est omnibus Judæis, atque gentilibus qui habitabant Ephesi : et cecidit timor super omnes illos, et magnificabatur nomen Domini Jesu. 19:26 et videtis et auditis quia non solum Ephesi, sed pene totius Asiæ, Paulus hic suadens avertit multam turbam, dicens : Quoniam non sunt dii, qui manibus fiunt. 19:27 Non solum autem hæc periclitabitur nobis pars in redargutionem venire, sed et magnæ Dianæ templum in nihilum reputabitur, sed et destrui incipiet majestas ejus, quam tota Asia et orbis colit. 19:29 Et impleta est civitas confusione, et impetum fecerunt uno animo in theatrum, rapto Gajo et Aristarcho Macedonibus, comitibus Pauli. 19:38 Quod si Demetrius et qui cum eo sunt artifices, habent adversus aliquem causam, conventus forenses aguntur, et proconsules sunt : accusent invicem. 19:40 Nam et periclitamur argui seditionis hodiernæ, cum nullus obnoxius sit de quo possimus reddere rationem concursus istius. Et cum hæc dixisset, dimisit ecclesiam. 20:18 Qui cum venissent ad eum, et simul essent, dixit eis : Vos scitis a prima die qua ingressus sum in Asiam, qualiter vobiscum per omne tempus fuerim, 20:20 quomodo nihil subtraxerim utilium, quominus annuntiarem vobis et docerem vos, publice et per domos, 20:21 testificans Judæis atque gentilibus in Deum pœnitentiam, et fidem in Dominum nostrum Jesum Christum. 20:24 Sed nihil horum vereor : nec facio animam meam pretiosiorem quam me, dummodo consummem cursum meum, et ministerium verbi quod accepi a Domino Jesu, testificari Evangelium gratiæ Dei. 20:30 Et ex vobisipsis exsurgent viri loquentes perversa, ut abducant discipulos post se. 20:31 Propter quod vigilate, memoria retinentes quoniam per triennium nocte et die non cessavi, cum lacrimis monens unumquemque vestrum. 20:35 Omnia ostendi vobis, quoniam sic laborantes, oportet suscipere infirmos ac meminisse verbi Domini Jesu : quoniam ipse dixit : Beatius est magis dare, quam accipere. 20:38 dolentes maxime in verbo quod dixerat, quoniam amplius faciem ejus non essent visuri. Et deducebant eum ad navem. 21:6 Et cum valefecissemus invicem, ascendimus navem : illi autem redierunt in sua. 21:15 Post dies autem istos, præparati ascendebamus in Jerusalem. 21:20 At illi cum audissent, magnificabant Deum, dixeruntque ei : Vides, frater, quot millia sunt in Judæis qui crediderunt, et omnes æmulatores sunt legis. 21:21 Audierunt autem de te quia discessionem doceas a Moyse eorum qui per gentes sunt Judæorum, dicens non debere eos circumcidere filios suos, neque secundum consuetudinem ingredi. 21:23 Hoc ergo fac quod tibi dicimus. Sunt nobis viri quatuor, votum habentes super se. 21:24 His assumptis, sanctifica te cum illis, et impende in illis ut radant capita : et scient omnes quia quæ de te audierunt, falsa sunt, sed ambulas et ipse custodiens legem. 21:32 Qui statim, assumptis militibus et centurionibus, decurrit ad illos. Qui cum vidissent tribunum et milites, cessaverunt percutere Paulum. 21:38 nonne tu es Ægyptius, qui ante hos dies tumultum concitasti, et eduxisti in desertum quatuor millia virorum sicariorum ? 22:5 sicut princeps sacerdotum mihi testimonium reddit, et omnes majores natu : a quibus et epistolas accipiens, ad fratres Damascum pergebam, ut adducerem inde vinctos in Jerusalem ut punirentur. 22:8 Ego autem respondi : Quis es, domine ? Dixitque ad me : Ego sum Jesus Nazarenus, quem tu persequeris. 22:10 Et dixi : Quid faciam, domine ? Dominus autem dixit ad me : Surgens vade Damascum : et ibi tibi dicetur de omnibus quæ te oporteat facere. 22:12 Ananias autem quidam vir secundum legem, testimonium habens ab omnibus cohabitantibus Judæis, 22:13 veniens ad me et astans, dixit mihi : Saule frater, respice. Et ego eadem hora respexi in eum. 22:19 Et ego dixi : Domine, ipsi sciunt quia ego eram concludens in carcerem, et cædens per synagogas eos qui credebant in te : 22:21 Et dixit ad me : Vade, quoniam ego in nationes longe mittam te. 22:22 Audiebant autem eum usque ad hoc verbum, et levaverunt vocem suam, dicentes : Tolle de terra hujusmodi : non enim fas est eum vivere.\ 22:25 Et cum astrinxissent eum loris, dicit astanti sibi centurioni Paulus : Si hominem Romanum et indemnatum licet vobis flagellare ? 22:30 Postera autem die volens scire diligentius qua ex causa accusaretur a Judæis, solvit eum, et jussit sacerdotes convenire, et omne concilium : et producens Paulum, statuit inter illos. 23:1 Intendens autem in concilium Paulus, ait : Viri fratres, ego omni conscientia bona conversatus sum ante Deum usque in hodiernum diem. 23:5 Dixit autem Paulus : Nesciebam, fratres, quia princeps est sacerdotum. Scriptum est enim : Principem populi tui non maledices. 23:6 Sciens autem Paulus quia una pars esset sadducæorum, et altera pharisæorum, exclamavit in concilio : Viri fratres, ego pharisæus sum, filius pharisæorum : de spe et resurrectione mortuorum ego judicor. 23:8 Sadducæi enim dicunt non esse resurrectionem, neque angelum, neque spiritum : pharisæi autem utraque confitentur. 23:10 Et cum magna dissensio facta esset, timens tribunus ne discerperetur Paulus ab ipsis, jussit milites descendere, et rapere eum de medio eorum, ac deducere eum in castra.\ 23:12 Facta autem die collegerunt se quidam ex Judæis, et devoverunt, se dicentes neque manducaturos, neque bibituros donec occiderent Paulum. 23:13 Erant autem plus quam quadraginta viri qui hanc conjurationem fecerant : 23:15 Nunc ergo vos notum facite tribuno cum concilio, ut producat illum ad vos, tamquam aliquid certius cognituri de eo. Nos vero priusquam appropiet, parati sumus interficere illum. 23:21 tu vero ne credideris illis : insidiantur enim ei ex eis viri amplius quam quadraginta, qui se devoverunt non manducare, neque bibere donec interficiant eum : et nunc parati sunt, exspectantes promissum tuum. 23:26 Scribens epistolam continentem hæc : Claudius Lysias optimo præsidi Felici, salutem. 23:30 Et cum mihi perlatum esset de insidiis quas paraverant illi, misi eum ad te, denuntians et accusatoribus ut dicant apud te. Vale. 23:31 Milites ergo secundum præceptum sibi assumentes Paulum, duxerunt per noctem in Antipatridem. 23:34 Cum legisset autem, et interrogasset de qua provincia esset, et cognoscens quia de Cilicia : 24:1 Post quinque autem dies descendit princeps sacerdotum Ananias, cum senioribus quibusdam, et Tertullo quodam oratore, qui adierunt præsidem adversus Paulum. 24:14 Confiteor autem hoc tibi, quod secundum sectam quam dicunt hæresim, sic deservio Patri et Deo meo, credens omnibus quæ in lege et prophetis scripta sunt : 24:16 In hoc et ipse studeo sine offendiculo conscientiam habere ad Deum et ad homines semper. 24:21 nisi de una hac solummodo voce qua clamavi inter eos stans : Quoniam de resurrectione mortuorum ego judicor hodie a vobis.\ 24:24 Post aliquot autem dies veniens Felix cum Drusilla uxore sua, quæ erat Judæa, vocavit Paulum, et audivit ab eo fidem quæ est in Christum Jesum. 24:26 simul et sperans quod pecunia ei daretur a Paulo, propter quod et frequenter accersens eum, loquebatur cum eo. 25:2 Adieruntque eum principes sacerdotum et primi Judæorum adversus Paulum : et rogabant eum, 25:6 Demoratus autem inter eos dies non amplius quam octo aut decem, descendit Cæsaream, et altera die sedit pro tribunali, et jussit Paulum adduci. 25:7 Qui cum perductus esset, circumsteterunt eum, qui ab Jerosolyma descenderant Judæi, multas et graves causas objicientes, quas non poterant probare : 25:10 Dixit autem Paulus : Ad tribunal Cæsaris sto : ibi me oportet judicari : Judæis non nocui, sicut tu melius nosti. 25:15 de quo cum essem Jerosolymis, adierunt me principes sacerdotum et seniores Judæorum, postulantes adversus illum damnationem. 25:16 Ad quos respondi : Quia non est Romanis consuetudo damnare aliquem hominem priusquam is qui accusatur præsentes habeat accusatores, locumque defendendi accipiat ad abluenda crimina. 25:23 Altera autem die cum venisset Agrippa et Bernice cum multa ambitione, et introissent in auditorium cum tribunis et viris principalibus civitatis, jubente Festo, adductus est Paulus. 26:1 Agrippa vero ad Paulum ait : Permittitur tibi loqui pro temetipso. Tunc Paulus extenta manu cœpit rationem reddere : 26:3 maxime te sciente omnia, et quæ apud Judæos sunt consuetudines et quæstiones : propter quod obsecro patienter me audias. 26:6 Et nunc, in spe quæ ad patres nostros repromissionis facta est a Deo, sto judicio subjectus : 26:13 die media in via vidi, rex, de cælo supra splendorem solis circumfulsisse me lumen, et eos qui mecum simul erant. 26:15 Ego autem dixi : Quis es, domine ? Dominus autem dixit : Ego sum Jesus, quem tu persequeris. 26:16 Sed exsurge, et sta super pedes tuos : ad hoc enim apparui tibi, ut constituam te ministrum, et testem eorum quæ vidisti, et eorum quibus apparebo tibi, 26:17 eripiens te de populo et gentibus, in quas nunc ego mitto te, 26:18 aperire oculos eorum, ut convertantur a tenebris ad lucem, et de potestate Satanæ ad Deum, ut accipiant remissionem peccatorum, et sortem inter sanctos, per fidem quæ est in me. 26:19 Unde, rex Agrippa, non fui incredulus cælesti visioni : 26:20 sed his qui sunt Damasci primum, et Jerosolymis, et in omnem regionem Judææ, et gentibus, annuntiabam, ut pœnitentiam agerent, et converterentur ad Deum, digna pœnitentiæ opera facientes. 26:22 Auxilio autem adjutus Dei usque in hodiernum diem, sto, testificans minori atque majori, nihil extra dicens quam ea quæ prophetæ locuti sunt futura esse, et Moyses, 26:24 Hæc loquente eo, et rationem reddente, Festus magna voce dixit : Insanis, Paule : multæ te litteræ ad insaniam convertunt. 26:27 Credis, rex Agrippa, prophetis ? Scio quia credis. 26:29 Et Paulus : Opto apud Deum, et in modico et in magno, non tantum te, sed etiam omnes qui audiunt hodie fieri tales, qualis et ego sum, exceptis vinculis his. 26:31 Et cum secessissent, loquebantur ad invicem, dicentes : Quia nihil morte aut vinculis dignum quid fecit homo iste. 27:9 Multo autem tempore peracto, et cum jam non esset tuta navigatio eo quod et jejunium jam præteriisset, consolabatur eos Paulus, 27:12 Et cum aptus portus non esset ad hiemandum, plurimi statuerunt consilium navigare inde, si quomodo possent, devenientes Phœnicen hiemare, portum Cretæ respicientem ad Africum et ad Corum. 27:24 dicens : Ne timeas, Paule : Cæsari te oportet assistere : et ecce donavit tibi Deus omnes qui navigant tecum. 27:25 Propter quod bono animo estote, viri : credo enim Deo quia sic erit, quemadmodum dictum est mihi. 27:42 Militum autem consilium fuit ut custodias occiderent, ne quis cum enatasset, effugeret. 27:43 Centurio autem volens servare Paulum, prohibuit fieri : jussitque eos qui possent natare, emittere se primos, et evadere, et ad terram exire : 27:44 et ceteros, alios in tabulis ferebant, quosdam super ea quæ de navi erant. Et sic factum est, ut omnes animæ evaderent ad terram. 28:2 Accensa enim pyra, reficiebant nos omnes propter imbrem qui imminebat, et frigus. 28:4 Ut vero viderunt barbari pendentem bestiam de manu ejus, ad invicem dicebant : Utique homicida est homo hic, qui cum evaserit de mari, ultio non sinit eum vivere. 28:13 Inde circumlegentes devenimus Rhegium : et post unum diem, flante austro, secunda die venimus Puteolos : 28:15 Et inde cum audissent fratres, occurrerunt nobis usque ad Appii forum, ac tres Tabernas. Quos cum vidisset Paulus, gratias agens Deo, accepit fiduciam. 28:25 Cumque invicem non essent consentientes, discedebant, dicente Paulo unum verbum : Quia bene Spiritus Sanctus locutus est per Isaiam prophetam ad patres nostros, 28:26 dicens : Vade ad populum istum, et dic ad eos : [Aure audietis, et non intelligetis,/ et videntes videbitis, et non perspicietis./ @Rom 6:19 Humanum dico, propter infirmitatem carnis vestræ : sicut enim exhibuistis membra vestra servire immunditiæ, et iniquitati ad iniquitatem, ita nunc exhibete membra vestra servire justitiæ in sanctificationem. 6:22 Nunc vero liberati a peccato, servi autem facti Deo, habetis fructum vestrum in sanctificationem, finem vero vitam æternam. 8:4 ut justificatio legis impleretur in nobis, qui non secundum carnem ambulamus, sed secundum spiritum. 8:9 Vos autem in carne non estis, sed in spiritu : si tamen Spiritus Dei habitat in vobis. Si quis autem Spiritum Christi non habet, hic non est ejus. 10:6 Quæ autem ex fide est justitia, sic dicit : Ne dixeris in corde tuo : Quis ascendet in cælum ? id est, Christum deducere : 13:9 Nam : Non adultabis : non occides : non furaberis : non falsum testimonium dices : non concupisces : et si quod est aliud mandatum, in hoc verbo instauratur : diliges proximum tuum sicut teipsum. 13:14 sed induimini Dominum Jesum Christum, et carnis curam ne feceritis in desideriis. 15:9 gentes autem super misericordia honorare Deum, sicut scriptum est : Propterea confitebor tibi in gentibus, Domine, et nomini tuo cantabo. 15:11 Et iterum : Laudate omnes gentes Dominum : et magnificate eum omnes populi. @1Cor 12:24 Honesta autem nostra nullius egent : sed Deus temperavit corpus, ei cui deerat, abundantiorem tribuendo honorem, 13:11 Cum essem parvulus, loquebar ut parvulus, sapiebam ut parvulus, cogitabam ut parvulus. Quando autem factus sum vir, evacuavi quæ erant parvuli. @2Cor 1:9 Sed ipsi in nobismetipsis responsum mortis habuimus, ut non simus fidentes in nobis, sed in Deo, qui suscitat mortuos : 1:23 Ego autem testem Deum invoco in animam meam, quod parcens vobis, non veni ultra Corinthum : non quia dominamur fidei vestæ, sed adjutores sumus gaudii vestri : nam fide statis. 1:24 X 2:15 quia Christi bonus odor sumus Deo in iis qui salvi fiunt, et in iis qui pereunt : 3:1 Incipimus iterum nosmetipsos commendare ? aut numquid egemus (sicut quidam) commendatitiis epistolis ad vos, aut ex vobis ? 5:10 Omnes enim nos manifestari oportet ante tribunal Christi, ut referat unusquisque propria corporis, prout gessit, sive bonum, sive malum.\ 6:13 eamdem autem habentes remunerationem, tamquam filiis dico, dilatamini et vos.\ @Gal 4:27 Scriptum est enim : [Lætare, sterilis, quæ non paris ;/ erumpe et clama, quæ non parturis :/ quia multi filii desertæ,/ magis quam ejus quæ habet virum.] @Eph 4:30 Et nolite contristare Spiritum Sanctum Dei : in quo signati estis in diem redemptionis. 6:13 Propterea accipite armaturam Dei, ut possitis resistere in die malo, et in omnibus perfecti stare. @Col 3:7 in quibus et vos ambulastis aliquando, cum viveretis in illis. @1Thes 5:3 cum enim dixerint : Pax et securitas : tunc repentinus eis superveniet interitus, sicut dolor in utero habenti, et non effugient. 5:4 Vos autem, fratres, non estis in tenebris, ut vos dies illa tamquam fur comprehendat : @2Thes 2:10 et in omni seductione iniquitatis iis qui pereunt : eo quod caritatem veritatis non receperunt ut salvi fierent. 2:11 Ideo mittet illis Deus operationem erroris ut credant mendacio, 2:12 ut judicentur omnes qui non crediderunt veritati, sed consenserunt iniquitati.\ 2:13 Nos autem debemus gratias agere Deo semper pro vobis, fratres dilecti a Deo, quod elegerit vos Deus primitias in salutem in sanctificatione spiritus, et in fide veritatis : 2:14 in qua et vocavit vos per Evangelium nostrum in acquisitionem gloriæ Domini nostri Jesu Christi. 2:15 Itaque fratres, state : et tenete traditiones, quas didicistis, sive per sermonem, sive per epistolam nostram. 2:16 Ipse autem Dominus noster Jesus Christus, et Deus et Pater noster, qui dilexit nos, et dedit consolationem æternam, et spem bonam in gratia, 2:17 exhortetur corda vestra, et confirmet in omni opere et sermone bono. @1Tim 1:8 Scimus autem quia bona est lex si quis ea legitime utatur : 2:12 Docere autem mulieri non permitto, neque dominari in virum : sed esse in silentio. 6:6 Est autem quæstus magnus pietas cum sufficientia. 6:10 Radix enim omnium malorum est cupiditas : quam quidam appetentes erraverunt a fide, et inseruerunt se doloribus multis.\ @Hbr 1:10 Et : Tu in principio, Domine, terram fundasti : et opera manuum tuarum sunt cæli. 7:12 Translato enim sacerdotio, necesse est ut et legis translatio fiat. @Jac 5:17 Elias homo erat similis nobis passibilis : et oratione oravit ut non plueret super terram, et non pluit annos tres, et menses sex. @1Ptr 2:19 Hæc est enim gratia, si propter Dei conscientiam sustinet quis tristitias, patiens injuste. 2:24 qui peccata nostra ipse pertulit in corpore suo super lignum ; ut peccatis mortui, justitiæ vivamus : cujus livore sanati estis. @2Ptr 1:1 Simon Petrus, servus et apostolus Jesu Christi, iis qui coæqualem nobiscum sortiti sunt fidem in justitia Dei nostri, et Salvatoris Jesu Christi. 1:16 Non enim doctas fabulas secuti notam fecimus vobis Domini nostri Jesu Christi virtutem et præsentiam : sed speculatores facti illius magnitudinis. 1:19 Et habemus firmiorem propheticum sermonem : cui benefacitis attendentes quasi lucernæ lucenti in caliginoso loco donec dies elucescat, et lucifer oriatur in cordibus vestris : 2:20 Si enim refugientes coinquinationes mundi in cognitione Domini nostri, et Salvatoris Jesu Christi, his rursus implicati superantur : facta sunt eis posteriora deteriora prioribus. @1Jo 4:14 Et nos vidimus, et testificamur quoniam Pater misit Filium suum Salvatorem mundi. 4:20 Si quis dixerit : Quoniam diligo Deum, et fratrem suum oderit, mendax est. Qui enim non diligit fratrem suum quem vidit, Deum, quem non vidit, quomodo potest diligere ? @3Jo 1:9 Scripsissem forsitan ecclesiæ : sed is qui amat primatum gerere in eis, Diotrephes, non recipit nos : @Apc 2:14 Sed habeo adversus te pauca : quia habes illic tenentes doctrinam Balaam, qui docebat Balac mittere scandalum coram filiis Israël, edere, et fornicari : 9:17 Et ita vidi equos in visione : et qui sedebant super eos, habebant loricas igneas, et hyacinthinas, et sulphureas, et capita equorum erant tamquam capita leonum : et de ore eorum procedit ignis, et fumus, et sulphur. 19:5 Et vox de throno exivit, dicens : Laudem dicite Deo nostro omnes servi ejus : et qui timetis eum pusilli et magni. 21:17 Et mensus est murum ejus centum quadraginta quatuor cubitorum, mensura hominis, quæ est angeli. 22:17 Et spiritus, et sponsa dicunt : Veni. Et qui audit, dicat : Veni. Et qui sitit, veniat : et qui vult, accipiat aquam vitæ, gratis. *eng @Gn 1:12 And the earth brought forth the green herb, and such as yieldeth seed according to its kind, and the tree that beareth fruit, having seed each one according to its kind. And God saw that it was good. 2:2 And on the seventh day God ended His work which He had made: and He rested on the seventh day from all His work which He had done. 2:3 And He blessed the seventh day, and sanctified it: because in it He had rested from all His work which God created and made.\ 2:5 And every plant of the field before it sprung up in the earth, and every herb of the ground before it grew: for the Lord God had not rained upon the earth; and there was not a man to till the earth. 2:13 And the name of the second river is Gehon: the same is it that compasseth all the land of Ethiopia. 2:17 But of the tree of knowledge of good and evil, thou shalt not eat. For in what day soever thou shalt eat of it, thou shalt die the death. 3:1 Now the serpent was more subtle than any of the beasts of the earth which the Lord God made. And he said to the woman: Why hath God commanded you, that you should not eat of every tree of paradise? 3:18 Thorns and thistles shall it bring forth to thee; and thou shalt eat the herbs of the earth. 3:22 And He said: Behold Adam is become as one of us, knowing good and evil: now, therefore, lest perhaps he put forth his hand, and take also of the tree of life, and eat, and live for ever. 4:1 And Adam knew Eve his wife: who conceived and brought forth Cain, saying: I have gotten a man through God. 4:12 When thou shalt till it, it shall not yield to thee its fruit: a fugitive and a vagabond shalt thou be upon the earth. 4:14 Behold thou dost cast me out this day from the face of the earth, and I shall be hidden from thy face, and I shall be a vagabond and a fugitive on the earth: every one, therefore, that findeth me, shall kill me. 4:23 And Lamech said to his wives Ada and Sella: Hear my voice, ye wives of Lamech, hearken to my speech: for I have slain a man to the wounding of myself, and a stripling to my own bruising. 5:30 And Lamech lived after he begot Noe, five hundred and ninety-five years, and begot sons and daughters. 6:3 And God said: My Spirit shall not remain in man for ever, because he is flesh, and his days shall be a hundred and twenty years. 6:4 Now giants were upon the earth in those days. For after the sons of God went in to the daughters of men, and they brought forth children, these are the mighty men of old, men of renown. 7:11 In the six hundreth year of the life of Noe, in the second month, in the seventeenth day of the month, all the fountains of the great deep were broken up, and the flood gates of heaven were open: 7:17 And the flood was forty days upon the earth, and the waters increased, and lifted up the ark on high from the earth. 7:23 And he destroyed all the substance that was upon the earth, from man even to beast, and the creeping things and fowls of the air: and they were destroyed from the earth: and Noe only remained, and they that were with him in the ark. 8:17 All livings things that are with thee of all flesh, as well in fowls as in beasts, and all creeping things that creep upon the earth, bring out with thee, and go ye upon the earth: increase and multiply upon it. 9:8 Thus also said God to Noe, and to his sons with him, 9:22 Which when Cham the father of Chanaan had seen, to wit, that his father's nakedness was uncovered, he told it to his two brethren without. 9:25 He said: Cursed be Chanaan, a servant of servants, shall he be unto his brethren. 10:5 By these were divided the islands of the Gentiles in their lands, every one according to his tongue and their families, in their nations.\ 10:21 Of Sem also, the father of all the children of Heber, the elder brother of Japheth, sons were born. 10:29 And Ophir, and Hevila, and Jobab. All these were the sons of Jectan. 11:3 And each one said to his neighbour: Come, let us make brick, and bake them with fire. And they had brick instead of stones, and slime instead of mortar. 11:7 Come ye, therefore, let us go down, and there confound their tongue, that they may not understand one another's speech. 11:10 These are the generations of Sem: Sem was a hundred years old when he begot Arphaxad, two years after the flood. 11:32 And the days of Thare were two hundred and five years, and he died in Haran. 12:1 And the Lord said to Abram: Go forth out of thy country, and from thy kindred, and out of thy father's house, and come into the land which I shall shew thee. 14:20 And blessed be the most high God, by whose protection the enemies are in thy hands. And he gave him the tithes of all. 15:5 And he brought him forth abroad, and said to him: Look up to heaven and number the stars, if thou canst. And he said to him: So shall thy seed be. 15:7 And he said to him: I am the Lord who brought thee out from Ur of the Chaldees, to give thee this land, and that thou mightest possess it. 15:21 And the Amorrhites, and the Chanaanites, and the Gergesites, and the Jebusites. 16:1 Now Sarai the wife of Abram, had brought forth no children; but having a handmaid, an Egyptian, named Agar, 16:14 Therefore she called that well, The well of him that liveth and seeth me. The same is between Cades and Barad. 17:3 Abram fell flat on his face. 17:4 And God said to him: I AM, and my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. 17:7 And I will establish my covenant between me and thee, and between thy seed after thee in their generations, by a perpetual covenant: to be a God to thee, and to thy seed after thee. 17:11 And you shall circumcise the flesh of your foreskin, that it may be for a sign of the covenant between me and you. 17:14 The male, whose flesh of his foreskin shall not be circumcised, that soul shall be destroyed out of his people: because he hath broken my covenant.\ 17:16 And I will bless her, and of her I will give thee a son, whom I will bless, and he shall become nations, and kings of people shall spring from him. 17:22 And when he had left off speaking with him, God went up from Abraham.\ 18:1 And the Lord appeared to him in the vale of Mambre as he was sitting at the door of his tent, in the very heat of the day. 18:6 Abraham made haste into the tent to Sara, and said to her: Make haste, temper together three measures of flour, and make cakes upon the hearth. 18:10 And he said to him: I will return and come to thee at this time, life accompanying, and Sara thy wife shall have a son. Which when Sara heard, she laughed behind the door of the tent. 18:12 And she laughed secretly, saying: After I am grown old and my lord is an old man, shall I give myself to pleasure? 18:13 And the Lord said to Abraham: Why did Sera laugh, saying: Shall I who am an old woman bear a child indeed? 18:26 And the Lord said to him: If I find in Sodom fifty just within the city, I will spare the whole place for their sake. 18:28 What if there be five less than fifty just persons? wilt thou for five and forty destroy the whole city? And he said: I will not destroy it, if I find five and forty. 18:30 Lord, saith he, be not angry, I beseech thee, if I speak: What if thirty shall be found there? He answered: I will not do it, if I find thirty there. 18:32 I beseech thee, saith he, be not angry, Lord, if I speak yet once more: What if ten should be found there? And he said: I will not destroy it for the sake of ten. 19:1 And the two angels came to Sodom in the evening, and Lot was sitting in the gate of the city. And seeing them, he rose up and went to meet them: and worshipped prostrate to the ground, 19:7 Do not so, I beseech you, my brethren, do not commit this evil. 19:8 I have two daughters who as yet have not known man: I will bring them out to you, and abuse you them as it shall please you, so that you do no evil to these men, because they are come in under the shadow of my roof. 19:9 But they said: Get thee back thither. And again: Thou camest in, said they, as a stranger, was it to be a judge? therefore we will afflict thee more than them. And they pressed very violently upon Lot: and they were even at the point of breaking open the doors. 19:11 And them that were without, they struck with blindness from the least to the greatest, so that they could not find the door. 19:12 And they said to Lot: Hast thou here any of thine? son in law, or sons, or daughters, all that are thine bring them out of this city: 19:14 So Lot went out, and spoke to his sons in law that were to have his daughters, and said: Arise: get you out of this place, because the Lord will destroy this city. And he seemed to them to speak as it were in jest.\ 19:15 And when it was morning, the angels pressed him, saying: Arise, take thy wife, and the two daughters which thou hast: lest thou also perish in the wickedness of the city. 19:17 And they brought him forth, and set him without the city: and there they spoke to him, saying: Save thy life: look not back, neither stay thou in all the country about: but save thyself in the mountain, lest thou be also consumed. 19:19 Because thy servant hath found grace before thee, and thou hast magnified thy mercy, which thou hast shewn to me, in saving my life, and I cannot escape to the mountain, lest some evil seize me, and I die: 19:27 And Abraham got up early in the morning and in the place where he had stood before with the Lord, 19:31 And the elder said to the younger: Our father is old, and there is no man left on the earth, to come in unto us after the manner of the whole earth. 19:33 And they made their father drink wine that night: and the elder went in and lay with her father: but he perceived not neither when his daughter lay down, nor when she rose up. 19:34 And the next day the elder said to the younger: Behold I lay last night with my father, let us make him drink wine also to night, and thou shalt lie with him, that we may save seed of our father. 19:36 So the two daughters of Lot were with child by their father. 19:38 The younger also bore a son, and she called his name Ammon, that is, the son of my people: he is the father of the Ammonites unto this day. 20:1 Abraham removed from thence to the south country, and dwelt between Cades and Sur, and sojourned in Gerara. 20:2 And he said of Sara his wife: She is my sister. So Abimelech the king of Gerara sent, and took her. 20:4 Now Abimelech had not touched her, and he said: Lord, wilt thou slay a nation, that is ignorant and just? 20:5 Did not he say to me: She is my sister: and she say, He is my brother? in the simplicity of my heart, and cleanness of my hands have I done this. 20:7 Now therefore restore the man his wife, for he is a prophet: and he shall pray for thee, and thou shalt live: but if thou wilt not restore her, know that thou shalt surely die, thou and all that are thine. 20:13 And after God brought me out of my father's house, I said to her: Thou shalt do me this kindness: In every place, to which we shall come, thou shalt say that I am thy brother. 20:18 For the Lord had closed up every womb of the house of Abimelech on account of Sara, Abraham's wife. 21:26 And Abimelech answered: I knew not who did this thing: and thou didst not tell me, and I heard not of it till to day. 21:27 And Abraham took sheep and oxen, and gave them to Abimelech: and both of them made a league. 22:2 He said to him: Take thy only begotten son Isaac, whom thou lovest, and go into the land of vision: and there thou shalt offer him for a holocaust upon one of the mountains which I will shew thee. 22:9 And they came to the place which God had shewn him, where he built an altar, and laid the wood in order upon it: and when he had bound Isaac his son, he laid him on the altar upon the pile of wood. 22:17 I will bless thee, and I will multiply thy seed as the stars of heaven, and as the sand that is by the sea shore: thy seed shall possess the gates of their enemies. 23:4 I am a stranger and sojourner among you: give me the right of a buryingplace with you, that I may bury my dead. 24:10 And he took ten camels of his master's herd, and departed, carrying something of all his goods with him, and he set forward and went on to Mesopotamia to the city of Nachor. 24:11 And when he had made the camels lie down without the town near a well of water in the evening, at the time when women are wont to come out to draw water, he said: 24:12 O Lord the God of my master Abraham, meet me to day, I beseech thee, and shew kindness to my master Abraham. 24:15 He had not yet ended these words within himself, and behold Rebecca came out, the daughter of Bathuel, son of Melcha, wife to Nachor the brother of Abraham, having a pitcher on her shoulder: 24:42 And I came to day to the well of water, and said: O Lord God of my master Abraham, if thou hast prospered my way, wherein I now walk, 24:52 Which when Abraham's servant heard, falling down to the ground he adored the Lord. 25:2 Who bore him Zamran, and Jecsan, and Madan, and Madian, and Jesboc, and Sue. 25:27 And when they were grown up, Esau became a skillful hunter, and a husbandman: but Jacob a plain man dwelt in tents. 25:29 And Jacob boiled pottage: to whom Esau, coming faint out of the field, 26:7 And when he was asked by the men of that place, concerning his wife, he answered: She is my sister; for he was afraid to confess that she was his wife, thinking lest perhaps they would kill him because of her beauty. 26:21 And they digged also another; and for that they quarrelled likewise, and he called the name of it, Enmity. 26:24 Where the Lord appeared to him that same night, saying: I am the God of Abraham thy father; do not fear, for I am with thee: I will bless thee, and multiply thy seed for my servant Abraham's sake. 27:20 And Isaac said to his son: How couldst thou find it so quickly, my son? He answered: It was the will of God that what I sought came quickly in my way. 27:29 And let peoples serve thee, and tribes worship thee: be thou lord of thy brethren, and let thy mother's children bow down before thee. Cursed be he that curseth thee: and let him that blesseth thee be filled with blessings.\ 27:38 And Esau said to him: Hast thou only one blessing, father? I beseech thee bless me also. And when he wept with a loud cry, 28:22 And this stone, which I have set up for a title, shall be called the house of God: and of all things that thou shalt give to me, I will offer tithes to thee. 29:3 And the custom was, when all the sheep were gathered together, to roll away the stone, and after the sheep were watered, to put it on the mouth of the well again. 29:16 Now he had two daughters, the name of the elder was Lia: and the younger was called Rachel. 29:19 Laban answered: It is better that I give her to thee than to another man; stay with me. 29:24 Giving his daughter a handmaid, named Zalpha. Now when Jacob had gone in to her according to custom, when morning was come he saw it was Lia: 29:34 And she conceived the third time, and bore another son: and said: Now also my husband will be joined to me, because I have borne him three sons: and therefore she called his name Levi. 30:21 After whom she bore a daughter, named Dina. 30:23 And she conceived, and bore a son, saying: God hath taken away my reproach. 30:27 Laban said to him: Let me find favour in thy sight: I have learned by experience, that God hath blessed me for thy sake: 30:35 And he separated the same day the she goats, and the sheep, and the he goats, and the rams of divers colours, and spotted: and all the flock of one colour, that is, of white and black fleece, he delivered into the hands of his sons. 30:37 And Jacob took green rods of poplar, and of almond, and of plane trees, and pilled them in part: so when the bark was taken off, in the parts that were pilled, there appeared whiteness: but the parts that were whole remained green: and by this means the colour was divers. 30:41 So when the ewes went first to ram, Jacob put the rods in the troughs of water before the eyes of the rams, and of the ewes, that they might conceive while they were looking upon them: 30:42 But when the latter coming was, and the last conceiving, he did not put them. And those that were lateward, become Laban's: and they of the first time, Jacob's. 30:43 And the man was enriched exceedingly, and he had many flocks, maidservants and menservants, camels and asses. 31:6 And you know that I have served your father to the uttermost of my power. 31:7 Yea, your father also hath overreached me, and hath changed my wages ten times: and yet God hath not suffered him to hurt me. 31:29 It is in my power to return thee evil: but the God of your father said to me yesterday: Take heed thou speak not any thing harshly against Jacob. 31:35 She said: Let not my lord be angry that I cannot rise up before thee, because it has now happened to me, according to the custom of women. So his careful search was in vain. 31:36 And Jacob being angry, said in a chiding manner: For what fault of mine, and for what offence on my part hast thou so hotly pursued me, 31:39 Neither did I shew thee that which the beast had torn, I made good all the damage: whatsoever was lost by theft, thou didst exact it of me: 31:53 The God of Abraham, and the God of Nachor, the God of their father, judge between us. And Jacob swore by the fear of his father Isaac. 31:55 But Laban arose in the night, and kissed his sons, and daughters, and blessed them: and returned to his place. 32:19 In like manner he commanded the second and the third, and all that followed the droves, saying: Speak ye the same words to Esau, when ye find him. 32:20 And ye shall add: Thy servant Jacob himself also followeth after us: for he said: I will appease him with the presents that go before, and afterwards I will see him, perhaps he will be gracious to me. 33:1 And Jacob lifting up his eyes, saw Esau coming, and with him four hundred men; and he divided the children of Lia, and of Rachel, and of the two handmaids: 33:8 And Esau said: What are the droves that I met? He answered: That I might find favour before my lord. 33:10 And Jacob said: Do not so I beseech thee, but if I have found favour in thy eyes, receive a little present at my hands: for I have seen thy face, as if I should have seen the countenance of God: be gracious to me, 33:15 Esau answered: I beseech thee, that some of the people at least, who are with me, may stay to accompany thee in the way. And he said: There is no necessity: I want nothing else but only to find favour, my lord, in thy sight. 34:11 Sichem also said to her father and to her brethren: Let me find favour in your sight: and whatsoever you shall appoint I will give. 34:12 Raise the dowry, and ask gifts, and I will gladly give what you shall demand: only give me this damsel to wife. 34:15 But in this we may be allied with you, if you will be like us, and all the male sex among you be circumcised: 34:29 And their children and wives they took captive, 35:1 In the mean time God said to Jacob: Arise, and go up to Bethel, and dwell there, and make there an altar to God, who appeared to thee when thou didst flee from Esau thy brother. 35:17 By reason of her hard labour she began to be in danger, and the midwife said to her: Fear not, for thou shalt have this son also. 35:20 And Jacob erected a pillar over her sepulchre: this is the pillar of Rachel's monument, to this day. 35:25 The sons of Bala, Rachel's handmaid: Dan and Nephtali. 35:27 And he came to Isaac his father in Mambre, the city of Arbee, this is Hebron: wherein Abraham and Isaac sojourned. 36:10 And these the names of his sons: Eliphaz the son of Ada the wife of Esau: and Rahuel the son of Basemath his wife. 36:11 And Eliphaz had sons: Theman, Omar, Sepho, and Gatham, and Cenez. 36:16 Duke Core, duke Gatham, duke Amalech: these are the sons of Eliphaz in the land of Edom, and these the sons of Ada. 36:17 And these were the sons of Rahuel, the son of Esau: duke Nahath, duke Zara, duke Samma, duke Meza. And these are the dukes of Rahuel, in the land of Edom: these the sons of Basemath the wife of Esau. 36:28 And Disan had sons: Hus, and Aram. 36:32 Bela the son of Beor, and the name of his city Denaba. 37:2 And these are his generations: Joseph, when he was sixteen years old, was feeding the flock with his brethren, being but a boy: and he was with the sons of Bala and of Zelpha his father's wives: and he accused his brethren to his father of a most wicked crime. 37:7 I thought we were binding sheaves in the field: and my sheaf arose as it were, and stood, and your sheaves standing about, bowed down before my sheaf. 37:8 His brethren answered: Shalt thou be our king? or shall we be subject to thy dominion? Therefore this matter of his dreams and words ministered nourishment to their envy and hatred. 37:12 And when his brethren abode in Sichem feeding their father's flocks, 37:13 Israel said to him: Thy brethren feed the sheep in Sichem: come, I will send thee to them. And when he answered: 37:16 But he answered: I seek my brethren; tell me where they feed the flocks. 37:18 And when they saw him afar off, before he came nigh them, they thought to kill him. 37:20 Come, let us kill him, and cast him into some old pit: and we will say: Some evil beast hath devoured him: and then it shall appear what his dreams avail him: 37:21 And Ruben hearing this, endeavoured to deliver him out of their hands, and said: 37:25 And sitting down to eat bread, they saw some Ismaelites on their way coming from Galaad, with their camels, carrying spices, and balm, and myrrh to Egypt. 37:31 And they took his coat, and dipped it in the blood of a kid, which they had killed: 37:34 And tearing his garments, he put on sackcloth, mourning for his son a long time. 37:35 And all his children being gathered together to comfort their father in his sorrow, he would not receive comfort, but said: I will go down to my son into hell, mourning. And whilst he continued weeping, 38:1 At that time Juda went down from his brethren, and turned in to a certain Odollamite, named Hiras. 38:5 She bore also a third: whom she called Sela. After whose birth, she ceased to bear any more. 38:8 Juda, therefore said to Onan his son: Go in to thy brother's wife and marry her, that thou mayst raise seed to thy brother. 38:10 And therefore the Lord slew him, because he did a detestable thing. 38:16 And going to her, he said: Suffer me to lie with thee: for he knew her not to be his daughter in law. And she answered: What wilt thou give me to enjoy my company? 38:18 Juda said: What wilt thou have for a pledge? She answered: Thy ring and bracelet, and the staff which thou holdest in thy hand. The woman therefore at one copulation conceived. 38:21 Asked the men of that place: Where is the woman that sat in the cross way? And when they all made answer: There was no harlot in this place, 38:23 Juda said: Let her take it to herself; surely she cannot charge us with a lie: I sent the kid which I promised: and thou didst not find her. 38:24 And behold after three months they told Juda, saying: Thamar, thy daughter in law hath played the harlot, and she appeareth to have a big belly. And Juda said: Bring her out that she may be burnt. 38:26 But he acknowledging the gifts, said: She is juster than I: because I did not give her to Sela my son. However, he knew her no more. 39:7 And after many days his mistress cast her eyes on Joseph, and said: Lie with me. 39:9 Neither is there any thing which is not in my power, or that he hath not delivered to me, but thee, who art his wife: how then can I do this wicked thing, and sin against my God? 39:11 Now it happened on a certain day, that Joseph went into the house, and was doing some business without any man with him: 39:14 She called to her the men of her house, and said to them: See, he hath brought in a Hebrew, to abuse us: he came in to me, to lie with me: and when I cried out, 39:17 And said: The Hebrew servant, whom thou hast brought, came to me to abuse me. 39:21 But the Lord was with Joseph, and having mercy upon him gave him favour in the sight of the chief keeper of the prison: 40:7 He asked them, saying: Why is your countenance sadder to day than usual? 40:8 They answered: We have dreamed a dream, and there is nobody to interpret it to us. And Joseph said to them: Doth not interpretation belong to God? Tell me what you have dreamed. 40:10 On which were three branches, which by little and little sent out buds, and after the blossoms brought forth ripe grapes: 40:13 After which Pharao will remember thy service, and will restore thee to thy former place: and thou shalt present him the cup according to thy office, as before thou wast wont to do. 40:15 For I was stolen away out of the land of the Hebrews, and here without any fault was cast into the dungeon. 40:16 The chief baker seeing that he had wisely interpreted the dream, said: I also dreamed a dream, That I had three baskets of meal upon my head: 40:19 After which Pharao will take thy head from thee, and hang thee on a cross, and the birds shall tear thy flesh. 40:20 The third day after this was the birthday of Pharao: and he made a great feast for his servants, and at the banquet remembered the chief butler, and the chief baker. 41:1 After two years Pharao had a dream. He thought he stood by the river, 41:3 Other seven also came up out of the river, ill favoured, and leanfleshed: and they fed on the very bank of the river, in green places: 41:15 And he said to him: I have dreamed dreams, and there is no one that can expound them: now I have heard that thou art very wise at interpreting them. 41:20 And they devoured and consumed the former, 41:45 And he turned his name, and called him in the Egyptian tongue, The saviour of the world. And he gave him to wife Asenth the daughter of Putiphare priest of Heliopolis. Then Joseph went out to the land of Egypt: 41:47 And the fruitfulness of the seven years came: and the corn being bound up into sheaves was gathered together into the barns of Egypt. 41:52 And he named the second Ephraim, saying: God hath made me to grow in the land of my poverty. 42:21 And they talked one to another: We deserve to suffer these things, because we have sinned against our brother, seeing the anguish of his soul, when he besought us, and we would not hear: therefore is this affliction come upon us. 42:25 And taking Simeon, and binding him in their presence, he commanded his servants to fill their sacks with wheat, and to put every man's money again in their sacks, and to give them besides provisions for the way: and they did so. 42:28 And said to his brethren: My money is given me again, behold it is in the sack. And they were astonished, and troubled, and said to one another: What is this that God hath done unto us? 42:37 And Ruben answered him: Kill my two sons, if I bring him not again to thee: deliver him into my hand, and I will restore him to thee. 43:3 Juda answered: The man declared unto us with the attestation of an oath, saying: You shall not see my face, unless you bring your youngest brother with you. 43:7 But they answered: The man asked us in order concerning our kindred: if our father lived: if we had a brother: and we answered him regularly, according to what he demanded: could we know that he would say: Bring hither your brother with you? 43:8 And Juda said to his father: Send the boy with me, that we may set forward, and may live: lest both we and our children perish. 43:14 And may my almighty God make him favourable to you; and send back with you your brother, whom he keepeth, and this Benjamin: and as for me I shall be desolate without children.\ 43:27 But he, courteously saluting them again, asked them, saying: Is the old man your father in health, of whom you told me? Is he yet living? 43:30 And he made haste becouse his heart was moved upon his brother, and tears gushed out: and going into his chamber he wept. 44:4 And when they were now departed out of the city, and had gone forward a little way; Joseph sending for the steward of his house, said: Arise, and pursue after the men: and when thou hast overtaken them, say to them: Why have you returned evil for good? 44:11 Then they speedily took down their sacks to the ground, and every man opened his sack. 44:14 And Juda at the head of his brethren went in to Joseph (for he was not yet gone out of the place) and they altogether fell down before him on the ground. 44:17 Joseph answered: God forbid that I should do so: he that stole the cup, he shall be my bondman: and go you away free to your father. 44:18 Then Juda coming nearer, said boldly: I beseech thee, my lord, let thy servant speak a word in thy ears,and be not angry with thy servant: for after Pharao thou art, 44:27 Whereunto he answered: You know that my wife bore me two. 44:29 If you take this also, and any thing befall him in the way, you will bring down my gray hairs with sorrow unto hell. 44:32 Let me be thy proper servant, who took him into my trust, and promised, saying: If I bring him not again, I will be guilty of sin against my father for ever. 45:2 And he lifted up his voice with weeping, which the Egyptians and all the house of Pharao heard. 45:3 And he said to his brethren: I am Joseph: is my father yet living? His brethren could not answer him, being struck with exceeding great fear. 45:8 Not by your counsel was I sent hither, but by the will of God: who hath made me as it were a father to Pharao, and lord of his whole house, and governor in all the land of Egypt. 45:10 And thou shalt dwell in the land of Gessen: and thou shalt be near me, thou and thy sons, and thy son's sons, thy sheep, and thy herds, and all things that thou hast. 45:15 And Joseph kissed all his brethren, and wept upon every one of them: after which they were emboldened to speak to him. 45:17 And he spoke to Joseph that he should give orders to his brethren, saying: Load your beasts, and go into the land of Chanaan. 45:19 Give orders also that they take wagons out of the land of Egypt, for the carriage of their children and their wives: and say: Take up your father, and make haste to come with all speed: 45:20 And leave nothing of your household stuff: for all the riches of Egypt shall be yours.\ 45:22 He ordered also to be brought out for every one of them two robes: but to Benjamin he gave three hundred pieces of silver with five robes of the best: 45:28 And he said: It is enough for me, if Joseph my son be yet living: I will go and see him before I die. 46:14 The sons of Zabulon: Sared and Elon and Jahelel. 46:15 These are the sons of Lia, whom she bore in Mesopotamia of Syria, with Dina his daughter. All the souls of her sons and daughters, thirty-three. 46:16 The sons of Gad: Sephian and Haggi and Suni and Esebon and Heri and Arodi and Areli. 46:17 The sons of Aser: Jamne and Jesua and Jessuri and Beria, and Sara their sister. The sons of Beria: Heber and Melchiel. 46:22 These are the sons of Rachel, whom she bore to Jacob: all the souls, fourteen. 47:3 And he asked them: What is your occupation? They answered: We thy servants are shepherds, both we, and our fathers. 47:7 After this Joseph brought in his father to the king, and presented him before him: and he blessed him. 47:13 For in the whole world there was want of bread, and a famine had oppressed the land: more especially of Egypt and Chanaan. 47:15 And when the buyers wanted money, all Egypt came to Joseph, saying: Give us bread: why should we die in thy presence, having now no money. 47:16 And he answered them: Bring me your cattle, and for them I will give you food, if you have no money. 47:17 And when they had brought them, he gave them food in exchange for their horses, and sheep, and oxen, and asses and he maintained them that year for the exchange of their cattle. 47:19 Why therefore shall we die before thy eyes? we will be thine, both we and our lands: buy us to be the king's servants, and give us seed, lest for want of tillers the land be turned into a wilderness. 47:20 So Joseph bought all the land of Egypt, every man selling his possessions, because of the greatness of the famine. And he brought it into Pharao's hands: 47:21 And all its people from one end of the borders of Egypt, even to the other end thereof, 47:22 Except the land of the priests, which had been given them by the king: to whom also a certain allowance of food was given out of the public stores, and therefore they were not forced to sell their possessions. 47:23 Then Joseph said to the people: Behold as you see, both you and your lands belong to Pharao: take seed and sow the fields, 47:30 But I will sleep with my fathers, and thou shalt take me away out of this land, and bury me in the buryingplace of my ancestors. And Joseph answered him: I will do what thou hast commanded. 48:2 And it was told the old man: Behold thy son Joseph cometh to thee. And being strengthened he sat on his bed. 48:3 And when Joseph was come in to him, he said: God Almighty appeared to me at Luza, which is in the land of Chanaan: and he blessed me, 48:4 And he said: I will cause thee to increase and multiply, and I will make of thee a multitude of people: and I will give this land to thee, and to thy seed after thee for an everlasting possession. 48:7 For, when I came out of Mesopotamia, Rachel died from me in the land of Chanaan in the very journey, and it was springtime: and I was going to Ephrata, and I buried her near the way of Ephrata, which by another name is called Bethlehem. 48:13 And he set Ephraim on his right hand, that is, towards the left hand of Israel; but Manasses on his left hand, to wit, towards his father's right hand, and brought them near to him. 48:17 And Joseph seeing that his father had put his right hand upon the head of Ephraim, was much displeased: and taking his father's hand he tried to lift it from Ephraim's head, and to remove it to the head of Manasses. 48:18 And he said to his father: It should not be so, my father: for this is the firstborn, put thy right hand upon his head. 48:21 And he said to Joseph his son: Behold I die, and God will be with you, and will bring you back into the land of your fathers. 48:22 I give thee a portion above thy brethren, which I took out of the hand of the Amorrhite with my sword and bow. 49:6 Let not my soul go into their counsel, nor my glory be in their assembly: because in their fury they slew a man, and in their selfwill they undermined a wall. 49:7 Cursed be their fury, because it was stubborn: and their wrath because it was cruel: I will divide them in Jacob, and will scatter them in Israel. 49:11 Tying his foal to the vineyard, and his ass, O my son, to the vine. He shall wash his robe in wine, and his garment in the blood of the grape. 49:16 Dan shall judge his people like another tribe in Israel. 49:18 I will look for thy salvation, O Lord. 49:25 The God of thy father shall be thy helper, and the Almighty shall bless thee with the blessings of heaven above, with the blessings of the deep that lieth beneath, with the blessings of the breasts and of the womb. 49:29 And he charged them, saying: I am now going to be gathered to my people: bury me with my fathers in the double cave, which is in the field of Ephron the Hethite, 49:30 Over against Mambre in the land of Chanaan, which Abraham bought together with the field of Ephron the Hethite for a possession to bury in. 50:3 And while they were fulfilling his commands, there passed forty days: for this was the manner with bodies that were embalmed, and Egypt mourned for him seventy days. 50:11 And when the inhabitants of Chanaan saw this, they said: This is a great mourning to the Egyptians. And therefore the name of that place was called, The mourning of Egypt. 50:13 And carrying him into the land of Chanaan, they buried him in the double cave which Abraham had bought together with the field for a possession of a buryingplace, of Ephron the Hethite over against Mambre. 50:15 Now he being dead, his brethren were afraid, and talked one with another: Lest perhaps he should remember the wrong he suffered, and requite us all the evil that we did to him. 50:22 And he dwelt in Egypt with all his father's house: and lived a hundred and ten years. And he saw the children of Ephraim to the third generation. The children also of Machir the son of Manasses were born on Joseph's knees. 50:24 And he made them swear to him, saying: God will visit you, carry my bones with you out of this place: @Ex 1:18 And the king called for them and said: What is that you meant to do, that you would save the men children? 1:19 They answered: The Hebrew women are not as the Egyptian women: for they themselves are skilful in the office of a midwife; and they are delivered before we come to them. 2:1 After this there went a man of the house of Levi; and took a wife of his own kindred. 2:2 And she conceived, and bore a son; and seeing him a goodly child, hid him three months. 2:7 And the child's sister said to her Shall I go and call to thee a Hebrew woman, to nurse the babe? 2:13 And going out the next day, he saw two Hebrews quarrelling: and he said to him that did the wrong: Why strikest thou thy neighbour? 2:14 But he answered: Who hath appointed thee prince and judge over us: wilt thou kill me, as thou didst yesterday kill the Egyptian? Moses feared, and said: How is this come to be known?\ 3:1 Now Moses fed the sheep of Jethro his father in law, the priest of Madian: and he drove the flock to the inner parts of the desert, and came to the mountain of God, Horeb. 4:1 Moses answered and said: They will not believe me, nor hear my voice, but they will say: The Lord hath not appeared to thee. 4:10 Moses said: I beseech thee, Lord, I am not eloquent from yesterday and the day before: and since thou hast spoken to thy servant, I have more impediment and slowness of tongue. 4:12 Go therefore, and I will be in thy mouth: and I will teach thee what thou shalt speak. 4:26 And he let him go after she had said: A bloody spouse art thou to me, because of the circumcision. 5:1 After these things Moses and Aaron went in, and said to Pharao: Thus saith the Lord God of Israel: Let my people go that they may sacrifice to me in the desert. 6:1 And the Lord said to Moses: Now thou shalt see what I will do to Pharao: for by a mighty hand shall he let them go, and with a strong hand shall he cast them out of his land. 6:7 And I will take you to myself for my people, I will be your God: and you shall know that I am the Lord your God, who brought you out from the work prison of the Egyptians. 6:8 And brought you into the land, concerning which I lifted up my hand to give it to Abraham, Isaac, and Jacob: and I will give it you to possess, I am the Lord.\ 6:10 And the Lord spoke to Moses, saying: 6:12 Moses answered before the Lord: Behold the children of Israel do not hearken to me; and how will Pharao hear me, especially as I am of uncircumcised lips? 6:14 These are the heads of their houses by their families. The sons of Ruben the firstborn of Israel: Henoch and Phallu, Hesron and Charmi. 6:15 These are the kindreds of Ruben. The sons of Simeon: Jamuel, and Jamin and Ahod, and Jachin, and Soar, and Saul the son of a Chanaanitess: these are the families of Simeon. 6:16 And these are the names of the sons of Levi by their kindreds: Gerson, and Caath, and Merari. And the years of the life of Levi were a hundred and thirty-seven. 6:18 The sons of Caath: Amram, and Isaar, and Hebron, and Oziel. And the years of Caath's life were a hundred and thirty-three. 6:27 These are they that speak to Pharao king of Egypt, in order to bring out the children of Israel from Egypt: these are that Moses and Aaron, 7:1 And the Lord said to Moses: Behold I have appointed thee the God of Pharao: and Aaron thy brother shall be thy prophet. 7:17 Thus therefore saith the Lord: In this thou shalt know that I am the Lord: behold I will strike with the rod, that is in my hand, the water of the river, and it shall be turned into blood. 8:1 And the Lord said to Moses: Go in to Pharao, and thou shalt say to him: Thus saith the Lord: Let my people go to sacrifice to me. 8:4 And the frogs shall come in to thee, and to thy people, and to all thy servants. 8:7 And the magicians also by their enchantments did in like manner, and they brought forth frogs upon all the land of Egypt. 8:8 But Pharao called Moses and Aaron, and said to them: Pray ye to the Lord to take away the frogs from me and from my people; and I will let the people go to sacrifice to the Lord. 8:10 And he answered: To morrow. But he said: I will do according to thy word; that thou mayst know that there is none like to the Lord our God. 8:18 And the magicians with their enchantments practiced in like manner, to bring forth sciniphs, and they could not: and there were sciniphs as well on men as on beasts. 8:19 And the magicians said to Pharao: This is the finger of God. And Pharao's heart was hardened, and he hearkened not unto them, as the Lord had commanded.\ 8:22 And I will make the land of Gessen wherein my people is, wonderful in that day, so that flies shall not be there: and thou shalt know that I am the Lord in the midst of the earth. 8:23 And I will put a division between my people and thy people: to morrow shall this sign be. 8:24 And the Lord did so. And there came a very grievous swarm of flies into the houses of Pharao and of his servants, and into all the land of Egypt: and the land was corrupted by this kind of flies. 8:29 And Moses said: I will go out from thee, and will pray to the Lord: and the flies shall depart from Pharao, and from his servants, and from his people to morrow: but do not deceive any more, in not letting the people go to sacrifice to the Lord. 9:1 And the Lord said to Moses: Go in to Pharao, and speak to him: Thus saith the Lord God of the Hebrews: Let my people go to sacrifice to me. 9:5 And the Lord appointed a time, saying: To morrow will the Lord do this thing in the land. 9:9 And be there dust upon all the land of Egypt: for there shall be boils and swelling blains both in men and beasts, in the whole land of Egypt. 9:20 He that feared the word of the Lord among Pharao's servants, made his servants and his cattle flee into houses: 9:21 But he that regarded not the word of the Lord, left his servants and his cattle in the fields. 9:31 The flax therefore and the barley were hurt, because the barley was green, and the flax was now bolled: 10:2 And thou mayest tell in the ears of thy sons, and of thy grandsons, how often I have plagued the Egyptians, and wrought my signs amongst them: and you may know that I am the Lord: 10:12 And the Lord said to Moses: Stretch forth thy hand upon the land of Egypt unto the locust, that it come upon it, and devour every herb that is left after the hail. 10:21 And the Lord said to Moses: Stretch out thy hand towards heaven: and may there be darkness upon the land of Egypt, so thick that it may be felt. 10:22 And Moses stretched forth his hand towards heaven: and there came horrible darkness in all the land of Egypt for three days. 12:1 And the Lord said to Moses and Aaron in the land of Egypt: 12:30 And Pharao arose in the night, and all his servants, and all Egypt; and there was not a house wherein there lay not one dead.\ 13:1 And the Lord spoke to Moses, saying: 14:1 And the Lord spoke to Moses, saying: 14:26 And the Lord said to Moses: Stretch forth thy hand over the sea, that the waters may come again upon the Egyptians, upon their chariots and horsemen. 15:7 And in the multitude of thy glory thou hast put down thy adversaries: thou hast sent thy wrath, which hath devoured them like stubble. 15:8 And with the blast of thy anger the waters were gathered together: the flowing water stood, the depths were gathered together in the midst of the sea. 16:1 And they set forward from Elim, and all the multitude of the children of Israel came into the desert of Sin, which is between Elim and Sinai: the fifteenth day of the second month, after they came out of the land of Egypt.. 16:13 So it came to pass in the evening, that quails coming up, covered the camp: and in the morning a dew lay round about the camp. 17:5 And the Lord said to Moses: Go before the people, and take with thee of the ancients of Israel: and take in thy hand the rod wherewith thou didst strike the river, and go. 18:18 Thou art spent with foolish labour, both thou and this people that is with thee: the business is above thy strength, thou alone canst not bear it. 19:6 And you shall be to me a priestly kingdom, and a holy nation. These are the words thou shalt speak to the children of Israel. 20:1 And the Lord spoke all these words: 21:1 These are the judgments which thou shalt set before them. 21:16 He that shall steal a man, and sell him, being convicted of the guilt, shall be put to death. 21:29 But if the ox was wont to push with his horn yesterday and the day before, and they warned his master, and he did not shut him up, and he shall kill a man or a woman: then the ox shall be stoned, and his owner also shall be put to death. 21:32 If he assault a bondman or a bondwoman, he shall give thirty sicles of silver to their master, and the ox shall be stoned. 23:33 Let them not dwell in thy land, lest perhaps they make thee sin against me, if thou serve their gods: which undoubtedly will be a scandal to thee. 25:1 And the Lord spoke to Moses, saying: 26:16 Let every one of them be ten cubits in length, and in breadth one cubit and a half. 26:35 And the table without the veil: and over against the table the candlestick in the south side of the tabernacle: for the table shall stand in the north side. 27:21 In the tabernacle of the testimony, without the veil that hangs before the testimony. And Aaron and his sons shall order it, that it may give light before the Lord until the morning. It shall be a perpetual observance throughout their successions among the children of Israel. 28:29 And Aaron shall bear the names of the children of Israel in the rational of judgment upon his breast, when he shall enter into the sanctuary, a memorial before the Lord for ever. 29:28 Wherewith Aaron was consecrated and his sons, and they shall fall to Aaron's share and his sons' by a perpetual right from the children of Israel: because they are the choicest and the beginnings of their peace victims which they offer to the Lord.\ 29:29 And the holy vesture, which Aaron shall use, his sons shall have after him, that they may be anointed, and their hands consecrated in it. 29:34 And if there remain of the consecrated flesh, or of the bread till the morning, thou shalt burn the remainder with fire: they shall not be eaten, because they are sanctified.\ 30:1 Thou shalt make also an altar to burn incense, of setim wood. 31:1 And the Lord spoke to Moses, saying: 31:14 Keep you my sabbath: for it is holy unto you: he that shall profane it, shall be put to death: he that shall do any work in it, his soul shall perish out of the midst of his people. 32:11 But Moses besought the Lord his God, saying: Why, O Lord, is thy indignation enkindled against thy people, whom thou hast brought out of the land of Egypt, with great power, and with a mighty hand? 32:13 Remember Abraham, Isaac, and Israel, thy servants, to whom thou sworest by thy own self, saying: I will multiply your seed as the stars of heaven: and this whole land that I have spoken of, I will give to your seed, and you shall possess it for ever. 33:1 And the Lord spoke to Moses, saying: Go, get thee up from this place, thou and thy people which thou hast brought out of the land of Egypt, into the land concerning which I swore to Abraham, Isaac, and Jacob, saying: To thy seed I will give it. 33:5 And the Lord said to Moses: Say to the children of Israel: Thou are a stiffnecked people; once I shall come up in the midst of thee, and shall destroy thee. Now presently lay aside thy ornaments, that I may know what to do to thee. 33:12 And Moses said to the Lord: Thou commandest me to lead forth this people: and thou dost not let me know whom thou wilt send with me, especially whereas thou hast said: I know thee by name, and thou hast found favour in my sight. 33:13 If therefore I have found favour in thy sight, shew me thy face, that I may know thee, and may find grace before thy eyes: look upon thy people this nation. 34:10 The Lord answered: I will make a covenant in the sight of all. I will do signs such as were never seen upon the earth, nor in any nations: that this people, in the midst of whom thou art, may see the terrible work of the Lord which I will do. 34:25 Thou shalt not offer the blood of my sacrifice upon leaven: neither shall there remain in the morning any thing of the victim of the solemnity of the Phase. 34:27 And the Lord said to Moses: Write thee these words by which I have made a covenant both with thee and with Israel.\ 36:11 He made also loops of violet in the edge of one curtain on both sides, and in the edge of the other curtain in like manner, 36:36 And four pillars of setim wood, which with their heads he overlaid with gold, casting for them sockets of silver. 38:8 He made also the laver of brass, with the foot thereof, of the mirrors of the women that watched at the door of the tabernacle. 39:10 And he set four rows of precious stones in it. In the first row was a sardius, a topaz, an emerald. 40:1 And the Lord spoke to Moses, saying: @Lv 1:10 And if the offering be of the flocks, a holocaust of sheep or of goats, he shall offer a male without blemish: 2:12 You shall offer only the firstfruits of them and gifts: but they shall not be put upon the altar, for a savour of sweetness. 3:14 And they shall take of it for the food of the Lord's fire, the fat that covereth the belly, and that covereth all the vital parts: 4:9 The two little kidneys, and the caul that is upon them, which is by the flanks, and the fat of the liver with the little kidneys, 5:18 He shall offer of the flocks a ram without blemish to the priest, according to the measure and estimation of the sin: and the priest shall pray for him, because he did it ignorantly: and it shall be forgiven him, 6:1 The Lord spoke to Moses, saying: 7:12 If the oblation be for thanksgiving, they shall offer loaves without leaven tempered with oil, and unleavened wafers anointed with oil, and fine flour fried, and cakes tempered and mingled with oil: 7:13 Moreover loaves of leavened bread with the sacrifice of thanks, which is offered for peace offerings: 8:12 And he poured it upon Aaron's head, and he anointed and consecrated him: 8:26 And taking out of the basket of unleavened bread, which was before the Lord, a loaf without leaven, and a cake tempered with oil and a wafer, he put them upon the fat, and the right shoulder, 8:27 Delivering all to Aaron, and to his sons: who having lifted them up before the Lord, 8:32 And whatsoever shall be left of the flesh and the loaves, shall be consumed with fire. 9:23 And Moses and Aaron went into the tabernacle of the testimony, and after wards came forth and blessed the people. And the glory of the Lord appeared to all the multitude: 10:9 You shall not drink wine nor any thing that may make drunk, thou nor thy sons, when you enter into the tabernacle of the testimony, lest you die: because it is an everlasting precept through your generations: 11:11 And detestable: their flesh you shall not eat, and their carcasses you shall avoid. 11:23 But of flying things whatsoever hath four feet only, shall be an abomination to you: 13:1 And the Lord spoke to Moses and Aaron, saying: 13:29 If the leprosy break out in the head or the beard of a man or woman, the priest shall see them, 13:34 If on the seventh day the evil seen to have stayed in its place, and not lower than the other flesh, he shall cleanse him, and his clothes being washed he shall be clean. 13:48 In the warp, and the woof, or a skin, or whatsoever is made of a skin, 13:51 And on the seventh day when he looketh on it again, if he find that it if grown, it is a fixed leprosy: he shall judge the garment unclean, and every thing wherein it shall be found: 14:1 And the Lord spoke to Moses, saying: 14:3 Who going out of the camp when he shall find that the leprosy is cleansed, 14:12 He shall take a lamb, and offer it for a trespass offering with the sextary of oil: and having offered all before the Lord, 14:15 And he shall pour of the sextary of oil into his own left hand, 14:17 And the rest of the oil in his left hand, he shall pour upon the tip of the right ear of him that is cleansed, and upon the thumb of his right hand and the great toe of his right foot, and upon the blood that was shed for trespass, 14:21 But if he be poor, and his hand cannot find the things aforesaid: he shall take a lamb for an offering for trespass, that the priest may pray for him, and a tenth part of flour tempered with oil for a sacrifice, and a sextary of oil, 14:36 And he shall command, that they carry forth all things out of the house, before he go into it, and see whether it have the leprosy, lest all things become unclean that are in the house. And afterwards he shall go in to view the leprosy of the house. 14:50 And having immolated one sparrow in an earthen vessel over living waters, 15:5 If any man touch his bed, he shall wash his clothes: and being washed with water, he shall be unclean until the evening. 16:2 And he commanded him, saying. Speak to Aaron thy brother, that he enter not at all into the sanctuary, which is within the veil before the propitiatory, with which the ark is covered, lest he die, (for I will appear in a cloud over the oracle,) 16:27 But the calf and the buck goat, that were sacrificed for sin, and whose blood was carried into the sanctuary, to accomplish the atonement, they shall carry forth without the camp, and shall burn with fire, their skins and their flesh, and their dung: 18:21 Thou shalt not give any of thy seed to be consecrated to the idol Moloch, nor defile the name of thy God: I am the Lord. 18:27 For all these detestable things the inhabitants of the land have done, that were before you, and have defiled it. 19:7 If after two days any man eat thereof, he shall be profane and guilty of impiety: 19:14 Thou shalt not speak evil of the deaf, nor put a stumbling block before the blind: but thou shalt fear the Lord thy God, because I am the Lord. 19:33 If a stranger dwell in your land, and abide among you, do not upbraid him: 20:10 If any man commit adultery with the wife of another, and defile his neighbour's wife, let them be put to death, both the adulterer and the adulteress. 20:13 If any one lie with a man as with a woman, both have committed an abomination, let them be put to death: their blood be upon them. 20:20 If any man lie with the wife of his uncle by the father, or of his uncle by the mother, and uncover the shame of his near akin, both shall bear their sin: they shall die without children. 21:8 And offer the loaves of proposition. Let them therefore be holy, because I also am holy, the Lord, who sanctify them. 21:14 But a widow or one that is divorced, or defiled, or a harlot, he shall not take, but a maid of his own people: 22:1 And the Lord spoke to Moses, saying: 22:8 That which dieth of itself, and that which was taken by a beast, they shall not eat, nor be defiled therewith. I am the Lord. 23:11 Who shall lift up the sheaf before the Lord, the next day after the sabbath, that it may be acceptable for you, and shall sanctify it. 23:13 And the libations shall be offered with it, two tenths of flour tempered with oil, for a burnt offering of the Lord, and a most sweet odour: libations also of wine, the fourth part of a hin. 23:16 Even unto the morrow after the seventh week be expired, that is to say, fifty days, and so you shall offer a new sacrifice to the Lord. 23:17 Out of all your dwellings, two loaves of the firstfruits, of two tenths of flour leavened, which you shall bake for the firstfruits of the Lord. 23:18 And you shall offer with the loaves seven lambs without blemish of the first year, and one calf from the herd, and two rams, and they shall be for a holocaust with their libations for a most sweet odour to the Lord. 23:20 And when the priest hath lifted them up with the loaves of the firstfruits before the Lord, they shall fall to his use. 23:24 Say to the children of Israel: The seventh month, on the first day of the month, you shall keep a sabbath, a memorial, with the sound of trumpets, and it shall be called holy. 23:32 It is a sabbath of rest, and you shall afflict your souls beginning on the ninth day of the month: from evening until evening you shall celebrate your sabbaths.\ 24:2 Command the children of Israel, that they bring unto thee the finest and clearest oil of olives, to furnish the lamps continually, 24:5 Thou shalt take also fine flour, and shalt bake twelve loaves thereof, two tenths shall be in every loaf: 25:1 And the Lord spoke to Moses in mount Sinai, saying: 25:19 And the ground may yield you its fruits, of which you may eat your fill, fearing no man's invasion. 25:30 If he redeem it not, and the whole year be fully out, the buyer shall possess it, and his posterity for ever, and it cannot be redeemed, not even in the jubilee. 26:3 If you walk in my precepts, and keep my commandments, and do them, I will give you rain in due seasons. 26:9 I will look on you, and make you increase: you shall be multiplied, and I will establish my covenant with you. 26:22 And I will send in upon you the beasts of the field, to destroy you and your cattle, and make you few in number, and that your highways may be desolate. 26:34 Then shall the land enjoy her sabbaths all the days of her desolation: when you shall be 26:41 Therefore I also will walk against them, and bring them into their enemies' land until their uncircumcised mind be ashamed: then shall they pray for their sins.\ 27:3 If it be a man from twenty years old unto sixty years old, he shall give fifty sicles of silver, after the weight of the sanctuary: 27:6 From one month until the fifth year. for a male shall be given five sicles: for a female three. 27:7 A man that is sixty years old or upward, shall give fifteen sicles: a woman ten. 27:8 If he be poor, and not able to pay the estimation, he shall stand before the priest: and as much as he shall value him at, and see him able to pay, so much shall he give.\ 27:9 But a beast that may be sacrificed to the Lord, if any one shall vow, shall be holy, 27:11 An unclean beast, which cannot be sacrificed to the Lord, if any man shall vow, shall be brought before the priest: 27:16 And if he vow the field of his possession, and consecrate it to the Lord, the price shall be rated according to the measure of the seed. If the ground be sowed with thirty bushels of barley, let it be sold for fifty sicles of silver. 27:25 All estimation shall be made according to the sicle of the sanctuary. A sicle hath twenty obols.\ @Nm 1:44 These are they who were numbered by Moses and Aaron, and the twelve princes of Israel, every one by the houses of their kindreds. 2:15 And the whole army of his fighting men that were numbered, were forty-five thousand six hundred and fifty. 3:11 And the Lord spoke to Moses, saying: 3:33 And of Merari are the families of the Moholites, and Musites, reckoned up by their names: 3:44 And the Lord spoke to Moses, saying: 3:47 Thou shalt take five sicles for every head, according to the weight of the sanctuary. A sicle hath twenty obols. 3:48 And thou shalt give the money to Aaron and his sons, the price of them that are above. 4:7 They shall wrap up also the table of proposition in a cloth of violet, and shall put with it the censers and little mortars, the cups and bowls to pour out the libations: the loaves shall be always on it: 4:9 They shall take also a cloth of violet wherewith they shall cover the candlestick with the lamps and tongs thereof and the snuffers and all the oil vessels, which are necessary for the dressing of the lamps: 4:22 Take the sum of the sons of Gerson also by their houses and families and kindreds. 4:23 From thirty years old and upward, unto fifty years old. Number them all that go in and minister in the tabernacle of the covenant. 4:24 This is the office of the family of the Gersonites: 5:9 All the firstfruits also, which the children of Israel offer, belong to the priest: 5:15 He shall bring her to the priest, and shall offer an oblation for her, the tenth part of a measure of barley meal: he shall not pour oil thereon, nor put frankincense upon it: because it is a sacrifice of jealousy, and an oblation searching out adultery. 5:18 And when the woman shall stand before the Lord, he shall uncover her head, and shall put on her hands the sacrifice of remembrance, and the oblation of jealousy: and he himself shall hold the most bitter waters, whereon he hath heaped curses with execration. 6:11 And the priest shall offer one for sin, and the other for a holocaust, and shall pray for him, for that he hath sinned by the dead: and he shall sanctify his head that day: 6:14 And shall offer his oblation to the Lord: one he lamb of a year old without blemish for a holocaust, and one ewe lamb of a year old without blemish for a sin offering, and one ram without blemish for a victim of peace offering, 7:13 And his offering was a silver dish weighing one hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles according to the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:14 A little mortar of ten sicles of gold full of incense: 7:19 A silver dish weighing one hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles, according to the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:20 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:25 Offered a silver dish weighing one hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles by the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:26 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:31 Offered a silver dish weighing one hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles according to the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:32 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:35 And for victims of peace offerings two oxen, five rams, five buck goats, five lambs of a year old. This was the offering of Elisur the son of Sedeur. 7:37 Offered a silver dish weighing one hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles after the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:38 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:43 Offered a silver dish weighing a hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles by the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:44 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:49 Offered a silver dish weighing a hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles according to the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:50 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:61 Offered a silver dish weighing a hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles by the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:62 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:63 An ox of the herd, and a ram, and a lamb of a year old for a holocaust: 7:67 Offered a silver dish weighing a hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles, according to the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:68 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:73 Offered a silver dish weighing a hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles, according to the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:74 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:79 Offered a silver dish weighing a hundred and thirty sicles, a silver bowl of seventy sicles, according to the weight of the sanctuary, both full of flour tempered with oil for a sacrifice: 7:80 A little mortar of gold weighing ten sicles full of incense: 7:85 Each dish weighing a hundred and thirty sicles of silver, and each bowl seventy sicles: that is, putting all the vessels of silver together, two thousand four hundred sicles, by the weight of the sanctuary. 7:86 Twelve little mortars of gold full of incense, weighing ten sicles apiece, by the weight of the sanctuary: that is, in all a hundred and twenty sicles of gold. 8:2 Speak to Aaron, and thou shalt say to him: When thou shalt place the seven lamps, let the candlestick be set up on the south side. Give orders therefore that the lamps look over against the north, towards the table of the loaves of proposition, over against that part shall they give light, towards which the candlestick looketh. 8:5 And the Lord spoke to Moses, saying: 8:21 And they were purified, and washed their garments. And Aaron lifted them up in the sight of the Lord, and prayed for them, 9:1 The Lord spoke to Moses in the desert of Sinai, the second year after they were come out of the land of Egypt, in the first month, saying: 9:6 But behold some who were unclean by occasion of the soul of a man, who could not make the phase on that day, coming to Moses and Aaron, 9:12 They shall not leave any thing thereof until morning, nor break a bone thereof, they shall observe all the ceremonies of the phase. 10:10 If at any time you shall have a banquet, and on your festival days, and on the first days of your months, you shall sound the trumpets over the holocausts, and the sacrifices of peace offerings, that they may be to you for a remembrance of your God. I am the Lord your God.\ 10:20 And in the tribe of Gad, the prince was Eliasaph the son of Duel. 10:21 Then the Caathites also marched carrying the sanctuary. So long was the tabernacle carried, till they came to the place of setting it up. 10:29 And Moses said to Hobab the son of Raguel the Madianite, his kinsman: We are going towards the place which the Lord will give us: come with us, that we may do thee good: for the Lord hath promised good things to Israel. 11:1 In the mean time there arose a murmuring of the people against the Lord, as it were repining at their fatigue. And when the Lord heard it he was angry. And the fire of the Lord being kindled against them, devoured them that were at the uttermost part of the camp. 11:5 We remember the fish that we ate in Egypt free cost: the cucumbers come into our mind, and the melons, and the leeks, and the onions, and the garlic. 11:7 Now the manna was like coriander seed, of the colour of bdellium. 11:9 And when the dew fell in the night upon the camp, the manna also fell with it.\ 11:11 And he said to the Lord: Why hast thou afflicted thy servant? wherefore do I not find favour before thee? and why hast thou laid the weight of all this people upon me? 11:18 And thou shalt say to the people: Be ye sanctified: to morrow you shall eat flesh: for I have heard you say: Who will give us flesh to eat? it was well with us in Egypt. That the Lord may give you flesh, and you may eat: 12:15 Mary therefore was put out of the camp seven days: and the people moved not from that place until Mary was called again. 13:1 And the people marched from Haseroth, and pitched their tents in the desert of Pharan. 13:6 Of the tribe of Simeon, Saphat the son of Huri. 14:1 Therefore the whole multitude crying wept that night. 14:3 Would God that we had died in Egypt: and would God we may die in this vast wilderness, and that the Lord may not bring us into this land, lest we fall by the sword, and our wives and children be led away captives. Is it not better to return into Egypt? 14:17 Let then the strength of the Lord be magnified, as thou hast sworn, saying: 14:23 Shall not see the land for which I swore to their fathers, neither shall any one of them that hath detracted me behold it. 14:29 In the wilderness shall your carcasses lie. All you that were numbered from twenty years old and upward, and have murmured against me, 14:30 Shall not enter into the land, over which I lifted up my hand to make you dwell therein, except Caleb the son of Jephone, and Josue the son of Nun. 14:33 Your children shall wander in the desert forty years, and shall bear your fornication, until the carcasses of their fathers be consumed in the desert, 14:34 According to the number of the forty days, wherein you viewed the land: a year shall be counted for a day. And forty years you shall receive your iniquities, and shall know my revenge: 14:38 But Josue the son of Nun, and Caleb the son of Jephone lived, of all them that had gone to view the land.\ 15:2 Speak to the children of Israel, and thou shalt say to them: When you shall be come into the land of your habitation, which I will give you, 15:6 And for every ram there shall be a sacrifice of flour of two tenths, which shall be tempered with the third part of a hin of oil: 15:38 Speak to the children of Israel, and thou shalt tell them to make to themselves fringes in the corners of their garments, putting in them ribands of blue: 15:40 But rather being mindful of the precepts of the Lord, may do them and be holy to their God. 16:2 Rose up against Moses, and with them two hundred and fifty others of the children of Israel, leading men of the synagogue, and who in the time of assembly were called by name. 16:11 And that all thy company should stand against the Lord? for what is Aaron that you murmur against him?\ 16:14 Thou hast brought us indeed into a land that floweth with rivers of milk and honey, and hast given us possessions of fields and vineyards; wilt thou also pull out our eyes? We will not come. 16:15 Moses therefore being very angry, said to the Lord: Respect not their sacrifices: thou knowest that I have not taken of them so much as a young ass at any time, nor have injured any of them.\ 16:32 And opening her mouth, devoured them with their tents and all their substance. 16:33 And they went down alive into hell, the ground closing upon them, and they perished from among the people. 18:21 And I have given to the sons of Levi all the tithes of Israel for a possession, for the ministry wherewith they serve me in the tabernacle of the covenant: 19:14 This is the law of a man that dieth in a tent: All that go into his tent and all the vessels that are there, shall be unclean seven days. 20:11 And when Moses had lifted up his hand, and struck the rock twice with the rod, there came forth water in great abundance, so that the people and their cattle drank, 20:22 And when they had removed the camp from Cades, they came to mount Hor, which is in the borders of the land of Edom: 21:2 But Israel binding himself by vow to the Lord, said: If thou wilt deliver this people into my hand, I will utterly destroy their cities. 21:5 And speaking against God and Moses, they said: Why didst thou bring us out of Egypt, to die in the wilderness? There is no bread, nor have we any waters: our soul now loatheth this very light food. 21:8 And the Lord said to him: Make a brazen serpent, and set it up for a sign: whosoever being struck shall look on it, shall live. 21:14 Wherefore it is said in the book of the wars of the Lord: As he did in the Red Sea, so will he do in the streams of Arnon. 22:5 He sent therefore messengers to Balaam the son of Beor, a soothsayer, who dwelt by the river of the land of the children of Ammon, to call him, and to say: Behold a people is come out of Egypt, that hath covered the face of the earth, sitting over against me. 22:12 And God said to Balaam: Thou shalt not go with them, nor shalt thou curse the people: because it is blessed. 23:4 And when he was gone with speed, God met him. And Balaam speaking to him, said: I have erected seven altars, and have laid on every one a calf and a ram. 23:12 He answered him: Can I speak any thing else but what the Lord commandeth? 24:1 And when Balaam saw that it pleased the Lord that he should bless Israel, he went not as he had gone before, to seek divination: but setting his face towards the desert, 24:3 He took up his parable and said: Balaam the son of Beor hath said: The man hath said, whose eye is stopped up: 24:7 Water shall flow out of his bucket, and his seed shall be in many waters. For Agag his king shall be removed, and his kingdom shall be taken away. 24:18 And he shall possess Idumea: the inheritance of Seir shall come to their enemies, but Israel shall do manfully. 24:21 He saw also the Cinite: and took up his parable, and said: Thy habitation indeed is strong: but though thou build thy nest in a rock, 25:7 And when Phinees the son of Eleazar the son of Aaron the priest saw it, he rose up from the midst of the multitude, and taking a dagger, 26:15 The sons of Gad by their kindreds: Sephon, of him is the family of the Sephonites: Aggi, of him is the family of the Aggites: Suni, of him is the family of the Sunites: 26:16 Ozni, of him is the family of the Oznites: Her, of him is the family of the Herites: 26:41 These are the sons of Benjamin by their kindreds, whose number was forty-five thousand six hundred. 26:54 To the greater number thou shalt give a greater portion, and to the fewer a less: to every one, as they have now been reckoned up, shall a possession be delivered: 26:58 These are the families of Levi: The family of Lobni, the family of Hebroni, the family of Moholi, the family of Musi, the family of Core. Now Caath begot Amram: 26:59 Who had to wife Jochabed the daughter of Levi, who was born to him in Egypt. She bore to her husband Amram sons, Aaron and Moses, and Mary their sister. 27:1 Then came the daughters of Salphaad, the son of Hepher, the son of Galaad, the son of Machir, the son of Manasses, who was the son of Joseph: and their names are Maala, and Noa, and Hegla, and Melcha, and Thersa. 27:6 The daughters of Salphaad demand a just thing: Give them a possession among their father's kindred, and let them succeed him in his inheritance. 27:9 If he have no daughter, his brethrer shall succeed him. 28:6 It is the continual holocaust which you offered in mount Sinai for a most sweet odour of a sacrifice by fire to the Lord. 28:8 And you shall offer the other lamb in like manner in the evening according to all the rites of the morning sacrifice, and of the libations thereof, an oblation of most sweet odour to the Lord. 29:1 The first day also of the seventh month shall be venerable and holy unto you; you shall do no servile work therein, because it is the day of the sounding and of trumpets. 29:17 On the second day you shall offer twelve calves of the herd, two rams and fourteen lambs of a year old, without blemish: 29:23 The fourth day you shall offer ten calves, two rams, and fourteen lambs of a year old, without blemish: 29:35 On the eighth day, which is most solemn, you shall do no servile work: 30:1 And Moses told the children of Israel all that the Lord had commanded him: 30:9 But if as soon as he heareth he gainsay it, and make her promises and the words wherewith she had bound her soul of no effect: the Lord will forgive her. 31:8 And their kings Evi, and Recem, and Sur, and Hur, and Rebe, five princes of the nation: Balaam also the son of Beor they killed with the sword. 31:22 Gold, and silver, and brass, and iron, and lead, and tin, 32:15 For if you will not follow him, he will leave the people in the wilderness, and you shall be the cause of the destruction of all. 32:16 But they coming near, said: We will make sheepfolds, and stalls for our cattle, and strong cities for our children: 32:21 And let every fighting man pass over the Jordan, until the Lord overthrow his enemies: 32:33 Moses therefore gave to the children of Gad and of Ruben, and to the half tribe of Manasses the son of Joseph, the kingdom of Sehon king of the Amorrhites, and the kingdom of Og king of Basan, and their land and the cities thereof round about. 32:34 And the sons of Gad built Dibon, and Ataroth, and Aroer, 33:1 These are the mansions of the children of Israel, who went out of Egypt by their troops under the conduct of Moses and Aaron, 33:3 Now the children of Israel departed from Ramesses the first month, on the fifteenth day of the first month, the day after the phase, with a mighty hand, in the sight of all the Egyptians, 33:37 And departing from Cades, they camped in mount Hor, in the uttermost borders of the land of Edom. 33:38 And Aaron the priest went up into mount Hor at the commandment of the Lord: and there he died in the fortieth year of the coming forth of the children of Israel out of Egypt, the fifth month, the first day of the month, 33:41 And they departed from mount Hor, and camped in Salmona. 33:49 And there they camped from Bethsimoth even to Ablesatim in the plains of the Moabites,\ 34:2 Command the children of Israel, and thou shalt say to them: When you are entered into the land of Chanaan, and it shall be fallen into your possession by lot, it shall be bounded by these limits: 34:9 And the limits shall go as far as Zephrona, and the village of Enan. These shall be the borders on the north side. 34:19 Whose names are these: Of the tribe of Juda, Caleb the son of Jephone. 34:29 These are they whom the Lord hath commanded to divide the land of Chanaan to the children of Israel. 35:16 If any man strike with iron, and he die that was struck: he shall be guilty of murder, and he himself shall die. 35:20 If through hatred any one push a man, or fling any thing at him with ill design: 35:21 Or being his enemy, strike him with his hand, and he die: the striker shall be guilty of murder: the kinsman of him that was slain as soon as he findeth him, shall kill him. 35:34 And thus shall your possession be cleansed, myself abiding with you. For I am the Lord that dwell among the children of Israel. 36:1 And the princes of the families of Galaad, the son of Machir, the son of Manasses, of the stock of the children of Joseph, came and spoke to Moses before the princes of Israel, and said: @Dt 1:28 Whither shall we go up? the messengers have terrified our hearts, saying: The multitude is very great, and taller than we: the cities are great, and walled up to the sky, we have seen the sons of the Enacims there. 1:45 And when you returned and wept before the Lord, he heard you not, neither would he yield to your voice. 2:36 From Aroer, which is upon the bank of the torrent Arnon, a town that is situate in a valley, as far as Galaad. There was not a village or city, that escaped our hands: the Lord our God delivered all unto us: 3:5 All the cities were fenced with very high walls, and with gates and bars, besides innumerable towns that had no walls. 3:8 And we took at that time the land out of the hand of the two kings of the Amorrhites, that were beyond the Jordan: from the torrent Arnon unto the mount Hermon, 3:12 And we possessed the land at that time from Aroer, which is upon the bank of the torrent Arnon, unto the half of mount Galaad: and I gave the cities thereof to Ruben and Gad. 3:14 Jair the son of Manasses possessed all the country of Argob unto the borders of Gessuri, and Machati. And he called Basan by his own name, Havoth Jair, that is to say, the towns of Jair, until this present day. 3:16 And to the tribes of Ruben and Gad I gave of the land of Galaad as far as the torrent Arnon, half the torrent, and the confines even unto the torrent Jeboc, which is the border of the children of Ammon: 3:21 I commanded Josue also at that time, saying: Thy eyes have seen what the Lord your God hath done to these two kings: so will he do to all the kingdoms to which thou shalt pass. 4:1 And now, O Israel, hear the commandments and judgments which I teach thee: that doing them, thou mayst live, and entering in mayst possess the land which the Lord the God of your fathers will give you. 4:4 But you that adhere to the Lord your God, are all alive until this present day. 4:28 And there you shall serve gods, that were framed with men's hands: wood and stone, that neither see, nor hear, nor eat, nor smell. 4:30 After all the things aforesaid shall find thee, in the latter time thou shalt return to the Lord thy God, and shalt hear his voice. 4:48 From Aroer, which is situate upon the bank of the torrent Arnon, unto mount Sion, which is also called Hermon, 4:49 All the plain beyond the Jordan at the east side, unto the sea of the wilderness, and unto the foot of mount Phasga. 5:25 Why shall we die therefore, and why shall this exceeding great fire consume us: for if we hear the voice of the Lord our God any more, we shall die. 6:1 These are the precepts, and ceremonies, and judgments, which the Lord your God commanded that I should teach you, and that you should do them in the land into which you pass over to possess it: 8:1 All the commandments, that I command thee this day, take great care to observe: that you may live, and be multiplied, and going in may possess the land, for which the Lord swore to your fathers. 8:3 He afflicted thee with want, and gave thee manna for thy food, which neither thou nor thy fathers knew: to shew that not in bread alone doth man live, but in every word that proceedeth from the mouth of God. 9:2 A people great and tall, the sons of the Enacims, whom thou hast seen, and heard of, against whom no man is able to stand. 9:10 And the Lord gave me two tables of stone written with the finger of God, and containing all the words that he spoke to you in the mount from the midst of the fire, when the people were assembled together. 9:18 And I fell down before the Lord as before, forty days and nights neither eating bread, nor drinking water, for all your sins, which you had committed against the Lord, and had provoked him to wrath: 9:26 And praying, I said: O Lord God, destroy not thy people, and thy inheritance, which thou hast redeemed in thy greatness, whom thou hast brought out of Egypt with a strong hand. 10:1 At that time the Lord said to me: Hew thee two tables of stone like the former, and come up to me into the mount: and thou shalt make an ark of wood, 10:3 And I made an ark of setim wood. And when I had hewn two tables of stone like the former, I went up into the mount, having them in my hands. 10:17 Because the Lord your God he is the God of gods, and the Lord of lords, a great God and mighty and terrible, who accepteth no person nor taketh bribes. 11:2 Know this day the things that your children know not, who saw not the chastisements of the Lord your God, his great doings and strong hand, and stretched out arm, 11:7 Your eyes have seen all the great works of the Lord, that he hath done, 11:28 A curse, if you obey not the commandments of the Lord your God, but revolt from the way which now I shew you, and walk after strange gods which you know not. 12:1 These are the precepts and judgments, that you must do in the land, which the Lord the God of thy fathers will give thee, to possess it all the days that thou shalt walk upon the earth. 12:9 For until this present time you are not come to rest, and to the possession, which the Lord your God will give you. 12:12 There shall you feast before the Lord your God, you and your sons and your daughters, your menservants and maidservants, and the Levite that dwelleth in your cities. For he hath no other part and possession among you. 12:14 But in the place which the Lord shall choose in one of thy tribes shalt thou offer sacrifices, and shalt do all that I command thee.\ 12:21 And if the place which the Lord thy God shall choose, that his name should be there, be far off, thou shalt kill of thy herds and of thy flocks, as I have commanded thee, and shalt eat in thy towns, as it pleaseth thee. 12:29 When the Lord thy God shall have destroyed before thy face the nations, which thou shalt go in to possess, and when thou shalt possess them, and dwell in their land: 13:9 But thou shalt presently put him to death. Let thy hand be first upon him, and afterwards the hands of all the people. 14:1 Be ye children of the Lord your God: you shall not cut yourselves, nor make any baldness for the dead; 14:25 Thou shalt sell them all, and turn them into money, and shalt carry it in thy hand, and shalt go to the place which the Lord shall choose: 15:18 Turn not away thy eyes from them when thou makest them free: because he hath served thee six years according to the wages of a hireling: that the Lord thy God may bless thee in all the works that thou dost.\ 18:2 And they shall receive nothing else of the possession of their brethren: for the Lord himself is their inheritance, as he hath said to them. 18:18 I will raise them up a prophet out of the midst of their brethren like to thee: and I will put my words in his mouth, and he shall speak to them all that I shall command him. 19:1 When the Lord thy God hath destroyed the nations, whose land he will deliver to thee, and thou shalt possess it, and shalt dwell in the cities and houses thereof: 19:6 Lest perhaps the next kinsman of him whose blood was shed, pushed on by his grief should pursue, and apprehend him, if the way be too long, and take away the life of him who is not guilty of death, because he is proved to have had no hatred before against him that was slain. 19:14 Thou shalt not take nor remove thy neighbour's landmark, which thy predecessors have set in thy possession, which the Lord thy God will give thee in the land that thou shalt receive to possess.\ 20:13 And when the Lord thy God shall deliver it into thy hands, thou shalt slay all that are therein of the male sex, with the edge of the sword, 21:1 When there shall be found in the land, which the Lord thy God will give thee, the corpse of a man slain, and it is not known who is guilty of the murder, 21:14 But if afterwards she please thee not, thou shalt let her go free, but thou mayst not sell her for money nor oppress her by might because thou hast humbled her.\ 22:5 A woman shall not be clothed with man's apparel, neither shall a man use woman's apparel: for he that doeth these things is abominable before God. 22:19 Condemning him besides in a hundred sicles of silver, which he shall give to the damsel's father, because he hath defamed by a very ill name a virgin of Israel: and he shall have her to wife, and may not put her away all the days of his life. 22:26 The damsel shall suffer nothing, neither is she guilty of death: for as a robber riseth against his brother, and taketh away his life, so also did the damsel suffer: 22:28 If a man find a damsel that is a virgin, who is not espoused, and taking her, lie with her, and the matter come to judgment: 22:29 He that lay with her shall give to the father of the maid fifty sicles of silver, and shall have her to wife, because he hath humbled her: he may not put her away all the days of his life. 23:4 Because they would not meet you with bread and water in the way, when you came out of Egypt: and because they hired against thee Balaam, the son of Beor, from Mesopotamia in Syria, to curse thee. 23:16 He shall dwell with thee in the place that shall please him, and shall rest, in one of thy cities: give him no trouble. 24:7 If any man be found soliciting his brother of the children of Israel, and selling him shall take a price, he shall be put to death, and thou shalt take away the evil from the midst of thee. 24:10 When thou shalt demand of thy neighbour any thing that he oweth thee, thou shalt not go into his house to take away a pledge: 24:19 When thou hast reaped the corn in thy field, and hast forgot and left a sheaf, thou shalt not return to take it away: but thou shalt suffer the stranger, and the fatherless and the widow to take it away: that the Lord thy God may bless thee in all the works of thy hands. 26:2 Thou shalt take the first of all thy fruits, and put them in a basket, and shalt go to the place which the Lord thy God shall choose, that his name may be invocated there: 26:6 And the Egyptians afflicted us, and persecuted us, laying on us most grievous burdens: 26:7 And we cried to the Lord God of our fathers: who heard us, and looked down upon our affliction, and labour, and distress: 26:10 And therefore now I offer the firstfruits of the land which the Lord hath given me. And thou shalt leave them in the sight of the Lord thy God, adoring the Lord thy God. 26:14 I have not eaten of them in my mourning, nor separated them for any uncleanness, nor spent any thing of them in funerals. I have obeyed the voice of the Lord my God, and have done all things as thou hast commanded me. 26:17 Thou hast chosen the Lord this day to be thy God, and to walk in his ways and keep his ceremonies, and precepts, and judgments, and obey his command. 27:1 And Moses with the ancients of Israel commanded the people, saying: Keep every commandment that I command you this day. 28:22 May the Lord afflict thee with miserable want, with the fever and with cold, with burning and with heat, and with corrupted air and with blasting, and pursue thee till thou perish. 28:26 And be thy carcass meat for all the fowls of the air, and the beasts of the earth, and be there none to drive them away. 28:27 The Lord strike thee with the ulcer of Egypt, and the part of thy body, by which the dung is cast out, with the scab and with the itch: so that thou canst not be healed. 28:52 And consume thee in all thy cities, and thy strong and high walls be brought down, wherein thou trustedst in all thy land. Thou shalt be besieged within thy gates in all thy land which the Lord thy God will give thee: 29:4 And the Lord hath not given you a heart to understand, and eyes to see, and ears that may hear, unto this present day. 29:7 And you came to this place: and Sehon king of Hesebon, and Og king of Basan, came out against us to fight. And we slew them. 29:8 And took their land, and delivered it for a possession to Ruben and Gad, and the half tribe of Manasses. 29:27 Therefore the wrath of the Lord was kindled against this land, to bring upon it all the curses that are written in this volume: 31:2 And he said to them: I am this day a hundred and twenty years old, I can no longer go out and come in, especially as the Lord also hath said to me: Thou shalt not pass over this Jordan. 31:13 That their children also, who now are ignorant, may hear, and fear the Lord their God, all the days that they live in the land whither you are going over the Jordan to possess it.\ 31:15 And the Lord appeared there in the pillar of a cloud, which stood in the entry of the tabernacle. 31:18 But I will hide, and cover my face in that day, for all the evils which they have done, because they have followed strange gods.\ 31:21 And after many evils and afflictions shall have come upon them, this canticle shall answer them for a testimony, which no oblivion shall take away out of the mouth of their seed. For I know their thoughts, and what they are about to do this day, before that I bring them into the land which I have promised them. 31:25 He commanded the Levites, who carried the ark of the covenant of the Lord, saying: 31:30 Moses therefore spoke, in the hearing of the whole assembly of Israel, the words of this canticle, and finished it even to the end. 32:5 They have sinned against him, and are none of his children in their filth: they are a wicked and perverse generation. 32:18 Thou hast forsaken the God that begot thee, and hast forgotten the Lord that created thee.\ 32:36 The Lord will judge his people, and will have mercy on his servants: he shall see that their hand is weakened, and that they who were shut up have also failed, and they that remained are consumed.\ 32:46 And he said to them: Set your hearts on all the words, which I testify to you this day: which you shall command your children to observe and to do, and to fulfil all that is written in this law: 32:50 When thou art gone up into it thou shalt be gathered to thy people, as Aaron thy brother died in mount Hor, and was gathered to his people: 33:7 This is the blessing of Juda. Hear, O Lord, the voice of Juda, and bring him in unto his people: his hands shall fight for him, and he shall be his helper against his enemies. 33:8 To Levi also he said: Thy perfection, and thy doctrine be to thy holy man, whom thou hast proved in the temptation, and judged at the waters of contradiction: 33:17 His beauty as of the firstling of a bullock, his horns as the horns of a rhinoceros: with them shall he push the nations even to the ends of the earth. These are the multitudes of Ephraim and these the thousands of Manasses. @Jos 1:4 From the desert and from Libanus unto the great river Euphrates, all the land of the Hethites unto the great sea toward the going down of the sun, shall be your border. 1:9 Behold I command thee, take courage, and be strong. Fear not and be not dismayed: because the Lord thy God is with thee in all things whatsoever thou shalt go to.\ 2:1 And Josue the son of Nun sent from Setim two men, to spy secretly: and said to them: Go, and view the land and the city of Jericho. They went and entered into the house of a woman that was a harlot named Rahab, and lodged with her. 2:2 And it was told the king of Jericho, and was said: Behold there are men come in hither, by night, of the children of Israel, to spy the land. 2:10 We have heard that the Lord dried up the water of the Red Sea at your going in, when you came out of Egypt: and what things you did to the two kings of the Amorrhites, that were beyond the Jordan: Sehon and Og whom you slew. 2:13 That you will save my father and mother, my brethren and sisters, and all things that are theirs, and deliver our souls from death. 3:14 So the people went out of their tents, to pass over the Jordan: and the priests that carried the ark of the covenant, went on before them. 4:6 That it may be a sign among you and when your children shall ask you to morrow, saying: What mean these stones? 4:7 You shall answer them: The waters of the Jordan ran off before the ark of the covenant of the Lord, when it passed over the same: therefore were these stones set for a monument of the children of Israel for ever. 4:24 As he had done before in the Red Sea, which he dried up till we passed through: 5:1 Now when all the kings of the Amorrhites, who dwelt beyond the Jordan westward, and all the kings of Chanaan, who possessed the places near the great sea, had heard that the Lord had dried up the waters of the Jordan before the children of Israel, till they passed over, their heart failed them, and there remained no spirit in them, fearing the coming in of the children of Israel.\ 5:6 During the forty years of the journey in the wide wilderness, were uncircumcised: till all they were consumed that had not heard the voice of the Lord, and to whom he had sworn before, that he would not shew them the land flowing with milk and honey. 5:15 Josue fell on his face to the ground. And worshipping, said: What saith my lord to his servant? 6:20 So all the people making a shout, and the trumpets sounding, when the voice and the sound thundered in the ears of the multitude, the walls forthwith fell down: and every man went up by the place that was over against him: and they took the city, 7:1 But the children of Israel transgressed the commandment, and took to their own use of the anathema. For Achan the son of Charmi, the son of Zabdi, the son of Zare of the tribe of Juda, took something of the anathema: and the Lord was angry against the children of Israel. 7:4 There went up therefore three thousand fighting men: who immediately turned their backs, 7:5 And were defeated by the men of the city of Hai, and there fell of them six and thirty men: and the enemies pursued them from the gate as far as Sabarim, and they slew them as they fled by the descent: and the heart of the people was struck with fear, and melted like water.\ 7:21 For I saw among the spoils a scarlet garment exceeding good, and two hundred sicles of silver, and a golden rule of fifty sicles: and I coveted them, and I took them away, and hid them in the ground is the midst of my tent, and the silver I covered with the earth that I dug up. 8:20 And the men of the city, that pursued after Josue, looking back and seeing the smoke of the city rise up to heaven, had no more power to flee this way or that way: especially as they that had counterfeited flight, and were going toward the wilderness, turned back most valiantly against them that pursued. 8:24 So all being slain that had pursued after Israel in his flight to the wilderness, and falling by the sword in the same place, the children of Israel returned and laid waste the city. 8:34 After this he read all the words of the blessing and the cursing and all things that were written in the book of the law. 9:1 Now when these things were heard of, all the kings beyond the Jordan, that dwelt in the mountains and in the plains, in the places near the sea, and on the coasts of the great sea, they also that dwell by Libanus, the Hethite and the Amorrhite, the Chanaanite, the Pherezite, and the Hevite, and the Jebusite, 9:5 And very old shoes, which for a show of age were clouted with patches, and old garments upon them: the loaves also, which they carried for provisions by the way, were hard, and broken into pieces: 9:12 Behold, these loaves we took hot, when we set out from our houses to come to you, now they are become dry, and broken in pieces, by being exceeding old. 9:20 But this we will do to them: Let their lives be saved, lest the wrath of the Lord be stirred up against us, if we should be forsworn. 9:24 They answered: It was told us thy servants, that the Lord thy God had promised his servant Moses to give you all the land, and to destroy all the inhabitants thereof. Therefore we feared exceedingly and provided for our lives compelled by the dread we had of you and we took this counsel. 10:1 When Adonisedec king of Jerusalem had heard these things, to wit, that Josue had taken Hai, and had destroyed it, (for as he had done to Jericho and the king thereof, so did he to Hai, and its king,) and that the Gabaonites were gone over to Israel, and were their confederates, 10:24 And when they were brought out to him, he called all the men of Israel, and said to the chiefs of the army that were with him: Go, and set your feet on the necks of these kings. And when they had gone, and put their feet upon the necks of them lying under them, 11:2 And to the kings of the north, that dwelt in the mountains and in the plains over against the south side of Ceneroth, and in the levels and the countries of Dor by the sea side: 11:3 To the Chanaanites also on the east and on the west, and the Amorrhite, and the Hethite, and the Pherezite, and the Jebusite in the mountains: to the Hevite also who dwelt at the foot of Hermon in the land of Maspha. 11:19 There was not a city that delivered itself to the children of Israel, except the Hevite, who dwelt in Gabaon: for he took all by fight. 12:1 These are the kings, whom the children of Israel slew and possessed their land beyond the Jordan towards the rising of the sun, from the torrent Arnon unto mount Hermon, and all the east country that looketh towards the wilderness. 12:4 The border of Og the king of Basan, of the remnant of the Raphaims who dwelt in Astaroth, and in Edrai, and had dominion in mount Hermon, and in Salecha, and in all Basan, unto the borders 12:7 These are the kings of the land, whom Josue and the children of Israel slew beyond the Jordan on the west side from Baalgad in the field of Libanus, unto the mount, part of which goeth up into Seir: and Josue delivered it in possession to the tribes of Israel, to every one their divisions, 13:9 From Aroer, which is upon the bank of the torrent Arnon, and in the midst of the valley and all the plains of Medaba, as far as Dibon: 13:22 Balaam also the son of Beor the soothsayer, the children of Israel slew with the sword among the rest that were slain. 13:23 And the river Jordan was the border of the children of Ruben. This is the possession of the Rubenites, by their kindreds, of cities and villages.\ 13:31 And half Galaad, and Astaroth, and Edrai, cities of the kingdom of Og in Basan: to the children of Machir, the son of Manasses, to one half of the children of Machir according to their kindreds. 14:7 I was forty years old when Moses the servant of the Lord sent me from Cadesbarne, to view the land, and I brought him word again as to me seemed true. 14:11 As strong as I was at that time when I was sent to view the land: the strength of that time continueth in me until this day, as well to fight as to march. 15:13 But to Caleb the son of Jephone he gave a portion in the midst of the children of Juda, as the Lord had commanded him: Cariath-Arbe the father of Enac, which is Hebron. 15:14 And Caleb destroyed out of it the three sons of Enac, Sesai and Ahiman, and Tholmai of the race of Enac. 16:3 And goeth down westward, by the border of Jephleti, unto the borders of Beth-horon the nether, and to Gazer: and the countries of it are ended by the great sea: 17:1 And this lot fell to the tribe of Manasses (for he is the firstborn of Joseph) to Machir the firstborn of Manasses the father of Galaad, who was a warlike man, and had for possession Galaad and Basan. 18:1 And all the children of Israel assembled together in Silo, and there they set up the tabernacle of the testimony, and the land was subdued before them. 18:17 Passing thence to the north, and going out to Ensemes, that is to say, the fountain of the sun: 18:18 And it passeth along to the hills that are over against the ascent of Adommim: and it goeth down to Abenboen, that is, the stone of Boen the son of Ruben: and it passeth on the north side to the champaign countries; and goeth down into the plain, 19:19 And Hapharaim and Seon and Anaharath, 19:38 And Jeron and Magdalel, Horem, and Bethanath and Bethsames: nineteen cities, and their villages. 20:2 Appoint cities of refuge, of which I spoke to you by the hand of Moses: 20:8 And beyond the Jordan to the east of Jericho, they appointed Bosor, which is upon the plain of the wilderness of the tribe of Ruben, and Ramoth in Galaad of the tribe of Gad, and Gaulon in Basan of the tribe of Manasses. 21:7 And to the sons of Merari by their kindreds, of the tribes of Ruben and of Gad and of Zabulon, twelve cities. 21:16 And Ain, and Jeta, and Bethsames, with their suburbs: nine cities out of the two tribes, as hath been said. 21:21 Of the tribe of Ephraim, Sichem one of the cities of refuge, with the suburbs thereof in mount Ephraim, and Gazer, 21:36 Of the tribe of Ruben beyond the Jordan over against Jericho, Bosor in the wilderness, one of the cities of refuge, Misor and Jaser and Jethson and Mephaath, four cities with their suburbs. 22:8 He said to them: With much substance and riches, you return to your settlements, with silver and gold, brass and iron, and variety of raiment: divide the prey of your enemies with your brethren.\ 22:11 And when the children of Israel had heard of it, and certain messengers had brought them an account that the children of Ruben, and of Gad, and the half tribe of Manasses had built an altar in the land of Chanaan, upon the banks of the Jordan, over against the children of Israel: 22:25 The Lord hath put the river Jordan for a border between us and you, O ye children of Ruben, and ye children of Gad: and therefore you have no part in the Lord. And by this occasion your children shall turn away our children from the fear of the Lord. We therefore thought it best, 22:34 And the children of Ruben, and the children of Gad called the altar which they had built, Our testimony, that the Lord is God. 23:13 Know ye for a certainty that the Lord your God will not destroy them before your face, but they shall be a pit and a snare in your way, and a stumblingblock at your side, and stakes in your eyes, till he take you away and destroy you from off this excellent land, which he hath given you. 23:15 Therefore as he hath fulfilled in deed, what he promised, and all things prosperous have come: so will he bring upon you all the evils he hath threatened, till he take you away and destroy you from off this excellent land, which he hath given you, 23:16 When you shall have transgressed the covenant of the Lord your God, which he hath made with you, and shall have served strange gods, and adored them: then shall the indignation of the Lord rise up quickly and speedily against you, and you shall be taken away from this excellent land, which he hath delivered to you. 24:29 And after these things Josue the son of Nun the servant of the Lord died, being a hundred and ten years old: @Jdc 1:1 After the death of Josue the children of Israel consulted the Lord, saying: Who shall go up before us against the Chanaanite, and shall be the leader of the war? 1:29 Ephraim also did not slay the Chanaanite that dwelt in Gazer, but dwelt with him. 1:30 Zabulon destroyed not the inhabitants of Cetron, and Naalol: but the Chanaanite dwelt among them, and became their tributaries. 2:1 And an angel of the Lord went up from Galgal to the place of weepers, and said: I made you go out of Egypt, and have brought you into the land for which I swore to your fathers: and I promised that I would not make void my covenant with you for ever: 3:1 These are the nations which the Lord left, that by them he might instruct Israel, and all that had not known the wars of the Chanaanites: 3:19 Then returning from Galgal, where the idols were, he said to the king: I have a secret message to thee, O king. And he commanded silence: and all being gone out that were about him, 3:29 But they slew of the Moabites at that time, about ten thousand, all strong and valiant men: none of them could escape. 4:1 And the children of Israel again did evil in the sight of the Lord after the death of Aod, 4:11 Now Haber the Cinite had some time before departed from the rest of the Cinites his brethren the sons of Hobab, the kinsman of Moses: and had pitched his tents unto the valley which is called Sennim, and was near Cedes. 4:21 So Jahel Haber's wife took a nail of the tent, and taking also a hammer: and going in softly, and with silence, she put the nail upon the temples of his head, and striking it with the hammer, drove it through his brain fast into the ground: and so passing from deep sleep to death, he fainted away and died. 4:22 And behold Barac came pursuing after Sisara: and Jahel went out to meet him, and said to him: Come, and I will shew thee, the man whom thou seekest. And when he came into her tent, he saw Sisara lying dead, and the nail fastened in his temples. 5:1 In that day Debbora and Barac son of Abinoem sung, and said: 5:21 The torrent of Cison dragged their carcasses, the torrent of Cadumim, the torrent of Cison: tread thou, my soul, upon the strong ones. 6:1 And the children of Israel again did evil in the sight of the Lord: and he delivered them into the hand of Madian seven years. 6:2 And they were grievously oppressed by them. And they made themselves dens and caves in the mountains, and strong holds to resist. 6:13 And Gedeon said to him: I beseech thee, my lord, if the Lord be with us, why have these evils fallen upon us? Where are his miracles, which our fathers have told us of, saying: The Lord brought us out of Egypt? but now the Lord hath forsaken us, and delivered us into the hands of Madian. 6:14 And the Lord looked upon him, and said: Go in this thy strength, and thou shalt deliver Israel out of the hand of Madian: know that I have sent thee. 6:32 From that day Gedeon was called Jerobaal, because Joas had said: Let Baal revenge himself on him that hath cast down his altar.\ 6:34 But the spirit of the Lord came upon Gedeon, and he sounded the trumpet and called together the house of Abiezer, to follow him. 6:37 I will put this fleece of wool on the floor: if there be dew on the fleece only, and it be dry on all the ground beside, I shall know that by my hand, as thou hast said, thou wilt deliver Israel. 6:39 And he said again to God: Let not thy wrath be kindled against me if I try once more, seeking a sign in the fleece. I pray that the fleece only may be dry, and all the ground wet with dew. 7:1 Then Jerobaal, who is the same as Gedeon, rising up early and all the people with him, came to the fountain that is called Harad. Now the camp of Madian was in the valley on the north side of the high hill. 7:3 Speak to the people, and proclaim in the hearing of all, Whosoever is fearful and timorous, let him return. So two and twenty thousand men went away from mount Galaad and returned home, and only ten thousand remained. 8:1 And the men of Ephraim said to him: What is this that thou meanest to do, that thou wouldst not call us when thou wentest to fight against Madian? and they chid him sharply and almost offered violence. 8:3 The Lord hath delivered into your hands the princes of Madian, Oreb and Zeb: what could I have done like to what you have done? And when he had said this, their spirit was appeased, with which they swelled against him.\ 9:1 And Abimelech the son of Jerobaal went to Sichem to his mother's brethren and spoke to them, and to all the kindred of his mother's father, saying: 9:32 Arise therefore in the night with the people that is with thee and lie hid in the field: 10:1 After Abimelech there arose a ruler in Israel, Thola son of Phua the uncle of Abimelech, a man of Issachar, who dwelt in Samir of mount Ephraim: 11:1 There was at that time Jephte the Galaadite, a most valiant man and a warrior, the son of a woman that was a harlot, and his father was Galaad. 11:9 Jephte also said to them: If you be come to me sincerely, that I should fight for you against the children of Ammon, and the Lord shall deliver them into my hand, shall I be your prince? 11:13 And he answered them: Because Israel took away my land when he came up out of Egypt, from the confines of the Arnon unto the Jaboc and the Jordan: now therefore restore the same peaceably to me. 12:1 But behold there arose a sedition in Ephraim. And passing towards the north, they said to Jephte: When thou wentest to fight against the children of Ammon, why wouldst thou not call us, that we might go with thee? Therefore we will burn thy house. 12:11 To him succeeded Ahialon a Zabulonite: and he judged Israel ten years: 12:12 And he died, and was buried in Zabulon. 13:1 And the children of Israel did evil again in the sight of the Lord: and he delivered them into the hands of the Philistines forty years. 13:8 Then Manue prayed to the Lord, and said: I beseech thee, O Lord, that the man of God, whom thou didst send, may come again, and teach us what we ought to do concerning the child that shall be born. 14:1 Then Samson went down to Thamnatha, and seeing there a woman of the daughters of the Philistines, 15:1 And a while after, when the days of the wheat harvest were at hand, Samson came, meaning to visit his wife, and he brought her a kid of the flock. And when he would have gone into her chamber as usual, her father would not suffer him, saying: 15:18 And being very thirsty, he cried to the Lord, and said: Thou hast given this very great deliverance and victory into the hand of thy servant: and behold I die for thirst, and shall fall into the hands of the uncircumcised. 16:1 He went also into Gaza, and saw there a woman a harlot, and went in unto her. 16:2 And when the Philistines had heard this, and it was noised about among them, that Samson was come into the city, they surrounded him, setting guards at the gate of the city, and watching there all the night in silence, that in the morning they might kill him as he went out. 16:9 Men lying privately in wait with her, and in the chamber expecting the event of the thing, and she cried out to him: The Philistines are upon thee, Samson. And he broke the bands, as a man would break a thread of tow twined with spittle, when it smelleth the fire: so it was not known wherein his strength lay. 16:18 Then seeing that he had discovered to her all his mind, she sent to the princes of the Philistines, saying: Come up this once more, for now he hath opened his heart to me. And they went up taking with them the money which they had promised. 16:24 And the people also seeing this, praised their god, and said the same: Our god hath delivered our adversary into our hands, him that destroyed our country and killed very many. 17:1 There was at that time a man of mount Ephraim whose name was Michas, 18:1 In those days there was no king in Israel, and the tribe of Dan sought them an inheritance to dwell in: for unto that day they had not received their lot among the other tribes. 19:1 There was a certain Levite, who dwelt on the side of mount Ephraim, who took a wife of Bethlehem Juda: 20:1 Then all the children of Israel went out and gathered together as one man from Dan to Bersabee, with the land of Galaad, to the Lord in Maspha: 20:6 And I took her and cut her in pieces, and sent the parts into all the borders of your possession: because there never was so heinous a crime, and so great an abomination committed in Israel. 21:1 Now the children of Israel had also sworn in Maspha, saying: None of us shall give of his daughters to the children of Benjamin to wife. 21:8 Therefore they said: Who is there of all the tribes of Israel, that came not up to the Lord to Maspha. And behold the inhabitants of Jabes Galaad were found not to have been in that army. 21:12 And there were found of Jabes Galaad four hundred virgins, that had not known the bed of a man, and they brought them to the camp in Silo, into the land of Chanaan. @Rt 1:1 In the days of one of the judges, when the judges ruled, there came a famine in the land. And a certain man of Bethlehem Juda, went to sojourn in the land of Moab with his wife and his two sons. 2:1 Now her husband Elimelech had a kinsman, a powerful man, and very rich, whose name was Booz. 3:1 After she was returned to her mother in law, Noemi said to her: My daughter, I will seek rest for thee, and will provide that it may be well with thee. 4:1 Then Booz went up to the gate, and sat there. And when he had seen the kinsman going by, of whom he had spoken before, he said to him, calling him by his name: Turn aside for a little while, and sit down here. He turned aside, and sat down. 4:7 Now this in former times was the manner in Israel between kinsmen, that if at any time one yielded his right to another: that the grant might be sure, the man put off his shoe, and gave it to his neighbour; this was a testimony of cession of right in Israel. @1Rg 1:1 There was a man of Ramathaimsophim, of mount Ephraim, and his name was Elcana, the son of Jeroham, the son of Eliu, the son of Thohu, the son of Suph, an Ephraimite: 2:1 My heart hath rejoiced in the Lord, and my horn is exalted in my God: my mouth is enlarged over my enemies: because I have joyed in thy salvation. 2:28 And I chose him out of all the tribes of Israel to be my priest, to go up to my altar, and burn incense to me, and to wear the ephod before me: and I gave to thy father's house of all the sacrifices of the children of Israel. 3:1 Now the child Samuel ministered to the Lord before Heli, and the word of the Lord was precious in those days, there was no manifest vision. 3:14 Therefore have I sworn to the house of Heli, that the iniquity of his house shall not be expiated with victims nor offerings for ever.\ 3:15 And Samuel slept till morning, and opened the doors of the house of the Lord. And Samuel feared to tell the vision to Heli. 3:18 So Samuel told him all the words, and did not hide them from him. And he answered: It is the Lord: let him do what is good in his sight.\ 4:1 And it came to pass in those days, that the Philistines gathered themselves together to fight: and Israel went out to war against the Philistines, and camped by the Stone of help. And the Philistines came to Aphec, 5:1 And the Philistines took the ark of God, and carried it from the Stone of help into Azotus. 5:9 And while they were carrying it about, the hand of the Lord came upon every city with an exceeding great slaughter: and he smote the men of every city, both small and great, and they had emerods in their secret parts. And the Gethrites consulted together, and made themselves seats of skins. 6:1 Now the ark of God was in the land of the Philistines seven months. 7:1 And then men of Cariathiarim came and fetched up the ark of the Lord and carried it into the house of Abinadab in Gabaa: and they sanctified Eleazar his son, to keep the ark of the Lord.\ 8:1 And it came to pass when Samuel was old, that he appointed his sons to be judges over Israel. 8:18 And you shall cry out in that day from the face of the king, whom you have chosen to yourselves: and the Lord will not hear you in that day, because you desired unto yourselves a king. 8:20 And we also will be like all nations: and our king shall judge us, and go out before us, and fight our battles for us. 9:1 Now there was a man of Benjamin whose name was Cis, the son of Abiel, the son of Seror, the son of Bechorath, the son of Aphia, the son of a man of Jemini, valiant and strong. 9:3 And the asses of Cis, Saul's father, were lost: and Cis said to his son Saul: Take one of the servants with thee, and arise, go, and seek the asses. And when they had passed through mount Ephraim, 10:1 And Samuel took a little vial of oil, and poured it upon his head, and kissed him, and said: Behold, the Lord hath anointed thee to be prince over his inheritance, and thou shalt deliver his people out of the hands of their enemies, that are round about them. And this shall be a sign unto thee, that God hath anointed thee to be prince.\ 10:8 And thou shalt go down before me to Galgal, (for I will come down to thee,) that thou mayest offer an oblation, and sacrifice victims of peace: seven days shalt thou wait, till I come to thee, and I will shew thee what thou art to do. 10:21 And he brought the tribe of Benjamin and the kindreds thereof, and the lot fell upon the kindred of Metri, and it came to Saul the son of Cis. They sought him therefore and he was not found. 11:1 And it came to pass about a month after this that Naas, the Ammonite came up, and began to fight against Jabes Galaad. And all the men of Jabes said to Naas: Make a covenant with us, and we will serve thee. 11:15 And all the people went to Galgal, and there they made Saul king before the Lord in Galgal, and they sacrificed there victims of peace before the Lord. And there Saul and all the men of Israel rejoiced exceedingly. 12:1 And Samuel said to all Israel: Behold I have hearkened to your voice in all that you said to me, and have made a king over you. 13:1 Saul was a child of one year when he began to reign, and he reigned two years over Israel. 13:8 And he waited seven days according to the appointment of Samuel, and Samuel came not to Galgal, and the people slipt away from him. 14:1 Now it came to pass one day that Jonathan the son of Saul said to the young man that bore his armour: Come, and let us go over to the garrison of the Philistines, which is on the other side of yonder place. But he told not this to his father. 14:12 And the men of the garrison spoke to Jonathan, and to his armourbearer, and said: Come up to us, and we will shew you a thing. And Jonathan said to his armourbearer: Let us go up, follow me: for the Lord hath delivered them into the hands of Israel. 14:35 And Saul built an altar to the Lord: and he then first began to build an altar to the Lord.\ 15:1 And Samuel said to Saul: The Lord sent me to anoint thee king over his people Israel: now therefore hearken thou unto the voice of the Lord: 15:2 Thus saith the Lord of hosts: I have reckoned up all that Amalec hath done to Israel: how he opposed them in the way when they came up out of Egypt. 15:29 But the triumpher in Israel will not spare, and will not be moved to repentance: for he is not a man that he should repent. 15:32 And Samuel said: Bring hither to me Agag the king of Amalec. And Agag was presented to him very fat, and trembling. And Agag said: Doth bitter death separate in this manner? 16:1 And the Lord said to Samuel: How long wilt thou mourn for Saul, whom I have rejected from reigning over Israel? fill thy horn with oil, and come, that I may send thee to Isai the Bethlehemite: for I have provided me a king among his sons. 16:12 He sent therefore and brought him. Now he was ruddy and beautiful to behold, and of a comely face. And the Lord said: Arise, and anoint him, for this is he. 17:1 Now the Philistines gathering together their troops to battle, assembled at Socho of Juda, and camped between Socho and Azeca in the borders of Dommim. 17:28 Now when Eliab his eldest brother heard this, when he was speaking with others, he was angry with David, and said: Why camest thou hither? and why didst thou leave those few sheep in the desert? I know thy pride, and the wickedness of thy heart: that thou art come down to see the battle. 18:1 And it came to pass, when he had made an end of speaking to Saul, the soul of Jonathan was knit with the soul of David, and Jonathan loved him as his own soul. 18:3 And David and Jonathan made a covenant, for he loved him as his own soul. 18:7 And the women sung as they played, and they said: Saul slew his thousands, and David his ten thousands. 18:21 And Saul said: I will give her to him, that she may be a stumblingblock to him, and that the hand of the Philistines may be upon him. And Saul said to David: In two things thou shalt be my son in law this day. 19:1 And Saul spoke to Jonathan his son and to all his servants, that they should kill David. But Jonathan the son of Saul loved David exceedingly. 19:22 Went also himself to Ramatha, and came as far as the great cistern, which is in Socho, and he asked, and said: In what place are Samuel and David? And it was told him: Behold they are in Najoth in Ramatha. 20:1 But David fled from Najoth, which is in Ramatha, and came and said to Jonathan: What have I done? what is my iniquity, and what is my sin against thy father, that he seeketh my life? 20:22 If I shall say to the boy: Behold the arrows are on this side of thee, take them up: come thou to me, because there is peace to thee, and there is no evil, as the Lord liveth. But if I shall speak thus to the boy: Behold the arrows are beyond thee: go in peace, for the Lord hath sent thee away. 21:1 And David came to Nobe to Achimelech the priest: and Achimelech was astonished at David's coming. And he said to him: Why art thou alone, and no man with thee? 22:1 David therefore went from thence and fled to the cave of Odollam. And when his brethren, and all his father's house had heard of it, they went down to him thither; 22:8 That all of you have conspired against me, and there is no one to inform me, especially when even my son hath entered into league with the son of Isai? There is not one of you that pitieth my case, nor that giveth me any information: because my son hath raised up my servant against me, plotting against me to this day.\ 23:1 And they told David, saying: Behold the Philistines fight against Ceila, and they rob the barns. 23:23 Consider and see all his lurking holes, wherein he is hid, and return to me with the certainty of the thing, that I may go with you. And if he should even go down into the earth to hide himself, I will search him out in all the thousands of Juda.\ 24:1 Then David went up from thence, and dwelt in strong holds of Engaddi. 24:12 Moreover see and know, O my father, the hem of thy robe in my hand, that when I cut off the hem of thy robe, I would not put out my hand against thee. Reflect, and see, that there is no evil in my hand, nor iniquity, neither have I sinned against thee: but thou liest in wait for my life, to take it away. 25:1 And Samuel died, and all Israel was gathered together, and they mourned for him, and buried him in his house in Ramatha. And David rose and went down into the wilderness of Pharan. 25:39 And when David had heard that Nabal was dead, he said: Blessed be the Lord, who hath judged the cause of my reproach at the hand of Nabal, and hath kept his servant from evil, and the Lord hath returned the wickedness of Nabal upon his head. Then David sent and treated with Abigail, that he might take her to himself for a wife. 26:1 And the men of Ziph came to Saul in Gabaa, saying: Behold David is hid in the hill of Hachila, which is over against the wilderness. 26:13 And when David was gone over to the other side, and stood on the top of the hill afar off, and a good space was between them, 27:1 And David said in his heart: I shall one day or other fall into the hands of Saul: is it not better for me to flee, and to be saved in the land of the Philistines, that Saul may despair of me, and cease to seek me in all the coasts of Israel? I will flee then out of his hands. 28:1 And it came to pass in those days, that the Philistines gathered together their armies to be prepared for war against Israel: and Achis said to David: Know thou now assuredly, that thou shalt go out with me to the war, thou, and thy men. 29:1 Now all the troops of the Philistines were gathered together to Aphec: and Israel also camped by the fountain which is in Jezrahel. 29:6 Then Achis called David, and said to him: As the Lord liveth, thou art upright and good in my sight: and so is thy going out, and thy coming in with me in the army: and I have not found any evil in thee, since the day that thou camest to me unto this day: but thou pleasest not the lords. 30:1 Now when David and his men were come to Siceleg on the third day, the Amalecites had made an invasion on the south side upon Siceleg, and had smitten Siceleg, and burnt it with fire. 31:1 And the Philistines fought against Israel, and the men of Israel fled from before the Philistines, and fell down slain in mount Gelboe. @2Rg 1:1 Now it came to pass, after Saul was dead, that David returned from the slaughter of the Amalecites, and abode two days in Siceleg. 1:10 So standing over him, I killed him: for I knew that he could not live after the fall: and I took the diadem that was on his head, and the bracelet that was on his arm, and have brought them hither to thee, my lord.\ 1:13 And David said to the young man that told him: Whence art thou? He answered: I am the son of a stranger of Amalec. 2:1 And after these things David consulted the Lord, saying: Shall I go up into one of the cities of Juda? And the Lord said to him: Go up. And David said: Whither shall I go up? And he answered him: Into Hebron. 2:6 And now the Lord surely will render you mercy and truth, and I also will requite you for this good turn, because you have done this thing. 2:8 But Abner the son of Ner, general of Saul's army, took Isboseth the son of Saul, and led him about through the camp, 2:9 And made him king over Galaad, and over Gessuri, and over Jezrahel, and over Ephraim, and over Benjamin, and over all Israel. 2:10 Isboseth the son of Saul was forty years old when he began to reign over Israel, and he reigned two years: and only the house of Juda followed David. 3:1 Now there was a long war between the house of Saul and the house of David: David prospering and growing always stronger and stronger, but the house of Saul decaying daily. 3:21 And Abner said to David: I will rise, that I may gather all Israel unto thee my lord the king, and may enter into a league with thee, and that thou mayst reign over all as thy soul desireth. Now when David had brought Abner on his way, and he was gone in peace, 4:1 And Isboseth the son of Saul heard that Abner was slain in Hebron: and his hands were weakened, and all Israel was troubled. 4:4 And Jonathan the son of Saul had a son that was lame of his feet: for he was five years old when the tidings came of Saul and Jonathan from Jezrahel. And his nurse took him up and fled: and as she made haste to flee, he fell and became lame: and his name was Miphiboseth. 4:7 For when they came into the house, he was sleeping upon his bed in a parlour, and they struck him and killed him: and taking away his head they went off by the way of the wilderness, walking all night. 5:1 Then all the tribes of Israel came to David in Hebron, saying: Behold we are thy bone and thy flesh. 5:12 And David knew that the Lord had confirmed him king over Israel, and that he had exalted his kingdom over his people Israel. 6:1 And David again gathered together all the chosen men of Israel, thirty thousand. 6:15 And David and all the house of Israel brought the ark of the of the Lord with joyful shouting, and with sound of trumpet. 7:1 And it came to pass when the king sat in his house, and the Lord had given him rest on every side from all his enemies, 7:8 And now thus shalt thou speak to my servant David: Thus saith the Lord of hosts: I took thee out of the pastures from following the sheep to be ruler over my people Israel: 8:1 And it came to pass after this that David defeated the Philistines, and brought them down, and David took the bridle of tribute out of the hand of the Philistines. 9:1 And David said: Is there any one, think you, left of the house of Saul, that I may shew kindness to him for Jonathan's sake? 10:1 And it came to pass after this, that the king of the children of Ammon died, and Hanon his son reigned in his stead. 10:6 And the children of Ammon seeing that they had done an injury to David, sent and hired the Syrians of Rohob, and the Syrians of Soba, twenty thousand footmen, and of the king of Maacha a thousand men, and of Istob twelve thousand men. 11:1 And it came to pass at the return of the year, at the time when kings go forth to war, that David sent Joab and his servants with him, and all Israel, and they spoiled the children of Ammon, and besieged Rabba: but David remained in Jerusalem. 11:25 And David said to the messenger: Thus shalt thou say to Joab: Let not this thing discourage thee: for various is the event of war: and sometimes one, sometimes another is consumed by the sword: encourage thy warriors against the city, and exhort them that thou mayest overthrow it. 12:1 And the Lord sent Nathan to David: and when he was come to him, he said to him: There were two men in one city, the one rich, and the other poor. 12:11 Thus saith the Lord: Behold, I will raise up evil against thee out of thy own house, and I will take thy wives before thy eyes and give them to thy neighhour, and he shall lie with thy wives in the sight of this sun. 12:24 And David comforted Bethsabee his wife, and went in unto her, and slept with her: and she bore a son, and he called his name Solomon, and the Lord loved him. 13:1 And it came to pass after this, that Amnon the son of David loved the sister of Absalom the son of David, who was very beautiful, and her name was Thamar. 13:18 And she was clothed with a long robe: for the king's daughters that were virgins, used such kind of garments. Then his servant thrust her out: and shut the door after her. 13:38 And Absalom after he was fled, and come into Gessur, was there three years. 13:39 And king David ceased to pursue after Absalom, because he was comforted concerning the death of Amnon. 14:1 And Joab the son of Sarvia, understanding that the king's heart was turned to Absalom, 14:20 That I should come about with this form of speech, thy servant Joab commanded this: but thou, my lord, O king, art wise, according to the wisdom of an angel of God, to understand all things upon earth.\ 15:1 Now after these things Absalom made himself chariots, and horsemen, and fifty men to run before him. 15:8 For thy servant made a vow, when he was in Gessur of Syria, saying: If the Lord shall bring me again into Jerusalem, I will offer sacrifice to the Lord. 16:1 And when David was a little past the top of the hill, behold Siba the servant of Miphiboseth came to meet him with two asses, laden with two hundred loaves of bread, and a hundred bunches of raisins, a hundred cakes of figs, and a vessel of wine. 17:1 And Achitophel said to Absalom: I will choose me twelve thousand men, and I will arise and pursue after David this night. 17:24 But David came to the camp, and Absalom passed over the Jordan, he and all the men of Israel with him. 18:1 And David having reviewed his people, appointed over them captains of thousands and of hundreds, 18:6 So the people went out into the field against Israel, and the battle was fought in the forest of Ephraim. 18:9 And it happened that Absalom met the servants of David, riding on a mule: and as the mule went under a thick and large oak, his head stuck in the oak: and while he hung between the heaven and the earth, the mule on which he rode passed on. 18:11 And Joab said to the man that told him: If thou sawest him, why didst thou not stab him to the ground, and I would have given thee ten sicles of silver, and a belt? 18:12 And he said to Joab: If thou wouldst have paid down in my hands a thousand pieces of silver, I would not lay my hands upon the king's son: for in our hearing the king charged thee, and Abisai, and Ethai, saying: Save me the boy Absalom. 18:16 And Joab sounded the trumpet, and kept back the people from pursuing after Israel in their flight, being willing to spare the multitude. 18:17 And they took Absalom, and cast him into a great pit in the forest, and they laid an exceeding great heap of stones upon him: but all Israel fled to their own dwellings. 18:18 Now Absalom had reared up for himself, in his lifetime, a pillar, which is in the king's valley: for he said: I have no son, and this shall be the monument of my name. And he called the pillar by his own name, and it is called the hand of Absalom, to this day.\ 18:31 And when he had passed, and stood still, Chusai appeared: and coming up he said: I bring good tidings, my lord, the king, for the Lord hath judged for thee this day from the hand of all that have risen up against thee.\ 19:1 And it was told Joab, that the king wept and mourned for his son: 19:14 And he inclined the heart of all the men of Juda, as it were of one man: and they sent to the king, saying: Return thou, and all thy servants. 19:30 And Miphiboseth answered the king: Yea, let him take all, forasmuch as my lord the king is returned peaceably into his house.\ 20:1 And there happened to be there a man of Belial, whose name was Seba, the son of Bochri, a man of Jemini: and he sounded the trumpet, and said: We have no part in David, nor inheritance in the son of Isai: return to thy dwellings, O Israel. 21:1 And there was a famine in the days of David for three years successively: and David consulted the oracle of the Lord. And the Lord said: It is for Saul, and his bloody house, because he slew the Gabaonites. 21:2 Then the king, calling for the Gabaonites, said to them: (Now the Gabaonites were not of the children of Israel, but the remains of the Amorrhites: and the children of Israel had sworn to them, and Saul sought to slay them out of zeal, as it were for the children of Israel and Juda:) 21:20 A fourth battle was in Geth: where there was a man of great stature, that had six fingers on each hand, and six toes on each foot, four and twenty in all, and he was of the race of Arapha. 22:1 And David spoke to the Lord the words of this canticle, in the day that the Lord delivered him out of the hand of all his enemies, and out of the hand of Saul, 22:5 For the pangs of death have surrounded me: the floods of Belial have made me afraid. 22:35 He teacheth my hands to war: and maketh my arms like a bow of brass. 22:50 Therefore will I give thanks to thee, O Lord, among the Gentiles, and will sing to thy name. 23:1 Now these are David's last words. David the son of Isai said: The man to whom it was appointed concerning the Christ of the God of Jacob, the excellent psalmist of Israel said: 23:14 And David was then in a hold: and there was a garrison of the Philistines then in Bethlehem. 23:23 And he was renowned among the three valiant men, who were the most honourable among the thirty: but he attained not to the first three: and David made him of his privy council.\ 24:1 And the anger of the Lord was again kindled against Israel, and stirred up David among them, saying: Go, number Israel and Juda. 24:21 And going out he worshipped the king, bowing with his face to the earth, and said: Wherefore is my lord the king come to his servant? And David said to him: To buy the thrashingfloor of thee, and build an altar to the Lord, that the plague, which rageth among the people, may cease. @3Rg 1:48 And he said: Blessed be the Lord the God of Israel, who hath given this day one to sit on my throne, my eyes seeing it.\ 2:3 And keep the charge of the Lord thy God, to walk in his ways, and observe his ceremonies, and his precepts, and judgments, and testimonies, as it is written in the law of Moses: that thou mayest understand all thou dost, and whithersoever thou shalt turn thyself: 2:7 But shew kindness to the sons of Berzellai the Galaadite, and let them eat at thy table: for they met me when I fled from the face of Absalom thy brother. 2:11 And the days that David reigned in Israel, were forty years: in Hebron he reigned seven years, in Jerusalem thirty-three.\ 2:15 Thou knowest that the kingdom was mine, and all Israel had preferred me to be their king: but the kingdom is transferred, and is become my brother's: for it was appointed him by the Lord. 2:27 So Solomon cast out Abiathar, from being the priest of the Lord, that the word of the Lord might be fulfilled, which he spoke concerning the house of Heli in Silo.\ 2:38 And Semei said to the king: The saying is good: as my lord the king hath said, so will thy servant do. And Semei dwelt in Jerusalem, many days. 3:2 But yet the people sacrificed in the high places: for there was no temple built to the name of the Lord until that day. 3:5 And the Lord appeared to Solomon in a dream by night, saying: Ask what thou wilt that I should give thee. 3:6 And Solomon said: Thou hast shewn great mercy to thy servant David my father, even as he walked before thee in truth, and justice, and an upright heart with thee: and thou hast kept thy great mercy for him, and hast given him a son to sit on his throne, as it is this day. 3:14 And if thou wilt walk in my ways, and keep my precepts, and my commandments, as thy father walked, I will lengthen thy days. 4:26 And Solomon had forty thousand stalls of chariot horses, and twelve thousand for the saddle. 5:1 And Hiram king of Tyre sent his servants to Solomon: for he heard that they had anointed him king in the room of his father: for Hiram had always been David's friend. 5:5 Wherefore I purpose to build a temple to the name of the Lord my God, as the Lord spoke to David my father, saying: Thy son, whom I will set upon the throne in thy place, he shall build a house to my name. 5:13 And king Solomon chose workmen out of all Israel, and the levy was of thirty thousand men. 6:1 And it came to pass in the four hundred and eightieth year after the children of Israel came out of the land of Egypt, in the fourth year of the reign of Solomon over Israel, in the month Zio (the same is the second month), he began to build a house to the Lord. 6:6 The floor that was underneath, was five cubits in breadth, and the middle floor was six cubits in breadth, and the third floor was seven cubits in breadth. And he put beams in the house round about on the outside, that they might not be fastened in the walls of the temple. 6:8 The door for the middle side was on the right hand of the house: and by winding stairs they went up to the middle room, and from the middle to the third. 6:9 So he built the house, and finished it: and he covered the house with roofs of cedar. 6:15 And he built the walls of the house on the inside, with boards of cedar, from the floor of the house to the top of the walls, and to the roofs, he covered it with boards of cedar on the inside: and he covered the floor of the house with planks of fir. 6:25 X 6:26 The second cherub also was ten cubits: and the measure, and the work was the same in both the cherubims: 6:26 That is to say, one cherub was ten cubits high, and in like manner the other cherub. 6:34 And two doors of fir tree, one of each side: and each door was double, and so opened with folding leaves. 7:5 And looking one upon another, with equal space between the pillars, and over the pillars were square beams in all things equal. 7:11 And above there were costly stones, of equal measure, hewed; and, in like manner, planks of cedar: 7:17 And a kind of network, and chain work wreathed together with wonderful art. Both the chapiters of the pillars were cast: seven rows of nets were on one chapiter, and seven nets on the other chapiter. 7:33 And they were such wheels as are used to be made in a chariot: and their axletrees, and spokes, and strakes, and naves, were all cast. 7:45 And the caldrons, and the shovels, and the basins. All the vessels that Hiram made for king Solomon for the house of the Lord, were of fine brass. 7:48 And Solomon made all the vessels for the house of the Lord: the altar of gold, and the table of gold, upon which the loaves of proposition should be set: 8:7 For the cherubims spread forth their wings over the place of the ark, and covered the ark, and the staves thereof above. 8:20 The Lord hath performed his word which he spoke: and I stand in the room of David my father, and sit upon the throne of Israel, as the Lord promised: and have built a house to the name of the Lord the God of Israel. 8:34 Then hear thou in heaven, and forgive the sin of thy people Israel, and bring them back to the land which thou gavest to their fathers. 8:55 And he stood and blessed all the assembly of Israel with a loud voice, saying: 8:59 And let these my words, wherewith I have prayed before the Lord, be nigh unto the Lord our God day and night, that he may do judgment for his servant, and for his people Israel day by day: 8:62 And the king, and all Israel with him, offered victims before the Lord. 9:17 So Solomon built Gazer, and Bethhoron the nether, 10:1 And the queen of Saba, having heard of the fame of Solomon in the name of the Lord, came to try him with hard questions. 10:13 And king Solomon gave the queen of Saba all that she desired, and asked of him: besides what he offered her of himself of his royal bounty. And she returned, and went to her own country with her servants. 10:16 And Solomon made two hundred shields of the purest gold: he allowed six hundred sicles of gold for the plates of one shield. 10:26 And Solomon gathered together chariots and horsemen, and he had a thousand four hundred chariots, and twelve thousand horsemen: and he bestowed them in fenced cities, and with the king in Jerusalem. 10:29 And a chariot of four horses came out of Egypt, for six hundred sicles of silver, and a horse for a hundred and fifty. And after this manner did all the kings of the Hethites, and of Syria, sell horses. 11:5 But Solomon worshipped Astarthe the goddess of the Sidonians, and Moloch the idol of the Ammonites. 11:6 And Solomon did that which was not pleasing before the Lord, and did not fully follow the Lord, as David his father. 11:22 And Pharao said to him: Why, what is wanting to thee with me, that thou seekest to go to thy own country? But he answered: Nothing: yet I beseech thee to let me go.\ 11:23 God also raised up against him an adversary, Razon the son of Eliada, who had fled from his master Adarezer the king of Soba: 11:29 So it came to pass at that time, that Jeroboam went out of Jerusalem, and the prophet Ahias the Silonite, clad with a new garment, found him in the way: and they two were alone in the field. 12:1 And Roboam went to Sichem: for thither were all Israel come together to make him king. 12:11 And now my father put a heavy yoke upon you, but I will add to your yoke: my father beat you with whips, but I will beat you with scorpions. 12:16 Then the people seeing that the king would not hearken to them, answered him, saying: What portion have we in David? or what inheritance in the son of Isai? Go home to thy dwellings, O Israel, now David look to thy own house. So Israel departed to their dwellings. 12:21 And Roboam came to Jerusalem, and gathered together all the house of Juda, and the tribe of Benjamin, a hundred four-score thousand chosen men for war, to fight against the house of Israel and to bring the kingdom again under Roboam the son of Solomon. 12:32 And he appointed a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, after the manner of the feast that was celebrated in Juda. And going up to the altar, he did in like manner in Bethel, to sacrifice to the calves, which he had made: and he placed in Bethel priests of the high places, which he had made. 13:16 But he said: I must not return, nor go with thee, neither will I eat bread, nor drink water in this place: 13:21 And he cried out to the man of God who came out of Juda, saying: Thus saith the Lord: Because thou hast not been obedient to the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, 13:30 And he laid his dead body in his own sepulchre: and they mourned over him, saying: Alas! alas! my brother. 14:3 Take also with thee ten loaves, and cracknels, and a pot of honey, and go to him: for he will tell thee what shall become of this child. 14:10 Therefore behold I will bring evils upon the house of Jeroboam, and will cut off from Jeroboam him that pisseth against the wall, and him that is shut up, and the last in Israel: and I will sweep away the remnant of the house of Jeroboam, as dung is swept away till all be clean. 14:13 And all Israel shall mourn for him, and shall bury him: for he only of Jeroboam shall be laid in a sepulchre, because in his regard there is found a good word from the Lord the God of Israel, in the house of Jeroboam. 14:21 And Roboam the son of Solomon reigned in Juda: Roboam was one and forty years old when he began to reign: and he reigned seventeen years in Jerusalem the city, which the Lord chose out of all the tribes of Israel to put his name there. And his mother's name was Naama an Ammonitess. 14:27 And Roboam made shields of brass instead of them, and delivered them into the hand of the captains of the shieldbearers, and of them that kept watch before the gate of the king's house. 14:29 Now the rest of the acts of Roboam, and all that he did, behold they are written in the book of the words of the days of the kings of Juda. 15:3 And he walked in all the sins of his father, which he had done before him: and his heart was not perfect with the Lord his God, as was the heart of David his father. 15:10 And he reigned one and forty years in Jerusalem. His mother's name was Maacha, the daughter of Abessalom. 15:18 Then Asa took all the silver and gold that remained in the treasures of the house of the Lord, and in the treasures of the king's house, and delivered it into the hands of his servants: and sent them to Benadad son of Tabremon the son of Hezion, king of Syria, who dwelt in Damascus, saying: 16:28 And Amri slept with his fathers, and was buried in Samaria, and Achab his son reigned in his stead.\ 17:1 And Elias the Thesbite of the inhabitants of Galaad said to Achab: As the Lord liveth the God of Israel, in whose sight I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to the words of my mouth. 17:6 And the ravens brought him bread and flesh in the morning, and bread and flesh in the evening, and he drank of the torrent. 17:20 And he cried to the Lord, and said: O Lord my God, hast thou afflicted also the widow, with whom I am after a sort maintained, so as to kill her son? 17:21 And he stretched, and measured himself upon the child three times, and cried to the Lord, and said: O Lord my God, let the soul of this child, I beseech thee, return into his body. 18:10 As the Lord thy God liveth, there is no nation or kingdom, whither my lord hath not sent to seek thee: and when all answered: He is not here: he took an oath of every kingdom and nation, because thou wast not found. 18:30 Elias said to all the people: Come ye unto me. And the people coming near unto him, he repaired the altar of the Lord, that was broken down: 19:5 And he cast himself down, and slept in the shadow of the juniper tree: and behold an angel of the Lord touched him, and said to him: Arise and eat. 20:4 And the king of Israel answered: According to thy word, my lord O king, I am thine, and all that I have. 20:26 Wherefore at the return of the year, Benadad mustered the Syrians, and went up to Aphec, to fight against Israel. 20:27 And the children of Israel were mustered, and taking victuals went out on the other side, and camped over against them, like two little flocks of goats: but the Syrians filled the land. 20:36 Then he said to him: Because thou wouldst not hearken to the word of the Lord, behold thou shalt depart from me, and a lion shall slay thee. And when he was gone a little from him, a lion found him, and slew him. 20:42 And he said to him: Thus saith the Lord: Because thou hast let go out of thy hand a man worthy of death, thy life shall be for his life, and thy people for his people. 21:5 And Jezabel his wife went in to him, and said to him: What is the matter that thy soul is so grieved? and why eatest thou no bread? 21:22 And I will make thy house like the house of Jeroboam the son of Nabat, and like the house of Baasa the son of Ahias: for what thou hast done, to provoke me to anger, and for making Israel to sin. 22:1 And there passed three years without war between Syria and Israel. 22:3 (And the king of Israel said to his servants: Know ye not that Ramoth Galaad is ours, and we neglect to take it out of the hand of the king of Syria?) 22:4 And he said to Josaphat: Wilt thou come with me to battle to Ramoth Galaad? 22:13 And the messenger, that went to call Micheas, spoke to him, saying: Behold the words of the prophets with one mouth declare good things to the king: let thy word therefore be like to theirs, and speak that which is good. 22:18 (Then the king of Israel said to Josaphat: Did I not tell thee, that he prophesieth no good to me, but always evil?) 22:22 And he said: I will go forth, and be a lying spirit in the mouth of all his prophets. And the Lord said: Thou shalt deceive him, and shalt prevail: go forth, and do so. 22:33 And the captains of the chariots perceived that he was not the king of Israel, and they turned away from him. 22:37 And the king died, and was carried into Samaria: and they buried the king in Samaria. 22:44 Nevertheless he took not away the high places: for as yet the people offered sacrifices and burnt incense in the high places. 22:46 But the rest of the acts of Josaphat, and his works which he did, and his battles, are they not written in the book of the words of the days of the kings of Juda? 22:50 Then Ochozias the son of Achab said to Josaphat: Let my servants go with thy servants in the ships. And Josaphat would not. 22:51 And Josaphat slept with his fathers: and was buried with them in the city of David his father: and Joram his son reigned in his stead.\ 22:52 And Ochozias the son of Achab began to reign over Israel in Samaria, in the seventeenth year of Josaphat king of Juda, and he reigned over Israel two years, @4Rg 1:6 But they answered him: A man met us, and said to us: Go, and return to the king, that sent you, and you shall say to him: Thus saith the Lord: Is it because there was no God in Israel that thou sendest to Beelzebub the god of Accaron? Therefore thou shalt not come down from the bed, on which thou art gone up, but thou shalt surely die. 3:1 And Joram the son of Achab reigned over Israel in Samaria in the eighteenth year of Josaphat king of Juda. And he reigned twelve years. 4:12 And he said to Giezi his servant: Call this Sunamitess. And when he had called her, and she stood before him, 4:13 He said to his servant: Say to her: Behold thou hast diligently served us in all things, what wilt thou have me to do for thee? hast thou any business, and wilt thou that I speak to the king, or to the general of the army? And she answered: I dwell in the midst of my own people. 4:14 And he said: What will she then that I do for her? And Giezi said: Do not ask, for she hath no son, and her husband is old. 4:17 And the woman conceived, and brought forth a son in the time, and at the same hour, that Eliseus had said.\ 4:25 So she went forward, and came to the man of God to mount Carmel: and when the man of God saw her coming towards, he said to Giezi his servant: Behold that Sunamitess. 4:39 And one went out into the field to gather wildherbs: and he found something like a wild vine, and gathered of it wild gourds of the field, and filled his mantle, and coming back he shred them into the pot of pottage, for he knew not what it was. 4:42 And a certain man came from Baalsalisa bringing to the man of God bread of the firstfruits, twenty loaves of barley, and new corn in his scrip. And he said: Give to the people, that they may eat. 4:44 So he set it before them: and they ate, and there was left according to the word of the Lord. 5:1 Naaman, general of the army of the king of Syria,was a great man with his master, and honourable: for by him the Lord gave deliverance to Syria: and he was a valiant man and rich, but a leper. 5:4 Then Naaman went in to his lord, and told him, saying: Thus and thus said the girl from the land of Israel. 5:5 And the king of Syria said to him: Go, and I will send a letter to the king of Israel. And he departed, and took with him ten talents of silver, and six thousand pieces of gold, and ten changes of raiment, 5:9 So Naaman came with his horses and chariots, and stood at the door of the house of Eliseus: 5:11 Naaman was angry and went away, saying: I thought he would have come out to me, and standing would have invoked the name of the Lord his God, and touched with his hand the place of the leprosy, and healed me. 5:15 And returning to the man of God with all his train, he came, and stood before him, and said: In truth, I know there is no other God in all the earth, but only in Israel: I beseech thee therefore take a blessing of thy servant. 6:2 Let us go as far as the Jordan and take out of the wood every man apiece of timber, that we may build us there a place to dwell in. And he said: Go. 6:24 And it came to pass after these things, that Benadad king of Syria gathered together all his army, and went up, and besieged Samaria. 7:1 And Eliseus said: Hear ye the word of the Lord: Thus saith the Lord: To morrow about this time a bushel of fine flour shall be sold for a stater, and two bushels of barley for a stater, in the gate of Samaria. 7:2 Then one of the lords, upon whose hand the king leaned, answering the man of God, said: If the Lord should make flood-gates in heaven, can that possibly be which thou sayest? And he said: Thou shalt see it with thy eyes, but shalt not eat thereof. 7:15 And they went after them as far as the Jordan: and behold all the way was full of garments, and vessels, which the Syrians had cast away in their fright, and the messengers returned and told the king. 7:18 And it came to pass according to the word of the man of God, which he spoke to the king, when he said: Two bushels of barley shall be for a stater, and a bushel of fine flour for a stater, at this very time tomorrow in the gate of Samaria. 7:19 When that lord answered the man of God, and said: Although the Lord should make flood-gates in heaven, could this come to pass which thou sayest? And he said to him: Thou shalt see with thy eyes, and shalt not eat thereof. 8:1 And Eliseus spoke to the woman, whose son he had restored to life, saying: Arise, and go thou and thy household, and sojourn wheresoever thou canst find: for the Lord hath called a famine, and it shall come upon the land seven years. 8:10 And Eliseus said to him: Go tell him: Thou shalt recover: but theLord hath shewn me that he shall surely die. 8:12 And Hazael said to him: Why doth my lord weep? And he said: Because I know the evil that thou wilt do to the children of Israel. Their strong cities thou wilt burn with fire, and their young men thou wilt kill with the sword, and thou wilt dash their children, and rip up their pregnant women. 8:15 And on the next day he took a blanket, and poured water on it, and spread it upon his face: and he died, and Hazael reigned in his stead.\ 8:24 And Joram slept with his fathers, and was buried with them in the city of David, and Ochozias his son reigned in his stead.\ 8:29 And he went back to be healed, in Jezrahel: because the Syrians had wounded him in Ramoth when he fought against Hazael king of Syria. And Ochozias the son of Joram king of Juda, went down to visit Joram the son of Achabin Jezrahel, because he was sick there. 9:1 And Eliseus the prophet called one of the sons of the prophets, and said to him: Gird up thy loins, and take this little bottle of oil in thy hand, and go to Ramoth Galaad. 9:4 So the young man, the servant of the prophet, went away to Ramoth Galaad, 9:6 And he arose, and went into the chamber: and he poured the oil upon his head, and said: Thus saith the Lord God of Israel: I have anointed thee king over Israel, the people of the Lord. 9:8 And I will destroy all the house of Achab, and I will cut off from Achab him that pisseth against the wall, and him that is shut up, and the meanest in Israel. 9:15 And was returned to be healed in Jezrahel of his wounds, for the Syrians had wounded him, when he fought with Hazael king of Syria. And Jehu said: If it please you, let no man go forth or flee out of the city, lest he go, and tell in Jezrahel. 9:18 So there went one in a chariot to meet him, and said: Thus saith the king: Are all things peaceable? And Jehu said: What hast thou to do with peace? go behind and follow me. And the watchman told, saying: The messenger came to them, but he returneth not. 9:22 And when Joram saw Jehu, he said: Is there peace, Jehu? And he answered: What peace? so long as the fornications of Jezabel thy mother, and her many sorceries are in their vigour. 9:24 But Jehu bent his bow with his hand, and shot Joram between the shoulders: and the arrow went out through his heart, and immediately he fell in his chariot. 9:25 And Jehu said to Badacer his captain: Take him, and cast him into the field of Naboth the Jezrahelite: for I remember when I and thou sitting in a chariot followed Achab this man's father, that the Lord laid this burden upon him, saying: 9:27 But Ochozias king of Juda seeing this, fled by the way of the garden house: and Jehu pursued him, and said: Strike him also in his chariot. And they struck him in the going up to Gaver, which is by Jeblaam: and he fled into Mageddo, and died there. 9:32 And Jehu lifted up his face to the window, and said: Who is this? And two or three eunuchs bowed down to him. 9:35 And when they went to bury her, they found nothing but the skull,and the feet, and the extremities of her hands. 10:1 And Achab had seventy sons in Samaria: so Jehu wrote letters, and sent to Samaria, to the chief men of the city, and to the ancients, and to them that brought up Achab's children, saying: 10:23 And Jehu and Jonadab the son of Rechab went to the temple of Baal,and said to the worshippers of Baal: Search, and see that there be not any with you of the servants of the Lord, but that there be the servants of Baal only. 10:29 But yet he departed not from the sins of Jeroboam the son of Nabat, who made Israel to sin, nor did he forsake the golden calves that were in Bethel and Dan. 10:30 And the Lord said to Jehu: Because thou hast diligently executed that which was right and pleasing in my eyes, and hast done to the house of Achab according to all that was in my heart: thy children shall sit upon the throne of Israel to the fourth generation. 10:32 In those days the Lord began to be weary of Israel: and Hazael ravaged them in all the coasts of Israel, 10:33 From the Jordan eastward, all the land of Galaad, and Gad, and Ruben, and Manasses, from Aroer, which is upon the torrent Arnon, and Galaad, and Basan. 11:2 But Josaba the daughter of king Joram, sister of Ochozias, took Joas the son of Ochozias, and stole him from among the king's sons that were slain, out of the bed chamber with his nurse: and hid him from the face of Athalia, so that he was not slain. 11:4 And in the seventh year Joiada sent, and taking the centurions and the soldiers, brought them in to him into the temple of the Lord, and made a covenant with them: and taking an oath of them in the house of the Lord, shewed them the king's son: 11:6 Let a third part of you go in on the sabbath, and keep the watch of the king's house. And let a third part be at the gate of Sur: and let a third part be at the gate behind the dwelling of the shield bearers: and you shall keep the watch of the house of Messa. 11:15 But Joiada commanded the centurions that were over the army, and said to them: Have her forth without the precinct of the temple, and whosoever shall follow her, let him be slain with the sword. For the priest had said: Let her not be slain in the temple of the Lord. 11:19 And he took the centurions, and the bands of the Cerethi and the Phelethi, and all the people of the land, and they brought the king from the house of the Lord: and they came by the way of the gate of the shield bearers into the palace, and he sat on the throne of the kings. 12:1 In the seventh year of Jehu Joas began to reign: and he reigned forty years in Jerusalem. The name of his mother was Sebia of Bersabee. 12:4 And Joas said to the priests: All the money of the sanctified things, which is brought into the temple of the Lord by those that pass, which is offered for the price of a soul, and which of their own accord, and of their own free heart they bring into the temple of the Lord: 12:12 And made the repairs: and to them that cut stones, and to buy timber, and stones, to be hewed, that the repairs of the house of the Lord might be completely finished, and wheresoever there was need of expenses to uphold the house. 12:16 But the money for trespass, and the money for sins, they brought not into the temple of the Lord, because it was for the priests.\ 13:8 But the rest of the acts of Joachaz, and all that he did, and his valour, are they not written in the book of the words of the days of the kings of Israel? 13:11 And he did that which is evil in the sight of the Lord: he departed not from all the sins of Jeroboam the son of Nabat, who made Israel to sin, but he walked in them. 13:13 And Joas slept with his fathers: and Jeroboam sat upon his throne.But Joas was buried in Samaria with the kings of Israel.\ 13:18 And he said: Take the arrows. And when he had taken them, he said to him: Strike with an arrow upon the ground. And he struck three times and stood still. 13:25 Now Joas the son of Joachaz, took the cities out of the hand of Benadad, the son of Hazael, which he had taken out of the hand of Joachaz his father by war, three times did Joas beat him, and he restored the cities to Israel. 14:1 In the second year of Joas son of Joachaz, king of Israel, reigned Amasias son of Joas king of Juda. 14:2 He was five and twenty years old when he began to reign: and nine and twenty years he reigned in Jerusalem: the name of his mother was Joadan of Jerusalem. 14:7 He slew of Edom in the valley of the Saltpits ten thousand men, and took the rock by war, and called the name thereof Jectehel, unto this day.\ 14:12 And Juda was put to the worst before Israel, and they fled everyman to their dwellings. 14:23 In the fifteenth year of Amasias son of Joas king of Juda, reigned Jeroboam the son of Joas king of Israel in Samaria, one and forty years: 14:28 But the rest of the acts of Jeroboam, and all that he did, and his valour, wherewith he fought, and how he restored Damascus, and Emath to Juda in Israel, are they not written in the book of the words of the days of the kings of Israel? 15:5 And the Lord struck the king, so that he was a leper unto the day of his death, and he dwelt in a free house apart: but Joatham the king's son governed the palace, and judged the people of the land. 15:11 Now the rest of the acts of Zacharias, are they not written in the bookof the words of the days of the kings of Israel? 15:20 And Manahem laid a tax upon Israel, on all that were mighty and rich, to give the king of the Assyrians, each man fifty sicles of silver: so the king of the Assyrians turned back, and did not stay in the land. 15:25 And Phacee the son of Romelia, his captain conspired against him, and smote him in Samaria, in the tower of the king's house, near Argob,and near Arie, and with him fifty men of the sons of the Galaadites, and he slew him and reigned in his stead. 15:31 But the rest of the acts of Phacee, and all that he did, are they not written in the book of the words of the days of the kings of Israel?\ 15:36 But the rest of the acts of Joatham, and all that he did, are they not written in the book of the words of the days of the kings of Juda? 15:37 In those days the Lord began to send into Juda Rasin king of Syria, and Phacee the son of Romelia. 16:2 Achaz was twenty years old when he began to reign, and he reigned sixteen years in Jerusalem: he did not that which was pleasing in the sight of the Lord his God, as David his father. 16:5 Then Rasin king of Syria, and Phacee son of Romelia king of Israel came up to Jerusalem to fight: and they besieged Achaz, but were not able to overcome him. 16:9 And he agreed to his desire: for the king of the Assyrians went up against Damascus, and laid it waste: and he carried away the inhabitants thereof to Cyrene, but Rasin he slew. 16:10 And king Achaz went to Damascus to meet Theglathphalasar king of the Assyrians, and when he had seen the altar of Damascus, king Achaz sent to Urias the priest a pattern of it, and its likeness according to all the work thereof. 16:17 And king Achaz took away the graven bases, and the laver that was upon them: and he took down the sea from the brazen oxen that held it up,and put it upon a pavement of stone. 17:26 And it was told the king of the Assyrians, and it was said: The nations which thou hast removed, and made to dwell in the cities of Samaria, know not the ordinances of the God of the land: and the Lord hath sent lions among them: and behold they kill them, because they know not the mannerof the God of the land. 18:1 In the third year of Osee the son of Ela king of Israel, reigned Ezechias the son of Achaz king of Juda. 18:4 He destroyed the high places, and broke the statues in pieces, and cut down the groves, and broke the brazen serpent, which Moses had made: for till that time the children of Israel burnt incense to it: and he called its name Nohestan. 18:34 Where is the god of Emath, and of Arphad? where is the god of Sepharvaim, of Ana, and of Ava? have they delivered Samaria out of my hand? 19:2 And he sent Eliacim, who was over the house, and Sobna the scribe,and the ancients of the priests covered with sackcloths, to Isaias the prophet the son of Amos, 19:18 And they have cast their gods into the fire: for they were not gods, but the works of men's hands of wood and stone, and they destroyed them. 19:19 Now therefore, O Lord our God, save us from his hand, that all the kingdomsof the earth may know, that thou art the Lord the only God. 19:36 And Sennacherib king of the Assyrians departing went away, and he returned and abode in Ninive. 20:7 And Isaias said: Bring me a lump of figs. And when they had broughtit, and laid it upon his boil, he was healed. 20:15 And he said: What did they see in thy house? Ezechias said: They saw all the things that are in my house: there is nothing among my treasures thatI have not shewn them. 21:17 Now the rest of the acts of Manasses, and all that he did, and his sin which he sinned, are they not written in the book of the words of the days of the kings of Juda? 21:18 And Manasses slept with his fathers, and was buried in the garden of his own house, in the garden of Oza: and Amon his son reigned in his stead.\ 21:19 Two and twenty years old was Amon when he began to reign, and he reigned two years in Jerusalem: the name of his mother was Messalemeth the daughter of Harus of Jeteba. 21:24 But the people of the land slew all them that had conspired against king Amon: and made Josias his son their king in his stead. 21:25 But the rest of the acts of Amon which he did, are they not written in the book of the words of the days of the kings of Juda? 22:3 And in the eighteenth year of king Josias, the king sent Saphan the son of Assia, the son of Messulam, the scribe of the temple of the Lord, saying to him: 22:5 And let it be given to the workmen by the overseers of the house of the Lord: and let them distribute it to those that work in the temple of the Lord, to repair the temple: 23:3 And the king stood upon the step: and made a covenant with the Lord, to walk after the Lord,and to keep his commandments, and his testimonies and his ceremonies, with all their heart, and with all their soul, and to perform the words of this covenant, which were written in that book: and the people agreed to the covenant. 23:8 And he gathered together all the priests out of the cities of Juda: and he defiled the high places, where the priests offered sacrifice, from Gabaa to Bersabee: and he broke down the altars of the gates that were in the entering in of the gate of Josue governor of the city, which was on the left hand of the gate of the city. 23:13 The high places also that were at Jerusalem on the right side of the Mount of Offence, which Solomon king of Israel had built to Astaroth the idol of the Sidonians, and to Chamos the scandal of Moab, and to Melchom the abomination of the children of Ammon, the king defiled. 23:25 There was no king before him like unto him, that returned to the Lord with all his heart, and with all his soul, and with all his strength, according to all the law of Moses: neither after him did there arise any like him. 23:30 And his servants carried him dead from Mageddo: and they brought him to Jerusalem, and buried him in his own sepulchre. And the people of the land took Joachaz the son of Josias: and they anointed him, and made him king in his father's stead.\ 24:8 Joachin was eighteen years old when he began to reign, and he reigned three months in Jerusalem: the name of his mother was Nohesta the daughter of Elnathan of Jerusalem. 24:12 And Joachin king of Juda went out to the king of Babylon, he and his mother, and his servants, and his nobles, and his eunuchs: and the king of Babylon received him in the eighth year of his reign. 24:20 For the Lord was angry against Jerusalem and against Juda, till he cast them out from his face: and Sedecias revolted from the king of Babylon. 25:1 And it came to pass in the ninth year of his reign, in the tenth month, the tenth day of the month, that Nabuchodonosor king of Babylon came, he and all his army against Jerusalem: and they surrounded it: and raised works round about it. 25:24 And Godolias swore to them and to their men, saying: Be not afraid to serve the Chaldees: stay in the land, and serve the king of Babylon, and it shall be well with you. @1Par 1:13 And Chanaan begot Sidon his firstborn, and the Hethite, 1:18 And Arphaxad begot Sale, and Sale begot Heber. 1:19 And to Heber were born two sons, the name of the one was Phaleg, because in his days the earth was divided; and the name of his brother was Jectan. 1:20 And Jectan begot Elmodad, and Saleph, and Asarmoth, and Jare, 1:34 And Abraham begot Isaac: and his sons were Esau and Israel. 1:38 The sons of Seir: Lotan. Sobal, Sebeon, Ana, Dison, Eser, Disan. 1:43 Now these are the kings that reigned in the land of Edom, before there was a king over the children of Israel: Bale the son of Beor: and the name of his city was Denaba. 2:1 And these are the sons of Israel: Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issachar, and Zabulon, 2:7 And the sons of Charmi: Achar, who troubled Israel, and sinned by the theft of the anathema. 2:10 And Ram begot Aminadab, and Aminadab begot Nahasson, prince of the children of Juda. 2:11 And Nahasson begot Salma, the father of Booz. 2:12 And Booz begot Obed, and Obed begot Isai. 2:13 And Isai begot Eliab his firstborn, the second Abinadab, the third Simmaa, 2:20 And Hur begot Uri: and Uri begot Bezeleel. 2:22 And Segub begot Jair, and he had three and twenty cities in the land of Galaad. 2:31 But the son of Apphaim was Jesi: and Jesi begot Sesan. And Sesan begot Oholai. 2:32 And the sons of Jada the brother of Semei: Jether and Jonathan. And Jether also died without children. 2:33 But Jonathan begot Phaleth, and Ziza, These were the sons of Jerameel. 2:36 And Ethei begot Nathan, and Nathan begot Zabad. 2:37 And Zabad begot Ophlal, and Ophlal begot Obed. 2:38 Obed begot Jehu, Jehu begot Azarias. 2:39 Azarias begot Helles, and Helles begot Elasa. 2:40 Elasa begot Sisamoi, Sisamoi begot Sellum, 2:41 Sellum begot Icamia, and Icamia begot Elisama.\ 2:44 And Samma begot Raham, the father of Jercaam, and Recem begot Sammai. 2:46 And Epha the concubine of Caleb bore Haran, and Mosa, and Gezez. And Haran begot Gezez. 2:49 And Saaph the father of Madmena begot Sue the father of Machbena, and the father of Gabaa. And the daughter of Caleb was Achsa. 3:7 And Eliphaleth, and Noge, and Nepheg, and Japhia, 3:10 And Solomon's son was Roboam: whose son Abia begot Asa. And his son was Josaphat, 3:11 The father of Joram: and Joram begot Ochozias, of whom was born Joas: 3:13 Begot Achaz, the father of Ezechias, of whom was born Manasses. 3:14 And Manasses begot Amon the father of Josias. 3:19 Of Phadaia were born Zorobabel and Semei. Zorobabel begot Mosollam, Hananias, and Salomith their sister: 4:2 And Raia the son of Sobal begot Jahath, of whom were born Ahumai, and Laad. These are the families of Sarathi. 4:8 And Cos begot Anob, and Soboba, and the kindred of Aharehel the son of Arum. 4:11 And Caleb the brother of Sua begot Mahir, who was the father of Esthon. 4:12 And Esthon begot Bethrapha, and Phesse, and Tehinna father of the city of Naas: these are the men of Recha. 4:14 Maonathi begot Ophra, and Saraia begot Joab the father of the Valley of artificers: for artificers were there. 4:17 And the sons of Esra, Jether, and Mered, and Epher, and Jalon, and he begot Mariam, and Sammai, and Jesba the father of Esthamo. 4:21 The sons of Sela the son of Juda: Her the father of Lecha, and Laada the father of Maresa, and the families of the house of them that wrought fine linen in the House of oath. 5:6 Beera his son, whom Thelgathphalnasar king of the Assyrians carried awayaway captive, and he was prince in the tribe of Ruben. 5:14 These were the sons of Abihail, the son of Huri, the son of Jara, the son of Galaad, the son of Michael, the son of Jesisi, the son of Jeddo, the son of Buz. 5:22 And many fell down slain: for it was the battle of the Lord. And they dwelt in their stead till the captivity.\ 6:4 Eleazar begot Phinees, and Phinees begot Abisue, 6:5 And Abisue begot Bocci, and Bocci begot Ozi. 6:6 Ozi begot Zaraias, and Zaraias begot Maraioth. 6:7 And Maraioth begot Amarias, and Amarias begot Achitob. 6:8 Achitob begot Sadoc, and Sadoc begot Achimaas. 6:9 Achimaas begot Azarias, Azarias begot Johanan, 6:10 Johanan begot Azarias. This is he that executed the priestly office in the house which Solomon built in Jerusalem. 6:11 And Azarias begot Amarias, and Amarias begot Achitob. 6:12 And Achitob begot Sadoc, and Sadoc begot Sellum, 6:13 Sellum begot Helcias, and Helcias begot Azarias, 6:14 Azarias begot Saraias, and Saraias begot Josedec. 6:18 The sons of Caath: Amram, and Isaar, and Hebron, and Oziel. 6:31 These are they, whom David set over the singing men of the house of the Lord, after that the ark was placed: 6:47 The son of Moholi, the son of Musi, the son of Merari, the son of Levi. 6:49 But Aaron and his sons offered burnt offerings upon the altar of holocausts, and upon the altar of incense, for every work of the holy of holies: and to pray for Israel according to all that Moses the servant of God had commanded. 6:62 And to the sons of Gerson by their families out of the tribe of Issachar, and out of the tribe of Aser, and out of the tribe of Nephtali, and out of the tribe of Manasses in Basan, thirteen cities. 6:63 And to the sons of Merari by their families out of the tribe of Ruben, and out of the tribe of Gad, and out of the tribe of Zabulon, they gave by lot twelve cities. 7:6 The sons of Benjamin were Bela, and Bechor, and Jadihel, three. 7:26 Who begot Laadan: and his son was Ammiud, who begot Elisama, 7:28 And their possessions and habitations were Bethel with her daughters, and eastward Noran, and westward Gazer and her daughters, Sichem also with her daughters, as far as Asa with her daughters. 7:32 And Heber begot Jephlat, and Somer, and Hotham, and Suaa their sister. 8:1 Now Benjamin begot Bale his firstborn, Asbel the second, Ahara the third, 8:6 These are the sons of Ahod, heads of families that dwelt in Gabaa, who were removed into Manahath. 8:7 And Naaman, and Achia, and Gera he removed them, and begot Oza, and Ahiud. 8:9 And he begot of Hodes his wife Jobab, and Sebia, and Mosa, and Molchom, 8:11 And Mehusim begot Abitob, and Elphaal. 8:12 And the sons of Elphaal were Heber, and Misaam, and Samad: who built Ono, and Lod, and its daughters. 8:30 And his firstborn son Abdon, and Sur, and Cis, and Baal, and Nadab, 8:32 And Macelloth begot Samaa: and they dwelt over against their brethren in Jerusalem with their brethren.\ 8:33 And Ner begot Cis, and Cis begot Saul. And Saul begot Jonathan and Melchisua, and Abinadab, and Esbaal. 8:36 And Ahaz begot Joada: and Joada begot Alamath, and Azmoth, and Zamri: and Zamri begot Mosa, 8:37 And Mosa begot Banaa, whose son was Rapha, of whom was born Elasa, who begot Asel. 8:39 And the sons of Esec, his brother, were Ulam the firstborn, and Jehus the second, and Eliphalet the third. 9:7 And of the sons of Benjamin: Salo the son of Mosollam, the son of Oduia, the son of Asana: 9:13 And their brethren heads in their families a thousand seven hundred and threescore, very strong and able men for the work of the ministry in the house of God.\ 9:32 And some of the sons of Caath their brethren, were over the loaves of proposition, to prepare always new for every sabbath. 9:35 And in Gabaon dwelt Jehiel the father of Gabaon, and the name of his wife was Maacha: 9:38 And Macelloth begot Samaan: these dwelt over against their brethren in Jerusalem, with their brethren.\ 9:39 Now Ner begot Cis: and Cis begot Saul: and Saul begot Jonathan and Melchisua, and Abinadab, and Esbaal. 9:40 And the son of Jonathan, was Meribbaal: and Meribbaal begot Micha. 9:42 And Ahaz begot Jara, and Jara begot Alamath, and Azmoth, and Zamri. And Zamri begot Mosa. 9:43 And Mosa begot Banaa: whose son Raphaia begot Elasa: of whom was born Asel. 9:44 And Asel had six sons whose names are, Ezricam, Bochru, Ismahel, Saria, Obdia, Hanan: these are the sons of Asel. 11:2 Yesterday also, and the day before when Saul was king, thou wast he that leddest out and broughtest in Israel: for the Lord thy God said to thee: Thou shalt feed my people Israel, and thou shalt be ruler over them. 11:31 Ethai the son of Ribai of Gabaath of the sons of Benjamin, Banai a Pharathonite, 11:33 The sons of Assem a Gezonite, Jonathan the son of Sage an Ararite, 11:45 Jedihel the son of Zamri, and Joha his brother a Thosaite, 11:46 Eliel a Mihumite, and Jeribai, and Josaia the sons of Elnaim, and Jethma a Moabite, Eliel, and Obed, and Jasiel of Masobia. 12:1 Now these are they that came to David to Siceleg, while he yet fled from Saul the son of Cis, and they were most valiant and excellent warriors, 12:15 These are they who passed over the Jordan in the first month, when it is used to flow over its banks: and they put to flight all that dwelt in the valleys both toward the east and toward the west.\ 12:20 So when he went back to Siceleg, there fled to him of Manasses, Ednas and Jozabad, and Jedihel, and Michael, and Ednas, and Jozabad, and Eliu, and Salathi, captains of thousands in Manasses. 14:1 And Hiram king of Tyre sent messengers to David, and cedar trees, and masons, and carpenters, to build him a house. 14:3 And David took other wives in Jerusalem: and he begot sons, and daughters. 15:28 And all Israel brought the ark of the covenant of the Lord with joyful shouting, and sounding with the sound of the cornet, and with trumpets, and cymbals, and psalteries, and harps. 16:1 So they brought the ark of God, and set it in the midst of the tent, which David had pitched for it: and they offered holocausts, and peace offerings before God. 16:10 Praise ye his holy name: let the heart of them rejoice, that seek the Lord. 16:30 Let all the earth be moved at his presence: for he hath founded the world immoveable. 16:38 And Obededom, with his brethren sixty-eight: and Obededom the son of Idithun, and Hosa he appointed to be porters. 17:1 Now when David was dwelling in his house, he said to Nathan the prophet: Behold I dwell in a house of cedar: and the ark of the covenant of the Lord is under skins. 17:17 But even this hath seemed little in thy sight, and therefore thou hast also spoken concerning the house of thy servant for the time to come: and hast made me remarkable above all men, O Lord God. 19:9 And the children of Ammon came out and put their army in array before the gate of the city: and the kings, that were come to their aid, stood apart in the field.\ 19:14 So Joab and the people that were with him, went against the Syrians to the battle: and he put them to flight. 20:3 And the people that were therein he brought out: and made harrows, and sleds, and chariots of iron to go over them, so that they were cut and bruised to pieces: in this manner David dealt with all the cities of the children of Ammon: and he returned with all his people to Jerusalem. 21:3 And Joab answered: The Lord make his people a hundred times more than they are: but, my lord the king, are they not all thy servants: why doth my lord seek this thing, which may be imputed as a sin to Israel? 21:15 And he sent an angel to Jerusalem, to strike it: and as he was striking it, the Lord beheld, and took pity for the greatness of the evil: and said to the angel that destroyed: It is enough, now stop thy hand. And the angel of the Lord stood by the thrashingfloor of Ornan the Jebusite. 21:19 And David went up, according to the word of Gad, which he spoke to him in the name of the Lord. 21:24 And king David said to him: It shall not be so, but I will give thee money as much as it is worth: for I must not take it from thee, and so offer to the Lord holocausts free cost. 21:25 So David gave to Ornan for the place, six hundred sicles of gold of just weight. 21:26 And he built there an altar to the Lord: and he offered holocausts, and peace offerings, and he called upon the Lord, and he heard him by sending fire from heaven upon the altar of the holocaust. 22:18 Saying: You see, that the Lord your God is with you, and hath given you rest round about, and hath delivered all your enemies into your hands, and the land is subdued before the Lord, and before his people. 23:21 The sons of Merari: Moholi, and Musi. The sons of Moholi: Eleazar and Cis. 23:29 And the priests have the charge of the loaves of proposition, and of the sacrifice of fine flour, and of the unleavened cakes, and of the fryingpan, and of the roasting, and of every weight and measure. 24:27 The son also of Merari: Oziau, and Soam, and Zacchur, and Hebri. 25:1 Moreover David and the chief officers of the army separated for the ministry the sons of Asaph, and of Heman, and of Idithun: to prophesy with harps, and with psalteries, and with cymbals according to their number serving in their appointed office. 25:3 And of Idithun: the sons of Idithun, Godolias, Sori, Jeseias, and Hasabias, and Mathathias, six, under the hand of their father Idithun, who prophesied with a harp to give thanks and to praise the Lord. 26:6 And to Semei his son were born sons, heads of their families: for they were men of great valour. 27:16 Now the chiefs over the tribes of Israel were these: over the Rubenites, Eliezer the son of Zechri was ruler: over the Simeonites, Saphatias the son of Maacha: 27:19 Over the Zabulonites, Jesmaias the son of Adias: over the Nephtalites, Jerimoth the son of Ozriel: 27:21 And over the half tribe of Manasses in Galaad, Jaddo the son of Zacharias: and over Benjamin, Jasiel the son of Abner. 27:29 And over the herds that fed in Saron, was Setrai a Saronite: and over the oxen in the valleys, Saphat the son of Adli: 28:9 And thou my son Solomon, know the God of thy father, and serve him with a perfect heart, and a willing mind: for the Lord searcheth all hearts, and understandeth all the thoughts of minds. If thou seek him, thou shalt find him: but if thou forsake him, he will cast thee off for ever. 28:14 Gold by weight for every vessel for the ministry. And silver by weight according to the diversity of the vessels and uses. 29:1 And king David said to all the assembly: Solomon my son, whom alone God hath chosen, is as yet young and tender: and the work is great, for a house is prepared not for man, but for God. 29:22 And they ate, and drank before the Lord that day with great joy. And they anointed the second time Solomon the son of David. And they anointed him to the Lord to be prince, and Sadoc to be high priest. @2Par 2:2 And he numbered out seventy thousand men to bear burdens, and eighty thousand to hew stones in the mountains, and three thousand six hundred to oversee them. 3:17 These pillars he put at the entrance of the temple, one on the right hand, and the other on the left: that which was on the right hand, he called Jachin: and that on the left hand, Booz. 4:4 And the oxen were cast: and the sea itself was set upon the twelve oxen, three of which looked toward the north, and other three toward the west: and other three toward the south, and the other three that remained toward the east, and the sea stood upon them: and the hinder parts of the oxen were inward under the sea. 4:6 He made also ten lavers: and he set five on the right hand, and five on the left, to wash in them all such things as they were to offer for holocausts: but the sea was for the priests to wash in. 4:22 The vessels also for the perfumes, and the censers, and the bowls, and the mortars, of pure gold. And he graved the doors of the inner temple, that is, for the holy of holies: and the doors of the temple without were of gold. And thus all the work was finished which Solomon made in the house of the Lord. 5:11 Now when the priests were come out of the sanctuary, (for all the priests that could be found there, were sanctified: and as yet at that time the courses and orders of the ministries were not divided among them,) 5:13 So when they all sounded together, both with trumpets, and voice, and cymbals, and organs, and with divers kind of musical instruments, and lifted up their voice on high: the sound was heard afar off, so that when they began to praise the Lord, and to say: Give glory to the Lord for he is good, for his mercy endureth for ever: the house of God was filled with a cloud. 6:1 Then Solomon said: The Lord promised that he would dwell in a cloud. 6:10 The Lord therefore hath accomplished his word which he spoke: and I am risen up in the place of David my father, and sit upon the throne of Israel, as the Lord promised: and have built a house to the name of the Lord God of Israel. 6:11 And I have put in it the ark, wherein is the covenant of the Lord, which he made with the children of Israel.\ 6:12 And he stood before the altar of the Lord, in presence of all the multitude of Israel, and stretched forth his hands. 6:26 If the heavens be shut up, and there fall no rain by reason of the sins of the people, and they shall pray to thee in this place, and confess to thy name, and be converted from their sins, when thou dost afflict them, 6:27 Then hear thou from heaven, O Lord, and forgive the sins of thy servants and of thy people Israel, and teach them the good way, in which they may walk: and give rain to thy land which thou hast given to thy people to possess. 6:37 And if they be converted in their heart in the land to which they were led captive, and do penance, and pray to thee in the land of their captivity, saying: We have sinned, we have done wickedly, we have dealt unjustly: 7:1 And when Solomon had made an end of his prayer, fire came down from heaven, and consumed the holocausts and the victims: and the majesty of the Lord filled the house. 7:12 And the Lord appeared to him by night, and said: I have heard thy prayer, and I have chosen this place to myself for a house of sacrifice. 7:14 And my people, upon whom my name is called, being converted, shall make supplication to me, and seek out my face, and do penance for their most wicked ways: then will I hear from heaven, and will forgive their sins and will heal their land. 7:17 And as for thee, if thou walk before me, as David thy father walked, and do according to all that I have commanded thee, and keep my justices and my judgments: 8:5 And he built Beth-horon the upper, and Beth-horon the nether, walled cities with gates and bars and locks. 9:5 And she said to the king: The word is true which I heard in my country of thy virtues and wisdom. 9:14 Beside the sum which the deputies of divers nations, and the merchants were accustomed to bring, and all the kings of Arabia, and the lords of the lands, who brought gold and silver to Solomon. 9:29 Now the rest of the acts of Solomon first and last are written in the words of Nathan the prophet, and in the books of Ahias the Silonite, and in the vision of Addo the seer, against Jeroboam the son of Nabat. 9:31 And he slept with his fathers: and they buried him in the city of David: and Roboam his son reigned in his stead 10:8 But he forsook the counsel of the ancients, and began to treat with the young men, that had been brought up with him, and were in his train. 10:14 And he spoke according to the advice of the young men: My father laid upon you a heavy yoke, which I will make heavier: my father beat you with scourges, but I will beat you with scorpions. 10:18 And king Roboam sent Aduram, who was over the tributes, and the children of Israel stoned him, and he died: and king Roboam made haste to get up into his chariot, and fled into Jerusalem. 11:16 Moreover out of all the tribes of Israel, whosoever gave their heart to seek the Lord the God of Israel, came into Jerusalem to sacrifice their victims before the Lord the God of their fathers. 11:21 And Roboam loved Maacha the daughter of Absalom above all his wives, and concubines: for he had married eighteen wives, and threescore concubines: and he begot eight and twenty sons, and threescore daughters. 12:5 And Semeias the prophet came to Roboam, and to the princes of Juda, that were gathered together in Jerusalem, fleeing from Sesac, and he said to them: Thus saith the Lord: You have left me, and I have left you in the hand of Sesac. 13:1 In the eighteenth year of king Jeroboam, Abia reigned over Juda. 13:3 And when Abia had begun battle, and had with him four hundred thousand most valiant and chosen men, Jeroboam put his army in array against him, eight hundred thousand men, who were also chosen and most valiant for war.\ 13:6 And Jeroboam the son of Nabat, the servant of Solomon the son of David, rose up: and rebelled against his lord. 13:11 And they offer holocausts to the Lord, every day, morning and evening, and incense made according to the ordinance of the law, and the loaves are set forth on a most clean table, and there is with us the golden candlestick, and the lamps thereof, to be lighted always in the evening: for we keep the precepts of the Lord our God, whom you have forsaken. 14:11 And he called upon the Lord God, and said: Lord, there is no difference with thee, whether thou help with few, or with many: help us, O Lord our God: for with confidence in thee, and in thy name, we are come against this multitude. O Lord thou art our God, let not man prevail against thee. 15:7 Do you therefore take courage, and let not your hands be weakened: for there shall be a reward for your work. 15:14 And they swore to the Lord with a loud voice with joyful shouting, and with sound of trumpet, and sound of cornets, 15:15 All that were in Juda with a curse: for with all their heart they swore, and with all their will they sought him, and they found him, and the Lord gave them rest round about. 16:14 And they buried him in his own sepulchre, which he had made for himself in the city of David: and they laid him on his bed full of spices and odoriferous ointments, which were made by the art of the perfumers, and they burnt them over him with very great pomp. 17:4 But in the God of his father, and walked in his commandments, and not according to the sins of Israel. 17:8 And with them the Levites, Semeias, and Nathanias, and Zabadias, and Asael, and Semiramoth, and Jonathan, and Adonias, and Tobias, and Thobadonias Levites, and with them Elisama, and Joram priests. 18:1 Now Josaphat was rich and very glorious, and was joined by affinity to Achab. 18:5 So the king of Israel gathered together of the prophets four hundred men, and he said to them: Shall we go to Ramoth Galaad to fight, or shall we forbear? But they said: Go up, and God will deliver it into the king's hand. 18:8 And the king of Israel called one of the eunuchs, and said to him: Call quickly Micheas the son of Jemla.\ 18:16 Then he said: I saw all Israel scattered in the mountains, like sheep without a shepherd: and the Lord said: These have no masters: let every man return to his own house in peace.\ 18:24 And Micheas said: Thou thyself shalt see in that day, when thou shalt go in from chamber to chamber, to hide thyself. 18:25 And the king of Israel commanded, saying: Take Micheas, and carry him to Amon the governor of the city, and to Joas the son of Amelech, 19:7 Let the fear of the Lord be with you, and do all things with diligence: for there is no iniquity with the Lord our God, nor respect of persons, nor desire of gifts. 19:11 And Amarias the priest your high priest shell be chief in the things which regard God: and Zabadias the son of Ismahel, who is ruler in the house of Juda, shall be over those matters which belong to the king's office: and you have before you the Levites for masters, take courage and do diligently, and the Lord will be with you in good things. 20:12 O our God, wilt thou not then judge them? as for us we have not strength enough, to be able to resist this multitude, which cometh violently upon us. But as we know not what to do, we can only turn our eyes to thee.\ 20:18 Then Josaphat, and Juda, and all the inhabitants of Jerusalem fell flat on the ground before the Lord, and adored him. 22:5 And he walked after their counsels. And he went with Joram the son of Achab king of Israel, to fight against Hazael king of Syria, at Ramoth Galaad: and the Syrians wounded Joram. 23:1 And in the seventh year Joiada being encouraged, took the captains of hundreds, to wit, Azarias the son of Jeroham, and Ismahel the son of Johanan, and Azarias the son of Obed, and Maasias the son of Adaias, and Elisaphat the son of Zechri: and made a covenant with them. 23:6 And let no one come into the house of the Lord, but the priests, and they that minister of the Levites: let them only come in, because they are sanctified: and let all the rest of the people keep the watches of the Lord. 23:8 So the Levites, and all Juda did according to all that Joiada the high priest had commanded: and they took every one his men that were under him, and that came in by the course of the sabbath, with those who had fulfilled the sabbath, and were to go out. For Joiada the high priest permitted not the companies to depart, which were accustomed to succeed one another every week. 24:1 Joas was seven years old when he began to reign: and he reigned forty years in Jerusalem: the name of his mother was Sebia of Bersabee. 24:10 And all the princes, and all the people rejoiced: and going in they contributed and cast so much into the chest of the Lord, that it was filled. 24:14 And when they had finished all the works, they brought the rest of the money before the king and Joiada: and with it were made vessels for the temple for the ministry, and for holocausts and bowls, and other vessels of gold and silver: and holocausts were offered in the house of the Lord continually all the days of Joiada. 24:23 And when a year was come about, the army of Syria came up against him: and they came to Juda and Jerusalem, and killed all the princes of the people, and they sent all the spoils to the king of Damascus. 25:19 Thou hast said: I have overthrown Edom, and therefore thy heart is lifted up with pride: stay at home, why dost thou provoke evil against thee, that both thou shouldst fall and Juda with thee. 26:11 And the army of his fighting men, that went out to war, was under the hand of Jehiel the scribe, and Maasias the doctor, and under the hand of Henanias, who was one of the king's captains. 27:5 He fought against the king of the children of Ammon, and overcame them, and the children of Ammon gave him at that time a hundred talents of silver, and ten thousand measures of wheat, and as many measures of barley: so much did the children of Ammon give him in the second and third year. 27:6 And Joatham was strengthened, because he had his way directed before the Lord his God. 28:9 At that time there was a prophet of the Lord there, whose name was Oded: and he went out to meet the army that came to Samaria, and said to them: Behold the Lord the God of your fathers being angry with Juda, hath delivered them into your hands, and you have butchered them cruelly, so that your cruelty hath reached up to heaven. 28:10 Moreover you have a mind to keep under the children of Juda and Jerusalem for your bondmen and bondwomen, which ought not to be done: for you have sinned in this against the Lord your God. 28:15 And the men, whom we mentioned above, rose up and took the captives, and with the spoils clothed all them that were naked: and when they had clothed and shod them, and refreshed them with meat and drink, and anointed them because of their labour, and had taken care of them, they set such of them as could not walk, and were feeble, upon beasts, and brought them to Jericho the city of palm trees to their brethren, and they returned to Samaria.\ 29:7 They have shut up the doors that were in the porch, and put out the lamps, and have not burnt incense, nor offered holocausts in the sanctuary of the God of Israel. 29:18 And they went in to king Ezechias, and said to him: We have sanctified all the house of the Lord, and the altar of holocaust, and the vessels thereof, and the table of proposition with all its vessels, 30:10 So the posts went speedily from city to city, through the land of Ephraim, and of Manasses, even to Zabulon, whilst they laughed at them and mocked them. 30:14 And they arose and destroyed the altars that were in Jerusalem, and took away all things in which incense was burnt to idols, and cast them into the torrent Cedron.\ 31:1 And when these things had been duly celebrated, all Israel that were found in the cities of Juda, went out, and they broke the idols, and cut down the groves, demolished the high places, and destroyed the altars, not only out of all Juda and Benjamin, but out of Ephraim also and Manasses, till they had utterly destroyed them: then all the children of Israel returned to their possessions and cities. 32:4 He gathered together a very great multitude, and they stopped up all the springs, and the brook, that ran through the midst of the land, saying: Lest the kings of the Assyrians should come, and find abundance of water. 32:21 And the Lord sent an angel, who cut off all the stout men and the warriors, and the captains of the army of the king of the Assyrians: and he returned with disgrace into his own country. And when he was come into the house of his god, his sons that came out of his bowels, slew him with the sword. 32:29 And he built himself cities: for he had flocks of sheep, and herds without number, for the Lord had given him very much substance. 32:30 This same Ezechias was, he that stopped the upper source of the waters of Gihon, and turned them away underneath toward the west of the city of David: in all his works he did prosperously what he would. 32:33 And Ezechias slept with his fathers, and they buried him above the sepulchres of the sons of David: and all Juda, and all the inhabitants of Jerusalem celebrated his funeral: and Manasses his son reigned in his stead. 33:8 And I will not make the foot of Israel to be removed out of the land which I have delivered to their fathers: yet so if they will take heed to do what I have commanded them, and all the law, and the ceremonies, and judgments by the hand of Moses. 33:20 And Manasses slept with his fathers. and they buried him in his house: and his son Amon reigned in his stead.\ 33:21 Amon was two and twenty years old when he began to reign, and he reigned two years in Jerusalem. 33:25 But the rest of the multitude of the people slew them that had killed Amon, and made Josias his son king in his stead. 34:7 And when he had destroyed the altars, and the groves, and had broken the idols in pieces, and had demolished all profane temples throughout all the land of Israel, he returned to Jerusalem. 35:3 And he spoke to the Levites, by whose instruction all Israel was sanctified to the Lord, saying: Put the ark in the sanctuary of the temple, which Solomon the son of David king of Israel built: for you shall carry it no more: but minister now to the Lord your God, and to his people Israel. 35:21 But he sent messengers to him, saying: What have I to do with thee, O king of Juda? I come not against thee this day, but I fight against another house, to which God hath commanded me to go in haste: forbear to do against God, who is with me, lest he kill thee. 35:22 Josias would not return, but prepared to fight against him, and hearkened not to the words of Nechao from the mouth of God, but went to fight in the field of Mageddo. 36:13 He also revolted from king Nabuchodonosor, who had made him swear by God: and he hardened his neck and his heart, from returning to the Lord the God of Israel. 36:22 But in the first year of Cyrus king of the Persians, to fulfil the word of the Lord, which he had spoken by the mouth of Jeremias, the Lord stirred up the heart of Cyrus king of the Persians who commanded it to be proclaimed through all his kingdom, and by writing also, saying: @Esr 1:3 Who is there among you of all his people? His God be with him. Let him go up to Jerusalem, which is in Judea, and build the house of the Lord the God of Israel: he is the God that is in Jerusalem. 1:4 And let all the rest in all places wheresoever they dwell, help him every man from his place, with silver and gold, and goods, and cattle, besides that which they offer freely to the temple of God, which is in Jerusalem.\ 2:33 The children of Lod, Hadid and Ono, seven hundred twenty-five. 2:48 The children of Rasin, the children of Necoda, the children of Gazam, 2:65 Besides their menservants, and womenservants, of whom there were seven thousand three hundred and thirty-seven: and among them singing men, and singing women two hundred. 2:66 Their horses seven hundred thirty-six, their mules two hundred forty-five, 2:69 According to their ability, they gave towards the expenses of the work, sixty-one thousand solids of gold, five thousand pounds of silver, and a hundred garments for the priests. 3:2 And Josue the son of Josedec rose up, and his brethren the priests, and Zorobabel the son of Salathiel, and his brethren, and they built the altar of the God of Israel that they might offer holocausts upon it, as it is written in the law of Moses the man of God. 3:6 From the first day of the seventh month they began to offer holocausts to the Lord: but the temple of God was not yet founded. 4:1 Now the enemies of Juda and Benjamin heard that the children of the captivity were building a temple to the Lord the God of Israel. 4:7 And in the days of Artaxerxes, Beselam, Mithridates, and Thabeel, and the rest that were in the council wrote to Artaxerxes king of the Persians: and the letter of accusation was written in Syriac, and was read in the Syrian tongue. 4:13 And now be it known to the king, that if this city be built up, and the walls thereof repaired, they will not pay tribute nor toll, nor yearly revenues, and this loss will fall upon the kings. 4:20 For there have been powerful kings in Jerusalem, who have had dominion over all the country that is beyond the river: and have received tribute, and toll and revenues. 5:1 Now Aggeus the prophet, and Zacharias the son of Addo, prophesied to the Jews that were in Judea and Jerusalem, in the name of the God of Israel. 6:5 And also let the golden and silver vessels of the temple of God, which Nabuchodonosor took out of the temple of Jerusalem, and brought to Babylon, be restored, and carried back to the temple of Jerusalem to their place, which also were placed in the temple of God. 6:11 And I have made a decree: That if any whosoever, shall alter this commandment, a beam be taken from his house. and set up, and he be nailed upon it, and his house be confiscated. 6:17 And they offered at the dedication of the house of God, a hundred calves, two hundred rams, four hundred lambs, and for a sin offering for all Israel twelve he goats, according to the number of the tribes of Israel. 6:19 And the children of Israel of the captivity kept the phase, on the fourteenth day of the first month. 6:20 For all the priests and the Levites were purified as one man: all were clean to kill the phase for all the children of the captivity, and for their brethren the priests, and themselves. 7:26 And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king diligently, judgment shall be executed upon him, either unto death, or unto banishment, or to the confiscation of goods, or at least to prison.\ 8:29 Watch ye and keep them, till you deliver them by weight before the chief of the priests, and of the Levites, and the heads of the families of Israel in Jerusalem, into the treasure of the house of the Lord. 8:35 Moreover the children of them that had been carried away that were come out of the captivity, offered holocausts to the God of Israel, twelve calves for all the people of Israel, ninety-six rams, seventy-seven lambs, and twelve he goats for sin: all for a holocaust to the Lord. 9:1 And after these things were accomplished, the princes came to me, saying: The people of Israel, and the priests and Levites have not separated themselves from the people of the lands, and from their abominations, namely, of the Chanaanites, and the Hethites, and the Pherezites, and the Jebusites, and the Ammonites, and the Moabites, and the Egyptians, and the Amorrhites. 10:10 And Esdras the priest stood up, and said to them: You have transgressed, and taken strange wives, to add to the sins of Israel. 10:13 But as the people are many, and it is time of rain, and me are not able to stand without, and it is not a work of one day or two, (for we have exceedingly sinned in this matter,) 10:24 And of the singing men, Elisiab: and of the porters, Sellum, and Telem, and Uri. 10:26 And of the sons of Elam, Mathania, Zacharias, and Jehiel, and Abdi, and Jerimoth, and Elia. 10:29 And of the sons of Bani, Mosollam, and Melluch, and Adaia, Jasub, and Saal, and Ramoth. @Neh 1:5 And I said: I beseech thee, O Lord God of heaven, strong, great, and terrible, who keepest covenant and mercy with those that love thee, and keep thy commandments: 1:10 And these are thy servants, and thy people: whom thou hast redeemed by thy great strength, and by thy mighty hand. 2:9 And I came to the governors of the country beyond the river, and gave them the king's letters. And the king had sent with me captains of soldiers, and horsemen. 3:3 But the fish gate the sons of Asnaa built: they covered it, and set up the doors thereof, and the locks, and the bars. And next to them built Marimuth the son of Urias the son of Accus. 3:4 And next to him built Mosollam the son of Barachias, the son of Merezebel, and next to them built Sadoc the son of Baana. 3:14 And the gate of the dunghill Melchias the son of Rechab built, lord of the street of Bethacharam: he built it, and set up the doors thereof, and the locks, and the bars. 3:15 And the gate of the fountain Sellum the son of Cholhoza built, lord of the street of Maspha: he built it, and covered it, and set up the doors thereof, and the locks, and the bars, and the walls of the pool of Siloe unto the king's guard, and unto the steps that go down from the city of David.\ 3:23 After him built Benjamin and Hasub, over against their own house: and after him built Azarias the son of Maasias the son of Ananias over against his house. 3:31 And within the chamber of the corner of the flock gate, the goldsmiths and the merchants built. 4:1 And it came to pass, that when Sanaballat heard that we were building the wall he was angry: and being moved exceedingly he scoffed at the Jews. 4:3 Tobias also the Ammonite who was by him said: Let them build: if a fox go up, he will leap over their stone wall. 5:2 And there were some that said: Our sons and our daughters are very many: let us take up corn for the price of them, and let us eat and live. 5:7 And my heart thought with myself: and I rebuked the nobles and magistrates, and said to them: Do you every one exact usury of your brethren? And I gathered together a great assembly against them, 5:8 And I said to them: We, as you know, have redeemed according to our ability our brethren the Jews, that were sold to the Gentiles: and will you then sell your brethren, for us to redeem them? And they held their peace, and found not what to answer. 5:15 But the former governors that had been before me, were chargeable to the people, and took of them in bread, and wine, and in money every day forty sicles: and their officers also oppressed the people. But I did not so for the fear of God. 6:6 It is reported amongst the Gentiles, and Gossem hath said it, that thou and the Jews think to rebel, and therefore thou buildest the wall, and hast a mind to set thyself king over them: for which end 7:29 The men of Cariathiarim, Cephira, and Beroth, seven hundred forty-three. 7:36 The children of Jericho, three hundred forty-five. 7:37 The children of Lod, of Hadid and Ono, seven hundred twenty-one. 7:68 Their horses, seven hundred thirty-six: their mules two hundred forty-five: 7:69 Their camels, four hundred thirty-five, their asses, six thousand seven hundred and twenty. Hitherto is related what was written in the record. From this place forward goeth on the history of Nehemias.\ 7:70 And some of the heads of the families gave unto the work. Athersatha gave into the treasure a thousand drams of gold, fifty bowls, and five hundred and thirty garments for priests. 7:71 And some of the heads of families gave to the treasure of the work, twenty thousand drams of gold, and two thousand two hundred pounds of silver. 7:72 And that which the rest of the people gave, was twenty thousand drams of gold, and two thousand pounds of silver, and sixty-seven garments for priests. 9:10 And thou shewedst signs and wonders upon Pharao, and upon all his servants, and upon the people of his land: for thou knewest that they dealt proudly against them: and thou madest thyself a name, as it is at this day. 9:18 Yea when they had made also to themselves a molten calf, and had said: This is thy God, that brought thee out of Egypt: and had committed great blasphemies: 9:26 But they provoked thee to wrath, and departed from thee, and threw thy law behind their backs: and they killed thy prophets, who admonished them earnestly to return to thee: and they were guilty of great blasphemies. 9:28 But after they had rest, they returned to do evil in thy sight: and thou leftest them in the hand of their enemies, and they had dominion over them. Then they returned, and cried to thee: and thou heardest from heaven, and deliveredst them many times in thy mercies. 9:38 And because of all this we ourselves make a covenant, and write it, and our princes, our Levites, and our priests sign it. 10:1 And the subscribers were Nehemias, Athersatha the son of Hachelai, and Sedecias, 10:32 And we made ordinances for ourselves, to give the third part of a sicle every year for the work of the house of our God, 10:33 For the loaves of proposition, and for the continual sacrifice, and for a continual holocaust on the sabbaths, on the new moons, on the set feasts, and for the holy things, and for the sin offering: that atonement might be made for Israel, and for every use of the house of our God. 10:34 And we cast lots among the priests, and the Levites, and the people for the offering of wood, that it might be brought into the house of our God by the houses of our fathers at set times, from year to year: to burn upon the altar of the Lord our God, as it is written in the law of Moses: 10:35 And that we would bring the firstfruits of our land, and the firstfruits of all fruit of every tree, from year to year, in the house of our Lord. 11:16 And Sabathai and Jozabed, who were over all the outward business of the house of God, of the princes of the Levites, 11:22 And the overseer of the Levites in Jerusalem, was Azzi the son of Bani, the son of Hasabia, the son of Mathania, the son of Micha. Of the sons of Asaph, were the singing men in the ministry of the house of God. 12:1 Now these are the priests and the Levites, that went up with Zorobabel the son of Salathiel, and Josue: Saraia, Jeremias, Esdras, 12:12 And in the days of Joacim the priests and heads of the families were: Of Saraia, Maraia: of Jeremias, Hanania: 12:30 And the priests and the Levites were purified, and they purified the people, and the gates, and the wall. 12:34 And of the sons of the priests with trumpets, Zacharias the son of Jonathan, the son of Semeia, the son of Mathania; the son of Michaia, the son of Zechur, the son of Asaph, 13:30 So I separated from them all strangers, and I appointed the courses of the priests and the Levites, every man in his ministry: @Tob 1:1 Tobias of the tribe and city of Nephtali, (which is in the upper parts of Galilee above Naasson, beyond the way that leadeth to the west, having on the right hand the city of Sephet,) 2:1 But after this, when there was a festival of the Lord, and a good dinner was prepared in Tobias's house, 3:3 And now, O Lord, think of me, and take not revenge of my sins, neither remember my offences, nor those of my parents. 4:1 Therefore when Tobias thought that his prayer was heard that he might die, he called to him Tobias his son, 5:1 Then Tobias answered his father, and said: I will do all things, father, which thou hast commanded me. 5:25 For our poverty was sufficient for us, that we might account it as riches, that we saw our son. 6:1 And Tobias went forward, and the dog followed him, and he lodged the first night by the river of Tigris. 6:5 Then the angel said to him: Take out the entrails of this fish, and lay up his heart, and his gall, and his liver for thee: for these are necessary for useful medicines. 7:4 But they said: We are of the tribe of Nephtali, of the captivity of Ninive. 8:7 And Tobias said: Lord God of our fathers, may the heavens and the earth, and the sea, and the fountains, and the rivers, and all thy creatures that are in them, bless thee. 8:24 And of all things which Raguel possessed, he gave one half to Tobias, and made a writing, that the half that remained should after their decease come also to Tobias. 9:1 Then Tobias called the angel to him, whom he took to be a man, and said to him: Brother Azarias, I pray thee hearken to my words: 10:1 But as Tobias made longer stay upon occasion of the marriage, Tobias his father was solicitous, saying: Why thinkest thou doth my son tarry, or why is he detained there? 11:1 And as they were returning they came to Charan, which is in the midway to Ninive, the eleventh day. 12:1 Then Tobias called to him his son, and said to him: What can we give to this holy man, that is come with thee? 13:1 And Tobias the elder opening his mouth, blessed the Lord, and said: Thou art great, O Lord, for ever, and thy kingdom is unto all ages: 14:1 And the words of Tobias were ended. And after Tobias was restored to his sight, he lived two and forty years, and saw the children of his grandchildren. @Jdt 1:1 Now Arphaxad king of the Medes had brought many nations under his dominions, and he built a very strong city, which he called Ecbatana, 2:1 In the thirteenth year of the reign of Nabuchodonosor, the two and twentieth day of the first month, the word was given out in the house of Nabuchodonosor king of the Assyrians, that he would revenge himself. 2:7 Then Holofernes called the captains, and officers of the power of the Assyrians: and he mustered men for the expedition, as the king commanded him, a hundred and twenty thousand fighting men on foot, and twelve thousand archers, horsemen. 2:14 And he passed over the Euphrates, and came into Mesopotamia: and he forced all the stately cities that were there, from the torrent of Mambre, till one comes to the sea: 2:15 And he took the borders thereof, from Cilicia to the coasts of Japheth, which are towards the south. 2:17 And after these things he went down into the plains of Damascus in the days of the harvest, and he set all the corn on fire, and he caused all the trees and vineyards to be cut down. 2:18 And the fear of them fell upon all the inhabitants of the land. 3:1 Then the kings and the princes of all the cities and provinces, of Syria, Mesopotamia, and Syria Sobal, and Libya, and Cilicia sent their ambassadors, who coming to Holofernes, said: 3:3 All our cities and our possessions, all mountains and hills, and fields, and herds of oxen, and flocks of sheep, and goats, and horses, and camels, and all our goods, and families are in thy sight: 3:10 And received him with garlands, and lights, and dances, and timbrels, and flutes. 4:5 And Eliachim the priest wrote to all that were over against Esdrelon, which faceth the great plain near Dothain, and to all by whom there might be a passage of way, 4:6 that they should take possession of the ascents of the mountains, by which there might be any way to Jerusalem, and should keep watch where the way was narrow between the mountains. 4:7 And the children of Israel did as the priest of the Lord Eliachim had appointed them, 4:8 And all the people cried to the Lord with great earnestness, and they humbled their souls in fastings, and prayers, both they and their wives. 4:9 And the priests put on haircloths, and they caused the little children to lie prostrate before the temple of the Lord, and the altar of the Lord they covered with haircloth. 4:10 And they cried to the Lord the God of Israel with one accord, that their children might not be made a prey, and their wives carried off, and their cities destroyed, and their holy things profaned, and that they might not be made a reproach to the Gentiles. 4:11 Then Eliachim the high priest of the Lord went about all Israel and spoke to them, 4:12 Saying: Know ye that the Lord will hear your prayers, if you continue with perseverance in fastings and prayers in the sight of the Lord. 4:13 Remember Moses the servant of the Lord, who overcame Amalec that trusted in his own strength, and in his power, and in his army, and in his shields, and in his chariots, and in his horsemen, not by fighting with the sword, but by holy prayers: 4:14 So shall all the enemies of Israel be, if you persevere in this work which you have begun. 4:15 So they being moved by this exhortation of his, prayed to the Lord, and continued in the sight of the Lord. 4:16 So that even they who offered the holocausts to the Lord, offered the sacrifices to the Lord girded with haircloths, and with ashes upon their head. 4:17 And they all begged of God with all their heart, that he would visit his people Israel. 5:1 And it was told Holofernes the general of the army of the Assyrians, that the children of Israel prepared themselves to resist, and had shut up the ways of the mountains. 5:2 And he was transported with exceeding great fury and indignation, and he called all the princes of Moab and the leaders of Ammon. 5:5 Then Achior captain of all the children of Ammon answering, said: If thou vouchsafe, my lord, to hear, I will tell the truth in thy sight concerning this people, that dwelleth in the mountains, and there shall not a false word come out of my mouth. 5:23 But of late returning to the Lord their God, from the different places wherein they were scattered, they are come together and are gone up into all these mountains, and possess Jerusalem again, where their holies are. 5:25 But if there be no offence of this people in the sight of their God, we can not resist them, because their God will defend them: and we shall be a reproach to the whole earth.\ 6:1 And it came to pass when they had left off speaking, that Holofernes being in a violent passion, said to Achior: 6:15 Saying: O Lord God of heaven and earth, behold their pride, and look on our low condition, and have regard to the face of thy saints, and shew that thou forsakest not them that trust on thee, and that thou humblest them that presume of themselves, and glory in their own strength. 6:16 So when their weeping was ended, and the people's prayer, in which they continued all the day, was concluded, they comforted Achior, 7:1 But Holofernes on the next day gave orders to his army, to go up against Bethulia. 7:3 All these prepared themselves together to fight against the children of Israel, and they came by the hillside to the top, which looketh toward Dothain, from the place which is called Belma, unto Chelmon, which is over against Esdrelon. 7:6 Now Holofernes, in going round about, found that the fountain which supplied them with water, ran through an aqueduct without the city on the south side: and he commanded their aqueduct to be cut off. 7:8 But the children of Ammon and Moab came to Holofernes, saying: The children of Israel trust not in their spears, nor in their arrows, but the mountains are their defence, and the steep hills and precipices guard them. 7:19 We have sinned with our fathers, we have done unjustly, we have commited iniquity: 7:25 But if after five days be past there come no aid, we will do the things which you have spoken. 8:1 Now it came to pass, when Judith a widow had heard these words, who was the daughter of Merari, the son of Idox, the son of Joseph, the son of Ozias, the son of Elai, the son of Jamnor, the son of Gedeon, the son of Raphaim, the son of Achitob, the son of Melehias, the son of Enan, the son of Nathanias, the son of Salathiel, the son of Simeon, the son of Ruben: 8:3 For he was standing over them that bound sheaves in the field; and the heat came upon his head, and he died in Bethulia his own city, and was buried there with his fathers. 8:23 So Isaac, so Jacob, so Moses, and all that have pleased God, passed through many tribulations, remaining faithful. 8:26 As for us therefore let us not revenge ourselves for these things which we suffer. 9:1 And when they were gone, Judith went into her oratory: and putting on haircloth, laid ashes on her head: and falling down prostrate before the Lord, she cried to the Lord, saying: 9:3 And who gavest their wives to be made a prey, and their daughters into captivity: and all their spoils to be divided to thy servants, who were zealous with thy zeal: assist, I beseech thee, O Lord God, me a widow. 10:1 And it came to pass, when she had ceased to cry to the Lord, that she rose from the place wherein she lay prostrate before the Lord. 10:18 And his officers said to him: Who can despise the people of the Hebrews, who have such beautiful women, that we should not think it worth our while for their sakes to fight against them?\ 11:1 Then Holofernes said to her: Be of good comfort, and fear not in thy heart: for I have never hurt a man that was willing to serve Nabuchodonosor the king. 12:1 Then he ordered that she should go in where his treasures were laid up, and bade her tarry there, and he appointed what should be given her from his own table. 12:10 And it came to pass on the fourth day, that Holofernes made a supper for his servants, and said to Vagao his eunuch: Go, and persuade that Hebrew woman, to consent of her own accord to dwell with me. 12:17 And Holofernes said to her: Drink now, and sit down and be merry; for thou hast found favour before me. 13:1 And when it was grown late, his servants made haste to their lodgings, and Vagao shut the chamber doors, and went his way. 13:10 And she struck twice upon his neck, and cut off his head, and took off his canopy from the pillars, and rolled away his headless body. 13:30 But after he had recovered his spirits he fell down at her feet, and reverenced her, and said: 14:1 And Judith said to all the people: Hear me, my brethren, hang ye up this head upon our walls. 14:7 And immediately at break of day, they hung up the head of Holofernes upon the walls, and every man took his arms, and they went out with a great noise and shouting. 14:11 But when his captains and tribunes were come, and all the chiefs of the army of the king of the Assyrians, they said to the chamberlains: 14:12 Go in, and awake him, for the mice, coming out of their holes, have presumed to challenge us to fight. 14:14 But when with hearkening, he perceived no motion of one lying, he came near to the curtain, and lifting it up, and seeing the body of Holofernes, lying upon the ground, without the head, weltering in his blood, he cried out with a loud voice, with weeping, and rent his garments. 15:1 And when all the army heard that Holofernes was beheaded, courage and counsel fled from them, and being seized with trembling and fear they thought only to save themselves by flight: 15:2 So that no one spoke to his neighbour, but hanging down the head, leaving all things behind, they made haste to escape from the Hebrews, who, as they heard, were coming armed upon them, and fled by the ways of the fields, and the paths of the hills. 15:4 And because the Assyrians were not united together, they went without order in their flight; but the children of Israel pursuing in one body, defeated all that they could find. 15:12 And all the people said: So be it, so be it. 16:5 The Assyrian came out of the mountains from the north in the multitude of his strength: his multitude stopped up the torrents, and their horses covered the valleys. 16:18 The mountains shall be moved from the foundations with the waters: the rocks shall melt as wax before thy face. @Est 1:13 Asked the wise men, who according to the custom of the kings, were always near his person, and all he did was by their counsel, who knew the laws, and judgments of their forefathers: 1:14 (Now the chief and nearest him were, Charsena, and Sethar, and Admatha, and Tharsis, and Mares, and Marsana, and Mamuchan, seven princes of the Persians, and of the Medes, who saw the face of the king, and were used to sit first after him:) 2:1 After this, when the wrath of king Assuerus was appeased, he remembered Vasthi, and what she had done and what she had suffered: 2:11 And he walked every day before the court of the house, in which the chosen virgins were kept, having a care for Esther's welfare, and desiring to know what would befall her.\ 2:14 And she that went in at evening, came out in the morning, and from thence she was conducted to the second house, that was under the hand of Susagaz the eunuch, who had the charge over the king's concubines: neither could she return any more to the king, unless the king desired it, and had ordered her by name to come. 3:1 After these things, king Assuerus advanced Aman, the son of Amadathi, who was of the race of Agag: and he set his throne above all the princes that were with him. 3:7 In the first month (which is called Nisan) in the twelfth year of the reign of Assuerus, the lot was cast into an urn, which in Hebrew is called Phur, before Aman, on what day and what month the nation of the Jews should be destroyed: and there came out the twelfth month, which is called Adar. 3:9 If it please thee, decree that they may be destroyed, and I will pay ten thousand talents to thy treasurers. 4:8 He gave him also a copy of the edict which was hanging up in Susan, that he should shew it to the queen, and admonish her to go in to the king, and to entreat him for her people.\ 7:3 Then she answered: If I have found favour in thy sight, O king, and if it please thee, give me my life for which I ask, and my people for which I request. 8:6 For how can I endure the murdering and slaughter of my people? 9:16 Moreover through all the provinces which were subject to the king's dominion the Jews stood for their lives, and slew their enemies and persecutors: insomuch that the number of them that were killed amounted to seventy-five thousand, and no man took any of their goods. 10:4 Then Mardochai said: God hath done these things. 10:5 I remember a dream that I saw, which signified these same things: and nothing thereof hath failed. 10:6 The little fountain which grew into a river, and was turned into a light, and into the sun, and abounded into many waters, is Esther, whom the king married, and made queen. 10:7 But the two dragons are I and Aman. 10:8 The nations that were assembled are they that endeavoured to destroy the name of the Jews. 10:9 And my nation is Israel, who cried to the Lord, and the Lord saved his people: and he delivered us from all evils, and hath wrought great signs and wonders among the nations: 10:10 And he commanded that there should be two lots, one of the people of God, and the other of all the nations. 10:11 And both lots came to the day appointed already from that time before God to all nations: 10:12 And the Lord remembered his people, and had mercy on his inheritance. 10:13 And these days shall be observed in the month of Adar on the fourteenth, and fifteenth day of the same month. with all diligence, and joy of the people gathered into one assembly, throughout all the generations hereafter of the people of Israel. 11:1 In the fourth year of the reign of Ptolemy and Cleopatra, Dositheus, who said he was a priest, and of the Levitical race, and Ptolemy his son brought this epistle of Phurim, which they said Lysimachus the son of Ptolemy had interpreted in Jerusalem. 11:2 In the second year of the reign of Artaxerxes the great, in the first day of the month Nisan, Mardochai the son of Jair, the son of Semei, the son of Cis, of the tribe of Benjamin: 11:3 A Jew who dwelt in the city of Susan, a great man and among the first of the king's court, had a dream. 11:4 Now he was of the number of the captives, whom Nabuchodonosor king of Babylon had carried away from Jerusalem with Jechonias king of Juda: 11:5 And this was his dream: Behold there were voices, and tumults, and thunders, and earthquakes, and a disturbance upon the earth. 11:6 And behold two great dragons came forth ready to fight one against another. 11:7 And at their cry all nations were stirred up to fight against the nation of the just. 11:8 And that was a day of darkness and danger, of tribulation and distress, and great fear upon the earth. 11:9 And the nation of the just was troubled fearing their own evils, and was prepared for death. 11:10 And they cried to God: and as they were crying, a little fountain grew into a very great river, and abounded into many waters. 11:11 The light and the sun rose up, and the humble were exalted, and they devoured the glorious. 11:12 And when Mardochai had seen this, and arose out of his bed, he was thinking what God would do: and he kept it fixed in his mind, desirous to know what the dream should signify. 12:1 And he abode at that time in the king's court with Bagatha and Thara the king's eunuchs, who were porters of the palace. 12:2 And when he understood their designs, and had diligently searched into their projects, he learned that they went about to lay violent hands on king Artaxerxes, and he told the king thereof. 12:3 Then the king had them both examined, and after they had confessed, commanded them to be put to death. 12:4 But the king made a record of what was done: and Mardochai also committed the memory of the thing to writing. 12:5 And the king commanded him, to abide in the court of the palace, and gave him presents for the information. 12:6 But Aman the son of Amadathi the Bugite was in great honour with the king, and sought to hurt Mardochai and his people, because of the two eunuchs of the king who were put to death. 13:1 And this was the copy of the letter: Artaxerxes the great king who reigneth from India to Ethiopia, to the princes and governors of the hundred and twenty-seven provinces, that are subject to his empire, greeting. 13:2 Whereas I reigned over many nations, and had brought all the world under my dominion, I was not willing to abuse the greatness of my power, but to govern my subjects with clemency and lenity, that they might live quietly without any terror. and might enjoy peace, which is desired by all men. 13:3 But when I asked my counsellors how this might be accomplished, one that excelled the rest in wisdom and fidelity, and was second after the king, Aman by name, 13:4 Told me that there was a people scattered through the whole world, which used new laws, and acted against the customs of all nations, despised the commandments of kings, and violated by their opposition the concord of all nations. 13:5 Wherefore having learned this, and seeing one nation in opposition to all mankind using perverse laws, and going against our commandments, and disturbing the peace and concord of the provinces subject to us, 13:6 We have commanded that all whom Aman shall mark out, who is chief over all the provinces, and second after the king, and whom we honour as a father, shall be utterly destroyed by their enemies, with their wives and children, and that none shall have pity on them, on the fourteenth day of the twelfth month Adar of this present year: 13:7 That these wicked men going down to hell in one day, may restore to our empire the peace which they had disturbed.\ 13:8 But Mardochai besought the Lord, remembering all his works, 13:9 And said: O Lord, Lord, almighty king, for all things are in thy power, and there is none that can resist thy will, if thou determine to save Israel. 13:10 Thou hast made heaven and earth, and all things that are under the cope of heaven. 13:11 Thou art Lord of all, and there is none that can resist thy majesty. 13:12 Thou knowest all things, and thou knowest that it was not out of pride and contempt, or any desire of glory, that I refused to worship the proud Aman, 13:13 (For I would willingly and readily for the salvation of Israel have kissed even the steps of his feet,) 13:14 But I feared lest I should transfer the honour of my God to a man, and lest I should adore any one except my God. 13:15 And now, O Lord, O king, O God of Abraham, have mercy on thy people, because our enemies resolve to destroy us, and extinguish thy inheritance. 13:16 Despise not thy portion, which thou hast redeemed for thyself out of Egypt. 13:17 Hear my supplication, and be merciful to thy lot and inheritance, and turn our mourning into joy, that we may live and praise thy name, O Lord, and shut not the mouths of them that sing to thee. 13:18 And all Israel with like mind and supplication cried to the Lord, because they saw certain death hanging over their heads. 14:1 Queen Esther also, fearing the danger that was at hand, had recourse to the Lord. 14:2 And when she had laid away her royal apparel, she put on garments suitable for weeping and mourning: instead of divers precious ointments, she covered her head with ashes and dung, and she humbled her body with fasts: and all the places in which before she was accustomed to rejoice, she filled with her torn hair. 14:3 And she prayed to the Lord the God of Israel, saying: O my Lord, who alone art our king, help me a desolate woman, and who have no other helper but thee. 14:4 My danger is in my hands. 14:5 I have heard of my father that thou, O Lord, didst take Israel from among all nations, and our fathers from all their predecessors, to possess them as an everlasting inheritance, and thou hast done to them as thou hast promised. 14:6 We have sinned in thy sight, and therefore thou hast delivered us into the hands of our enemies: 14:7 For we have worshipped their gods. Thou art just, O Lord. 14:8 And now they are not content to oppress us with most hard bondage, but attributing the strength of their hands to the power of their idols, 14:9 They design to change thy promises, and destroy thy inheritance, and shut the mouths of them that praise thee, and extinguish the glory of thy temple and altar, 14:10 That they may open the mouths of Gentiles, and praise the strength of idols, and magnify for ever a carnal king. 14:11 Give not, O Lord, thy sceptre to them that are not, lest they laugh at our ruin: but turn their counsel upon themselves, and destroy him that hath begun to rage against us. 14:12 Remember, O Lord, and shew thyself to us in the time of our tribulation, and give me boldness, O Lord, king of gods, and of all power: 14:13 Give me a well ordered speech in my mouth in the presence of the lion, and turn his heart to the hatred of our enemy, that both he himself may perish, and the rest that consent to him. 14:14 But deliver us by thy hand, and help me, who have no other helper, but thee, O Lord, who hast the knowledge of all things. 14:15 And thou knowest that I hate the glory of the wicked, and abhor the bed of the uncircumcised, and of every stranger. 14:16 Thou knowest my necessity, that I abominate the sign of my pride and glory, which is upon my head in the days of my public appearance, and detest it as a menstruous rag, and wear it not in the days of my silence, 14:17 And that I have not eaten at Aman's table, nor hath the king's banquet pleased me, and that I have not drunk the wine of the drink offerings: 14:18 And that thy handmaid hath never rejoiced, since I was brought hither unto this day, but in thee, O Lord, the God of Abraham. 14:19 O God, who art mighty above all, hear the voice of them, that have no other hope, and deliver us from the hand of the wicked, and deliver me from my fear. 15:1 And he commanded her (no doubt but he was Mardochai) to go to the king, and petition for her people, and for her country. 15:2 Remember, (said he,) the days of thy low estate, how thou wast brought up by my hand, because Aman the second after the king hath spoken against us unto death. 15:3 And do thou call upon the Lord, and speak to the king for us, and deliver us from death.\ 15:4 And on the third day she laid away the garments she wore, and put on her glorious apparel. 15:5 And glittering in royal robes, after she had called upon God the ruler and Saviour of all, she took two maids with her, 15:6 And upon one of them she leaned, as if for delicateness and overmuch tenderness she were not able to bear up her own body. 15:7 And the other maid followed her lady, bearing up her train flowing on the ground. 15:8 But she with a rosy colour in her face, and with gracious and bright eyes, hid a mind full of anguish, and exceeding great fear. 15:9 So going in she passed through all the doors in order, and stood before the king, where he sat upon his royal throne, clothed with his royal robes, and glittering with gold, and precious stones, and he was terrible to behold. 15:10 And when he had lifted up his countenance, and with burning eyes had shewn the wrath of his heart, the queen sunk down, and her colour turned pale, and she rested her weary head upon her handmaid. 15:11 And God changed the king's spirit into mildness, and all in haste and in fear he leaped from his throne, and holding her up in his arms, till she came to herself, caressed her with these words: 15:12 What is the matter, Esther? I am thy brother, fear not. 15:13 Thou shalt not die: for this law is not made for thee, but for all others. 15:14 Come near then, and touch the sceptre. 15:15 And as she held her peace, he took the golden sceptre, and laid it upon her neck, and kissed her, and said: Why dost thou not speak to me? 15:16 She answered: I saw thee, my lord, as an angel of God, and my heart was troubled for fear of thy majesty. 15:17 For thou, my lord, art very admirable, and thy face is full of graces. 15:18 And while she was speaking, she fell down again, and was almost in a swoon. 15:19 But the king was troubled, and all his servants comforted her. 16:1 The great king Artaxerxes, from India to Ethiopia, to the governors and princes of a hundred and twenty-seven provinces, which obey our command, sendeth greeting. 16:2 Many have abused unto pride the goodness of princes, and the honour that hath been bestowed upon them: 16:3 And not only endeavour to oppress the king's subjects, but not bearing the glory that is given them, take in hand to practise also against them that gave it. 16:4 Neither are they content not to return thanks for benefits received, and to violate in themselves the laws of humanity, but they think they can also escape the justice of God who seeth all things. 16:5 And they break out into so great madness, as to endeavour to undermine by lies such as observe diligently the offices committed to them, and do all things in such manner as to be worthy of all men's praise, 16:6 While with crafty fraud they deceive the ears of princes that are well meaning, and judge of others by their own nature. 16:7 Now this is proved both from ancient histories, and by the things which are done daily, how the good designs of kings are depraved by the evil suggestions of certain men. 16:8 Wherefore we must provide for the peace of all provinces. 16:9 Neither must you think, if we command different things, that it cometh of the levity of our mind, but that we give sentence according to the quality and necessity of times, as the profit of the commonwealth requireth.\ 16:10 Now that you may more plainly understand what we say, Aman the son of Amadathi, a Macedonian both in mind and country, and having nothing of the Persian blood, but with his cruelty staining our goodness, was received being a stranger by us: 16:11 And found our humanity so great towards him, that he was called our father, and was worshipped by all as the next man after the king: 16:12 But he was so far puffed up with arrogancy, as to go about to deprive us of our kingdom and life. 16:13 For with certain new and unheard of devices he hath sought the destruction of Mardochai, by whose fidelity and good services our life was saved, and of Esther the partner of our kingdom, with all their nation: 16:14 Thinking that after they were slain, he might work treason against us left alone without friends, and might transfer the kingdom of the Persians to the Macedonians. 16:15 But we have found that the Jews, who were by that most wicked man appointed to be slain, are in no fault at all, but contrariwise, use just laws, 16:16 And are the children of the highest and the greatest, and the ever living God, by whose benefit the kingdom was given both to our fathers and to us, and is kept unto this day. 16:17 Wherefore know ye that those letters which he sent in our name, are void and of no effect. 16:18 For which crime both he himself that devised it, and all his kindred hang on gibbets, before the gates of this city Susan: not we, but God repaying him as he deserved. 16:19 But this edict, which we now send, shall be published in all cities, that the Jews may freely follow their own laws. 16:20 And you shall aid them that they may kill those who had prepared themselves to kill them, on the thirteenth day of the twelfth month, which is called Adar. 16:21 For the almighty God hath turned this day of sadness and mourning into joy to them. 16:22 Wherefore you shall also count this day among other festival days, and celebrate it with all joy, that it may be known also in times to come, 16:23 That all they who faithfully obey the Persians, receive a worthy reward for their fidelity: but they that are traitors to their kingdom, are destroyed for their wickedness. 16:24 And let every province and city, that will not be partaker of this solemnity, perish by the sword and by fire, and be destroyed in such manner as to be made unpassable, both to men and beasts, for an example of contempt, and disobedience. @Job 1:1 There was a man in the land of Hus, whose name was Job, and that man was simple and upright, and fearing God, and avoiding evil. 1:7 And the Lord said to him: Whence comest thou? And he answered and said: I have gone round about the earth, and walked through it. 1:10 Hast not thou made a fence for him, and his house, and all his substance round about, blessed the works of his hands, and his possession hath increased on the earth? 1:19 A violent wind came on a sudden from the side of the desert, and shook the four corners of the house, and it fell upon thy children and they are dead, and I alone have escaped to tell thee. 2:3 And the Lord said to Satan: Hast thou considered my servant Job, that there is none like him in the earth, a man simple, and upright, and fearing God, and avoiding evil, and still keeping his innocence? But thou hast moved me against him, that I should afflict him without cause. 2:5 But put forth thy hand, and touch his bone and his flesh, and then thou shalt see that he will bless thee to thy face. 2:6 And the Lord said to Satan: Behold he is in thy hand, but yet save his life. 2:7 So Satan went forth from the presence of the Lord, and struck Job with a very grievous ulcer, from the sole of the foot even to the top of his head: 2:10 And he said to her: Thou hast spoken like one of the foolish women: if we have received good things at the hand of God, why should we not receive evil? In all these things Job did not sin with his lips.\ 2:11 Now when Job's three friends heard all the evil that had befallen him, they came every one from his own place, Eliphas the Themanite, and Baldad the Suhite, and Sophar the Naamathite. For they had made an appointment to come together and visit him, and comfort him. 3:12 Why received upon the knees? why suckled at the breasts? 3:15 Or with princes, that possess gold, and fill their houses with silver: 3:26 Have I not dissembled? have I not kept silence? have I not been quiet? and indignation is come upon me. 4:3 Behold thou hast taught many, and thou hast strengthened the weary hands: 5:6 Nothing upon earth is done without a cause, and sorrow doth not spring out of the ground. 5:16 And to the needy there shall be hope, but iniquity shall draw in her mouth. 5:17 Blessed is the man whom God correcteth: refuse not therefore the chastising of the Lord: 5:21 Thou shalt be hidden from the scourge of the tongue: and thou shalt not fear calamity when it cometh. 5:22 In destruction and famine thou shalt laugh: and thou shalt not be afraid of the beasts of the earth. 5:23 But thou shalt have a covenant with the stones of the lands, and the beasts of the earth shall be at peace with thee. 5:27 Behold, this is even so, as we have searched out: which thou having heard, consider it thoroughly in thy mind. 6:3 As the sand of the sea this would appear heavier: therefore my words are full of sorrow: 6:30 And you shall not find iniquity in my tongue, neither shall folly sound in my mouth. 7:1 The life of man upon earth is a warfare, and his days are like the days of a hireling. 7:11 Wherefore I will not spare my mouth, I will speak in the affliction of my spirit: I will talk with the bitterness of my soul. 8:6 If thou wilt walk clean and upright, he will presently awake unto thee, and will make the dwelling of thy justice peaceable: 9:2 Indeed I know it is so, and that man cannot be justified compared with God. 9:13 God, whose wrath no man can resist, and under whom they stoop that bear up the world. 9:30 If I be washed as it were with snow waters, and my hands shall shine ever so clean: 11:13 But thou hast hardened thy heart, and hast spread thy hands to him. 11:14 If thou wilt put away from thee the iniquity that is in thy hand, and let not injustice remain in thy tabernacle: 12:1 Then Job answered, and said: 12:14 If he pull down, there is no man that can build up: if he shut up a man, there is none that can open. 13:5 And I wish you would hold your peace, that you might be thought to be wise men. 13:9 Or shall it please him, from whom nothing can be concealed? or shall he be deceived as a man, with your deceitful dealings? 13:15 Although he should kill me, I will trust in him: but yet I will reprove my ways in his sight. 13:17 Hear ye my speech, and receive with your ears hidden truths. 14:4 Who can make him clean that is conceived of unclean seed? is it not thou who only art? 14:13 Who will grant me this, that thou mayest protect me in hell, and hide me till thy wrath pass, and appoint me a time when thou wilt remember me? 15:12 Why doth thy heart elevate thee, and why dost thou stare with thy eyes, as if they were thinking great things? 15:13 Why doth thy spirit swell against God, to utter such words out of thy mouth? 15:17 I will shew thee, hear me: and I will tell thee what I have seen. 16:23 For behold short years pass away and I am walking in a path by which I shall not return. 18:17 Let the memory of him perish from the earth, and let not his name be renowned in the streets. 18:21 These then are the tabernacles of the wicked, and this the place of him that knoweth not God. 19:1 Then Job answered, and said: 19:7 Behold I shall cry suffering violence, and no one will hear: I shall cry aloud, and there is none to judge. 19:18 Even fools despise me, and when I gone from them, they spoke against me. 19:20 The flesh being consumed, my bone hath cleaved to my skin, and nothing but lips are left about my teeth. 19:23 Who will grant me that my words may be written? who will grant me that they may be marked down in a book? 20:5 That the praise of the wicked is short, and the joy of the hypocrite but for a moment. 20:7 In the end he shall be destroyed like a dunghill, and they that had seen him shall say: Where is he? 20:15 The riches which he hath swallowed, he shall vomit up, and God shall draw them out of his belly. 20:29 This is the portion of a wicked man from God, and the inheritance of his doings from the Lord. 21:28 For you say: Where is the house of the prince? and where are the dwelling places of the wicked? 21:34 How then do ye comfort me in vain, whereas your answer is shewn to be repugnant to truth? 23:4 I would set judgment before him, and would fill my mouth with complaints. 25:1 Then Baldad the Suhite answered, and said: 27:20 Poverty like water shall take hold on him, a tempest shall oppress him in the night: 28:25 Who made a weight for the winds, and weighed the waters by measure. 31:1 I MADE a covenant with my eyes, that I would not so much as think upon a virgin. 31:18 (For from my infancy mercy grew up with me: and it came out with me from my mother's womb:) 31:40 Let thistles grow up to me instead of wheat, and thorns instead of barley. The words of Job are ended. 32:2 And Eliu the son of Barachel the Buzite, of the kindred of Ram, was angry and was moved to indignation: now he was angry against Job, because he said he was just before God. 32:6 Then Eliu the son of Barachel the Buzite answered and said: I am younger in days, and you are more ancient; therefore hanging down my head, I was afraid to shew you my opinion. 32:10 Therefore I will speak: Hearken to me, I also will shew you my wisdom. 32:12 And as long as I thought you said some thing, I considered: but, as I see, there is none of you that can convince Job, and answer his words. 32:13 Lest you should say: We have found wisdom, God hath cast him down, not man. 32:16 Therefore because I have waited, and they have not spoken: they stood, and answered no more: 32:20 I will speak and take breath a little: I will open my lips, and will answer. 33:1 Hear therefore, O Job, my speeches, and hearken to all my words. 33:8 Now thou has said in my hearing, and I have heard the voice of thy words: 33:9 I am clean, and without sin: I am unspotted, and there is no iniquity in me. 33:12 Now this is the thing in which thou art not justified: I will answer thee, that God is greater than man. 33:15 By a dream in a vision by night, when deep sleep falleth upon men, and they are sleeping in their beds: 33:18 Rescuing his soul from corruption: and his life from passing to the sword. 33:24 He shall have mercy on him, and shall say: Deliver him, that he may not go down to corruption: I have found wherein I may be merciful to him. 33:26 He shall pray to God, and he will be gracious to him: and he shall see his face with joy, and he will render to man his justice. 33:27 He shall look upon men, and shall say: I have sinned, and indeed I have offended, and I have not received what I have deserved. 33:31 Attend, Job, and hearken to me: and hold thy peace, whilst I speak. 33:32 But if thou hast any thing to say, answer me, speak: for I would have thee to appear just. 33:33 And if thou have not, hear me: hold thy peace, and I will teach thee wisdom. 34:1 And Eliu continued his discourse, and said: 34:2 Hear ye, wise men, my words, and ye learned, hearken to me: 34:5 For Job hath said: I am just, and God hath overthrown my judgment. 34:6 For in judging me there is a lie: my arrow is violent without any sin. 34:9 For he hath said: Man shall not please God, although he run with him. 34:10 Therefore, ye men of understanding, hear me: far from God be wickedness, and iniquity from the Almighty. 34:18 Who saith to the king: Thou art an apostate: who calleth rulers ungodly? 34:19 Who accepteth not the persons of princes: nor hath regarded the tyrant, when he contended against the poor man: for all are the work of his hands. 34:25 For he knoweth their works: and therefore he shall bring night on them, and they shall be destroyed. 34:27 Who as it were on purpose have revolted from him, and would not understand all his ways: 34:32 If I have erred, teach thou me: if I have spoken iniquity, I will add no more. 34:33 Doth God require it of thee, because it hath displeased thee? for thou begannest to speak, and not I: but if thou know any thing better, speak. 34:36 My father, let Job be tried even to the end: cease not from the man of iniquity. 34:37 Because he addeth blasphemy upon his sins, let him be tied fast in the mean time amongst us: and then let him provoke God to judgment with his speeches. 35:1 Moreover Eliu spoke these words: 35:2 Doth thy thought seem right to thee, that thou shouldst say: I am more just than God? 35:3 For thou saidst: That which is right doth not please thee: or what will it profit thee if I sin? 35:8 Thy wickedness may hurt a man that is like thee: and thy justice may help the son of man. 35:9 By reason of the multitude of oppressions they shall cry out: and shall wail for the violence of the arm of tyrants. 35:10 And he hath not said: Where is God, who made me, who hath given songs in the night? 35:14 Yea when thou shalt say: He considereth not: be judged before him, and expect him. 36:1 Eliu also proceeded, and said: 36:2 Suffer me a little, and I will shew thee: for I have yet somewhat to speak in God's behalf. 36:8 And if they shall be in chains, and be bound with the cords of poverty: 36:10 He also shall open their ear, to correct them: and shall speak, that they may return from iniquity. 36:16 Therefore he shall set thee at large out of the narrow mouth, and which hath no foundation under it: and the rest of thy table shall be full of fatness. 36:18 Therefore let not anger overcome thee to oppress any man: neither let multitude of gifts turn thee aside. 36:21 Beware thou turn not aside to iniquity: for this thou hast begun to follow after misery. 36:23 Who can search out his ways? or who can say to him: Thou has wrought iniquity? 36:26 Behold, God is great, exceeding our knowledge: the number of his years is inestimable. 36:27 He lifteth up the drops of rain, and poureth out showers like floods: 37:1 At this my heart trembleth, and is moved out of its place. 37:11 Corn desireth clouds, and the clouds spread their light: 37:12 Which go round about, whithersoever the will of him that governeth them shall lead them, to whatsoever he shall command them upon the face of the whole earth: 37:14 Hearken to these things, Job: Stand, and consider the wondrous works of God. 37:19 Shew us what we may say to him: for we are wrapped up in darkness. 37:21 But now they see not the light: the air on a sudden shall be thickened into clouds, and the wind shall pass and drive them away. 37:23 We cannot find him worthily: he is great in strength, and in judgment, and in justice, and he is ineffable. 38:1 Then the Lord answered Job out of a whirlwind, and said: 38:3 Gird up thy loins like a man: I will ask thee, and answer thou me. 38:4 Where wast thou when I laid up the foundations of the earth? tell me if thou hast understanding. 38:8 Who shut up the sea with doors, when it broke forth as issuing out of the womb: 38:9 When I made a cloud the garment thereof, and wrapped it in a mist as in swaddling bands? 38:10 I set my bounds around it, and made it bars and doors: 38:11 And I said: Hitherto thou shalt come, and shalt go no further, and here thou shalt break thy swelling waves. 38:14 The seal shall be restored as clay, and shall stand as a garment: 38:19 Where is the way where light dwelleth, and where is the place of darkness: 38:21 Didst thou know then that thou shouldst be born? and didst thou know the number of thy days? 38:22 Hast thou entered into the storehouses of the snow, or has thou beheld the treasures of the hail: 38:26 That it should rain on the earth without man in the wilderness, where no mortal dwelleth: 38:28 Who is the father of rain? or who begot the drops of dew? 38:35 Canst thou send lightnings, and will they go, and will they return and say to thee: Here we are? 39:4 Their young are weaned and go to feed: they go forth, and return not to them. 39:18 When time shall be, she setteth up her wings on high: she scorneth the horse and his rider. 39:25 When he heareth the trumpet he saith: Ha, ha: he smelleth the battle afar off, the encouraging of the captains, and the shouting of the army. 39:30 Her young ones shall suck up blood: and wheresoever the carcass shall be, she is immediately there. 39:31 And the Lord went on, and said to Job: 39:32 Shall he that contendeth with God be so easily silenced? surely he that reproveth God, ought to answer him. 39:33 Then Job answered the Lord, and said: 39:34 What can I answer, who hath spoken inconsiderately? I will lay my hand upon my mouth. 39:35 One thing I have spoken, which I wish I had not said: and another, to which I will add no more. 40:1 And the Lord answering Job out of the whirlwind, said: 40:2 Gird up thy loins like a man: I will ask thee, and do thou tell me. 40:3 Wilt thou make void my judgment: and condemn me, that thou mayst be justified? 40:15 To him the mountains bring forth grass: there all the beasts of the field shall play. 40:18 Behold, he will drink up a river, and not wonder: and he trusteth that the Jordan may run into his mouth. 40:27 Lay thy hand upon him: remember the battle, and speak no more. 41:1 I WILL not stir him up, like one that is cruel: for who can resist my countenance? 41:7 One is joined to another, and not so much as any air can come between them: 41:14 The members of his flesh cleave one to another: he shall send lightnings against him, and they shall not be carried to another place. 42:1 Then Job answered the Lord, and said: 42:4 Hear, and I will speak: I will ask thee, and do thou tell me. 42:7 And after the Lord had spoken these words to Job, he said to Eliphaz the Themanite: My wrath is kindled against thee, and against thy two friends, because you have not spoken the thing that is right before me, as my servant Job hath. 42:8 Take unto you therefore seven oxen, and seven rams, and go to my servant Job, and offer for yourselves a holocaust: and my servant Job shall pray for you: his face I will accept, that folly be not imputed to you: for you have not spoken right things before me, as my servant Job hath. 42:11 And all his brethren came to him, and all his sisters, and all that knew him before, and they ate bread with him in his house: and bemoaned him, and comforted him upon all the evil that God had brought upon him. And every man gave him one ewe, and one earring of gold. 42:12 And the Lord blessed the latter, end of Job more than his beginning. And he had fourteen thousand sheep, and six thousand camels, and a thousand yoke of oxen, and a thousand she asses. 42:15 And there were not found in all the earth women so beautiful as the daughters of Job: and their father gave them inheritance among their brethren. @Ps 1:1 Blessed is the man who hath not walked in the counsel of the ungodly, nor stood in the way of sinners, nor sat in the chair of pestilence. 1:3 And he shall be like a tree which is planted near the running waters, which shall bring forth its fruit, in due season. And his leaf shall not fall off: and all whatsoever he shall do shall prosper. 3:2 WHY, O Lord, are they multiplied that afflict me? many are they who rise up against me. 4:1 Unto the end, in verses. A psalm for David. 4:2 WHEN I called upon him, the God of my justice heard me: when I was in distress, thou hast enlarged me. Have mercy on me: and hear my prayer. 4:5 Be ye angry, and sin not: the things you say in your hearts, be sorry for them upon your beds. 4:10 For thou, O Lord, singularly hast settled me in hope. 5:2 GIVE ear, O Lord, to my words, understand my cry. 6:2 O LORD, rebuke me not in thy indignation, nor chastise me in thy wrath. 7:1 The psalm of David which he sung to the Lord for the words of Chusi the son of Jemini. 7:2 O LORD my God, in thee have I put my trust: save me from all them that persecute me, and deliver me. 7:16 He hath opened a pit and dug it: and he is fallen into the hole he made. 7:17 His sorrow shall be turned on his own head: and his iniquity shall come down upon his crown. 8:1 Unto the end, for the presses: a psalm for David. 8:2 O LORD our Lord, how admirable is thy name in the whole earth! For thy magnificence is elevated above the heavens. 8:5 What is man that thou art mindful of him? or the son of man that thou visitest him? 9:2 I WILL give praise to thee, O Lord, with my whole heart: I will relate all thy wonders. 9:7 The swords of the enemy have failed unto the end: and their cities thou hast destroyed. Their memory hath perished with a noise: 9:13 For requiring their blood he hath remembered them: he hath not forgotten the cry of the poor. 9:22 Why, O Lord, hast thou retired afar off? why dost thou slight us in our wants, in the time of trouble? 10:2 IN the Lord I put my trust: how then do you say to my soul: Get thee away from hence to the mountain like a sparrow? 11:2 SAVE me, O Lord, for there is now no saint: truths are decayed from among the children of men. 11:6 By reason of the misery of the needy, and the groans of the poor, now will I arise, saith the Lord. I will set him in safety; I will deal confidently in his regard. 11:7 The words of the Lord are pure words: as silver tried by the fire, purged from the earth, refined seven times. 11:9 The wicked walk round about: according to thy highness, thou hast multiplied the children of men. 12:1 Unto the end, a psalm for David. HOW long, O Lord, wilt thou forget me unto the end? how long dost thou turn away thy face from me? 13:1 Unto the end, a psalm for David. THE fool hath said in his heart: There is no God. They are corrupt, and are become abominable in their ways: there is none that doth good, no not one. 13:4 Shall not all they know that work iniquity, who devour my people as they eat bread? 14:1 A psalm of David. LORD, who shall dwell in thy tabernacle? or who shall rest in thy holy hill? 15:1 The inscription of a title to David himself. PRESERVE me, O Lord, for I have put my trust in thee. 15:10 Because thou wilt not leave my soul in hell; nor wilt then give thy holy one to see corruption. Thou hast made known to me the ways of life, thou shalt fill me with joy with thy countenance: at thy right hand are delights even to the end. 15:11 X 16:1 The prayer of David. HEAR, O Lord, my justice: attend to my supplication. Give ear unto my prayer, which proceedeth not from deceitful lips. 17:1 Unto the end, for David the servant of the Lord, who spoke to the Lord the words of this canticle, in the day that the Lord delivered him from the hands of all his enemies, and from the hand of Saul. 17:2 I WILL love thee, O Lord, my strength: 17:23 For all his judgments are in my sight: and his justices I have not put away from me. 17:47 The Lord liveth, and blessed be my God, and let the God of my salvation be exalted: 17:51 Giving great deliverance to his king, and shewing mercy to David his anointed: and to his seed for ever. 18:2 THE heavens shew forth the glory of God, and the firmament declareth the work of his hands. 19:2 MAY the Lord hear thee in the day of tribulation: may the name of the God of Jacob protect thee. 20:2 IN thy strength, O Lord, the king shall joy; and in thy salvation he shall rejoice exceedingly. 20:3 Thou hast given him his heart's desire: and hast not withholden from him the will of his lips. 21:1 Unto the end, for the morning protection, a psalm for David. 21:2 O GOD my God, look upon me: why hast thou forsaken me? Far from my salvation are the words of my sins. 22:1 A psalm for David. THE Lord ruleth me: and I shall want nothing. 23:1 On the first day of the week, a psalm for David. THE earth is the Lord's and the fulness thereof: the world, and all they that dwell therein. 24:1 Unto the end, a psalm for David. TO thee, O Lord, have I lifted up my soul. 25:1 Unto the end, a psalm for David. JUDGE me, O Lord, for I have walked in my innocence: and I have put my trust in the Lord, and shall not be weakened. 26:1 The psalm of David before he was anointed. THE Lord is my light and my salvation, whom shall I fear? The Lord is the protector of my life: of whom shall I be afraid? 26:13 I believe to see the good things of the Lord in the land of the living. 27:1 A psalm for David himself. UNTO thee will I cry, O Lord: O my God, be not thou silent to me: lest if thou be silent to me, I become like them that go down into the pit. 28:1 A psalm for David, at the finishing of the tabernacle. BRING to the Lord, O ye children of God: bring to the Lord the offspring of rams. 28:10 The Lord maketh the flood to dwell: and the Lord shall sit king for ever. 29:2 I WILL extol thee, O Lord, for thou hast upheld me: and hast not made my enemies to rejoice over me. 29:3 O Lord my God, I have cried to thee, and thou hast healed me. 30:2 IN thee, O Lord, have I hoped, let me never be confounded: deliver me in thy justice. 31:1 To David himself, understanding. BLESSED are they whose iniquities are forgiven, and whose sins are covered. 32:1 A psalm for David. REJOICE in the Lord, O ye just: praise becometh the upright. 33:1 For David, when he changed his countenance before Achimelech, who dismissed him, and he went his way. 33:2 I WILL bless the Lord at all times, his praise shall be always in my mouth. 34:1 For David himself. JUDGE thou, O Lord, them that wrong me: overthrow them that fight against me. 34:2 Take hold of arms and shield: and rise up to help me. 34:3 Bring out the sword, and shut up the way against them that persecute me: say to my soul: I am thy salvation. 34:4 Let them be confounded and ashamed that seek after my soul. Let them be turned back and be confounded that devise evil against me. 34:5 Let them become as dust before the wind: and let the angel of the Lord straiten them. 34:7 For without cause they have hidden their net for me unto destruction: without cause they have upbraided my soul. 34:8 Let the snare which he knoweth not come upon him: and let the net which he hath hidden catch him: and into that very snare let them fall. 34:10 All my bones shall say: Lord, who is like to thee? Who deliverest the poor from the hand of them that are stronger than he; the needy and the poor from them that strip him. 34:12 They repaid me evil for good: to the depriving me of my soul. 34:14 As a neighbour and as an own brother, so did I please: as one mourning and sorrowful so was I humbled. 34:15 But they rejoiced against me, and came together: scourges were gathered together upon me, and I knew not. 34:16 They were separated, and repented not: they tempted me, they scoffed at me with scorn: they gnashed upon me with their teeth. 34:17 Lord, when wilt thou look upon me? rescue thou soul from their malice: my only one from the lions. 34:19 Let not them that are my enemies wrongfully rejoice over me: who have hated me without cause, and wink with the eyes. 34:21 And they opened their mouth wide against me; they said: Well done, well done, our eyes have seen it. 34:22 Thou hast seen, O Lord, be not thou silent: O Lord, depart not from me. 34:23 Arise, and be attentive to my judgment: to my cause, my God, and my Lord. 34:25 Let them not say in their hearts: It is well, it is well, to our mind: neither let them say: We have swallowed him up. 34:26 Let them blush: and be ashamed together, who rejoice at my evils. Let them be clothed with confusion and shame, who speak great things against me. 34:27 Let them rejoice and be glad, who are well pleased with my justice, and let them say always: The Lord be magnified, who delights in the peace of his servant. 34:28 And my tongue shall meditate thy justice, thy praise all the day long. 35:2 THE unjust hath said within himself, that he would sin: there is no fear of God before his eyes. 35:4 The words of his mouth are iniquity and guile: he would not understand that he might do well. 35:5 He hath devised iniquity on his bed, he hath set himself on every way that is not good: but evil he hath not hated. 35:7 Thy justice is as the mountains of God, thy judgments are a great deep. Men and beasts thou wilt preserve, O Lord: 35:8 O how hast thou multiplied thy mercy, O God! But the children of men shall put their trust under the covert of thy wings. 36:1 A psalm for David himself. BE not emulous of evildoers; nor envy them that work iniquity. 36:7 Be subject to the Lord and pray to him. Envy not the man who prospereth in his way; the man who doth unjust things. 36:9 For the evildoers shall be cut off: but they that wait upon the Lord, shall inherit the land. 36:10 For yet a little while, and the wicked shall not be: and thou shalt seek his place, and shalt not find it. 36:12 The sinner shall watch the just man: and shall gnash upon him with his teeth. 36:13 But the Lord shall laugh at him: for he foreseeth that his day shall come. 36:14 The wicked have drawn out the sword: they have bent their bow. To cast down the poor and needy, to kill the upright of heart. 36:19 They shall not be confounded in the evil time; and in the days of famine they shall be filled: 36:20 because the wicked shall perish. And the enemies of the Lord, presently after they shall be honoured and exalted, shall come to nothing and vanish like smoke. 36:22 For such as bless him shall inherit the land: but such as curse him shall perish. 36:28 For the Lord loveth judgment, and will not forsake his saints: they shall be preserved for ever. The unjust shall be punished, and the seed of the wicked shall perish. 36:30 The mouth of the just shall meditate wisdom: and his tongue shall speak judgment. 36:33 But the Lord will not leave him in his hands; nor condemn him when he shall be judged. 36:34 Expect the Lord and keep his way: and he will exalt thee to inherit the land: when the sinners shall perish thou shalt see. 36:36 And I passed by, and lo, he was not: and I sought him and his place was not found. 36:37 Keep innocence, and behold justice: for there are remnants for the peaceable man. 36:38 But the unjust shall be destroyed together: the remnants of the wicked shall perish. 36:40 And the Lord will help them and deliver them: and he will rescue them from the wicked, and save them, because they have hoped in him. 37:2 REBUKE me not, O Lord, in thy indignation; nor chastise me in thy wrath. 37:3 For thy arrows are fastened in me: and thy hand hath been strong upon me. 37:4 There is no health in my flesh, because of thy wrath: there is no peace for my bones, because of my sins. 37:5 For my iniquities are gone over my head: and as a heavy burden are become heavy upon me. 37:7 I am become miserable, and am bowed down even to the end: I walked sorrowful all the day long. 37:9 I am afflicted and humbled exceedingly: I roared with the groaning of my heart. 37:12 My friends and my neighbours have drawn near, and stood against me. And they that were near me stood afar off: 37:13 And they that sought my soul used violence. And they that sought evils to me spoke vain things, and studied deceits all the day long. 37:14 But I, as a deaf man, heard not: and as a dumb man not opening his mouth. 37:15 And I became as a man that heareth not: and that hath no reproofs in his mouth. 37:16 For in thee, O Lord, have I hoped: thou wilt hear me, O Lord my God. 37:17 For I said: Lest at any time my enemies rejoice over me: and whilst my feet are moved, they speak great things against me. 37:18 For I am ready for scourges: and my sorrow is continually before me. 37:19 For I will declare my iniquity: and I will think for my sin. 37:20 But my enemies live, and are stronger that I: and they hate me wrongfully are multiplied. 37:22 Forsake me not, O Lord my God: do not thou depart from me. 38:2 I SAID: I will take heed to my ways: that I sin not with my tongue. I have set guard to my mouth, when the sinner stood against me. 38:3 I was dumb, and was humbled, and kept silence from good things: and my sorrow was renewed. 38:4 My heart grew hot within me: and in my meditation a fire shall flame out. 38:5 I spoke with my tongue: O Lord, make me know my end. And what is the number of my days: that I may know what is wanting to me. 38:6 Behold thou hast made my days measurable: and my substance is as nothing before thee. And indeed all things are vanity: every man living. 38:7 Surely man passeth as an image: yea, and he is disquieted in vain. He storeth up: and he knoweth not for whom he shall gather these things. 38:9 Deliver thou me from all my iniquities: thou hast made me a reproach to the fool. 38:11 Remove thy scourges from me. The strength of thy hand hath made me faint in rebukes: 38:12 thou hast corrected man for iniquity. And thou hast made his soul to waste away like a spider: surely in vain is any man disquieted. 38:13 Hear my prayer, O Lord, and my supplication: give ear to my tears. Be not silent: for I am a stranger with thee, and a sojourner as all my fathers were. 39:2 WITH expectation I have waited for the Lord, and he was attentive to me. 39:4 And he put a new canticle into my mouth, a song to our God. Many shall see, and shall fear: and they shall hope in the Lord. 39:6 Thou hast multiplied thy wonderful works, O Lord my God: and in thy thoughts there is no one like to thee. I have declared and I have spoken they are multiplied above number. 39:7 Sacrifice and oblation thou didst not desire; but thou hast pierced ears for me. Burnt offering and sin offering thou didst not require: 39:8 then said I, Behold I come. In the head of the book it is written of me 39:9 that I should do thy will: O my God, I have desired it, and thy law in the midst of my heart. 39:10 I have declared thy justice in a great church, lo, I will not restrain my lips: O Lord, thou knowest it. 39:11 I have not hid thy justice within my heart: I have declared thy truth and thy salvation. I have not concealed thy mercy and thy truth from a great council. 39:12 Withhold not thou, O Lord, thy tender mercies from me: thy mercy and thy truth have always upheld me. 39:13 For evils without number have surrounded me; my iniquities have overtaken me, and I was not able to see. They are multiplied above the hairs of my head: and my heart hath forsaken me. 39:15 Let them be confounded and ashamed together, that seek after my soul to take it away. Let them be turned backward and be ashamed that desire evils to me. 39:16 Let them immediately bear their confusion, that say to me: 'T is well, 't is well. 39:17 Let all that seek thee rejoice and be glad in thee: and let such as love thy salvation say always: The Lord be magnified. 39:18 But I am a beggar and poor: the Lord is careful for me. Thou art my helper and my protector: O my God, be not slack. 40:2 BLESSED is he that understandeth concerning the needy and the poor: the Lord will deliver him in the evil day. 40:3 The Lord preserve him and give him life, and make him blessed upon the earth: and deliver him not up to the will of his enemies. 40:4 The Lord help him on his bed of sorrow: thou hast turned all his couch in his sickness. 40:5 I said: O Lord, be thou merciful to me: heal my soul, for I have sinned against thee. 40:7 And if he came in to see me, he spoke vain things: his heart gathered together iniquity to itself. He went out and spoke to the same purpose. 40:8 All my enemies whispered together against me: they devised evils to me. 40:9 They determined against me an unjust word: shall he that sleepeth rise again no more? 40:11 But thou, O Lord, have mercy on me, and raise me up again: and I will requite them. 40:12 By this I know, that thou hast had a good will for me: because my enemy shall not rejoice over me. 40:13 But thou hast upheld me by reason of my innocence: and hast established me in thy sight for ever. 40:14 Blessed be the Lord the God of Israel from eternity to eternity. So be it. So be it. 41:2 AS the hart panteth after the fountains of water; so my soul panteth after thee, O God. 41:4 My tears have been my bread day and night, whilst it is said to me daily: Where is thy God? 41:5 These things I remembered, and poured out my soul in me: for I shall go over into the place of the wonderful tabernacle, even to the house of God: With the voice of joy and praise; the noise of one feasting. 41:6 Why art thou sad, O my soul? and why dost thou trouble me? Hope in God, for I will still give praise to him: the salvation of my countenance, 41:7 and my God. My soul is troubled within myself: therefore will I remember thee from the land of Jordan and Hermoniim, from the little hill. 41:8 Deep calleth on deep, at the noise of thy flood-gates. All thy heights and thy billows have passed over me. 41:9 In the daytime the Lord hath commanded his mercy; and a canticle to him in the night. With me is prayer to the God of my life. 41:10 I will say to God: Thou art my support. Why hast thou forgotten me? and why go I mourning, whilst my enemy afflicteth me? 41:11 Whilst my bones are broken, my enemies who trouble me have reproached me; Whilst they say to me day be day: Where is thy God? 41:12 Why art thou cast down, O my soul? and why dost thou disquiet me? Hope thou in God, for I will still give praise to him: the salvation of my countenance, and my God. 42:1 A psalm for David. JUDGE me, O God, and distinguish my cause from the nation that is not holy: deliver me from the unjust and deceitful man. 42:2 For thou art God my strength: why hast thou cast me off? and why do I go sorrowful whilst the enemy afflicteth me? 42:3 Send forth thy light and thy truth: they have conducted me, and brought me unto thy holy hill, and into thy tabernacles. 42:4 And I will go in to the altar of God: to God who giveth joy to my youth. 42:5 To thee, O God my God, I will give praise upon the harp: why art thou sad, O my soul? and why dost thou disquiet me? Hope in God, for I will still give praise to him: the salvation of my countenance, and my God. 43:2 WE have heard, O God, with our ears: our fathers have declared to us, The work, thou hast wrought in their days, and in the days of old. 43:3 Thy hand destroyed the Gentiles, and thou plantedst them: thou didst afflict the people and cast them out. 43:4 For they got not the possession of the land by their own sword: neither did their own arm save them. But thy right hand and thy arm, and the light of thy countenance: because thou wast pleased with them. 43:6 Through thee we will push down our enemies with the horn: and through thy name we will despise them that rise up against us. 43:7 For I will not trust in my bow: neither shall my sword save me. 43:8 But thou hast saved us from them that afflict us: and hast put them to shame that hate us. 43:9 In God shall we glory all the day long: and in thy name we will give praise for ever. 43:10 But now thou hast cast us off, and put us to shame: and thou, O God, wilt not go out with our armies. 43:11 Thou hast made us turn our back to our enemies: and they that hated us plundered for themselves. 43:12 Thou hast given us up like sheep to be eaten: thou hast scattered us among the nations. 43:13 Thou hast sold thy people for no price: and there was no reckoning in the exchange of them. 43:15 Thou hast made us a byword among the Gentiles: a shaking of the head among the people. 43:16 All the day long my shame is before me: and the confusion of my face hath covered me, 43:17 At the voice of him that reproacheth and detracteth me: at the face of the enemy and persecutor. 43:18 All these things have come upon us, yet we have not forgotten thee: and we have not done wickedly in thy covenant. 43:19 And our heart hath not turned back: neither hast thou turned aside our steps from thy way. 43:20 For thou hast humbled us in the place of affliction: and the shadow of death hath covered us. 43:21 If we have forgotten the name of our God, and if we have spread forth our hands to a strange god: 43:22 Shall not God search out these things: for he knoweth the secrets of the heart. Because for thy sake we are killed all the day long: we are counted as sheep for the slaughter. 43:25 For our soul is humbled down to the dust: our belly cleaveth to the earth. 44:1 Unto the end, for them that shall be changed, for the sons of Core, for understanding. A canticle for the Beloved. 44:2 MY heart hath uttered a good word: I speak my works to the king: My tongue is the pen of a scrivener that writeth swiftly. 44:3 Thou art beautiful above the sons of men: grace is poured abroad in thy lips; therefore hath God blessed thee for ever. 45:2 OUR God is our refuge and strength: a helper in troubles, which have found us exceedingly. 46:2 O CLAP your hands, all ye nations: shout unto God with the voice of joy, 46:5 He hath chosen for us his inheritance, the beauty of Jacob which he hath loved. 47:2 GREAT is the Lord, and exceedingly to be praised in the city of our God, in his holy mountain. 48:2 HEAR these things, all ye nations: give ear, all ye inhabitants of the world. 49:1 A psalm for Asaph. THE God of gods, the Lord hath spoken: and he hath called the earth. From the rising of the sun, to the going down thereof: 50:3 HAVE mercy on me, O God, according to thy great mercy. And according to the multitude of thy tender mercies blot out my iniquity. 50:6 To thee only have I sinned, and have done evil before thee: that thou mayst be justified in thy words, and mayst overcome when thou art judged. 51:2 when Doeg the Edomite came and told Saul: David went to the house of Achimelech. 51:3 WHY dost thou glory in malice, thou that art mighty in iniquity? 52:1 Unto the end, for Maeleth, understandings to David. THE fool said in his heart: There is no God. 53:1 Unto the end, in verses, understanding for David. 53:3 SAVE me, O God, by thy name, and judge me in thy strength. 54:2 HEAR, O God, my prayer, and despise not my supplication: 54:22 they are divided by the wrath of his countenance, and his heart hath drawn near. His words are smoother than oil, and the same are darts. 55:1 Unto the end, for a people that is removed at a distance from the sanctuary: for David, for an inscription of a title (or pillar) when the Philistines held him in Geth. 55:2 HAVE mercy on me, O God, for man hath trodden me under foot; all the day long he hath afflicted me fighting against me. 55:8 for nothing shalt thou save them: in thy anger thou shalt break the people in pieces. O God, 56:1 Unto the end, destroy not, for David, for an inscription of a title, when he fled from Saul into the cave. 56:2 HAVE mercy on me, O God, have mercy on me: for my soul trusteth in thee. And in the shadow of thy wings will I hope, until iniquity pass away. 56:8 My heart is ready, O God, my heart is ready: I will sing, and rehearse a psalm. 56:12 Be thou exalted, O God, above the heavens: and thy glory above all the earth. 57:2 IF in very deed you speak justice: judge right things, ye sons of men. 58:1 Unto the end, destroy not, for David for an inscription of a title, when Saul sent and watched his house to kill him. 58:2 DELIVER me from my enemies, O my God; and defend me from them that rise up against me. 58:8 Behold they shall speak with their mouth, and a sword is in their lips: for who, say they, hath heard us? 59:2 when he set fire to Mesopotamia of Syria and Sobal; and Joab returned and slew of Edom, in the vale of the saltpits, twelve thousand men. 59:3 O GOD, thou hast cast us off, and hast destroyed us; thou hast been angry, and hast had mercy on us. 59:5 Thou hast shewn thy people hard things; thou hast made us drink the wine of sorrow. 60:2 HEAR, O God, my supplication: be attentive to my prayer, 61:2 SHALL not my soul be subject to God? for from him is my salvation. 62:2 O GOD, my God, to thee do I watch at break of day. For thee my soul hath thirsted; for thee my flesh, O how many ways! 63:2 HEAR, O God, my prayer, when I make supplication to thee: deliver my soul from the fear of the enemy. 64:2 A HYMN, O God, becometh thee in Sion: and a vow shall be paid to thee in Jerusalem. 65:1 Unto the end, a canticle of a psalm of the resurrection. SHOUT with joy to God, all the earth, 65:7 Who by his power ruleth for ever: his eyes behold the nations; let not them that provoke him be exalted in themselves. 65:12 thou hast set men over our heads. We have passed through fire and water, and thou hast brought us out into a refreshment. 66:1 Unto the end, in hymns, a psalm of a canticle for David. 66:2 MAY God have mercy on us, and bless us: may he cause the light of his countenance to shine upon us, and may he have mercy on us. 67:2 LET God arise, and let his enemies be scattered: and let them that hate him flee from before his face. 69:1 Unto the end, a psalm for David, to bring to remembrance that the Lord saved him. 69:2 O GOD, come to my assistance; O Lord, make haste to help me. 70:1 A psalm for David. Of the sons of Jonadab, and the former captives. IN thee, O Lord, I have hoped, let me never be put to confusion: 70:7 I am become unto many as a wonder, but thou art a strong helper. 70:15 My mouth shall shew forth thy justice; thy salvation all the day long. Because I have not known learning, 70:20 How great troubles hast thou shewn me, many and grievous: and turning thou hast brought me to life, and hast brought me back again from the depths of the earth: 71:2 GIVE to the king thy judgment, O God: and to the king's son thy justice: To judge thy people with justice, and thy poor with judgment. 71:7 In his days shall justice spring up, and abundance of peace, till the moon be taken away. 71:16 And there shall be a firmament on the earth on the tops of mountains, above Libanus shall the fruit thereof be exalted: and they of the city shall flourish like the grass of the earth. 71:17 Let his name be blessed for evermore: his name continueth before the sun. And in him shall all the tribes of the earth be blessed: all nations shall magnify him. 72:1 A psalm for Asaph. HOW good is God to Israel, to them that are of a right heart! 72:2 But my feet were almost moved; my steps had wellnigh slipped. 73:1 Understanding for Asaph. O GOD, why hast thou cast us off unto the end: why is thy wrath enkindled against the sheep of thy pasture? 74:2 WE will praise thee, O God: we will praise, and we will call upon thy name. We will relate thy wondrous works: 74:8 for God is the judge. One he putteth down, and another he lifteth up: 75:2 IN Judea God is known: his name is great in Israel. 75:4 There hath he broken the powers of bows, the shield, the sword, and the battle. 75:5 Thou enlightenest wonderfully from the everlasting hills. 76:2 I CRIED to the Lord with my voice; to God with my voice, and he gave ear to me. 77:1 Understanding for Asaph. ATTEND, O my people, to my law: incline your ears to the words of my mouth. 77:14 And he conducted them with a cloud by day: and all the night with a light of fire. 77:30 They were not defrauded of that which they craved. As yet their meat was in their mouth: 77:31 And the wrath of God came upon them. And he slew the fat ones amongst them, and brought down the chosen men of Israel. 77:53 And he brought them out in hope, and they feared not: and the sea overwhelmed their enemies. 77:70 And he chose his servant David, and took him from the flocks of sheep: he brought him from following the ewes great with young, 78:1 A psalm for Asaph. O GOD, the heathens are come into thy inheritance, they have defiled thy holy temple: they have made Jerusalem as a place to keep fruit. 79:1 Unto the end, for them that shall be changed, a testimony for Asaph, a psalm. 79:2 GIVE ear, O thou that rulest Israel: thou that leadest Joseph like a sheep. Thou that sittest upon the cherubims, shine forth 79:9 Thou hast brought a vineyard out of Egypt: thou hast cast out the Gentiles and planted it. 80:2 REJOICE to God our helper: sing aloud to the God of Jacob. 81:1 A psalm for Asaph. GOD hath stood in the congregation of gods: and being in the midst of them he judgeth gods. 82:2 O GOD, who shall be like to thee? hold not thy peace, neither be thou still, O God. 83:2 HOW lovely are thy tabernacles, O Lord of hosts! 83:13 He will not deprive of good things them that walk in innocence: O Lord of hosts, blessed is the man that trusteth in thee. 84:2 LORD, thou hast blessed thy land: thou hast turned away the captivity of Jacob. 84:4 Thou hast mitigated all thy anger: thou hast turned away from the wrath of thy indignation. 85:1 A prayer for David himself. INCLINE thy ear, O Lord, and hear me: for I am needy and poor. 86:1 For the sons of Core, a psalm of a canticle. THE foundations thereof are in the holy mountains: 87:2 O LORD, the God of my salvation: I have cried in the day, and in the night before thee. 88:2 THE mercies of the Lord I will sing for ever. I will shew forth thy truth with my mouth to generation and generation. 88:48 Remember what my substance is: for hast thou made all the children of men in vain? 89:1 A prayer of Moses the man of God. LORD, thou hast been our refuge from generation to generation. 89:9 For all our days are spent; and in thy wrath we have fainted away. Our years shall be considered as a spider: 90:1 The praise of a canticle for David. HE that dwelleth in the aid of the most High, shall abide under the protection of the God of Jacob. 91:2 IT is good to give praise to the Lord: and to sing to thy name, O most High. 92:1 Praise in the way of a canticle, for David himself, on the day before the sabbath, when the earth was founded. THE Lord hath reigned, he is clothed with beauty: the Lord is clothed with strength, and hath girded himself. For he hath established the world which shall not be moved. 93:1 A psalm for David himself on the fourth day of the week. THE Lord is the God to whom revenge belongeth: the God of revenge hath acted freely. 94:1 Praise of a canticle for David himself. COME let us praise the Lord with joy: let us joyfully sing to God our saviour. 95:1 A canticle for David himself, when the house was built after the captivity. SING ye to the Lord a new canticle: sing to the Lord, all the earth. 95:13 before the face of the Lord, because he cometh: because he cometh to judge the earth. He shall judge the world with justice, and the people with his truth. 96:1 For the same David, when his land was restored again to him. THE Lord hath reigned, let the earth rejoice: let many islands be glad. 97:1 A psalm for David himself. SING ye to the Lord a new canticle: because he hath done wonderful things. His right hand hath wrought for him salvation, and his arm is holy. 97:3 He hath remembered his mercy and his truth toward the house of Israel. All the ends of the earth have seen the salvation of our God. 97:6 with long trumpets, and sound of cornet. Make a joyful noise before the Lord our king: 97:7 let the sea be moved and the fulness thereof: the world and they that dwell therein. 98:1 A psalm for David himself. THE Lord hath reigned, let the people be angry: he that sitteth on the cherubims: let the earth be moved. 99:2 SING joyfully to God, all the earth: serve ye the Lord with gladness. Come in before his presence with exceeding great joy. 100:1 A psalm for David himself. MERCY and judgment I will sing to thee, O Lord: I will sing, 101:2 HEAR, O Lord, my prayer: and let my cry come to thee. 101:26 In the beginning, O Lord, thou foundedst the earth: and the heavens are the works of thy hands. 102:1 For David himself. BLESS the Lord, O my soul: and let all that is within me bless his holy name. 102:8 The Lord is compassionate and merciful: longsuffering and plenteous in mercy. 103:1 For David himself. BLESS the Lord, O my soul: O Lord my God, thou art exceedingly great. Thou hast put on praise and beauty: 104:1 Alleluia. GIVE glory to the Lord, and call upon his name: declare his deeds among the Gentiles. 104:16 And he called a famine upon the land: and he broke in pieces all the support of bread. 105:1 Alleluia. GIVE glory to the Lord, for he is good: for his mercy endureth for ever. 106:1 Alleluia. GIVE glory to the Lord, for he is good: for his mercy endureth for ever. 106:16 Because he hath broken gates of brass, and burst iron bars. 106:42 The just shall see, and shall rejoice, and all iniquity shall stop her mouth. 107:2 MY heart is ready, O God, my heart is ready: I will sing, and will give praise, with my glory. 107:4 I will praise thee, O Lord, among the people: and I will sing unto thee among the nations. 108:2 O GOD, be not thou silent in my praise: for the mouth of the wicked and the mouth of the deceitful man is opened against me. 108:3 They have spoken against me with deceitful tongues; and they have compassed me about with words of hatred; and have fought against me without cause. 108:11 May the usurer search all his substance: and let strangers plunder his labours. 108:15 May they be before the Lord continually, and let the memory of them perish from the earth: 108:16 because he remembered not to shew mercy, 108:18 And he loved cursing, and it shall come unto him: and he would not have blessing, and it shall be far from him. And he put on cursing, like a garment: and it went in like water into his entrails, and like oil in his bones. 108:21 But thou, O Lord, do with me for thy name's sake: because thy mercy is sweet. Do thou deliver me, 108:25 And I am become a reproach to them: they saw me and they shaked their heads. 109:1 A psalm for David. THE Lord said to my Lord: Sit thou at my right hand: Until I make thy enemies thy footstool. 109:6 He shall judge among nations, he shall fill ruins: he shall crush the heads in the land of many. 110:1 Alleluia. I WILL praise thee, O Lord, with my whole heart; in the council of the just: and in the congregation. 111:1 Alleluia, of the returning of Aggeus and Zacharias. BLESSED is the man that feareth the Lord: he shall delight exceedingly in his commandments. 111:7 The just shall be in everlasting remembrance: he shall not fear the evil hearing. His heart is ready to hope in the Lord: 112:1 Alleluia PRAISE the Lord, ye children: praise ye the name of the Lord. 112:7 Raising up the needy from the earth, and lifting up the poor out of the dunghill: 113:1 Alleluia. WHEN Israel went out of Egypt, the house of Jacob from a barbarous people: 114:1 Alleluia. I HAVE loved, because the Lord will hear the voice of my prayer. 114:3 The sorrows of death have compassed me: and the perils of hell have found me. I met with trouble and sorrow: 114:6 The Lord is the keeper of little ones: I was humbled, and he delivered me. 115:1 Alleluia. I HAVE believed, therefore have I spoken; but I have been humbled exceedingly. 116:1 Alleluia. O PRAISE the Lord, all ye nations: praise him, all ye people. 117:1 Alleluia. GIVE praise to the Lord, for he is good: for his mercy endureth for ever. 117:2 Let Israel now say, that he is good: that his mercy endureth for ever. 117:6 The Lord is my helper: I will not fear what man can do unto me. 117:16 The right hand of the Lord hath wrought strength: the right hand of the Lord hath exalted me: the right hand of the Lord hath wrought strength. 117:26 Blessed be he that cometh in the name of the Lord. We have blessed you out of the house of the Lord. 118:1 Alleluia. ALEPH. BLESSED are the undefiled in the way, who walk in the law of the Lord. 118:8 I will keep thy justifications: O! do not thou utterly forsake me. BETH. 118:9 By what doth a young man correct his way? by observing thy words. 118:16 I will think of thy justifications: I will not forget thy words. GIMEL. 118:17 Give bountifully to thy servant, enliven me: and I shall keep thy words. 118:22 Remove from me reproach and contempt: because I have sought after thy testimonies. 118:24 For thy testimonies are my meditation: and thy justifications my counsel. DALETH. 118:25 My soul hath cleaved to the pavement: quicken thou me according to thy word. 118:26 I have declared my ways, and thou hast heard me: teach me thy justifications. 118:32 I have run the way of thy commandments, when thou didst enlarge my heart. HE 118:33 Set before me for a law the way of thy justifications, O Lord: and I will always seek after it. 118:34 Give me understanding, and I will search thy law; and I will keep it with my whole heart. 118:40 Behold I have longed after thy precepts: quicken me in thy justice. VAU. 118:41 Let thy mercy also come upon me, O Lord: thy salvation according to thy word. 118:48 And I lifted up my hands to thy commandments, which I loved: and I was exercised in thy justifications. ZAIN. 118:49 Be thou mindful of thy word to thy servant, in which thou hast given me hope. 118:56 This happened to me: because I sought after thy justifications. HETH. 118:57 O Lord, my portion, I have said, I would keep the law. 118:64 The earth, O Lord, is full of thy mercy: teach me thy justifications. TETH. 118:65 Thou hast done well with thy servant, O Lord, according to thy word. 118:72 The law of thy mouth is good to me, above thousands of gold and silver. JOD. 118:73 Thy hands have made me and formed me: give me understanding, and I will learn thy commandments. 118:79 Let them that fear thee turn to me: and they that know thy testimonies. 118:80 Let my heart be undefiled in thy justifications, that I may not be confounded. CAPH. 118:81 My soul hath fainted after thy salvation: and in thy word I have very much hoped. 118:88 Quicken thou me according to thy mercy: and I shall keep the testimonies of thy mouth. LAMED. 118:89 For ever, O Lord, thy word standeth firm in heaven. 118:96 I have seen an end to all persecution: thy commandment is exceeding broad. MEM. 118:97 O how have I loved thy law, O Lord! it is my meditation all the day. 118:104 By thy commandments I have had understanding: therefore have I hated every way of iniquity. NUN. 118:105 Thy word is a lamp to my feet, and a light to my paths. 118:111 I have purchased thy testimonies for an inheritance for ever: because they are the joy of my heart. 118:112 I have inclined my heart to do thy justifications for ever, for the reward. SAMECH. 118:113 I have hated the unjust: and have loved thy law. 118:120 Pierce thou my flesh with thy fear: for I am afraid of thy judgments. AIN. 118:121 I have done judgment and justice: give me not up to them that slander me. 118:128 Therefore was I directed to all thy commandments: I have hated all wicked ways. PHE. 118:129 Thy testimonies are wonderful: therefore my soul hath sought them. 118:136 My eyes have sent forth springs of water: because they have not kept thy law. SADE. 118:137 Thou art just, O Lord: and thy judgment is right. 118:141 I am very young and despised; but I forget not thy justifications. 118:144 Thy testimonies are justice for ever: give me understanding, and I shall live. COPH. 118:145 I cried with my whole heart, hear me, O Lord: I will seek thy justifications. 118:149 Hear thou my voice, O Lord, according to thy mercy: and quicken me according to thy judgment. 118:150 They that persecute me have drawn nigh to iniquity; but they are gone far off from thy law. 118:152 I have known from the beginning concerning thy testimonies: that thou hast founded them for ever. RES. 118:153 See my humiliation and deliver me: for I have not forgotten thy law. 118:160 The beginning of thy words is truth: all the judgments of thy justice are for ever. SIN. 118:161 Princes have persecuted me without cause: and my heart hath been in awe of thy words. 118:165 Much peace have they that love thy law, and to them there is no stumbling block. 118:168 I have kept thy commandments and thy testimonies: because all my ways are in thy sight. TAU. 118:169 Let my supplication, O Lord, come near in thy sight: give me understanding according to thy word. 119:1 A gradual canticle. IN my trouble I cried to the Lord: and he heard me. 119:3 What shall be given to thee, or what shall be added to thee, to a deceitful tongue? 119:5 Woe is me, that my sojourning is prolonged! I have dwelt with the inhabitants of Cedar: 119:7 With them that hated peace I was peaceable: when I spoke to them they fought against me without cause. 120:1 A gradual canticle. I HAVE lifted up my eyes to the mountains, from whence help shall come to me. 121:1 A gradual canticle. I REJOICED at the things that were said to me: We shall go into the house of the Lord. 122:1 A gradual canticle. TO thee have I lifted up my eyes, who dwellest in heaven. 122:2 Behold as the eyes of the servants are on the hands of their masters, As the eyes of the handmaid are on the hands of her mistress: so are our eyes unto the Lord our God, until he have mercy on us. 123:1 A gradual canticle. IF it had not been that the Lord was with us, let Israel now say: 123:2 If it had not been that the Lord was with us, When men rose up against us, 123:7 Our soul hath been delivered as a sparrow out of the snare of the fowlers. The snare is broken, and we are delivered. 124:1 A gradual canticle. THEY that trust in the Lord shall be as mount Sion: he shall not be moved for ever that dwelleth 124:2 in Jerusalem. Mountains are round about it: so the Lord is round about his people from henceforth now and for ever. 125:1 A gradual canticle. WHEN the lord brought back the captivity of Sion, we became like men comforted. 125:2 Th